Çocuk ve Ergen Kategorisi

Kızım her gün okuldan gelince bir bahane bulup ağlama krizlerine giriyor

Merhabalar kızım 2. Sınıfa gidiyor, her gün okuldan gelince ya hemen ya da ödevlerin başına oturacağı zaman bir bahane bulup ağlama krizlerine giriyor. Misal yanlış yaptım, yanlış çizdim deyip sinirlenip ağlamaya başlıyor tekrar dene dediğimde olmuyor yapamıyorum diye kızıyor, yapabildiğin kadar yap öyleyse çok iyi yapmak zorunda değilsin diyorum pek işe yaramıyor o yine ağlamaya devam ediyor. Ödevleri yapma konusunda da isteksiz onun için bahane uydurduğunu düşünüyorum. Ödevin başında saatlerce zaman geçiriyor 10 dk da bitireceği bir şeyinin bir saat oyalanıyor. Bazen de daha içeri girer girmez ben şunu istiyorum deyip bağıra çağıra ağlayabiliyor ne söylesek dinlemiyor hayır dendiğinde daha çok uzatıyor ama hayırsa hayırdır anlatamıyorum bunu konuşmak o an hiç işe yaramıyor sakinleşince konuşuyorum bir daha böyle davranma ne istiyorsan sakince anlat ama her istediğin yapılmaz bunu da kabullen diyorum tamam diyor ama ertesi gün ya da birkaç gün sonra yine aynı sıkıntıları yaşıyoruz. Ne yapacağımı şaşırdım nasıl davranacağımne söyleyeceğim bilmiyorum artık çok üzülüyorum.

Bana ne olduğunu anlayamıyorum

Çocukken normal biriydim heyecan,hırs,mutluluk vardı gerektiğinde üzülebiliyordum birşeyi beğenmediysem dile getiriyodum insanlardan kızlardan utanmıyordum kolayca arkadaş edinebiliyodum. Ama şimdi ergenim ve insanlardan utanıyorum kızlarla konuşamıyorum arkadaş yapamıyorum yapsam bile adam akıllı muhabbet edemiyorum ne ben onları anlayabiliyodum ne de onlar beni. Fotoğraflarda kendime bakıyorum engelli hastalıklı gibiyim, insanlarla konuşmaya çekiniyorum anksiyete basıyo nedense onları çok üstün görüyorum olmuyo. Neden böyleyim bende bilmiyorum insan insandan utanır,kaçar,çekinir mi ben öyleyim halbuki çocukken öyle değildim, yaşıtlarımla anlaşamıyorum ve onlar da normal olarak beni Deli sanıyolar dalga geçiyorlar tabi derslerim iyi durumda hatta sınıfın en iyi notları bende ama aynı zamanda sınıfın belkide sessiz çocuğuyum. 13 yaşindan beri böyle kaybolmuş gibiyim yani 3 yıldır, ve hep böyle mi devam edicek? Geçen o sınıftakilerle dışarı çıkmayı denedim bi kaç kız geldi beni baya yakişikli buldular ve konuşmaya çalışıyolardı ama ben utangaç bir hal sergiledim konuşmadım ve onlarda beni salak veya deli sandı sonra "biz şaka yapıyoruz ciddiye alma ama gerçekten yakişiklisin" dediler. Yanımdaki o sınıf arkadaşim "Kardeşim değişmen gerek böyle hayat gitmez hadi şimdi geçiştirdik peki evlendiğinde ne olacak? Evleneceğin kızın ailesi seninle dalga geçmekten perişan ederler, değiş" dedi haklıydı tabi. 6. Sınıftan beri hep yalnız çıkıyorum tenefüslere şuanda Lise 1'im hala o durumdayım. Benim sorunum ne?

sabedinbislim

Ani değişimlerim var nasıl geçer

Ani değişimler neden olur çok fazla ruh halim değişiyor ve sohbet edemiyorum kimseyle soğuk yapıyorum ama bilerek değil normal konuşuyorum aslında uzun bir süreç bence çünkü yeni değil duygu değişimlerim hangi ilacı kullanmam gerekiyor yaşadığım şey ya siyah yada beyaz ortası yok ve bunun farkındayım hemen geçecek bir şey değil ani değişimler ilaçta sakinleştirir aileden de destek görmeyince daha da artıyo

Kızımın bu sorununu nasıl çözebilirim

Merhaba öncelikle kızım 8 yaşında kıyafet takıntısı var 5 yaşından beri var ama 2 senedir hayli artmış durumda Her sabah okula giderken mutlaka geç kalıyoruz 1 saate ne giyeceğini seçemiyor her gün atlet külot değiştiriyor atleti giyip elbise gibi aşağı çekiştiriyor artık kızım yırtılacak diyorum o derece dinlemiyor beni. Basket kursuna gidiyor saçlarını toplamam gerekiyor terleyip hasta olmasın diye o illa salık kalacak diye ağlıyor o şekilde Basket oynuyor bunun gibi örnekler yani bu konuda ne yapabilirim acaba

