Çocuk ve Ergen Kategorisi

Boşanma ve çocuk

Merhaba , boşanma arefesinde kafası karışık bir anneyim. kafa karışıklığımın sebebi tabiki çocuk. Kızım 6 yaşına girmek üzere. Babasına düşkün bir kız çocuğu. Babası da onu sever. Velayet konusunda anlaşamadık ve çekişmeli davamız sürüyor. Ben annem ve ablamla kalıyorum. Kızım da benimle kalıyor geçici velayeti bende. Annem yaşlı ve çocuğa bakma konusunda sıkıntı yaşamaya başladık. O şikayet etmese de artık yaşlandı zorlanıyor. Ben de kızımı bir süreliğine babasına vermeye karar verdim. Zaten cuma günlerini iple çekiyor babasında kalmak istediğini söylüyor sürekli. Çünkü eşyaları hep babasında maalesef. Ben henüz bir düzen kuramadım. Çalışmam için onu babasına vermem gerekiyor. Diğer taraftan başka bir şehre taşınma düşüncem vardı. Dedim ya kafam çok karışık. Ne yapmalıyım bilmiyorum. Babası bile kızımın benden nefret ettiğini söyledi bugün. İnsanlar ne kadar acımasız. Her neyse. Sizce çocuk için en doğru kararı nasıl verebilirim?

Kızımla ilgili endişelerim

MerhabaBen 37 yasında 2 kız annesiyim. küçük kızım 8 yaşında geçtiğimiz ekim ayında oturduğumız mahallede küçük kızımı bir anda kayıp ettim ve 1 saate yakın aradım buldum . ama çok kötü bir zaman dilimiydi o süre nefes alamadığımı hissettim . ama o günden bu yana kızımla korktuğum için yine aynı şeyi yaşarım diye hiç yanlız dışarı çıkmadım . ve kızımı okul gezilerine felan giderkende hep endişe ile gönderiyorum korkuyorum bana destek olur musunuz?

Bağlanma sorunu

Merhaba 6 yaşında bir oğlum var 3 aylık iken babayla ayrıldık yaklaşık 2 yaşa kadar baba hayatımızda aktif değildi tüm sorumluluk bendeydi ve destek çevrem yok denecek kadar azdı pandemi dönemi ve 0-3 yaş çok kaotik geçti ve güvenli bağımız oluşmadı sanırım babasıyla 2,5 yaşından beri çok aktif ve onu çok seviyor beni sadece ihtiyaçlarını karşılayan bir anne olarak görüyor sanki ve bu bende yetersizlik hissi oluşturuyor

görünmemek ve değer alamamak

ben liseye giden bir öğrenciyim ve son yarım dönemdir kendimi çok kotu hissediyorum. kendi arkadas grubum vardi ancak bu yıl sınıfların birlesmesiyle baska kisilerle takilmistim ama onlari da unutmamis ve yaşadığım cogu seyi onlara anlatırdım ama onlar bi anda onlara yeterli ilgi gostermedigimi soylediler ve arkamdan da birisine insanlarin ozel konulariyla dalga gectigimi iddia etmisler ama ben boyle birsey asla yapmadim. sonra onlarla konusmadim yeni takilmaya basladigim gruba yoneldim, birinin kendisiyle cok celisen birisini ogrendigimde ve aramizda birsey oldugunu ima eden davranislar sergilediginde konusmayi biraktim ve yanimda sadece bir kiz var, onunla da gercek bagimiz varmis gibi hissedemiyorum ilk tanıştığımız gunle simdiki gun arasinda farklar var gibi. sonra baska grupla sıkıntı yaşadım ve yaptiklari sey disiplin sucu olan birseydi bende bunu ilgilendiren kisiye soyledim sonucta ona yapilan birseydi, onlarda biz sana guvendik diye benimle konusmayi kestiler. ben aslinda yaptiklarimin yanlis oldugunu dusunmuyorum ama aklima kurcalaniyor. bi de ayriyeten ben basarili bir ogrenciyim ama beni sene içerisinde hicbir program yarisma ya da etkinlige almadilar, ben gidip katilmak istiyorum da diyemiyorum cunku hocalar seciyor ve gecen sene secildigim bir program vardi ve iptal olmustu, bu sene ayni programa beni secmediler, hem mudurler basarimdan bahsedip reklam yapmak isterken hem de benim basarimi gozardi edip hep o dersi ciddiye almayan kisiler seciliyor, ben bu adaletsizlikten mutsuzum, durduk yere sinirlenip etrafa catik kaslarimla bakiyorum. gorunmez olmak istemiyorum, eski sosyalligim geri gelmesini istiyorum ve ben yeni ortama gecis yapicam bunun icin cok onemli. biraz uzun oldu ama icimde biriken cok sey varmis demek ki.

