Çocuk ve Ergen Kategorisi

Sorun bende mi yoksa diğer kişilerde mi?

Son zamanlarda kendimi çok sıkışmış ve bunalmış hissediyorum. Evde ve okulda baskı altındayım, düşüncelerim sürekli dönüyor ve kendimi sevmemeye başladım kötü isteklerim bile çıkıyor hergün evde olay dinlemekten sıkıldım ben güzel bir çocuk olmak istiyorum ilkokula papatya olarak girip agresif kişi olarak çıktım ve okuldaki olaylardan da sıkıldım ve okulda benim hakkımda yalanlar çıkarıyorlar ve zorbalık yapıyorlar kendimi nasıl mutlu ederim?

Çocuklarım kendi kendine oynaması için ne yapmalıyım?

5. 5 ve 1. 5 yaşında iki kızım var büyük kızım tek başına oyun kurup oynamıyor sürekli benim yanımda benden ayrılmıyorlar odadan mutfağa geçiyorum geliyorlar sorduğumda ise tek başına korktuğunu söylüyor tırnak yeme alışkanlığı var ayrıca aşırı sinirli öfke nöbetleri geçiriyor ve sürekli yüksek sesle konuşuyor bana kötü davranıyor. bu durum beni çok yoruyor kendime vakit bulamıyorum ayrıca çalışıyorum yardımcı olur musunuz? Ne yapmalıyım sizce

Çocuğumun arkadaşları tarafından dışlanması

8 yaşında 2. sınıfa giden kızım, biraz duygusal ama içindekileri de çoğu zaman dile getirebilen bir çocuk. Sınıfta gruplaşma olabildiğinden ara ara dışlandığını dile getiriyor; bunun da okula gitmek istememe gibi nedenleri olduğunu düşünüyorum. Bu konuda nasıl bir yol izleyebilirim, güçlü bir duruş sergilemesi adına? Benim anne olarak üstüme düşen yapmam gerekiyor mu yoksa iş kendinde mi yoksa öğretmenlerimde mi bitiyor? Teşekkürler, şimdiden kolay gelsin.

Çocuğuma bazı anlar aşırı bağırıp tepki gösteriyorum

Merhaba, 17 aylık bir oğlum var; çok hareketli, yerinde durmayan, her an bir şeylerle uğraşıp ortalık dağıtan bir çocuk. Asla oyuncak vs. oynamıyor, sadece bizimle, o da zar zor dikkatini çekmeyi başarırsak. Başında dakikalarca vakit geçirdiği tek şey kitaplar ve bazen oluyor ki sabrım gerçekten kalmıyor ve ona bağırabiliyorum. Genel olarak sakin kalmaya çalışıyorum ama artık sesimi çok yükselttiğimi fark ettim çünkü sınırlarım gerçekten zorlanıyor. Her şeyi benimle yapmak istiyor: yemek yapmak, ev süpürmek. Bunlara müsaade etmediğimde çok da hoş olmayan bir şekilde ağlıyor, ama o ağlayana kadar bütün imkânları sunmuş oluyorum ona. Kısacası, öfkeyi anlarım; ne yapmalıyım kendimi tutmak için, çünkü bağırdığımda irkildiğini fark ettim bugün. Ve tabii sonrası koca bir pişmanlık. Aşırı zorlandığım bir dönemdeyim; kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Her şeyi yanlış yaptığımı düşünmeye başladım…

Çocuğuma tuvalet alışkanlığını nasıl kazandırabilirim?

Merhaba, 48 aylık bir oğlum var. 9 ay önce tuvalet eğitimine başladım. Tabiki çok zor geçti atlatırız alışır diye düşündüm. Fakat öyle olmadı. 9 aydır tuvaleti geldiğinde söylemiyor. Kendisi gitmek istiyor. Bir gün çok güzel gidiyor bütün gün Tuvalete yapıyor ama ertesi günler bişey oluyor tuvalete gitmek istemiyor. Ben götürmek isteyince de çok direniyor. Benim görmediğim anlarda ya altına yapıyor ya da halıya ,koltuğa. .. Bu süreçte başka evlerde de kazalar yaşıyoruz . Çok zorlanıyorum , oğluma yansıtmamaya çalışıyorum ancak temizlik vs yoruluyorum bazen gerginliğini yansıtıyorum. Son zamanlarda babası oyuncak alma ile ben de yiyecekle ödüllendiriyorum. Bir iki gün motivasyon oluyor ama sonra sönüyor öncesi gibi altına kaçırıyor ya da odanın içinde yapıyor. Bu konuda tavsiyenize ihtiyacım var. Şimdiden teşekkürler.

