Psikoloji Kategorisi

İyi insan olmak,sınırlar

Az önce bir an yaşadım, yazmak istedim. Merhaba, benim yaklaşık 4-5 yıl gibi bir süreçte böyle anksiyetem olduğunu düşündüğüm dönemler oldu, ama bunun son 1 yılı baskındı. Geçen 4-5 yıl hakkında düşüncem de buydu. Şu an geçeli 3 yıl oluyor. Ben çok değiştim. O zamanlar kendini sevmeyen,herkesin onu seyrettiğini düşünen falan biriydim. İlla ki o kadar içine kapanık sevmeyen biri dikkat çeker ortamda herhalde. Kendimi övmek değil, tanıtmak için söylüyorum; şu an sınırlarına çok fazla dikkat eden,kendi alanına fazla düşkün,gereksiz hadsizce eleştiriye karşı,aşırı empat, ama kendisine zarar verecek noktaya geçmeden hayatımı sürdürüyorum. Şimdi meseleye gelirsek dizi de kötü hissettiği için ağlayan biri görünce gözüm doldu bir anda. Normalde bu kadar duygusal değilim; aklıma şey geldi son zamanlarda. Yani, anlattığım karakterime göre sınırlarımı bu kadar bilirken, hak etmeyen insanlara bile kötü hissettiklerinde üzerimde, onları iyi hissettirmek için bir hal olup hemen konuşmaya başlıyorum. Samimi olmama da gerek yok; yardım istendi, elimden geleni yaparım. Yani, iyi hissettirmek,anlamaya çalışmak,yardım etme konusunda çok vericiyim, ama bunun da sınırı olmalı. Ama neden böyleyim acaba, sizce ? Şöyle düşünüyorum kötü hissetmenin insanın üzerinde bıraktığı tesirin,ayrıca bir sözünde etkisinin büyük olduğunun da farkındayım ama şey de var kendi sınırlarımı belli ederken veya hadsizce yoruma - kişisel alana ihlal olduğunda çok sert oluyorum ve o an veya sonrasında abartı olmadığı sürece karşı tarafın kırılması umurumda olmuyor ve sert oluyorum genel mizacıma da sert derler gerçekten çok değiştim belki insanlar farkında değil çünkü hala içine kapanıklık var ama çok daha özgüvenliyim. Kalbim ferah, inanın, o kadar sıkmışım ki kendimi zamanında:( Ne gerek varmış diyorum eskiye dönünce. Oysa kimse beni izlemiyordu. Bazen de keşke bir konferans yapsam o zamanki insanlara karşı ve beni daha iyi tanısalar; belki de garip kız dediler. Belki arkadaş olmak isteyen oldu; olamadı, garip buldu beni. Kendimi açıklamak, onlara karşı kendimi açmak beni o kadar rahatlatırdı ki şu anki içimdeki o zamanlardan tesirler kalmazdı ve bunun gerçekleşmesi için neyimi vermezdim…Herkes kendi derdiyle meşgul ama inanın şuna seviniyorum en azından şuan 18 yaşındayım ve daha geç de açılabilirdim. 12 de okul değiştirerek 6 ay yalnız kalıp arkadaşlarımı silip yeni arkadaş edinmeden yalnız kalıp bilinçli kendime yöneldim orda attım bu değişimin temelini umarım üzerine kata kata daha da iyi olurum iyiyim de ama şunu sormak istiyorum bir akraba buluşması veya bir şeye katılacağımda önceden kendime şu şeyi geçerim uyarıyı kendin ol gerçek ol çünkü böyle olduğumda eve geldiğimde oldun mu gerçek dediğimde ve kendimi objektif sert şekilde eleştiren biriyim çok yumuşak olursam gelişmem bence bu doğru kim ne derse desin o gün kendimi doğal değerlendirirsem çok mutlu olurum. Son olarak, genel anlattıklarıma yorum yapacaksınız, ama auramı his olarak ve karakterimi analiz etmenizi, eksi yönlerimi yüzüme vurmanızı, kendimi geliştirmek için rica edeceğim. :) Sağlıcakla kalın.

