İş Hayatı Kategorisi

Korkularıma dalmalı mıyım , dalmamalı mıyım?

Merhabalar, 20 li yaşların ortasındayım , şu an çalışmıyorum. Geçmişte iki iş satış tecrübem oldu ve ikisinde de mobbing uğradım ve tek yaşadığım evden ayrılarak aile evine döndüm. Çevremde çok tanıdık olmadığı için hep kendim bulmaya çalıştım iş. Bilgisayar muhasebe fotoğrafçılık gibi belgeler alarak iş hayatımda olasılıkları arttırmak istedim. Fakat o süreçte bulamadım ailemin yanına döndüğümde ise sınav çalıştım. Sonuçlar tabii ki de referanssız olmadı. Geçmiş tecrübeden dolayı tekrar ailemden ayrılıp tek eve çıkmaya cesaret edemiyorum çünkü hiçbir işin garantisi yok. İşverenler mobbingler yaparak biri çıkar öteki gelir mantığında . Daha ağır örneğin Tekstil ve benzeri işlerde de dayanıklı olamayacağımı düşünüyorum bir üniversite mezunu olarak. Ama evde de canım çok sıkılıyor. İş bulursam merkeze gidip ev tutmam gerekiyor. Nasıl desem kapana kısılmış hissediyorum kendimi. Köyden bir işe gitsem servisle şu an fabrikalar durgun işçi alımı yok. Eylülde KPSS var ya onu bekleyip iş aramalıyım ya da hayatı daha fazla ertelemeyerek birden dalmalıyım . İş ve KPSS bir anda gitmeli kendi evime çıkarak. Aslında iki senedir evde olduğum için artık ruhum çok daralıyor ve farkındayım ruhu beslemenin yolu oyalanmak. Siz bu süreçte nasıl bir tavsiye verirdiniz çünkü ben yol göremiyorum. Hiçbir şey olmayınca tekrar olmayacak gibi hissediyorum. Aslında biraz da gerçekler biraz sınanıyor gibi hissediyorum.

Yüksek derece asosyal olduğumu düşünüyorum

2023 ün sonunda haksız nedenlerle isimden ayrılmak zorunda kaldım o günden insanlara güvenemiyorum herkes bana kötülük yapacak gibi evden çıkamıyorum hayattan zevk alamıyorum ve sosyalleşmek istemiyorum her şeyden vazgeçmiş gibiyim hayatım boyunca çalıştım ağır işlerde çalıştım günde 16 saat çalışıyordum eski isyerimde hakkımı ne devletim korudu nede tanidiklarim beni yok saydilar ama insanlar hep bana kötülük yapacakmış bana karşı kötü düşünceleri varmış gibi hissediyorum ve utanıyorum sanki bu kadar çalışmama rağmen ne evim ne arabam bisikletim bile yok ailemin durumu kötü olduğu için hep onlar için çalıştım ama aslında pek ailem yokmuş gibi ben tek basimaymisim gibi bana yakın davranmaya çalışan kadınlardan bile uzak duruyorum maddi durumumdan dolayı beni ezer diye kendimi çok küçük görmeye başladım ama kimseye karşı kalbi olarak yakın hissetmiyorum sanki duygusuzluk gibi buna ailemde dahil etrafımdaki herkes bana artık samimi ve içten gelmiyor

İşe girmekten korkuyorum

Merhaba, Ben engelli kadrosundan kamuya atanmak üzereyim. Fiziksel engelim var ve uzun süredir yoğun kaygı, özgüven eksikliği ve sosyal ortamlarda aşırı gerilim yaşıyorum. Örneğin insanlarla iletişim kurmakta zorlanıyorum göz teması kuramıyorum aşırı terliyorum. İnsanların yüzüne bakamıyorum mesela dışarıda ailemden birini görsem tanımayabilirim o derece. Kendime değer veremiyorum hep küçük görüyorum bazen kendime aptalsın gibi cümleler kurduğumu fark ediyorum ama herşeye rağmen bir yerden başlamalıyım diye düşünüp işe girmeye karar verdim fakat durum ciddileşince bir pişmanlık çöktü. İşe başlama süreci beni hem umutlandırıyor hem de çok korkutuyor. “Yapamazsam”, “rezil olursam”, “hastalanırsam”, “benden beklenen işleri beceremezsem” gibi düşünceler zihnimi sürekli meşgul ediyor. Mesela sağlıklı düşünen bir insan 10 şey düşünüyorsa ben 100 şey düşünüyorum sürekli senaryolar kuruyorum. Bazı sebeplerden dolayı çocukluğumu yaşayamadım ailem iyi niyetli olsada özgüvensiz olmamda payları büyük diye düşünüyorum çünkü sürekli başıma birşey gelmesinden korkarak büyütüldüm. Kaygılandığımda aşırı terleme, bedensel kasılma, kaçma isteği ve yoğun utanma duygusu yaşıyorum. Aynı zamanda geçmişte yaşadığım bazı sosyal/duygusal deneyimlerin tekrar ortaya çıkmasından ve iş hayatımı etkilemesinden de korkuyorum. bu kaygılarla işe başlama sürecini nasıl daha sağlıklı yönetebilirim konusunda görüşlerinizi almak istiyorum. Teşekkür ederim.

