Çocuk ve Ergen Kategorisi

3 yaşında oglum var öz babasını hıc bılmıyor

Merhabalar, 3 yaşında bir oğlum var. Öz babasını hiç görmedi, hayatımda bir yıl birlikte olmuştu. Onunla gayet iyi anlaşıyordu, ama ayrılmak zorunda kaldık. Şimdi başka biri var, ama oğlum diğerine karşı davranmıyor. Yaklaşmak istediğinde ağlıyor, sarılmak istediğinde de ağlıyor. Birlikte yerleri geliyor, oyun oynuyorlar, ama çoğu zaman oğlum ağlıyor ya da kaçıyor. Çocuk beni istemiyor, sevmiyor diye sinirleniyor. Yalandan kucağına almaya çalışsa sanki bir şey olmuş gibi korktuğunu söylüyor veya ağlıyor. Elimden geldiğince kısa kısa ve kapıda bırakıyorum ikisini, ya da evde az da olsa oynuyorlar. Yaklaşmak istediğinde, hayatımdaki insan oğluma ağlıyor, ben de hemen 'Annen, baban, sevecek, kucaklayacak ya da oyun oynayacaksınız. Korkulacak hiçbir şey yok, ben buradayım, yanına oturabilirsin' diyorum. Ama bazen oluyor ki, sadece onünden geçse oğlum kaçıyor. Oğlum gerçekten kızgın, öfkeli değil, dikkat ediyorum; sadece yanlış bir şey yaptığında 'Hayır, babacım, o olmaz ya da onu yapamazsın' diyor. Ufak sert bir tavırla ona bile çığlık atarak ağlıyor. Anlamıyorum neden böyle olduğunu. Hayatımdaki insanla şu an ayrılma eşiğindeyiz. Ben onu seviyorum, ama oğlum beni sevmiyor, yanına oturmak bile istemiyor. Nasıl olacak bilmiyorum, hera bir türlü ısınamadı. Ben kucağıma alıp döndürü şeyi denedik amyordum, gülüyordu, ama üvey babası alınca korktu. Yüksekten korktuğunu söylüyor. En basiti, hayatımdaki insana da bakıyorum nasıl davranıyor, ne yapıyor diye, ama onun verdiği tepkiyi verecek hiçbir şey yapmıyor.

Kız kardeşim hakkında ne yapabilirim?

Ben ablasıyım ve iki kız kardeşiz. Kız kardeşim 16 yaşına yeni girecek. Onunla ilgili artık ne yapacağımı bilemiyorum. Kendi hayatı ile ilgili cok korkunc kararlar veriyor. Çok asi ve hırçın bir çocuk. Onunla konuşmamız mümkün olmuyor, ne zaman konuşmaya çalışsak ya kaçıyor ya da bize bağırıyor. Ailesi olarak onu cok seviyoruz ve elimizden geldiğince ilgileniyoruz ama onun hâl ve tavırları bizden nefret edercesine. Sürekli bağırma, bizden uzaklaşma, kavga etme içinde. Çevresinde çok fazla uyuşturucu kullanan, alkol ve dahasını kullanan insanlar var. Kendisi de alkol içiyor. Ve erkek çevresi cok fazla. Konuştuğu kişilerin çoğunda cinsellik gördüm. Telefonunda olan konuşmaları bu yöndendi. Çıplak fotoğraflar ve cinsel içerikli konuşmalardı. Ve bu yaptığı bir değil, iki değil. Bunu bildiğimden haberi yok, onunla ne zaman konuşmaya çalışsam bana kızıyor ve konusmuyor. Zaten beni saymıyor. Ve bu aralar biriyle konuşuyor, konuştuğu kişi 24 yaşında bir uyuşturucu kullanıcısı. İkisinin bazı konuşmaları cinsel ve yaş farkını sorun etmeyeceği yöndendi. Bunu söylemek zor ama bugün eve boynu mor bir şekilde geldi, o 24 yaşında ki ile bir şeyler yaşamış anladığım kadarıyla. Bu konu hakkında ne yapacağımı bilemiyorum. Defalarca anlattım, konuştum ama nafile. Bu konuda aileme danışamadım çünkü ailem onun hayatını mahveder. Her şeyini elinden alırlar. Bu sebeple size yazmak istedim. Psikolojik olarak iyi olmadığı çok açık. En basitinden asla yanımızda bile oturmuyor, sürekli başka yerlerde. Sürekli sinirli, hırçın tavırlı. Bu konuda ne yapabilirim?