Yalnız kalma düşüncesi

Yakın zamanda evlendim. Sevildiğimi düşünüyorum, ben de eşimi sevdiğimi düşünüyorum ama zaman geçtikçe o dahil kimsenin varlığına katlanamamaya başladım. Evlilikten önce 15 yıl tek yaşadım. Aklımda sürekli yalnız kalma fikri var. Yalnız kalıp önceden olduğu gibi koltukta uzanıp düşüncelere dalsam, evde sessizlik olsa. Yalnız kalmayı kafamdan atamıyorum. Hiçbir şeyden tat alamıyorum. Aklımda sürekli boşanıp eskisi gibi tek başıma kalma fikri dolanıyor.

Kendi öz saygımı nasıl kazanabilirim

Evliliğimde, ilişkimde sürekli veren, çaba gösteren taraf oldum. 4 senedir kendimi kaybettim. Artık psikolojim bozulmuş bir durumda ve kendimi çok kötü hissediyorum. Kendime saygımı, değerimi, sevgimi, kadınlığımı kazanmak istiyorum. Karşımdaki kişi beni fark etsin, bağlansın istiyorum. Bunu nasıl yapabilirim ve gerçekten iyileşmek istiyorum. Çünkü çok bunaldım ve ne yapacağımı bilmiyorum. Her şeyden yoruldum. Çok bunaldım. Artık yaşama hevesim kalmadı bile yardım edin 🥹

Bu kadar emeğimin karşılığı bu olmamalı diye düşünüyorum

İyi akşamlar hocam, ben 29 yıllık evliyim. Mesleğim özel yat kaptanı. Ben yazın seferde oluyorum, kışın da ikamet ettiğim İstanbul’a dönüyorum. Eşimi ben çok seviyorum. Hiçbir kötü alışkanlığım yok. Bütün zamanımı evde ailemle geçiriyorum. Tabii bazen fikir ayrılığı oluyordu ama bugüne kadar böyle olmamıştı. Ben bir yanlışım oldu. İban vererek dolandırıcıların tuzağına düştüm ve 1 aydan beri benden ayrı yaşıyor ve yarın boşanma davamız var. Ben boşanmak istemediğimi söyledim. Kendisi, "Anlaşmalı boşanalım, ileride belki tekrardan bir araya geliriz," dedi. Benim eşim evde olan biten her şeyi ailesine anlatıyor; en ufak dahi çocukların üzerinde otoritem yokmuş. Kızım 28 yaşında, boşanmış; bir de torunum. Oğlum var, 24 yaşında. Seni bu yüzden boşuyorum, çocuklara ben vurmadım diye. Bütün sorun bu. Kızımın hatalarını da bana yükledi. Ben kızımı dövmediğim için, her şey benim otoriterliğim olmadığı için ve ben eşimi çok seviyorum. Şimdiden teşekkür ediyorum, hocam.

