Çocuk ve Ergen Kategorisi

Çocuğum başkalarıyla bir araya gelmek istemiyor.

Merhaba. 3 yaşında bir oğlum var. 1,5 ve 2 yaşında olmak üzere iki defa operasyon geçirdi. Oğlum Küçüklüğünden beri insanlarla bir araya gelmeyi pek sevmez ve istemez. Parklarda çocuklarla temas etmek istemez. Sadece anneanne babaanne dede gibi tanıdıklarıyla bir araya gelmeyi daha çok sever. Tanımadıklarıyla bir araya gelmeyi pek sevmezdi ama yine de buna büyük sıkıntılar çıkarmazdı. Arkadaşlarımıza gitmis kalmisizdir, birlikte tatile çıkmışızdir ama problem olmamıştı. Aynı zamanda haftanın iki günü oyun okuluna, bir günü de jimnastiğe gidiyor. Oralara gitmekte bir sorun çıkarmıyor. Yaklaşık bir aydır başkalarıyla bir araya gelmeye büyük tepki gösteriyor. Tanisin ya da tanimasin kimseyi istemiyor ben onları sevmiyorum diyor. Neden diye sorduğumuzda onlar kötü diyor. Geçen gün daha önceden tanıdıgı bir çift arkadaşımızın evine gitmek istedik ama asla eve girmek istemedi. Sonrasında kendisi yaşıtında çocuğu olan başka bir çift arkadaşımızı evimize davet ettik. Onların yanına gelmedi, odada kaldı, görmek istemedi. Küçük çocukları odaya geldiğinde onunla oynadı ama anne ve babası gitsin diyor asla görmek istemiyor. Agladi ve tepki gösteriyor. Özellikle yetişkin erkek profiline çok mesafeli ve tepkili. Bunun sebepleri neler olabilir? Bu durumu nasıl aşabiliriz? İnsanlarla olan sosyalligini nasıl arttırabiliriz? Küçüklüğünden beri hemen hemen her gün dışarı çıkarır, marketler fırınlara götürür insanlarla temas ettirmeye özen gösterirken bu durumla karşılaştık. Yorumlarınızı bekliyoruz.

Oğlum için acil destek

Oğlumla ciddi problem var çocuk şiddete yöneliyor ve bunun sebebi ailem çocuğu yanımdan aldılar iletişim koptu okul hayatı etkilendi annemi kontrol edip bu durumu düzeltemiyorum destek almalıyım çocuk üzerindeki kontrolüm bitti beni engellemiş bende şiddet gösterecek diye uzak duruyordum mesafe büyüdü çocuk ergen ne yapacağımı bilemiyorum anne çocuk ilişkimi toparlamak ıstiyorum birisi bana yardımcı olsun ergen olduğu için nasıl davranacagımı bilemiyorum

3 yaşında oglum var öz babasını hıc bılmıyor

Merhabalar, 3 yaşında bir oğlum var. Öz babasını hiç görmedi, hayatımda bir yıl birlikte olmuştu. Onunla gayet iyi anlaşıyordu, ama ayrılmak zorunda kaldık. Şimdi başka biri var, ama oğlum diğerine karşı davranmıyor. Yaklaşmak istediğinde ağlıyor, sarılmak istediğinde de ağlıyor. Birlikte yerleri geliyor, oyun oynuyorlar, ama çoğu zaman oğlum ağlıyor ya da kaçıyor. Çocuk beni istemiyor, sevmiyor diye sinirleniyor. Yalandan kucağına almaya çalışsa sanki bir şey olmuş gibi korktuğunu söylüyor veya ağlıyor. Elimden geldiğince kısa kısa ve kapıda bırakıyorum ikisini, ya da evde az da olsa oynuyorlar. Yaklaşmak istediğinde, hayatımdaki insan oğluma ağlıyor, ben de hemen 'Annen, baban, sevecek, kucaklayacak ya da oyun oynayacaksınız. Korkulacak hiçbir şey yok, ben buradayım, yanına oturabilirsin' diyorum. Ama bazen oluyor ki, sadece onünden geçse oğlum kaçıyor. Oğlum gerçekten kızgın, öfkeli değil, dikkat ediyorum; sadece yanlış bir şey yaptığında 'Hayır, babacım, o olmaz ya da onu yapamazsın' diyor. Ufak sert bir tavırla ona bile çığlık atarak ağlıyor. Anlamıyorum neden böyle olduğunu. Hayatımdaki insanla şu an ayrılma eşiğindeyiz. Ben onu seviyorum, ama oğlum beni sevmiyor, yanına oturmak bile istemiyor. Nasıl olacak bilmiyorum, hera bir türlü ısınamadı. Ben kucağıma alıp döndürü şeyi denedik amyordum, gülüyordu, ama üvey babası alınca korktu. Yüksekten korktuğunu söylüyor. En basiti, hayatımdaki insana da bakıyorum nasıl davranıyor, ne yapıyor diye, ama onun verdiği tepkiyi verecek hiçbir şey yapmıyor.

