Aile Kategorisi

Doğumdan sonra psikolojik olarak kendimi iyi hissetmiyorum

Çok isteyerek hamile kalmadım eşim ısrarla baba olmak istediğini söyledi. Hamileyken geri donusu olmayan yola girdim ve psikolojik olarak çok üzgündüm. Bebeğime bir hissim yoktu. Sigara icen birisiyim sigarayi bile birakmamistim. Calisma ortamimda arkadaslarim toleransliydi ama basimdaki sefim beni yildirmaya calisiyordu. Hamile demeden ustume yukleniyordu ve oradaki herkes halime aciyordu. Raporumu 37 haftaya kadar uzattim fakat 32de git diye tutturmustu. Neyse ben bir sekil calistim izne ayrildim ve evde durmak bana cok tuhaf geldi çünkü 5 senedir calisiyordum. Doguma girdim ciktim fakat bir anda icimdeki ses bebegi birak git dedi ve hastanede birakip ciktim disari. Esime ayrilmak istediğimi ve cocugu alip gitmesini sifirdan bir hayat istedigimi soyledim. Esim birakmadi ailem ve esim beni kendime getirmeye calisti ama bebegi lohusaligimda hic kabullenemedim annelik hissim olmadi bebegimde beni cok istemiyordu. Sutum 3 gun sonra geldi o ara annemin herkesi arayip sutu yok kizimin dedi sozde cozum ariyormus ama yapma dedikce benden gizli yapmaya devam etti afedersiniz salak yerine koydu. Zaten stres icindeyim ustume geldikce geldiler. Annem calisiyordu izni bitti eve dondu kaynanama soyledi birazda sen dur diye kaynanam calismiyor. Keske gelmeseydi. Her dakika bebek mizildansa bile bu cocugu emzir diyordu. Emdikten sonra kucagimdan çekip hadi sen ev isine bak ben oğlumla durucam diyordu. Bebek ufacik aglasin yine beni cagirsin hadi meme ver derdi. 3 gun filan durdu sen bize gel dedi gittim yine ha bire bebek mememde. Evdeki herkes gule oynaya balkon sefasi yaparken ben o sicaklarda odaya kapanmis bebek emziriyordum. Yatalak hastadan tek farkim memem acikti. O kadar emzirmekten nefret ettim ki insallah sutum kesilirde mamaya gecerim insana donerim dedim. Her yedigime yasak diyorlardi, sevmediğim seyleri bebek icin yiyeceksin diyorlardi sigarayida birakamadim gizli sakli sigaraya devam ettim eger icmesem stresim artiyordu. Herkesin her dedigi gozume batiyordu herkesle kavga eder olmustum ve ısrarla esime ben bebegide senide istemiyorum dedim. Kaynanamda senden anne olmaz cocuk esirgemeye ver benim kizim senden daha iyi bakar o kadar cocugu olduguna rağmen dedi ve o an lohusalik filan degil ciddi anlamda cok sinirlendim. Esime soyleyip eve geçtik dedim ev piste olsa yemekte yapamasakta ben evde kalmak istiyorum. Esim bebegi istemiyorum diye korktu ama bebege evde kesinlikle zarar vermedim. Basbasa kaldikca bebegimle bag oluşmaya basladi ama stresim hic gecmedi. Kaynanamla normalde aram cok iyiydi ama cocuk olduktan sonra ustume gelmeye basladi. Bebegim 3 aylikken israrla memeyi reddetti ac kalma korkusuna mama verdim ve bebegim memeyi tamamen kendisi birakti ne kadar zorlasamda cok agladi istemedi. Bir sure sonra sutum kesildi. Kaynanamda cocuga annen kasten memeden kesti seni degil mi dedi. Kaynanam sürekli beni asagilamaya, anneligimi kucuk gormeye basladi. Sürekli benim dedigimi yapacaksin sen bilmezsin der durur. En son gordugunde bebegim 9 aylikti bebegime tuz neden vermiyorsun diye sordu bende sagligi için zararli dedim. Niye ben verdim dedi en son dayanamadim cocuklarin demek ki ondan boyle dedim. Begenmiyorsan oglumu geri ver dedi, al simdi gotur dedim. Bir de cocuguma surekli annem der benden bahsederken adimi soyler. Bebege ha bire beni kotuler yok . .. (ismim) seni birakmisti yok . .. (ismim) sana meme veremedi gibi. Anneeem . .. (ismim) seni hasta mi etti der mesela. Annem demesinden israrla nefrey ediyorum farketti simdide annecim demeye basladi. Esime soyledim artik bayram seyran olmadikca Kaynanama kesinlikle gitmiyorum telefonumdan sosyal medyamdan hep engelledim. Tum sulalesini engelledim hatta. Bebegimle iletisimimde bir problem yok ama kaynanam cok yaraliyor beni ve onu her gordugumde aklima o gunlerim geliyor. Bebegim icin herseyi ince ince dusunerek yaparim tek basima bakiyorum babasi bile gece uyaniyor diye odasini ayirdi şimdi uyanmiyor ama kocami odadan kovdum zor gunde yoksan uyudugunda da gelme diye bu arada bebegim simdi bir yasinda. Kaynanama inanilmaz kin besliyorum. Gorumcemde sorunlu ama kinim yok o da cok sacmalar ama ben onu tanidim taniyali manyak. Esime olaylar ilk basladiginda soyledim ciddiye almadi sonradan git konus dedim hala aracilik yapmaz benim ustume atar. Ailesine bir sey soyleyemez ama bana rahatlikla soyler. Zaten evle alakali herseyide ben yaparim kocam sadece para kazanan kisim. Bir de ben istifa etmek zorunda kaldim kaynanam bakarim dedi sonrada sen ne bicim annesin cocugun senden nefret eder dedi bahaneye bak. Mesela gezmeyi cok özlemiştim kaynanam bana dedi ki bundan sonra sadece evin kocan bebegin var evden cikamayacaksin hayatin bitti kabul et dedi birazda emzirmekten nefret o yuzden ettim. Neden bilmiyorum ama emziren birisini gorunce ve lohusa gorunce midem bulanip tiksiniyorim ya da kiskaniyor muyum bilmiyorum simdi annem çalışsa da izin gunlerinde oglumu alir kocanla gez der kaynanamda onun pesinde dolanmami ister kendi kizi eve kapanip tek cocuk bakti calismiyor sanirim benimde oyle olmami istiyor benden gizli tv filan izletmeye calisiuor senin sozundegil benim sozum gecer der gibi. Kaynanam ayda bir gormeye basladi bebegim 6 aylik olduktan sonra 3 ayda bir gormeye basladi ama benim icin uzak durmasi daha iyi cunku het yanima geldiginde beni eziyor esimde susuyor. Esimde gelmis git anneme saril arani duzelt diyor dedim anneni allah affetsin. Annesi demek lohusaligim demek. Benim annemler kendilerini yirtarken o anca elestirdi. Annemler bebege maddi manevi destek oluyorlar ama kaynanam hic olmadi utanmasa tek maasli halimizle bizden para isteyecek. Annemler bir de boyle yardim ettigi icin ici cok rahat evde oturuyormus ama diger kizinin cocuklairnida gunde 3 kez arar. Beni arayıp sormasin esim gorussun torunlarinida gotursun ama ben gormeyim. Esimde israrla abarttigimi ve güzel olmami istiyor. Bebegimle ilişkimi 6 aydan sonra düzelttim kaynanam hep kotu anneyim gibi konuştuğu icin bana yardim etmek isteyen herkesi reddediyordum beceriksiz hissediyordum. Daha dusunsem neler cikar.