Bu durumdan nasıl kurtulurum

Merhaba, bir ortak arkadaş grubunda ilişki yaşadım. O dönem herkes bu ilişkinin içindeydi. Yakın arkadaşım benim her şeyimi o tarafa anlatıyordu. Kendi haklılığını ispatlamak için beni ortaya atıyordu resmen. Ben herkese açıklama yapmak zorunda kalıyordum. Doğum günümde hesabı erkek arkadaşım ödedi. Arkadaşım teşekkür etmeden gitmiş, erkek arkadaşım buna takılmıştı. Ben de arayı bulmak için laf arasında söyledim, sanki para istemişim gibi, beni hiç dinlemeden olayı büyütüp para atmıştı. Rezil olmuştum. Bana laf sokuyordu sürekli ortak kız arkadaşımızı kıskandığımı ima etmeye çalışıyordu. Onlar evli çocukları var sanki onlara özeniyormuşum gibi beni deniyordu. Resmen beni onların gözünde kötü konuma sokmaya çalışıyor. Ben bu insanın her şeyinde yanında oldum. O beni kopyalıyor diye insanlara anlatıyor halbuki asla öyle bir şey yok kendisi bunu yapıyor. Laf sokuyor. Ben de aynı şekilde dönüş yapınca, insanlara beni kıskanç gibi gösteriyor. Ben de ortak olanı çıkardım, hesabımdan sonra kıskanç diye repost almış, kaldırmış, bana ispat et, aramızda ne var da böyle davrandın diyor. Resmen benimle oynuyor. Ben eski erkek arkadaşıma dönmeyeceğimi ona anlatıyorum. Çocuk düşünmüyorum, çalışacağım diyorum. O bunu 'onları kıskanıyorum, laf sokuyorum' şeklinde anlıyor. Ben durumu anlattım. Benim o dönemde yanımda olmadın dedim. Ama sorun başka: Arkamdan hala böyle söyleyip beni konuşturuyor hissediyorum. Haklıyım, beni kıskanç göstermek için benimle oynuyor. Ayrıldık diye onu suçladığımı sanıyor ama sorun kendisinin davranışları

Geleceğim nasıl şekillenecek bilmiyorum.

Hamileyim, tek başıma yaşıyorum. Eşimin yanında hafta sonları gidebiliyorum sadece. Sözleşmeli olduğum için doğumdan sonra bir 7-8 aylık sürem kalıyor. Ama o kadar rapor almam sıkıntı olacak ve ben çocuğumu bırakıp tekrar buraya dönmek istemiyorum. Buradaki evi kapatmam gerekecek. Tekrar ev açmam sıkıntı olacak. Bunları düşünmemeye çalışıyorum ama devamlı aklımda . Beynimi kurcalıyor. Şu an bile eşimden ayrı kaldığım için kendimi çok kötü hissediyorum. Oysa ben eşimle, çocuğumla hamileliğimi geçirmek istiyordum.

Nasıl düzelirim bilmiyorum

Merhaba 21 yaşındayım ve bugüne kadar sağlıklı bir ilişkim olmadı. Sadece uzak mesafeli, hiç buluşmadan biten bir deneyimim oldu. Benimle sosyal medyadan iletişime geçen erkekler oluyor, kısa süre konuşabiliyorum ama konu buluşmaya gelince kaçıyorum. Gitmiyorum. Bunun nedenini tam olarak bilmiyorum ama incinmekten korkuyor olabilirim. Birinden hoşlandığımda bunu içimde yaşıyorum, platonik kalıyor. Eğer bir şekilde karşı tarafa bu durum giderse çok yoğun panik yaşıyorum, utanıyorum ve yok olmak ister gibi hissediyorum. Bunun geçmişimle ilgili olabileceğini düşünüyorum. Annemle babam 25 yıllık evliydi. Babam annemin üzerine kuma getirmek istedi, annem kabul etmedi. Buna rağmen babam uzun süre annemi aldattı. Annem her öğrendiğinde boşanmak istedi ama aile büyükleri devreye girip annemi ikna etti ve babam geri döndü. Sonunda ben 17 yaşındayken babam evi satıp bizi terk etti. O dönem annem, kardeşlerim ve ben çok zorlandık. Küçük kardeşlerim vardı ve bu süreçte ben, annem ve abim birlikte çalışarak hem geçinmeye hem de ayakta kalmaya çalıştık. 21 yaşıma kadar çalıştım ve hâlâ çalışıyorum. Bu süreç bizi çok yıprattı ama birlikte bir ev alabildik. Şu an erkeklere karşı yaklaşmak isteyip aynı zamanda geri çekildiğimi fark ediyorum. Güvenmek istiyorum ama içimde bir korku var. Ayrıca hiç evlenemeyeceğim, kimsenin beni gerçekten beğenmeyeceği gibi yoğun korkularım da var. Bu düşünceler beni daha da geri çekiyor. Genel olarak özgüvenim düşük, kalabalık ortamlarda geriliyorum ve insanlar bana bakıyormuş gibi hissediyorum. Düşüncelerimi ifade etmekte zorlanıyorum. Bunun nedenlerini anlamak ve bu döngüyü kırmak istiyorum. Tek başıma başaramıyorum ve destek almak istiyorum.

