İletişim Kategorisi

Sinir halimde ağzımdan herşey çıkıyor

Merhaba ,Ben sinir anında karşımdaki insanı kim olduğuna bakmadan herşeyi söylüyorum sonra bir pişmanlık hissi geliyor ama ben karşımdaki insanı çoktan kırmış oluyorum. Küçük bir konu bile olsa yada anlaştığımız konuda küçük bir detayı bile yapmasa karşımdaki kişi , ben hemen sinirlenip ağzıma geleni söylüyorum . Bunun üstesinden nasıl gelebilirim karşımdaki insanı çok kırar hale geldim bununla nasıl başa çıkarım bilemiyorum lütfen yardımcı olun .

Kendimi çok sorguluyorum

Kendimi bir türlü rahat hissetmiyorum. İnsanlarla ilişki kuramıyormuşum gibi geliyor. Etrafımda bir sürü insan var ama samimiyet yok gibi. Yakın olduğum insanlar var ama onlarla da hep vakit geçirebileceğim konumda değil. Onlarla bile çok yazışmıyorum. Konuşsam da tam ne konuşacağımı bilemiyorum bazen o dengeyi kuramıyormuşum hissi var içimde. İnsanların benim hakkımdaki düşünceleri de beni yoruyor. Çoğunlukla unutulan, değer görmeyen biri gibi hissediyorum. Bana da öyle yazan, soran çok olmuyor. Ben de mi sorun var diye düşünüyorum çünkü bunu hep düzeltmeye çalışıyorum. İlişki kurmaya çalışıyorum, yazıyorum, ediyorum, arıyorum, hep ilgileniyorum. Mesela bir arkadaşıma yazdım. İzlemek istediğim bir anime filmi vardı. Onun afişini attım. O da o animeyi seviyordu. “Birlikte gidelim” dedi, tamam dedim. Sonra “ben sana döneceğim” dedi ama üstünden 1 hafta geçti mesela, dönmedi. Bunlar beni çok düşündürüyor. Çok mu düşünüyorum acaba, insanları böyle davranmam mı onları itiyor. Şu an insan ilişkilerine kafayı çok takmış durumdayım çünkü bu konuyla alakalı çok eleştirildim. Hep bir yorum yapıldı, hâlâ yapılıyor. Erkek arkadaşım tarafından bile yapılıyor. Yok nemrut suratlisin, yok mimiksizsin, yok anlaşılmayacak bir insansın. Yok sen kimseyi sevmiyorsun. Tepkilerin yok. Senden korkuyoruz. İnsanlara duygun geçmiyor. Gülmek için gülüyor gibisin vs. vs. Ekstra olarak çok lider ruhlu, disiplinli olduğumu düşünüyorlar. Asker mesleğine de yakıştırma yapıyorlar. İnsanlara kök söktüreceğimi düşünüyorlar. Kendimle alakalı da olabilir sorun; yaptığım her hareketi sorguluyorum. Bu da dışarıya yansıyor olabilir mimiklerimden, ruh hâli değişimlerimden. Artık yoruldum bu konulardan. Ne yapmam lazım? Ve bu ilişkilerin de çoğu şu anda iş ortamlarından. Dışarıda şu an pek bir ortamım yok. Ortaokul ve lise döneminde de çok zorbalık yaşadım, belki onların da etkisi olabilir. Bilmiyorum işte, durum böyle.

İlişkilerimizde ne zaman mesafe almalıyız?

8 senelik arkadaşım sohbet ederken beni geçmişte yaptıklarımla yargıladı. Sen zaten şöyle yaparsın, şunları seçersin benzeri bir tavırla konuştu. Kavga anında söylese belki göz ardı edebilirdim. Ve bu beni çok yaraladı öyle demek istememiştir dedim. Kırgınlıklar geçmişte de oldu ben ona hak etmediği şekilde davranmıştım hala da pişmanlığını yaparım. İntikam aldığını düşündüm çünkü kırılacağımı düşünmeliydi. Geçmişte arkadaşlarım tarafından iyiliğim için söylenen tavsiyeleri dinlemedim. Kendisi evli ve artık açık sözlülüğü düşüncesizliğe evrildi sanki. Bilemiyorum bu konuyu konuşmadım ve mesafe aldım. Konuşsam da mesafeliyim. Hatta fark edip sordu. Yine de söylemedim yüz yüze konuşmak istiyorum. Şehir dışında olduğu için mesaj ile de yazmak istemedim yanlış anlaşılma olmasını istemedim. Amacım bir kaos ve kavga çıkartmak olsaydı tepki verirdim. Ama yapmadım çünkü benim de evlilik hazırlığında olduğum biri var ve onu bu olaya dahil etmek istemedim.

Özgüvenimi nasıl geliştirebilirim

Sosyal anksiyetem var ,özgüvensiz bir kızım Diğer insanlar gibi bende özgüvenli ve insanlı ortamlara girebilmek konuşabilmek istiyorum,kendimi çok kasıyorum ortamlarda Kendimi açıklayamıyorum konuşamıyorum konuşursam yanlış konuşurum diye korkuyorum ve çok çekiniyorum konuşmadan önce çok düşünüyorum ne diyeceğimi bilemiyorum ,insanlar bana laf söylediğinde onlara içimden geleni söyleyemiyorum sonradan hep aklıma geliyor bunu deseydim keşke diye, bunun için ne yapmam gerekiyor bana yardımcı olabilirmisiniz

Kendimi ifade etmek, birisinin hoşuma gitmeyen davranışını ona söylemek bana çok zor geliyor..