Kızımın ne sorunu var bulamıyoruz

Merhaba. 12 yaşında dünyalar güzeli bir kızım var. İlkokul 4. Sınıfta iken (10 yaş) kitap özeti ödevi vardı. Ve kitaptaki karakterlerin isimlerini karıştırdı. Çok stres ve baskı hissetti. O gece uyuyamadı. Mide bulantısı oldu. Kustu. Yüksek huzursuzluk yaşadı. Karnı ağrıdı. İshal oldu. Sürekli helaya gitti-geldi. Elini tutmamı istedi. Yanında olmamı istedi. En son öğretmenine mesaj attım. O şekilde sabaha doğru biraz rahatladı. İlk o gün yaşadığımız olay bugüne kadar 5 ya da 6 defa başımıza geldi. Kızımla bu konuyu uzun uzadıya konuştuk. Cevabı şu oldu. - Biliyorum, öğretmenim, kızmayacak ama ya gözünden düşersem, dedi. Arkadaşıyla bir sorunu olduğunda, o gece yine aynı geçti. Yine bana ya arkadaşım bir daha benimle konuşmazsa’ oldu. Dersini güzel yapamadıysa eğer, yine aynı geceyi geçiriyoruz. Benim sormak istediğim: Kızım acaba neden bu kadar stres altında kalıyor? Hayatı boyunca her stres halinde böyle perişan mı olacak? Ya da kızıma karşı yaklaşımım nasıl olmalı. Ben de babası da çok hassas davranıyoruz. En son böyle olduğunda “Kızım, abartıyorsun, bak artık. Sen bu kadar üzülüyorsun ama arkadaşının haberi bile yok; keyfi yerindedir. Yarın okulda küs olmazsınız, dedim. Keza dediğim gibi de oldu. Ama benim kızım en ufak bir sorunu çok büyütüyor içinde. Nasıl davranmalıyım bilmiyorum. Acaba o durumda onu yalnız mı bıraksam daha güçlenir? Daha mı iyi olur? Çünkü öyle gecelerde yanında yatıyor. Sizin tavsiyeleriniz işe yaramazsa pedagoga götürmeli miyim? Yoksa büyüdükçe kendi kendine kontrol etmesini öğrenebilir mi. ?

Oğlum doğduğundan beri her şeyini babası yapsın istiyor

Merhaba oğlum şu an 2,5 yaşında ama doğduğundan beri herşeyini babası yapsın istiyor. Yemeğini o yedirsin, altını o değiştirsin, babası uyutsun istiyor. Ben yaptığım zaman kıyamet kopuyor, kendini dövmeye başlıyor ya da ağlama krizlerine giriyor ve gün geçtikte artık beni hiç istemiyor. Ne yapacağımı şaşırıyorum, bazen bu durum beni çok yaralıyor baş başayken hiç bi sorun yok onu da belirteyim neden oğlum bu şekilde acaba

Gerçekten seviyormuyum sevmiyormuyum anlayamıyorum sevdiği içinmi seviyorum yoksa gerçekten seviyoru

Ben aslında Ece Su’nun yanındayken mutluyum. Onunla gülebiliyorum, saçmalayabiliyorum, heyecanlanıyorum. Dokunmak istiyorum, öpmek istiyorum, gelecek hayali kurunca içim ısınıyor. Ama yalnız kaldığımda ya da küçük bir sorun olduğunda kafam hemen karışıyor. Bazen sosyal medyada ya da okulda daha güzel kızlar görünce içimden “Ece Su o kadar güzel değil ya” diye bir düşünce geçiyor. Sonra da “Ya ileride karşıma daha iyi biri çıkarsa?” diye düşünüyorum. Bu düşünce gelince kendimi kötü hissediyorum, sanki onu seviyormuş gibi değilmişim gibi geliyor. İlişki konusu ciddileştiğinde, hediye, bağlılık ya da gelecek konuşulduğunda stres oluyorum. Çünkü ileride ne olacağı belli değil. Üniversite var, yıllar var. “Ya ayrılırsak?” diye düşününce içim daralıyor. Hem kaybetmek istemiyorum hem de bilinmezlik beni geriyor. Çok mesajlaşınca bazen bunalıyorum ama az konuşunca da “Acaba soğudu mu?” diye kaygılanıyorum. Onu üzmek istemiyorum. Bazen gerçekten sevmediğim halde devam ediyorsam diye korkuyorum. Ama ayrılık fikri de beni strese sokuyor. Sanki onunla dostken daha mutlu huzurluydım şimdi hep stres içindeyim ve kendisi bana iki kere açıldı sonra bende 3 . Olarak ben açıldım ve sevgili olduk goglede buna benzer bir soru gördüm sorular sormuşssunuz ama ben sorulara bile cevap veremiyorum çok mutluyken en çok onu seviyorum öpüyorum sarılıyorum ama stres altındayken hep böyle konular aklıma geliyor bana bir yük baskı olarak geliyor şuan ben direkt sevgili olmak istemiyorum ama ecesuyuda kaybetmek istemiyorum sanki sevgiliydik ve şuan ara verelim dedim kendisine saçma geldi ama ara verdik yine stresliyim busefer onu gerçekten seviyormuyum yoksa o beni sevdiği içinmi o üzülmesin diyemi seviyorum diye düşünüyorum ve ben daha önce böyledeneyimlee yaşadım onun ilk benim ise 3. ciddi sevgililiğimiz ben rahat olmak istiyorum kasıntı değil lütfen yardım edin sınav haftasındayım ve sürekli stresliyim ve gördüğüm kadarıyla lise ilişkilerinin%99 u bitiyor ama dost olursak böyle bir sorun olmuyacak ve o beni çok sevdiği için demekki ben ona sorunlu davranış yapacamki ayrılacaz onubaşka erkeklerle görğnce kıskanıyorum fakat bana düşün kıskanıyormusun denilince düşünemeiyorum aklımda hep nasıl bu strestem kurtulurum var yani keşke sevgili olmasaydık diyorum lütfen yalvarırım yardım edin gerçekten duygularımı anlayamıyorum daha önce ortaokulda bir kız benisırf sevdi diye bende seviyorum dedim ama o üzülmesin diye ama şuanki öylemi acaba ilerde ayrılırsak mesela biriktirdiğümiz okadar hatıra hepsini yrıt at çöpe olacak