Alışkanlıklarım değişirken nasıl mutlu olurum?

Ben üniversite okuduğum şehirde 7 sene sevgilimle yaşadım ve şimdi aile evine döndüm. Hem sevgilimle farklı şehirlerdeyiz, hem annem sürekli kendi kurallarını uygulatmaya çalışıyor, hem abim ailemi benimle ilgili kışkırtıyor, hem de babam daha iş bulamama rağmen çalış iş bul diyor ve bana aylık 1000 lira dışında para vermiyor. Kesinlikle baskılara dayanamıyorum çok mutsuzum. Ne yapmam gerek nasıl mutlu olacağım bilmiyorum

Neredeyse aldatacak olan ve pişman olan eşimi nasıl affedebilirim?

Eşim yakin zaman önce şüphe duyduğum şefine karşı bir şey hissettiğini itiraf etti. Çocuklarım benden önce şüphelenip eşime yazıp bundan sonra babamız olmazsın gibi uyarı vermişler. Eşim bana itiraf edip özür diledi. Şefi öğrenince kavga etmişler ama hâlâ eşimin arabasına binip telefon arıyor. İş için dese bile güvenim sarıldığından istemiyorum. Çıkmasını istedim tamam dediği halde hâlâ ayrılmadı işten. Whatsapp ve konumdan kontrol ediyorum. Herhangi bir şey yok fakat güvenmiyorum. Kendi kafamdan kurup duruyorum. Psikolojik çöküntüdeyim

İçimdeki bitmeyen boşluk hissinden nasıl kurtulabilirim?