Odaklanma

Merhaba, 15 yaşındaki oğlumun odaklanma problemi için Bakırköy ruh ve sinir hastalıkları hastanesi Ergen psikiyatrisi bölümüne gittik ve bugün ikinci görüşmeyi gerçekleştirdik. Doktor dolduran formlar ve görüşmelerden sonra ilaca gerek olmadığını bu sorun için birkaç seans psikolog desteği almamız gerektiğini belirtti. . Bilgi almak mümkün mü ?nasıl bir yol izlemek gerekir. İyi çalışmalar diliyorum . ilginiz için teşekkür ederim.

İçimde boşluk hissi var dertlerimi bir kenara bırakıp nasıl mutlu olabilirim

İçimde bir boşluk hissi var kendimi hiç bir yere ait hissedemiyorum kimse beni sevmiyormuş gibi geliyor herkes yalan söylüyor gibi geliyor insanlardan nefret ettim içimde yorulmuşluk bıkmışlık anlaşılamama sevilmeme duygularını hissediyorum zihnimi susturamıyorum stres yanlızlık korku huzursuzluk yaşıyorum mutlu oluyorum 1dk sonra mutsuzum yaşadıklarımı geride bırakamıyorum küçücük bir şeyde ağlama tutuyor kendimi çok değersiz hissediyorum zihnim susun diye işe giriyorum olmuyor yine de o zihin susmuyor bu arada 16 yaşındayım

Ergen oğlumla nasıl arkadas olurum

14 yasinda ergen bir erkek cocugu annesiyim Oglum panik atak hastasi okuldan ve herhangi bir aktivite yapmaktan uzaklasti çalış dedigimde benimle zitlasyor ekran bagimlilgi artti ayni zamanda herseyi isteksiz yapiyor ben ona biseyleri yapmasi gerektigini dile getirdigimde büyük bir çatısma yasiyoruz ona nasil davranacagımi nasil yön verecegimi sasirdım onun gözünde düsman anne olmak ve onu incitmek istemiyorum Şimdiden teşekkür ederim

Çocuğum başkalarıyla bir araya gelmek istemiyor.