Aile ve okul stresiyle başa çıkamıyorum.

Merhaba, ben 15 yaşındayım. Son zamanlarda kendimi çok yorgun, yalnız ve anlaşılmamış hissediyorum. Evde ailemle iletişimim çok zor; annem sürekli sinirli, agresif ve eleştiriyor, babam duygusal olarak uzak, bize yeterince bağlanamıyor. Kardeşim bazen rol yapıyor ve bunu fark etmek beni rahatsız ediyor. Bu durumlar bana sürekli stres ve öfke veriyor. Okulda da durum kolay değil. Bazı öğretmenler ve arkadaşlarımı güvenemediğim kişiler olarak görüyorum, özellikle bir öğretmenim hakkında ailemle yanlış anlaşılmalar oldu ve bu bana büyük bir baskı hissettirdi. Arkadaş çevremde de güven sorunu yaşıyorum; bazıları kendini ön plana atıp başkalarını ezmeye çalışıyor, bazıları ise duygusal manipülasyon yapabiliyor. Tüm bu yaşananlar beni çok yordu. Konsantrasyonumu kaybediyorum, derslerimde zorlanıyorum ve çoğu zaman kendimi değersiz hissediyorum. İçimde sürekli öfke, kırgınlık ve yorgunluk birikiyor, bazen ağlıyorum ama kimseye söyleyemiyorum. Kendimi ifade etmekte zorlanıyorum, bu yüzden yaşadığım duygusal sıkıntılar gün içinde beni çok etkiliyor. Bu süreçte, hislerimi güvenli bir şekilde paylaşabileceğim ve anlayış görebileceğim bir alana ihtiyacım var.

Oğlumun bana hakaret etmesini nasıl durdurabilirim?

Merhaba,Bizim 14 yaşında bir oğlumuz var. Oğlumuz sorumluluklarını bilen, okulunda başarılı bir çocuk, aynı zamanda sporcu. Bu sene LGS'ye hazırlanıyor. 3,5 yıl önce sokaktan terrier sahiplendik. Oğlum sokaktaki hayvanları çok sever. Fakat eve aldıktan kısa bir süre sonra köpeğimize karşı çok büyük tepki göstermeye başladı. Akşamları yatmadan önce köpeği deli gibi havlatarak, bizi çileden çıkartarak yatıyor. Ne yaparsak yapalım oğlumuzu sakin ve huzurlu bir şekilde yatağına gönderemiyoruz, Bir de LGS için çözdüğü testlerin cevap anahtarını benim almamı istemişti, her akşam yatmadan önce çözdüğü testlerin kontrolünü yaparken yanlışı çıktığında çok çirkin bir şekilde sesimin taklidimi yapıyor, bana 'gerizekalı beyinsiz, biraz beynin olsa keşke ama maalesef 1 gram beynin yok' gibi korkunç şeyler söylüyor. Bu sözleri söylediğinde şok oldum, babasıyla birlikte uyardık. Arada telefonda oyun oynuyor, cezalandırmak için telefonu yasakladık fakat hiçbir şey fayda etmedi. Bir süre duruyor sonra yine sadece bana bu korkunç sözleri sarfediyor. Ben de çalışan, ailesi için koşturan, hayata maddi zorluklar karşısında bile hep pozitif yönden bakan bir kadınım. Bu sözler beni çılgına çeviriyor, sonra birden tartıştık. Keza dün yine aynı şeyler oldu, ben de kendimi kaybettim ve sonra üzüntüden sabaha kadar uyuyamadım. Gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum, bana yol gösterebilir misiniz? Teşekkürler, sevgiler