Psikoloji Kategorisi

Çok takıntılıyım nasıl aşabilirim?

Hayatımda küçük veya büyük olayları kafamda döndürüp duruyorum. En yakın arkadaşım sürekli beni iğneleyici şeyler söylüyor bunu görebiliyorum. Beni sorunlu ilan etmeye çalışıyor ve son 1 senedir hayatımda yaşadığım tüm olumsuz olaylara tanık olmuş birisi bu. Zamanında bana çok hak vermiş birisi hem de. Ben de onun hayatına tanık oldum. Kendini öyle bir övüyor ki o benim tanıdığım insan gitti yerine bambaşka biri geldi. Onunla ortak olan bir arkadaşıma kendimce darıldım ve bir süre görüşmeme kararı aldım. Sürekli o insanı bana güzelliyor. Ama bazı konularda onun da gelip bana dedikodusunu yapıyor. Herkesin iyi veya kötü tarafı vardır. Benim de öyle ama bu taraflarımızı bazen ısınamadığımız bir hareketini yanlış bulduğumuz insanlara gösteririz. İyiyken durduk yere kimseye kötü tarafımızı neden sunalım. O ortak arkadaşımız benim çok kötü geçirdiğim bir günümde yanımda olmadı. O gün için ben çok kırılmıştım ona. Daha sonra ben uzaklaştım bir dönem herkesten. Bu arkadaşım da benim neler yaşadığımı biliyor ve sürekli beni sıkıştırıyor neden görüşmüyorsun vs. o kişinin konusunu açıyor. Artık o kadar yoruldum ki. İnsanları hayatımdan çıkardım. Hiçbir ilişkiyi yürütecek gücüm kalmadı. Böyle sessizce oturmak istiyorum hep. Lütfen yardım edin. Tekrar hayata nasıl dönerim

Kendimi beğenmiyorum özgüvenim yok ve okb var

Sürekli hergün kafamda kuruyorum özgüvenim yok kendimi hiç beğenmiyorum sürekli kendimi kötülüyorum okb tanısı kondu anksiyete sosyal fobi depresyon dendi bana. Bir sürü psikologa gittim bir sürü psikiyatriste gittim şuanda ilaçda kullandım değiştirdiler şuanda kullanıyorum ama bu durumdan çıkamıyorum doğru düzgün arkadaşım yok insanları sıkıyorum kafeye geliyorum tek başıma insanları mutlu görüyorum ve bu durum beni üzüyor bi çift görüyorum ve morelim bozluyor ben neden yanlızım diye kendimi kötülüyorum sen çirkinsin seni kim ne yapsın sürekli böyle

Kafaya takmamayı nasıl başarırım?

İnsanların (özellikle ailede) dediklerine çok fazla takılıyorum. Sinir oluyorum. Herkes bana bir şey dediğinde artık geriliyorum. Patlamaya hazır bomba gibi oluyorum. Zaten bu aralar psikolojik olarak iyi değilim bir de insanların söyledikleri( olumsuz olanlar) duygusal olarak yoruyor. Okulda olsun evde olsun tek başıma takılıyorum o yüzden. Gitgide insanlarla aram açılıyor. Ne yaparsam yapayım mutlu değilim. Arkadaşlarım, ailem bana artık iyi gelmiyor. Bu durum konuşmaya değer değil ama yine de yazmak istedim. Teşekkürler.

Borçlarım var nasıl kendi psikolojimi düzeltebilirim

Borçlarım var kendimi çok huzursuz hissediyorum psikolojim yerinde değil birşeylerle uğraşmak istiyorum düşünmemek için ama uğraşacak şey bulamıyorum aktivite olur uğraşı olur kendimi rahatlatmam lazım ki mental sağlığım yerinde olsun bunu aşmak istiyorum ama düşündükçe içinden çıkamıyorum ne yapmam gerekiyor bunları kestiremiyorum aklım almıyor hiçbirşeyi nelerle ilgileneyim kafa dağıtacak nelerle uğraşayım kısaca bu problemimi atlatmak için ne yapmam gerekiyor size danışıyorum

Kocamın ailesiyle yaşamayla nasıl başa çıkarım

Küçük bir ailede özgür büyüyen biriyim kocamın ailesiyle aile apt oturuyorum sürekli evliliğime giyimime yediğim yaptığım şeylere karışılan bir evde yaşıyorum büyük babaanneyle birlikte soyutlanmış ve yalnızlaştırılmış hissediyorum sürekli surat asıklığı çekiyorum aileden dışta tutuluyorum bebeğim doğdu sanki onların bebeği annem diye seviliyor kocam arkamda durup beni savunmuyor hep ben problem çıkarıyorum sanıyor psikolojim çok bozuldu nasıl başa çıkacağımı bilemiyorum

Ayrılık acısını nasıl atlatırım?