Kızımla alakalı takıntı

Merhabalar kızımda bazı takıntılar başladı kızım 8 yaşında örneğin sabah okula kıyafet seçememesinden dolayı hep geç kalıyoruz her gün atlet külotunu muhakkak değişecek atleti giydiğinde elbise gibi aşağı çekiştirerek giyiyor tayt asla giymez sıkıyomuş annecim giymen gerek diyorum çünkü bazı yerlerde mecbur istemeğini giymek zorunda. Basket kursuna gidiyor mesela saçlarını toplaması gerekiyor diğer türlü terleyip hasta olacak yok onada ağlayıp itiraz ediyor saçım salık kalacak diye ben bu konularda çok zorlanıyorum ne yapmalıyım yeri geliyo sert davranıyorum kurallara uysun diye ama hayır ben uymak zorunda değilim diyor

İçimdeki yarayı nasıl iyileştirebilirim

Sesini hiç bir zaman duramamış ve hep içine atmış ve eğitim hayatı boyunca anne desteğini almamış hep kendini yetersiz hissetmiş Konuşmaya çalışsana da hep kenara atılmış . Ne eğitim hayatında ne de genel günlük işlerde hep yetersiz hissetmiş bir çocukluk var ve bu 9 yaşımdan bile böyle ve zaman zaman aklıma gelince başım ve göğsüm sıkışıyor kendi kendime iyileşmek istiyorum artık yoruldum

18 yaşındayım çekiniyorum ne yapmalıyım?

18 yaşındayım ve ailemden gizli bir şekilde psikiyatriye randevu alıyorum sebebi ise ailemin bu durumu ergenlik krizi olarak görmeleri fakat bende ne yaşadığımı tam anlamıyla bilmiyorum çünkü yaşadığım sorun gerçekten her ergende olan bir durum mu yoksa benimkisi gerçekten bir doktorluk bir tedavi mi veya doktora gittiğim zaman doktor bunun için mi geldi gerçekten diyeceğinden dolayı çekingen ve kaygılıyım ve de tam anlamıyla gerçekten cevap bulamadığım sorulara cevap bulabilecek miyim yoksa bana bildiğim cevapları mı verecek veya gerçekten derdimi anlatabilecek miyim emin değilim veya gerçekten dinlenecek miyim yoksa geçiştirilecek miyim bundan da emin değilim sadece gerçekten bu yaşadığım durumların ergenlik sancılarıyla bağlantılı olup olmadığını öğrenmek ve bilgilenmek istiyorum

ereh

Kız kardesımın kımseyı dınlemeyısı...

Merhaba kendım için değil 18 yasındaki kız kardesım adına sıze danısmak ıstıyorum. Ben ablası olarak baska sehırde yasıyorum kendısı annem ve babamla yasıyor. Kardesım dısarıyla cok temas kuran bırı degıl, insanlarla ıletısımı cok zayıf, sosyal hıcbır ortama gırmek ıstememesının yanı sıra yenı ınsanlarla tanısmayı ıstemeyen biri. Böyle olmasının onune ne yapsakta gecemıyoruz aksıne suan daha buyuk bır problemle karsı karsıya kaldık ve bu durumu sıze aktarıp en azından bızi yonlendırmenızı rıca edıyorum. Şuan annem ve babama cok karsı geldıgını, evden kacmak ıstedıgını duydum. Böyle bır durumda nasıl bır yol ızleyebılırız. Kimseyı dınlemıyor cevabınızı merakla beklıyorum tesekkurler.

Nasıl sevilen biri olabilirim

Akran zorbalihina maruz kalıyorum ve ailemle karşı sürekli ofkeliyim sinirimden çıldırıyorum ne yapsam etsem kimse sevmiyor herkes kötü tanıyor ne yapcam ben intihar etmek istiyorum bu sıralar sıkça ile problemlerim çok kriz geçiriyorum okulda bile zor alıyorlar kimse sevmiyo iyy su kızı hiç sevmiyom falan diyorlar bı ara çevrem kötüydü düzeltim okulda gitmek istemiyorum istiyorum da arkadaşlarım olmucak o şekilde derslerim iyi yoksa

18 yaşındaki kızım çok zorluyor

Merhaba 18 yaşında bir kızım var ama yıllardır hayatımızı çok zorlaştırıyor. surekli benimle babasıyla kardeşiyle çatışma halinde çok yoruldum artık. nefret ediyormuş gibi davranıyor ağzından çıkan laflar bizi çok yaralıyor. surekli elini yıkıyor özellikle babasını pislik gibi görüyor. bu bizim hayatımızı acayip etkiliyor evde herkes mutsuz babası artık alttan almıyor Ekim yüreğimde surekli napacagimi bilmiyorum lütfen yardımcı olur musunuz teşekkürler