9 12 yaşlarım arasını hatırlayıp içimde birden sıkıntı suçluluk ve çaresizlik hissinin oluşması

Merhabalar. Hayatımda ilk kez 10 12 yaş arasında yaşadığım bir kaç anı gözümün önüne geldi ve ben bu anılara takılı kaldım. Bunlar hemcinslerime temas ve sürtünme şeklinde gözümün önüne geliyor. Birden huzursuzluk ve pişmanlık hissettim. yaklaşık 1 haftadır bu pişmanlıkla başa çıkmaya çalışıyorum. Yaptıklarım için suçlu muyum bunu nasıl aşarım. İnsan çocukluk ve ergenlik arası düşünce yapısının oturmadığı dönem için kendini neden üzer neden yıpratır. Çok garip ve çaresiz hissediyorum.

Sorun bende mi yoksa diğer kişilerde mi?

Son zamanlarda kendimi çok sıkışmış ve bunalmış hissediyorum. Evde ve okulda baskı altındayım, düşüncelerim sürekli dönüyor ve kendimi sevmemeye başladım kötü isteklerim bile çıkıyor hergün evde olay dinlemekten sıkıldım ben güzel bir çocuk olmak istiyorum ilkokula papatya olarak girip agresif kişi olarak çıktım ve okuldaki olaylardan da sıkıldım ve okulda benim hakkımda yalanlar çıkarıyorlar ve zorbalık yapıyorlar kendimi nasıl mutlu ederim?

Çocuklarım kendi kendine oynaması için ne yapmalıyım?

5. 5 ve 1. 5 yaşında iki kızım var büyük kızım tek başına oyun kurup oynamıyor sürekli benim yanımda benden ayrılmıyorlar odadan mutfağa geçiyorum geliyorlar sorduğumda ise tek başına korktuğunu söylüyor tırnak yeme alışkanlığı var ayrıca aşırı sinirli öfke nöbetleri geçiriyor ve sürekli yüksek sesle konuşuyor bana kötü davranıyor. bu durum beni çok yoruyor kendime vakit bulamıyorum ayrıca çalışıyorum yardımcı olur musunuz? Ne yapmalıyım sizce

Çocuğumun arkadaşları tarafından dışlanması

8 yaşında 2. sınıfa giden kızım, biraz duygusal ama içindekileri de çoğu zaman dile getirebilen bir çocuk. Sınıfta gruplaşma olabildiğinden ara ara dışlandığını dile getiriyor; bunun da okula gitmek istememe gibi nedenleri olduğunu düşünüyorum. Bu konuda nasıl bir yol izleyebilirim, güçlü bir duruş sergilemesi adına? Benim anne olarak üstüme düşen yapmam gerekiyor mu yoksa iş kendinde mi yoksa öğretmenlerimde mi bitiyor? Teşekkürler, şimdiden kolay gelsin.

Çocuğuma bazı anlar aşırı bağırıp tepki gösteriyorum

Merhaba, 17 aylık bir oğlum var; çok hareketli, yerinde durmayan, her an bir şeylerle uğraşıp ortalık dağıtan bir çocuk. Asla oyuncak vs. oynamıyor, sadece bizimle, o da zar zor dikkatini çekmeyi başarırsak. Başında dakikalarca vakit geçirdiği tek şey kitaplar ve bazen oluyor ki sabrım gerçekten kalmıyor ve ona bağırabiliyorum. Genel olarak sakin kalmaya çalışıyorum ama artık sesimi çok yükselttiğimi fark ettim çünkü sınırlarım gerçekten zorlanıyor. Her şeyi benimle yapmak istiyor: yemek yapmak, ev süpürmek. Bunlara müsaade etmediğimde çok da hoş olmayan bir şekilde ağlıyor, ama o ağlayana kadar bütün imkânları sunmuş oluyorum ona. Kısacası, öfkeyi anlarım; ne yapmalıyım kendimi tutmak için, çünkü bağırdığımda irkildiğini fark ettim bugün. Ve tabii sonrası koca bir pişmanlık. Aşırı zorlandığım bir dönemdeyim; kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Her şeyi yanlış yaptığımı düşünmeye başladım…

Çocuğuma tuvalet alışkanlığını nasıl kazandırabilirim?