Merhaba takıntılarım var ve yenemıyorum

Takıntılarım var, yapmazsam kötü bir şey olacak gibi hissediyorum ve bu çok zorluyor, hayatımı mahvetti. El yıkama ya da akla bir düşünce gelince yapacağım şeyi yapamama gibi insanlardan sosyal hayatımdan uzaklaştım. Dokunamıyorum, daha kötü birçok şey. Mesela mesajları hemen siliyorum, biri dokununca elimi yıkıyorum, dokuz kere yıkamalıydım, yanlış sayı oldu, kötü hissediyorum, oluyor bir şey olacak gibi düşünüyorum. Çok kotu napcam bilmiyorum

Beni bana anlatmanızı isteyeceğim.

Selam ben arya(gerçek ismin değil değiştirip bunu koyacağım) nasıl bir isim sizce? Ben 18 yaşında genç bir kadınım. Şuan yks ye 3. Kez girmek için hazırlanıyorum. net bir ilgi alanım yok fakat psikoloji,felsefe gibi alanlar hakkında konuşmayı severim. ileride bilimle de ilgilenmek istiyorum. kendimi sabit,dürüst,içine kapanık,yalnızlığı seven,bağımsız bir ruh olarak tanımlarım. Hukukçu olmak için elimden geleni yapmaya çalıştığım bir dönemimdeyim. insanlara kendim hakkımda sorular sormaya bayılırım auram nasıl? Nasıl hissettiriyorum vs. Bana sorular sormanızı ve cevaplarıma göre analiz etmenizi isteyeceğim gerçekçi dobra şekilde ve ben de kişisel gelişimim için kullanayım.

Yapılan her şeyi nasıl açığa çıkarırım

Merhaba ben ortak bir arkadaş grubundan biriyle sevgili olmuştum. Biz ayrıldıktan sonra onun hesabına baktığımı görünce geri döneyim diye paylaşımlar yaptı. Ben onu aradım aradığımı arkadaşıma söylemedim. O da doğru olan bu dedi hayatıma devam ettim. Ama bunun arka planda konuşulduğunun farkındaydım. Arkadaşım imalı laf sokmaya başladı. Ben de laf sokunca bunu sosyal medyaya taşıdı. Eski erkek arkadaşım da kendi hesabından laf sokmaya başladı. Beni aralarına alıp oynatmaya konuşturmaya başladılar. Ben fark ettim ortak arkadaşları çıkardım. Yakın arkadaşım bunu görünce laf sokmaya devam etti. Kıskançlığını görüyorum tarzında paylaşım yaptı. Sonra her şeyi kaldırdı. Onunla yüzleşince kanıt göster dedi. Her şeyi kaldırdığı için cevap veremedim. Durumu başından anlattım. Ben hesabından çıkardığını senden öğreniyorum dedi halbuki o kıskançlık paylaşımı o gün yapmıştı. Neden bana iftira attın dedi ama halbuki başından beri aralarında konuşulduğunun farkındaydım imalardan. Sonra inşallah unutursun terapi al demeye başladı. Beni suçlu gösterdi. Psikolojim bozuk değil her şeyin farkındayım 2 aydır bana imalar yapıp bunları kaldırdığı için kendimi ispat edemedim. Benim aklımla oynamaya başladılar şimdi de. Baştan sona dürüstçe anlattım kendimi biz konuşmadık dedi. Bana laf sokup ima yapan kendileriydi. Aralarında konuşmuş olmasalar benim ona neden dönmediğinin altında başka şeyler aramıştı arkadaşım bunu bilmeyen insan imasını da yapamaz. Kendimi sorgulamaya başladım artık