Ben sevgilimden ayrıldım 2 gün oldu beni istemediğini benden soğuduğunu dile getirdi ben bu kişiyi 3 defa affettim ve iki defa beni yarı yolda birakan bir insan beni çok kötü değersiz hale getirdi ben her seferinde kendimi toparladıktan sonra karşıma çıkıyor ve kendini afetirmeye çalışıyor ben her seferinde kanıyorum ona aslına ergen gibi davranışları olduğunu da biliyorum ama her seferinde onu düzeltmeye çalıştım o da bana beni çok boğuyorsun üstüme gelme yani kısaca sen bir kenarda dur ben ne zaman istersem sana yazarım kafasında olan biri ve benden ayrılır ayrılmaz Instagram hesabı açıtı bir kızla takipleşiyor ben kafamı nasıl toparlıcam bilmiyorum canım yanıyor kalbim acıyor ben bunları bile isteye yaptım diye kendimi suçluyorum artık

Nasıl daha sakin birisi olabilirim?

Her şeyi çok acele çok hızlı yapıyorum . Sanki arkamdan kovalayan var . Sakin dingin bir hayat istiyorum . Yavaş yaşamak . Tat alarak yapmak . Acelem ne , nereye yetişmeye çalışıyorum bilmiyorum . Bu hızlılık beni yoruyor . Yaptığım şeyleri daha sakin daha keyif alarak yapmak istiyorum . Bunun altında yatan sebep nedir , bi insan neden bu kadar acele eder ? Neden bi anda her şeyi bitirmek ister ??

Sürekli yorgun hissetme ve dizi bağımlılığı

Yapmam gereken işleri yapmak istemiyorum bazen de yapmak istiyorum ama gücüm yetmiyor yapmak için,halim olmadığı için yapamıyorum. Yapınca özensiz yapabiliyorum. Kendimi geliştirmek için bir şeyler yapmak istiyorum ama olmuyor. Kitap okumaya çalışıyorum odaklanamıyorum. Başka bir iş yapmam gerekiyor ama yapmak içimden gelmiyor. Sürekli kendimi yorgun hissediyorum. Koyduğum hedeflere de ulaşamıyorum. Tam diyorum bu sefer oldu ama yok hep bir terslik çıkıyor o iş olmuyor. Düşüncelerimden kaçmak için de kendimi sürekli diziye veriyorum. Dizi bağımlısıyım. Biri bitti mi dakika geçmeden hemen yenisini açıyorum. Bu yorgunluk,halsizlik hissi hiç geçmeyecek gibi.