Merhaba, 48 aylık bir oğlum var. 9 ay önce tuvalet eğitimine başladım. Tabiki çok zor geçti atlatırız alışır diye düşündüm. Fakat öyle olmadı. 9 aydır tuvaleti geldiğinde söylemiyor. Kendisi gitmek istiyor. Bir gün çok güzel gidiyor bütün gün Tuvalete yapıyor ama ertesi günler bişey oluyor tuvalete gitmek istemiyor. Ben götürmek isteyince de çok direniyor. Benim görmediğim anlarda ya altına yapıyor ya da halıya ,koltuğa. .. Bu süreçte başka evlerde de kazalar yaşıyoruz . Çok zorlanıyorum , oğluma yansıtmamaya çalışıyorum ancak temizlik vs yoruluyorum bazen gerginliğini yansıtıyorum. Son zamanlarda babası oyuncak alma ile ben de yiyecekle ödüllendiriyorum. Bir iki gün motivasyon oluyor ama sonra sönüyor öncesi gibi altına kaçırıyor ya da odanın içinde yapıyor. Bu konuda tavsiyenize ihtiyacım var. Şimdiden teşekkürler.

Kızımın ne sorunu var bulamıyoruz

Merhaba. 12 yaşında dünyalar güzeli bir kızım var. İlkokul 4. Sınıfta iken (10 yaş) kitap özeti ödevi vardı. Ve kitaptaki karakterlerin isimlerini karıştırdı. Çok stres ve baskı hissetti. O gece uyuyamadı. Mide bulantısı oldu. Kustu. Yüksek huzursuzluk yaşadı. Karnı ağrıdı. İshal oldu. Sürekli helaya gitti-geldi. Elini tutmamı istedi. Yanında olmamı istedi. En son öğretmenine mesaj attım. O şekilde sabaha doğru biraz rahatladı. İlk o gün yaşadığımız olay bugüne kadar 5 ya da 6 defa başımıza geldi. Kızımla bu konuyu uzun uzadıya konuştuk. Cevabı şu oldu. - Biliyorum, öğretmenim, kızmayacak ama ya gözünden düşersem, dedi. Arkadaşıyla bir sorunu olduğunda, o gece yine aynı geçti. Yine bana ya arkadaşım bir daha benimle konuşmazsa’ oldu. Dersini güzel yapamadıysa eğer, yine aynı geceyi geçiriyoruz. Benim sormak istediğim: Kızım acaba neden bu kadar stres altında kalıyor? Hayatı boyunca her stres halinde böyle perişan mı olacak? Ya da kızıma karşı yaklaşımım nasıl olmalı. Ben de babası da çok hassas davranıyoruz. En son böyle olduğunda “Kızım, abartıyorsun, bak artık. Sen bu kadar üzülüyorsun ama arkadaşının haberi bile yok; keyfi yerindedir. Yarın okulda küs olmazsınız, dedim. Keza dediğim gibi de oldu. Ama benim kızım en ufak bir sorunu çok büyütüyor içinde. Nasıl davranmalıyım bilmiyorum. Acaba o durumda onu yalnız mı bıraksam daha güçlenir? Daha mı iyi olur? Çünkü öyle gecelerde yanında yatıyor. Sizin tavsiyeleriniz işe yaramazsa pedagoga götürmeli miyim? Yoksa büyüdükçe kendi kendine kontrol etmesini öğrenebilir mi. ?

Oğlum doğduğundan beri her şeyini babası yapsın istiyor

Merhaba oğlum şu an 2,5 yaşında ama doğduğundan beri herşeyini babası yapsın istiyor. Yemeğini o yedirsin, altını o değiştirsin, babası uyutsun istiyor. Ben yaptığım zaman kıyamet kopuyor, kendini dövmeye başlıyor ya da ağlama krizlerine giriyor ve gün geçtikte artık beni hiç istemiyor. Ne yapacağımı şaşırıyorum, bazen bu durum beni çok yaralıyor baş başayken hiç bi sorun yok onu da belirteyim neden oğlum bu şekilde acaba