Merhaba. 3 yaşında bir oğlum var. 1,5 ve 2 yaşında olmak üzere iki defa operasyon geçirdi. Oğlum Küçüklüğünden beri insanlarla bir araya gelmeyi pek sevmez ve istemez. Parklarda çocuklarla temas etmek istemez. Sadece anneanne babaanne dede gibi tanıdıklarıyla bir araya gelmeyi daha çok sever. Tanımadıklarıyla bir araya gelmeyi pek sevmezdi ama yine de buna büyük sıkıntılar çıkarmazdı. Arkadaşlarımıza gitmis kalmisizdir, birlikte tatile çıkmışızdir ama problem olmamıştı. Aynı zamanda haftanın iki günü oyun okuluna, bir günü de jimnastiğe gidiyor. Oralara gitmekte bir sorun çıkarmıyor. Yaklaşık bir aydır başkalarıyla bir araya gelmeye büyük tepki gösteriyor. Tanisin ya da tanimasin kimseyi istemiyor ben onları sevmiyorum diyor. Neden diye sorduğumuzda onlar kötü diyor. Geçen gün daha önceden tanıdıgı bir çift arkadaşımızın evine gitmek istedik ama asla eve girmek istemedi. Sonrasında kendisi yaşıtında çocuğu olan başka bir çift arkadaşımızı evimize davet ettik. Onların yanına gelmedi, odada kaldı, görmek istemedi. Küçük çocukları odaya geldiğinde onunla oynadı ama anne ve babası gitsin diyor asla görmek istemiyor. Agladi ve tepki gösteriyor. Özellikle yetişkin erkek profiline çok mesafeli ve tepkili. Bunun sebepleri neler olabilir? Bu durumu nasıl aşabiliriz? İnsanlarla olan sosyalligini nasıl arttırabiliriz? Küçüklüğünden beri hemen hemen her gün dışarı çıkarır, marketler fırınlara götürür insanlarla temas ettirmeye özen gösterirken bu durumla karşılaştık. Yorumlarınızı bekliyoruz.

Oğlum için acil destek

Oğlumla ciddi problem var çocuk şiddete yöneliyor ve bunun sebebi ailem çocuğu yanımdan aldılar iletişim koptu okul hayatı etkilendi annemi kontrol edip bu durumu düzeltemiyorum destek almalıyım çocuk üzerindeki kontrolüm bitti beni engellemiş bende şiddet gösterecek diye uzak duruyordum mesafe büyüdü çocuk ergen ne yapacağımı bilemiyorum anne çocuk ilişkimi toparlamak ıstiyorum birisi bana yardımcı olsun ergen olduğu için nasıl davranacagımı bilemiyorum

3 yaşında oglum var öz babasını hıc bılmıyor

Merhabalar, 3 yaşında bir oğlum var. Öz babasını hiç görmedi, hayatımda bir yıl birlikte olmuştu. Onunla gayet iyi anlaşıyordu, ama ayrılmak zorunda kaldık. Şimdi başka biri var, ama oğlum diğerine karşı davranmıyor. Yaklaşmak istediğinde ağlıyor, sarılmak istediğinde de ağlıyor. Birlikte yerleri geliyor, oyun oynuyorlar, ama çoğu zaman oğlum ağlıyor ya da kaçıyor. Çocuk beni istemiyor, sevmiyor diye sinirleniyor. Yalandan kucağına almaya çalışsa sanki bir şey olmuş gibi korktuğunu söylüyor veya ağlıyor. Elimden geldiğince kısa kısa ve kapıda bırakıyorum ikisini, ya da evde az da olsa oynuyorlar. Yaklaşmak istediğinde, hayatımdaki insan oğluma ağlıyor, ben de hemen 'Annen, baban, sevecek, kucaklayacak ya da oyun oynayacaksınız. Korkulacak hiçbir şey yok, ben buradayım, yanına oturabilirsin' diyorum. Ama bazen oluyor ki, sadece onünden geçse oğlum kaçıyor. Oğlum gerçekten kızgın, öfkeli değil, dikkat ediyorum; sadece yanlış bir şey yaptığında 'Hayır, babacım, o olmaz ya da onu yapamazsın' diyor. Ufak sert bir tavırla ona bile çığlık atarak ağlıyor. Anlamıyorum neden böyle olduğunu. Hayatımdaki insanla şu an ayrılma eşiğindeyiz. Ben onu seviyorum, ama oğlum beni sevmiyor, yanına oturmak bile istemiyor. Nasıl olacak bilmiyorum, hera bir türlü ısınamadı. Ben kucağıma alıp döndürü şeyi denedik amyordum, gülüyordu, ama üvey babası alınca korktu. Yüksekten korktuğunu söylüyor. En basiti, hayatımdaki insana da bakıyorum nasıl davranıyor, ne yapıyor diye, ama onun verdiği tepkiyi verecek hiçbir şey yapmıyor.