Yaklaşık 15 sene önce aile bireylerim boşandı. Annemle yaşıyorum. Kanserdim, yendim ve beni düşünmeyen babam her gün aramaya başladı ama 25 yaşına geldim. Sesini duymamak icin çoğu zaman telefonları bile açmıyorum. Her kız çocuğu gördüğümde gözlerim doluyor. Yaşanamamışlıklar canımı çok yakıyor. Annem 2. Eşiyle evlendi ve sürekli şiddet gördük. Tekrar boşandı tabiki ama o yaşanılanları unutmakta zorluk çekiyorum. Biri bana bağırdığı zaman tepkisiz kalıp ağlamaya başlıyorum. Çoğu zaman donuk birisi olarak tanınıyorum arkadaşlarım arasında. Bu durumlarla nasıl başa çıkabileceğimi artık bilmiyorum. Bir iş yapmaya başlayacağım da sürekli kendimi çok yorgun ve bitkin hissediyorum. .

İlk doğumumda eşimin beni aldattığını

İlk dogumumda eşimin beni aldattığını öğrendim bebeğim daha 1 aylık bile olmadığı için ve ailemin yanında da yapamayacağım için affettim ama her seyinde detay istiyorum üstünden 3 yıl geçmesine rağmen adım attığı yeri bilmek istiyorum maça gitse şüphe ediyorum bu durumdan çok sıkıldım ne yapmam gerektiğini bilmiyorum cinsellikte hep aklıma geliyo ve uzaklasmama neden oluyo gün içerisinde bile sesli bir iş yeri var normalde fabrika aradığımda arkadan ses gelmeyince şüpheye düşüyorum

Emeklerinin yok sayılması

Ne zaman babamın kendi istek ve çıkarı söz konusu olduğu bir durum meydana gelse , bunu benden istediği vakit; ÖRNEĞİN ; ben bu isteğini yapamam çünkü o gün şu saatte ben arkadaşıma söz verdim . . ya da . . bunu yapamam çünkü ben yarın işe gidiyorum işten izin almam zor. . dediğim vakit tamam istifa et o gün orada ol gibi bir cümleyle karşılaşıyorum. Bu da benim emeğimi yok saydığı için bana kendimi kötü hissettiriyor. Ben merak ediyorum; çocukluğundan beri böyle bir tepkiye maruz kalmış biri büyüdüğünde neye dönüşür ?? . . ben dışardan nasıl görünüyorum ? Bu davranışın etkisi şuan hayatımda nasıl yankılanıyor. . ? Bunu farketmek ve değiştirmek istiyorum. .

Yorulduğumu nasıl anlatabilirim?

Ben bugün 33 yaşına girdim. Annem de her zaman pek iyi bir ilişkimiz yoktu ama kötüde değildi. Benim 1,5senedir bir sevgilim var, ilk ailemi anlattım bu durumu kendisi aynanın köyden olduğu halde Hristiyan. Ve adam bunu kabul etmek istemiyor hiçbir şekilde konuşmuyoruz. Ben çok yoruldum, ağlamaktan, aynı evde oturup kimseyle konuşamamaktan. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bize acil yardım lazım. Ama hepimize

Ebeveynlerin öfke problemi nasıl geçer?

Ebeveynler baskıcı olmakla birlikte çocukla çocuk oluyorlar benim ergen, henüz gelişmemiş olduğumu unutuyorlar. Ebeveynler Özellikle öfkelendiğinde hiç kimseyi görmüyor. Bir şeyleri anlattığımda hem yanlış anlayıp hem de daha sinirleniryorlar. Kendine geldiğinde de üzülüyor. Gene yine sinirlendiğinde yine aynı şey oluyor ve ebeveynin öfke problemi var Ne yapmalıyım? Bu durumda benim psikolojim kötü etkileniyorum ayrıca bu göndereceğiniz cevabı onlara nasıl anlatmalıyım? Ve Cevap verdiğiniz için teşekkür ederim.

