Aile Kategorisi

Annem

Bıktım her eve geldiğim de suratıma fazlalıkmişım gibi bakılmasından kendi evinde bile tedirgin olmaktan hep aşağılanmaktan kendi değerimi kelimelerle ruhumun kırılmasından çevredeki insanlarla kıyaslanip yetersiz hissettirilmekten bıktım sanki herşeye geç kalmışım sanki bitti ben yeni 24 oldum evlenmem için 3 senedir psikolojik baskı alıyorum Allah'ın her günü ne kadar yoruldugumu anlatamam zaten çabalıyorum sevdiğim güvendiğim insan beni yarı yolda bıraktı aşamiyorum

Açılmak

Ben 10 seneye yakındır kapalıyım küçükken heveslenip kapanmıştım ama hiçbir şeyin farkında bile değildim. Yıllardır öyle saygı gösteriyorlar öyle seviyorlarki beni geçenlerde annemlere 2 senedir açılmak istediğimi ama bir türlü korktuğum için söyleyemediğimi söyledim babam direkt daha önce deseydin olabilirdi ama kaç yaşındasın dedi (21) öyle bişey yaparsan baban yok dedi saygı da duymuyorum dedi. Birkaç gün sonra anneme söyledim bu sürede babam benimle konuşmadı annemde hakkımı helal etmem evlenince ne yaparsan yap ama benim evimde yapamazsın dedi 1 hafta benimle konuşmadılar bende en son açıldım üniversiteye öyle gittim derste beni aradılar ağızlarına ne geliyorsa saydılar senin gibi kızımız yok hakkımı sütümü helal etmiyorum biz sen güzel giyin içinde kalmasın diye her kıyafeti alıyoruz geri kapanacaksın yoksa bir dahaa bu yüzümü göremezsin çektiririm gibi ifadeler kullanılar beni manipüle ettiler yine kapandırdırlar demediklerini bırakmadılar kapalıyken bile kıyafetlerşme laf ediyorlar kısa giymeme izin vermiyorlar yaşımı çok büyük gösteriyor uzun tunikler giymemi istiyorlar ama ben öyle olmak istemiyorum kapalıyken o kadar ağırım ki gülüp eğlenemiyorum bile kendi istediğim hayatı yaşayamıyorum ne dersem yapmışlar ne istediysem almışlar bir istediğimi iki etmemişler diye onların bu isteğini de zorla kabul ettiler hala fikrim değişmedi hala aynı karardayım evlenince de açılmak istemiyorum şuan olmasını istiyorum ama onları nasıl ikna edicem.