Kız kardeşim hakkında ne yapabilirim?

Ben ablasıyım ve iki kız kardeşiz. Kız kardeşim 16 yaşına yeni girecek. Onunla ilgili artık ne yapacağımı bilemiyorum. Kendi hayatı ile ilgili cok korkunc kararlar veriyor. Çok asi ve hırçın bir çocuk. Onunla konuşmamız mümkün olmuyor, ne zaman konuşmaya çalışsak ya kaçıyor ya da bize bağırıyor. Ailesi olarak onu cok seviyoruz ve elimizden geldiğince ilgileniyoruz ama onun hâl ve tavırları bizden nefret edercesine. Sürekli bağırma, bizden uzaklaşma, kavga etme içinde. Çevresinde çok fazla uyuşturucu kullanan, alkol ve dahasını kullanan insanlar var. Kendisi de alkol içiyor. Ve erkek çevresi cok fazla. Konuştuğu kişilerin çoğunda cinsellik gördüm. Telefonunda olan konuşmaları bu yöndendi. Çıplak fotoğraflar ve cinsel içerikli konuşmalardı. Ve bu yaptığı bir değil, iki değil. Bunu bildiğimden haberi yok, onunla ne zaman konuşmaya çalışsam bana kızıyor ve konusmuyor. Zaten beni saymıyor. Ve bu aralar biriyle konuşuyor, konuştuğu kişi 24 yaşında bir uyuşturucu kullanıcısı. İkisinin bazı konuşmaları cinsel ve yaş farkını sorun etmeyeceği yöndendi. Bunu söylemek zor ama bugün eve boynu mor bir şekilde geldi, o 24 yaşında ki ile bir şeyler yaşamış anladığım kadarıyla. Bu konu hakkında ne yapacağımı bilemiyorum. Defalarca anlattım, konuştum ama nafile. Bu konuda aileme danışamadım çünkü ailem onun hayatını mahveder. Her şeyini elinden alırlar. Bu sebeple size yazmak istedim. Psikolojik olarak iyi olmadığı çok açık. En basitinden asla yanımızda bile oturmuyor, sürekli başka yerlerde. Sürekli sinirli, hırçın tavırlı. Bu konuda ne yapabilirim?

9 12 yaşlarım arasını hatırlayıp içimde birden sıkıntı suçluluk ve çaresizlik hissinin oluşması

Merhabalar. Hayatımda ilk kez 10 12 yaş arasında yaşadığım bir kaç anı gözümün önüne geldi ve ben bu anılara takılı kaldım. Bunlar hemcinslerime temas ve sürtünme şeklinde gözümün önüne geliyor. Birden huzursuzluk ve pişmanlık hissettim. yaklaşık 1 haftadır bu pişmanlıkla başa çıkmaya çalışıyorum. Yaptıklarım için suçlu muyum bunu nasıl aşarım. İnsan çocukluk ve ergenlik arası düşünce yapısının oturmadığı dönem için kendini neden üzer neden yıpratır. Çok garip ve çaresiz hissediyorum.

Sorun bende mi yoksa diğer kişilerde mi?

Son zamanlarda kendimi çok sıkışmış ve bunalmış hissediyorum. Evde ve okulda baskı altındayım, düşüncelerim sürekli dönüyor ve kendimi sevmemeye başladım kötü isteklerim bile çıkıyor hergün evde olay dinlemekten sıkıldım ben güzel bir çocuk olmak istiyorum ilkokula papatya olarak girip agresif kişi olarak çıktım ve okuldaki olaylardan da sıkıldım ve okulda benim hakkımda yalanlar çıkarıyorlar ve zorbalık yapıyorlar kendimi nasıl mutlu ederim?