Düğünüme 2 ay kaldı korkuyorum

Öncelikle yazıma Betül Canbel yanıtlamıştı yeniden onunla iletişim kurabilirsem çok sevinirim konuya kendisi hakim en azından düğünüme 2 ay kaldı ve 8 yıllık bir birlikteliğim olduğunu söylemiştim. Aramızdaki sevgi bağı çok farklı çok değişik ikimizde birbirimizi seviyoruz ama ben eskisi gibi seviyor muyum bilmiyorum bunu sorguluyorum sürekli öyle çok kavga ettik ki bu son yıllarda ettiğimiz kavgaların bazıları iteklemerde oldu küfürlü konuştuğu da ya da çok yüksek desibelden bağırıp şiddete meyilli hareketlerde çok iyi anılar biriktirdiğimiz kadar çok kötü anılarda kazındı beynime hep ve her kavganın sonunda benim bir adım atmamla son buldu bu kavgalar onun bana gelmesiyle değil yenik düşüyordum çünkü onsuz bir hayat hayal etmek kimsesiz kalmak gibi geldi benim için korktum. Ama şimdi ise evde annem ve babam gibi olmaktan kprkuyorum annemde sürekli düzelsin diye babama ya azar çekerdi ya da uzun uzun konuşurdu babamda ya yükselir bağırır ya da umruna bile getirmezdi. Bazı huyları babama benziyor nişanlımında hiç bir kavgamızda benden özür dilemedi 8 sene oldu belki 2 defa özür dilemiştir bana söylediği söz hep şey olur “sen benim sözümü dinlediğin sürece biz mutlu oluruz ama sen bunu bana itaat et diyorum gibi anlıyorsun” benim benliğimi kararlarımı hiçe saydığı sadece kendi isteklerinin olduğu ve onların olduğu noktada ilişkiye huzur geleceğini hissettiriyordu bana son dönemde iyice arttı elbette bu yöndeki davranışları en son çalıştığım eczanedeki abinin nişanı vardı elbetteki bende davetliydim beraber gitmek istediğimi bir aile olduğumuzu seninle katılmak çok isterdim diyerek kibarca ifade ettim ancak hemen sert bir tepkiyle gitmiyorsun hiç bir yere dedi. Sırf eczanedeki abiyi hiç tanımadığı halde sevmediği için bende senin sevip sevmemenle alakası yok davete icabet etmek gerekiyor onlar benim iş arkadaşlarım dedim ve sen katılmıyorsan da ben gitmek durumundayım dedim. Bana gidersem parmağımdaki yüzüğü çıkarıp gitmemi söyledi nişan atacağını söyledi bir önceki kavgamızda da yine onun istediği bir şey olmadığı için yüzüğü çıkarmıştı yine tekrarlanmış oldu bu davranışı yeniden sözleriyle sonrasında o davete gitmediğim için onu kaybetmek istemediğim insanlara yalan söylemek zorunda kaldım ve sırf gitmeden diye biz barışmış olduk ve bana iyi davrandı ama ben kendi benliğimi kaybetmiş sınırlarımı ihlal edilmiş hissettim pişman oldum sonrasında bana gösterdiği sevginin hiç bir kıymeti kalmadı gözümde şimdi bir kavgalı bir barışık ilerliyoruz ama bu yanlış iletişim hali onun üstümdeki bu baskıcı tavrı kısıtlamaları benimde içimden çok şey aldı götürdü ve dahası yanlış anlaşılmadan anlatabilirim umarım ki beni bu süreçte öyle duygusal anlamda yoksun bıraktı ki sevgiyi çalışırken dışarıdan gördüğüm ilgi insanlarım bana güzelsin bile demesi hoşuma gitmeye başladı (8 senelik sevgililik hayatımızda çok nadir güzelsin der sırf egom tatmin olmasın diye) eczaneye gelen genci yaşlısı sürekli çok güzelsin dedikçe gıururum okşandı bana bakanlarda oldu ama ilişkime saygımdan her zaman bir ilişkim olduğunu belli ettim insanlara ancak bu ilgi görme hali de hoşuma gitti çünkü öyle mahrum kalmışım ki güzelsin,hoşsun denmesine susamışım sanki buna ama böyle hissettiğim içinde yine acaba artık ben vazgeçiyor muyum sorgusuna düştüm pek heves hissetmiyorum onunla böyle olmamamız gerektiğini çokça konuştum bu iletişim kopukluğunun bizi bitirme noktasına getirebileceğini çok kez söyledim ama ne zaman dıygularımı açsam ya ağzımdan çıkan bir cümleyi alıp ters anlayıp sinirleniyor ya da bir süre sonra telefon alıp eline oynamaya başlıyor özellikle kavga arkasındaki konuşmalarda bunu çok yapıyor hayalimde hep elele tutuşarak birbirimizin suratını okşayarak sorunlarımızı konuşabildiğimiz anlar vardı senelerce bu günlerin hayalini kurduk çok zor imkanlarla savaştık hep dünya yakışıklısı da bir çocuk ama çok depresif hayata karşı da çok olumsuz biri aynı zamanda bende bir o kadar hayat dolu pozitif o sisli bir hava gibi bense ilkbahar ayı gibiyim cıvıl cıvıl ama herşeyim her adımım hesaplanıyor iplerle kollarımı bağlıyor sanki onunla beraber özgürleşmek isterken şimdi baskıcı aile hayatının sanki evli versiyonu olucakmış gibi korkuyorum ayaklarım geri gidiyor yorumlarınız benim için çok kıymetli düşündelerinizi sabırsızlıkla bekliyorum

Duygularımı anlamlandıramıyorum

Son 1 senedir yaşadıklarımdan sonra tahammül seviyem bitmiş durumda. İnsanların ne kadar menfaatçi ne kadar iki yüzlü olduğunu görünce her şeyden yoruldum. Bir arkadaşım kendini o kadar iyi bir insan maskesi altında gösteriyor ki bana alttan alta laf sokuyor ama bunu söyleyince sen de sorun var diyerek beni manipüle ediyor. Yaşadığım olaylara hak veriyor ama günün sonunda benimle anlamlandıramadığım bir güç savaşı halinde. Sürekli başka konular üzerinden bana laf sokuyor. O kadar sıkıldım ki artık bu durumdan bir iyi bir kötü anlamıyorum. Ben iyi olmaya çalışıyorum. Bu defa başka konular üzerinden benimle sohbet eder gibi eksiklerimi yüzüme vuruyor. Bir nevi zayıflıklarımı. Alttan alta bundan zevk aldığına eminim ama ben iyi insanım ayaklarını oynuyor. Çünkü ortak arkadaşlarımız var ve benim onun ne kadar yanında olduğumu biliyorlar kendini kötü bir duruma da sokmak istemiyor. Benim en ufak açığımı hemen bulup etiketleyip herkese bunu kullanıyor. Aramızda bir konu geçti ve ben çok üzülmüştüm o konuda bunu belli ettim sonra o konu üzerinden defalarca beni alttan alta iğneliyor. Çok yoruldum. Kendisi benim tek yakın arkadaşım ve iyiye de gitmiyor ilişkimiz her geçen gün kendimi durup düşünürken buluyorum. Bak yine burada bunu demek istemiş diye. Aynısını ben yapınca gülüyor tepkisini gülerek veriyor. Onunda bu savaşa girmek istemiyorum ama böyle içten içe laf sokmadan duramıyor bana. Lütfen yardımcı olun gerçekten psikolojik olarak çok yoruldum. Zaten kendi meselelerim var bir de bu konuyla uğraşıyorum. Yakın görüp paylaşacak hiç samimi insan bulamıyorum artık.