Evliliğimde çok sıkıntılı durumlar yaşıyorum. Şu an ayrılma kararı almalı mıyım

Kendimi şu an çok çaresiz, yalnız, aşağılanmış ve terk edilmiş hissediyorum. 3 yıldır evliyim ve şu an eşim ailesinin yanında bende kendi ailemin yanındayım. Kendimde bağımlı kişilik sorunu olduğunu düşünüyorum. Eşimin de narsist kişilik bozukluğu olduğunu düşünüyorum. Ayrılık kararı almalı mıyız? Aslında bu kararı zaman zaman ben ya da eşim istemiş oluyor birbirimizi vazgeçiriyoruz. Ailesi yüzünden ve eşimin ailesinin hatalarını hiçbir zaman kabul etmemesi yüzünden onlar olmadan kendi kararlarını alamıyor oluşundan annesinin her istediğini yapıyor olmasından çok rahatsızım. Kavga sebebimiz hep onun ailesi oluyor benden onları ilişkimize karıştırmamamı istiyor fakat beni hep kendisi ve annesi tetikliyor yuvamıza karışarak her şeyi yönetmek isteyerek ve buna eşim izin veriyor. Hiçbir zaman karşı çıkmıyor bana karşı sevgisinin az olduğunu düşünüyorum. Benim ona çok fazlayken kendisi bana sevgi ilgi değer göstermiyor. Psikolojik şiddet uyguluyor zaman zaman ailesi yüzünden de fiziksel şiddet uyguladı. Hiç güzel kelimeler kullanmaz bana karşı ben hep ona saygılı davranmaya çalışırken o hep hakaret edici kelimeler kullanır. Özür kolay kolay dilemez ben haklı olduğum da bile evim içinde beni yok saymasına rağmen görmezden gelmesine rağmen gider alttan alır özür dilerim. Beraberliğimiz boyunca onu çok sevdim çok aşık oldum ama o bana sadece başlarda o şekilde öyleydi sanki sonra hiç beni kaybetmekten korkmadı incitmekten korkmadı benim için mücadele etmedi bizim için çaba göstermedi şu an benden boşanmak istiyor ikimizin de mutluluğu için bunun doğru olduğunu söylüyor bende bunu biliyorum ama bu duyguyu kabullenemiyorum. Onunla yaşadığım güzel anlar evimizin içindeki iyi anılarımız hep aklıma geliyor. Sürekli ağlıyorum onu düşünüyorum annesi yüzünden bu noktaya geldiğimizi düşünüyorum uzaktayken kimse yokken iyiyiz diye düşünüyorum. Beni hiçbir zaman anlamıyor derdimi kaygımı dinlemek istemiyor çözüm bulmak istemiyor anlattığımda önemsemiyor bana hiç hak vermiyor hep itiraz ediyor hep bir bahane buluyor evliliğimiz için çabalıyorum halen ama doğru bir şey mi yapıyorum yanlış mı bilmiyorum çok kararsızım kafam karmakarışık duygularım karışık ama bir sonuca ulaşamıyorum ne yapmalıyım ayrılıp hayatıma devam mı etmeliyim yoksa bu evliliği sürdürmeli miyim ?

Aileme karşı sürekli suçlu hissediyorum

Merhabalar:) ben aileme karşı sürekli suçlu ve yetersiz hissediyorum. Kendi karakterimi sevemiyorum. Bu düşünceyle baş edemiyorum. Aslinda cok mutlu olduĝum bi iliskim var ve Ailem beni sevgiyle büyüttü ama hep sorunlarını bana yansıttılar ve aralarında iletişim eksikliği vardı. Genel olarak sevgiyle büyümüş biriyim ve çok fazla kısıtlanmadım ama onlara karşı sürekli bir şey yapmak sorundaymisim gibi hissediyorum. Kendim için bir şeyler yapınca kendimi suçlu hissediyorum. Yaptığım bi hata yüzünden kendimi affedemiyorum. Ve bunu ailem bilmiyor. Çok iyi bi ailede büyüdüm çok suçlu hissediyorum ve sürekli ağlıyorum. Kendim için hedeflediğim şeyleri yapmiuorum. Kendimi hiç bir şeye değer göremiyorum. Günümün çoğunluğu onlarla yoğunlukla geçiyor. Kendimle bazen ilgilenmekte zorlandığım zamanlar oluyor. Ama bi kaç gün yalnız tek başıma kalsam kendimle olduğum içinde suçlu hissediyorum. Bazı işlerde onlara yardım edemeyecek gibi olsam bile yardım etmek zorundaymışım gibi oluyor ve kendi işlerinin sorunlarını benimle konuşuyorlar. Kendi aralarında yönlendirmiyorlar aralarında kalmış gibi hissediyorum yapamayacağım bir iş için bile adım atmaya çalışıyormuş gibi hissediyorum bu da bana kötü hissettiriyor. Çalışmam gereken bi kpss sınavı var ama su an üstümdeki bu durum ve bulunacağım ortam bunu etkiliyor. Lütfen her günümün böyle çok düşünerek geçmesini istemiyorum. Eğer yardımcı olursanız içtenlikle teşekkür ederim.