Başlıkta dediğim gibi kendimi açıklamak, rahatsızlık duyduğum bir davranışı söylemek, bana çok zor geliyor. Kendimi açıkça ifade edemediğim için kendimi yanlış bir şekilde ifade etmeye çalışıyorum. Bu durum benim hiç hoşuma gitmiyor. İnsanlar benim zihnimi, duygularımı anlayamaz, okuyamaz. Ben söylemeden beni anlayamazlar. Ama işte çok zor geliyor. Bir şeye üzüldüğümü, beni kırdığını söylemek, yüz yüze özür dilemek, çok zor geliyor. Sorunu çözemediğimde ve aynı şekilde devam edince sinirleniyorum çokça. Oysaki sorunu açıkça söylesem herşey hal olucak. Her seferinde kendimi zorluyorum ama dilim tutuluyor sanki. Söyleyemiyorum. İçim içimi yiyor. Günlük hayatta da çokca zorluk yarstiyor benim için. Arkadaş ilişkilerim olsun, aile arası ilişkilerim olsun. Her bakımdan yoruyor beni. İnternette beni tanımayan insanlara kolaya anlatıyorum ama gündelik hayatta olmuyor. Ne yapmam gerekiyor? Şimdiden teşekkürler 💗💗

Kendimi nasıl daha iyi hissedebilirim iliskimde neden hep sorun yaşıyorum

Neden hep kaybediyor gibi ve sanki hiçbir işe yaramiyorum sorunla karsilassam neden ne tepki vereceğimi bilmiyorum eşime nerede nasıl ne tepki vereceğimi bilmiyorum neden suçlu hep benim gibi o neden hep kazanıyor suçlu olsa bile kendini nasıl haklı durumuna koyuyor neden onunla tartışma cesaretim yok neden onun hatasını yüzüne vurmuyor hesap soramiyorum suçu yüzüne söylemeli mi yoksa susmalimiyim eğer bosanamiyorsam ne yapmalıyım

Ruh sağlığı mı korumak için ne yapmalıyım nasıl baş etmeliyim narsist eşle

İyi günler eşimle şiddetli geçimsizlik yaşıyoruz beni hep aşağılayıcı konuşuyor hakaret ediyor hemde çocukların gözü önünde bana karsi ne Sevgisi var ne saygısı ben ayrılmak istiyorum duymamış gbi davranıyor hiç hatasını kabul ettiğini görmedim hep beni suçlu buluyor sürekli bana itaat et diyor oysa ben o ne isterse ne söylerse yapıyorum çok baskıcı ve huysuz biri ne yapmam gerekiyor bu kadar sevgisizlik beni yıpratti sanki bir şey için cezaya çarptırıldim onun bedelini ödemek zorundaymsm gbi hissediyorum ama bir kusurum hatam yok onun geçimsiz ailesiyle Bir arada yaşamak zorundayım ayrilmiyor yanlarından ve dillendirdigim zaman suçlu ilan ediliyorm küfür ediyor. bende eşime aylardır küs olarak bir evde yasamaya çalışıyorum bir kez benimle konuşup Gönül almaya çalışması bana çıkış yolu önerir misiniz

caresizz

Nasıl daha sakin olurum

Nasıl daha sakin olurum yani etrafımdaki herkese bir kızgınım sürekli bir şey sorduklarında sinirleniyorum ve tersliyorum bu durumdan çok rahatsız oluyorum yani onları tersledikten sonra hemen bir geçmeyen pişmanlık hissi geliyor nası desem ben eskiden böyle değildim sürekli pozitiftim ama bilmiyorum galiba etrafımdaki insanlar beni bu hale getirdi ben kendimi özlüyorum eski beni eski neşemi ama yapamıyorum elimde olan bişey değil

Yoruldum ve çok umutsuzum ne yapabilirim

Ailem yüzünden her konuda ümitsizim ve çok fazla kız erkek ayrımcılığı oluyor ayrıca görüyorum ailemiz psikolojik olarak çok çökmüş durumda ayrıca her konuda o kadar çok yargılanıyorum aile içinde ,bu hayatta hiçkimseye güvenmiyorum güven sorunlarım oluyor ayrıca gerçek beni hiçkimseye göstermiyorum sadece kendimi ben tanıyorum başka hiçkimseye değil ayrıca suçlu olduğum bir konuda bile insanlardan özür dilemekten çekiniyorum bu yüzden psikolojik olarak yorgunum

Karşı cinsle konuşamamak, utanmak

Hocam ben ne yapabilirim, kızlara karşı ben niye konuşamıyorum, afedersiniz ona duygumu niye belli edemiyorum. Sanki kızlar beni istemiycek gibi, 31 yaşındayım, bu yaşıma kadar hiç bi sevgilim olmadı. Ama o duyguyu aslında çok tatmak istedim. Hem farkındayım, hem olayın içinden çıkamıyorum. Ben biraz duygusal bi tipim, yolda yürüyen bi kadın görünce. Yanlış anlamasın diye yolumu değiştiryorum. . bundan çıkmak istiyorum ama…

yygtozdmr94