Ailevi sorunlar anne baba boşanması

21 yaşındayım. Annem babamı aldatmıştı, daha küçüktüm, sustum, bir şey demedim. 2. kez aldatıyor şu an ve babamaı hissettim. Aylarca bunu düşündüm, önce annemle konuştum, ama annem önemsemedi, kendiliğinden dedi, hatta babana söylersen söyle dedi, babanla benim bildiğim ama senin bilmediğin şeyler var dedi. Bu da beni daha da çıkmaza soktu ve sonrasında hiç bir şey olmamış gibi davrandı. Ben de ertesi günü babama söyledim, boşanmak istediğini söyledi ve bunun için delil toplamam gerek, mahkemeye sunmak için çünkü mesaj yok, yazışıp engellediği için. Onunla hep ben yan yana olduğum için ben almaya çalışıyorum, mahkeme için şimdiden bir mesaj ya da ses kaydı almam gerek ve bunu yaşarken çok daha kötü bir şey öğrendim. Annemden zaten tiksinmişken, bunu da yaşadım. En küçük kardeşim, annemin aldattığı kişinin çocuğuymuş ve babam üvey kardeşim 4 yaşındayken öğrenmiş. Kardeşim şu an 11 yaşında bunu ve buna rağmen kabullenmiş, çocuğu gibi. Biliyorum o çocuğun suçu yok ama çok ağır bir dönemden geçiyorum, ne yapmam g söyleme ihtiyacerektiğini bilmiyorum. Annemin bilmediğin şeyler var dediği mesele buymuş, meğer zaten şüphem vardı. Orası ayrı konu ama emin olmak, duymak daha üzücü oldu. Babam da annene söz verdim, o yüzden söylemedim, imasını bile etmedim. Ama annen böyle bir şeyi kendisi başlatıp öne sürdüğü için, 'Bende söyleyeyim' dedi, ama ben tahmin ettim, oİşte çok kötü ve garip hissettim. Annem benim için hiçbir şey ifade etmiyor artık, ama kardeşime da doğru dedi. üzüldüm. Öz olmasa da kardeşim, normalde iyi anlaşamam, çünkü annem her konuda onu korur, savunur, daha ilgi gösterir. Bu yüzden de anlaşmazlık oluyordu hep, ama nedense onun daha çok üzerine düşüp korumak istiyorum. Ben küçükken de zor şeyler yaşadım. O da yaşanmasını istemiyorum. Ama maalesef ki yaşayacak, ileride gerçeği öğrenecek. Sonra nasıl olur bilmiyorum. İşte onu daha çok sarıp sarmalayasım geldi. Tüm bunlar bir yana, en yakınım bunu yaptı. Güvenim herkese karşı sarsıldı artık ve üstüne de hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Annem, ben ona panik atak yaşadığımı, her çıktığını söyledim. 'Benim yüzümden mi oldu?' dedi. 'Tek stres kaynağın ben miyim?' deyip geçiştirdi. En ufak bir yerimde egzama, üzüntü, pişmanlık yoktu ve şu an benle babam anneye hiçbir şey söylemedik. En kısa ve doğru zamanda, kanıtlarla birlikte dava açılacak. İşte, ben de ne yapsam bilmiyorum, bir şey yapamam ama yıpranıyorum. Bir de bir şey sormak istiyorum, belki bu başka bir konuya girer ama sevgilime bundan bahsetmek istiyorum. 3 yıllık ilişkim var, ona güveniyorum. Aslında tabii, hemen söylemek zorunda değilim ama hayatımı paylaşmayı düşündüğüm biri olduğu için söylemek de istiyorum. Tek korkum, kavgada, tartışmada yüzüme vurur mu diye. İşte, neyse, hem bu hem de aylardır babama nasıl anlatacağım diye düşünüp bahsettiğim gün, bunun ağırlığı zaten üzerimdeyken, bir de üzücü gerçeği öğrendim. Aynı gün, hem kötü ve öfkeli hissediyorum, hem de aptal yerine konmuş gibi hissediyorum. Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Geçmiş

Merhaba , 2017'de evlilik yaşadım ve 1 çocuğum var. Aldatılma olayıyla ayrılık gerçekleşti . Sonrasında hayatıma farklı birini aldım ve de uzun bir ilişkiye girdik nişanlılık arifesinde bana biriyle birlikte olduğunu belirtti ama ben bekaret var sanıyordum , sonra sorgulayarak daha başkasj diye 2 kişi daha olduğunu hata yaptığınu güvendiğini beni kaybetmekten korktuğu için anlatmadığını söyledi , sonra nişanlandık ama sorgulamalar devam etti derken eşim hamile kaldı ve hemen evlenmek durumunda kaldık , her sabah kalkınca bu durumu hatırlıyorum içim kötü oluyor vede sürekli nasıl oldu dürüst müsün artık tarzı haftafa 2 gün bu konuları konuşuyoruz . Hatırlamak bu konuları beni çok rahatsız ediyor ve de nasıl yapacağımı sorguluyorum. 3 benim için büyük bir rakam çünkü. Bu durumu atlatabilir miyim, duygularımı acaba baskılıyorum , kabul edemiyorum tarzında düşünmeye başladım . Nasıl bir yol izlemeliyim.