İş korkusu

29 yaşındayım şuana kadar bir iş hayatım olmadı ailem sürekli baskı altında bir yere cv atmamı istediler attık 3 4 ay dönüş yapmadılar sevinmiştim ama şimdi bana dönüş yapacaklarını öğrendim çok mutsuzum içim çok huzursuz sosyal fobi teşhisi konuldu psikoloğa gidiyordum bir ara ama bu stresi yenemiyorum hiç bir şekilde daha ne işi yapacağımı bilmiyorum isteksiz mutsuzum hayır dersem ailem demediğini bırakmaz

Beynimdeki sesleri nasıl susturabilirim?

İşten ayrılmak istiyorum beceremiyorum korkularım var gelecek kaygısı yeni iş bulabilir miyim bulursam ya sevemezsem adaptasyon süreci ama kalırsam da kafayı yemek üzereyim ayaklarım geri gidiyor tahammülüm kalmadı katlanamıyorum adaletsizlik var olan bana oluyor ve çözüm bulunmuyor çok çalışıp en az maaşı alıyorum kendimi diğerleriyle kıyaslarken buluyorum onlar bu hale getirdi beni öncesinde yoktu ne yapmalıyım sizce yardımcı olun .

Patronumun bana karşı davranışının sebebini anlayamıyorum

Şimdi iş yerinde patronum var normalde çok mesafeli otoriter çalışan patron mesafesi çok iyi koruyan biri ama ben son zamanlar son böyle alt yedi aydır bir farklı davranma özel hayatımı gizli gizli ajanna sorma afişlere davranışları ben ona bakmıyorken benim halime tavrımı bakıp bakıp gülümsemesi hayatımla ilgili sorular sorması onun dışında normalde çok sertsin öyle biri olmasına rağmen ben hata yaptım dahi bana kızmaması yani genel olarak hani ben de iyisini vefa diyeyim mi bana farklı davrandığını fark ettim bunu böyle hani uyarırken bile kibar bir şekilde uyarıyor hani üzerimden biraz hasta olduğunu biliyorum onun dışında bu kadar yani davranışlarına yönde anlayamadım ama bakışları gülümsemesi böyle ilgili yani

Geçmişte yaşadığım olayları nasıl geride bırakırım

Bazen kendimi dışlanmış hissediyorum nedenini sorduğumda bana yanımıza gelmiyorsun diyorlar ama her gitiğimde diyete ne zaman başlıycaksın ondan sonra yengemde konuşuyoruz ve bide yaşları baya büyük bu yüzden bana uymuyor muhabetleri bide şefim hakında bi ifade vermiştim belkide ifade yüzünden konuşmuyorlar yemekhaneye giderken beni bile çağırmadılar anlam veremiyorum bi kere oturdum yanlarına yine dışlanmış hissetim nefret ediyorum bu histen artık

Gizem123

Sürekli iş değiştiriyorum

Merhaba 25 yaşındayım ve liseden mezun olduğumdan beridir sürekli iş değiştiriyorum en fazla çalıştığım bir 4 aydır bir iş yerinde ,20 gün,10 gün yada 3 ay çalışıp işi bırakıyorum devamlı bir yerde çalışamıyorum girdiğim iş yerlerinde sürekli insanlarla tartışıp işi bırakıyorum yada iş çok ağır olunca bırakıyorum ailevi sıkıntılarim çok olmaya başladı ve benide bu durum psikolojik olarak çok yoruyor çalışma isteğim yok annem çok baskı yapıyor bende kendimden çok utanıyorum daraliyorum daha da kötü oluyorum girdiğim hiçbir iş yerinde adam akıllı duramıyorum akıl sağlığımı kaybettim etrafta konuşup sıkıntımı anlatabileceğim kimsem yok annem çok aşağıliyor sürekli kendime bir bahane bulup işi bırakıyorum bir iş yerine girince direk ne zaman çıkarım işten çıkma planları yapıyorum psikolojik ciddi problemlerin olduğunu düşünüyorum yardımcı olabilir misiniz

odaklanma dikkat dağınıklığı yaşıyorum söylenenleri algılamadığım zamanlar oluyor ne yapabilirim

Küçüklükten beri bu odaklanma problemi dikkat dağınıklığı yaşadığımı düşünüyorum. İşim çocuklarla olduğu için sorun yaşıyorum yani gözlemleme konusunda pek iyi değilim gibi geliyor. Biri birşey sorunca ne diyeceğimi bazen bilemiyorum kelimeler birbirine karışıyor yada anlatsın bir süre dinledikten sonra sonrasında dikkatim dağılıyor algılayamıyorum. Aklımdan bin bir türlü şeyler geçiyor. karşımdaki kişide beni ilgisiz görüyor. kendimi yetersiz hissediyorum o yüzden nasıl toparlayabilirim bu konuda.

Aşırı düşünme ve yanlış düşüncelere kurulayıp inanma

İş ve özel hayatımdaki sorunlar karşısında çok düşünüyorum, sürekli kendimi haklı çıkarmak istediğim için olmayan şeyleri olmuş gibi düşünmeye başlıyorum. İnandığım düşünceler insanlara karşı davranışlarımı etkiliyor. bunun farkındalığı beni aydınlattı ama özgüvenime zararı oldu nasıl düşünmem gerektiğini olaylara nasıl tepki vermem gerektigi konusunda kararsızım stres yönetimimi nasıl yapmalıyım? Sağlıklı bir düşünce nasıl kabul edilir, iç huzursuzlukla nasıl başa çıkılır. tesekkur ederim