Çocuklarım kendi kendine oynaması için ne yapmalıyım?

5. 5 ve 1. 5 yaşında iki kızım var büyük kızım tek başına oyun kurup oynamıyor sürekli benim yanımda benden ayrılmıyorlar odadan mutfağa geçiyorum geliyorlar sorduğumda ise tek başına korktuğunu söylüyor tırnak yeme alışkanlığı var ayrıca aşırı sinirli öfke nöbetleri geçiriyor ve sürekli yüksek sesle konuşuyor bana kötü davranıyor. bu durum beni çok yoruyor kendime vakit bulamıyorum ayrıca çalışıyorum yardımcı olur musunuz? Ne yapmalıyım sizce

Çocuğumun arkadaşları tarafından dışlanması

8 yaşında 2. sınıfa giden kızım, biraz duygusal ama içindekileri de çoğu zaman dile getirebilen bir çocuk. Sınıfta gruplaşma olabildiğinden ara ara dışlandığını dile getiriyor; bunun da okula gitmek istememe gibi nedenleri olduğunu düşünüyorum. Bu konuda nasıl bir yol izleyebilirim, güçlü bir duruş sergilemesi adına? Benim anne olarak üstüme düşen yapmam gerekiyor mu yoksa iş kendinde mi yoksa öğretmenlerimde mi bitiyor? Teşekkürler, şimdiden kolay gelsin.

Çocuğuma bazı anlar aşırı bağırıp tepki gösteriyorum

Merhaba, 17 aylık bir oğlum var; çok hareketli, yerinde durmayan, her an bir şeylerle uğraşıp ortalık dağıtan bir çocuk. Asla oyuncak vs. oynamıyor, sadece bizimle, o da zar zor dikkatini çekmeyi başarırsak. Başında dakikalarca vakit geçirdiği tek şey kitaplar ve bazen oluyor ki sabrım gerçekten kalmıyor ve ona bağırabiliyorum. Genel olarak sakin kalmaya çalışıyorum ama artık sesimi çok yükselttiğimi fark ettim çünkü sınırlarım gerçekten zorlanıyor. Her şeyi benimle yapmak istiyor: yemek yapmak, ev süpürmek. Bunlara müsaade etmediğimde çok da hoş olmayan bir şekilde ağlıyor, ama o ağlayana kadar bütün imkânları sunmuş oluyorum ona. Kısacası, öfkeyi anlarım; ne yapmalıyım kendimi tutmak için, çünkü bağırdığımda irkildiğini fark ettim bugün. Ve tabii sonrası koca bir pişmanlık. Aşırı zorlandığım bir dönemdeyim; kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Her şeyi yanlış yaptığımı düşünmeye başladım…

Çocuğuma tuvalet alışkanlığını nasıl kazandırabilirim?

Merhaba, 48 aylık bir oğlum var. 9 ay önce tuvalet eğitimine başladım. Tabiki çok zor geçti atlatırız alışır diye düşündüm. Fakat öyle olmadı. 9 aydır tuvaleti geldiğinde söylemiyor. Kendisi gitmek istiyor. Bir gün çok güzel gidiyor bütün gün Tuvalete yapıyor ama ertesi günler bişey oluyor tuvalete gitmek istemiyor. Ben götürmek isteyince de çok direniyor. Benim görmediğim anlarda ya altına yapıyor ya da halıya ,koltuğa. .. Bu süreçte başka evlerde de kazalar yaşıyoruz . Çok zorlanıyorum , oğluma yansıtmamaya çalışıyorum ancak temizlik vs yoruluyorum bazen gerginliğini yansıtıyorum. Son zamanlarda babası oyuncak alma ile ben de yiyecekle ödüllendiriyorum. Bir iki gün motivasyon oluyor ama sonra sönüyor öncesi gibi altına kaçırıyor ya da odanın içinde yapıyor. Bu konuda tavsiyenize ihtiyacım var. Şimdiden teşekkürler.