Eşim sohbet amaçlı başka bir kadınla konuşmuş

Eşimle evlendik evleneli sorunlar yaşıyoruz ailesi yüzünden son zamanlarda kendi ailemin evine haftada bir küs gittim tartıştığımız için eşim de yakın zamanda ben yokken boşlukta olduğu için eski sevgilisiyle işi için biryerde denk gelmiş ve sonrasında numarasını bulup sohbet etmek için aramış kadın da evlisin konuşmayalım demiş ben bunu öğrendim boşanma dilekçesi verdim anlaşmalı imzaladık 3 hafta var mahkememize yanlış mi yapıyorum doğru mu yapıyorum bilmiyorum bir şans daha vermeli miyim?

Esim aldatti

Eşim beni aldattı ve 7 ay boyunca geri donmedi, döndüğünde ise pişman olduğunu söyledi ve tekrar barıştık ama benim güvensizliğim duygularım berbat oldu ne benimle ilgileniyor ne de eskisi gibi sarılmıyor öpmüyor yatağa girince sadece zevk istiyor eskiden olduğu gibi sarılma koklama hiçbir şey yok konuşuyor gülüyor benle ama eskiden olduğu gibi bir tavrı yok fazla da üstüne gitmemeye çalışıyorum tekrar gider diye nasıl olacak ne yapabilirim?

Nişan süreci ve aile

Ben babamı kaybettim sorunlu bir abim var daha önce madde kullanıyordu onun yüzünden kaçıp baska sehire geldim burda şansım oldu atandım ataninca o da kurtulsun annem de rahat etsin diye yanima aldim onları maddeyi bıraktı ama alkole düştü tek yaptığı akşama kadar çalışıp içip eve gelmek huzur bırakmadı annem de o sadece iciyo diye ondan hicbir sey beklemiyor evin hayatin tüm yükü bende ben o kısımda degilim evladıyım tabi ki yapacağım ama görev oldu ve ben artik anneme hicbir sekilde yaranamaz oldum. Şimdi asil mesele 30uma geldim artik sevgilim vardi evlenmek istedim 1 senedir annemle savaşıyorum istemiyordu evlenmemi hala da alışamadı düğüne 2 ay var suan da nişanlım devamli olarak annemin abimin bu durumundan rahatsiz oluyor devamli olarak bu boyle nasil olacak annenin kocasi gibisin devamli ariyo devamli hersey sende bize de karışacak vs gibi korkulari var devamli o beni bu sekilde strese sokuyo annem devamli olarak nisanlimla ilgili bi sıkıntısı var kapi disari ciksak zaten gideceksin benle durma benle gezme onla gez onla dolan kafasında ben cok boğuluyorum kimse anlamıyor. gecen gun nisanlim geldi oturduk falan sonra abim geldi icmis bi halde o da cok sohbete girmedi biraz durdu gitti annem simdi bana diyor ki saygısızlık yapti önemsemiyor gibi davrandi abin gıcık aldi şimdi dogru ne?

Kendime nasıl iyi davranırım?

Ben bu mesajı size ağlayarak yazıyorum. 25 yaşındayım ve size attığım her mesajda bu yaşımdan bahsediyorum. Çünkü 25 yaş bana hiçbir şey başaramadığım, hiçbir şey elde edemediğim ve her şeye geç kaldığım bir yaş gibi geliyor. Bugün içimdekileri ağlayarak anneme boşalttım. bana kendimi değersiz hissettirmeleriyle ilgili… Oysa ben onlara hep iyi davrandım. Her işlerini yaptım. Ev işlerinde yanlarında oldum, hasta olduklarında başlarında bekledim. Sanki bir anne gibi. . Onlara o kadar öyle oldumki artık görevim gibi sayıldı. Babamla zaten gün içinde 2-3 kelmeyi geçmez sohbetimiz. Ben ona yemek, çay ister misin diye soruyorum , o bana evet-hayır diyor o kadar. Bir kez nasılsın, kızım, saçımı okşadığı yoktur mesela. Annem bana diyor ki sanki eskisi gibi düşünmüyorsun beni. Ben de diyorum ki, eğer kendimi düşünüyorsam, buna sevinin. Demek ki artık kendimi seçmeye başlıyorum. Ama yine de diyorum ki, içim hâlâ size karşı yanıyor. Size artık göstermek istemiyorum. Keşke hissiz olsaydım, ama olmuyor. Bir de o kadar konuştum, yine anlaşılmadım. O kadar ağır ki… İnsan konuşuyor, anlatıyor ama anlaşılmamak çok zor. Ben yüz defa bir şey yapıyorum, bir kere yapmayınca o bir kere göze batıyor. Yanlış anlamayın, annem kötü biri değil . O da çok zor hayat yaşıyor, çocukluktan beri. Yetimhanede büyüdü, büyüyüp babamla tanıştı. O da ona hem psikolojik hem fiziksel şiddet gösterdi. Gün yüzü göstermedi. Şimdi de bir hiç uğruna annemi sildi. Aynı evde yaşıyorlar, ama babam annemle konuşmuyor. Annem çok değersizleştirdi. Annem çok ağlıyor, ben onu iyi yapayım diye kendimi düşünmez oldum. Sanki onun için kendimi yıpratmam hoşuna gidiyor, böyle olmasını istiyor, belki hiç böyle his yaşamamış diye. Ama yine o 4-4'lük evlat olamıyorum, ne kadar böyle iyisin, öyle iyisin dese de, bunu biliyorum. İki erkek kardeşim var, onlardan böyle şeyler beklemiyor. Ben hepsini kendimden, hayatımdan önde koydum onlar iyi olsunlar diye. Hatta ben çocuk istemiyorum; eşimle kendime hayatımı adamak istiyorum. Evlenirim; eğer onlar torun görsün diye çocuk yapmayı bile düşündüm, yine hatta onu arada düşünüyorum. En kötüsü sürekli bana vicdan yaptırıyor… O zaman ben kötü bir anneyim, kötü bir insanım, her şey benim yüzümden oluyor. Ama anlatıyorum, bunu yapmamalarını söylüyorum, yine aynı şey devam ediyor. Size Azərbaycandan yazıram. Artık gücüm kalmadı. Onları düzeltmeye çalışırken kendi hayatım mahvoldu. Bıktım.

Kayınvalidemle anlaşamıyorum

Evliyim 1 çocuğum var eşim yurt dışında çalışıyor, ben eşimin evinde kaynanam k. babam, Elti vesaire kişilerle aynı evde kalıyoruz. Ben ikinci gelin olduğum için taşınmam gerekiyor, eşim o yüzden çalışıyor, ve biz kaynanamla ev konusunda her ay bir sebeple tartışıyoruz eşim de sabretmemi söylüyor, annesiyle tartıştığımda eşime haksizlik saygısızlık diye düşünüyor o yüzden susmamı istiyor. Eşimin gelmesini ve bir an önce bu problemi çözmesini istiyorum. Problem hiç bir sekilde değişmezse annemin evine gitmeyi planlıyorum sizce doğrumu? Kaynanam evin hakimi olmayı seven bir insan hiç kimse onun hiç bir sözüne karışamaz yanlış diyemez, eşimde bu yüzden annesinden biraz çekiniyor gibi ama bana hissettirmiyor bunu ve eşim beni çok seviyorum bende onu seviyorum biz birbirimize çok saygılıyız, en acısıda evden hiç bir yere çıkmıyoruz gezmek, çocuğumla mağazaya yada bir markete gitmek annemlere giderken bile eşimden değil kaynanamdan İzin almak zorunluluğu var . Ne yapmalıyım? Ben kendi sınırlarımın olduğunu anlasınlar istiyorum. Yaşadığım yer Turkmenistan

6 haftalık hamileyim ve doğurmak istemiyorum.

40 yaşıma girmiş olacağım. 9 yaşında bir oğlum var. Sürekli kardeş istiyordu. Baba tarafında da kendi tarafımdan da çevremiz olan insanlar değiliz. Deneyelim diye gaza geldik, çocuk yalnız kalmasın ve hamile kaldım. Ama inanılmaz pişmanım şu anda. Aldırmak istiyorum, dini boyuttan dolayı korkuyorum. Ama anne olarak çok fazla yaş farkımız olacak hem kardeşiyle hem benimle. Yaşım sil baştan başlamaya yeterli değil. Ama pişman olur muyum bilmiyorum