Psikoloji Kategorisi

Öfkeli olmak istemiyorum artık

Son 2 yılda çok fazla şey yaşadım çok sinirli bir insan oldum öfkeli kinci duygusuz ve bunlar beni çok yoruyor böyle biri olmak istemiyorum ama elimde değil ve bundan kurtulmak istiyorum kötü rüyalar kara basan gibi şeyler durumum çok kötü kendimi kurtarmak istiyorum en küçücük şeye sinirleniyorum ve saatlerce sakinleşemiyorum ağzımdan olur olmadık şeyler çıkıyor hatta bir ara acaba bana büyü mu yaptılar diye düşünüyorum

Farklı olduğum yönlerimi nasıl değiştirebilirim

Merhaba ben 1 sene önce bir ilişki yaşadım ve yaşadığım ilişkide aslında biraz da kendimi tanıma fırsatı buldum. Kendimi yakından gözlemledim. Biraz hayattan uzak bir yaşam tarzım vardı. Sürekli evde olduğum çalışmadığım bir dönemdi. Önceki ilişkimden de aldatılarak ayrılmıştım. Hayat üst üste zorluklar getiriyordu bana. Üzerinden 2 sene geçtii işimi kaybettim vs O dönemde tanıştım bu kişiyle. Güzel hayaller kurdum başta mantığıma çok uymuştu. Ama bana öyle büyük hayal kırıklıkları yaşattı güvenimi öyle sarstı ki sürekli mutsuz sürat asan birine dönüştüm. Mizaç olarak biraz mesafeli ciddi biriyim ama mutlu olduğum ortamlarda kendimi güzel ifade ederim espriler yaparım. Bunları yaşadıktan sonra arkadaş buluşmalarında vs ben yapılan esprilere gelmemeye başladım çünkü bazıları beni iğneleyici eleştirici tavırdaydı. Hayatımdaki kişi de aynı şekilde eleştirici espriler yapıyordu ve benim şakadan anlamadığımı söylüyordu. Ben kendimi sorgulamaya başladım. İyice içime kapandım. Ama bu süreçte de sürekli beni hayal kırıklığına uğratacak şeyler yapıyordu tekrar yapmayacağına dair sözler veriyordu yine aynı şeyleri yaşıyorduk. Yaşadıklarım beni hayattan keyif alamayan mutsuz birine dönüştürdü. Gülecek bir nedenim yoktu. İş konusunda büyük sıkıntılar yaşıyordum. Belki hayat onlarınki gibi benim yüzüme gülmemişti. Onlar sürekli gezelim eğlenelim espriler yapalım tarzında hayattan zevk almayı bilen insanlardı. Ben kendimi yaşadığım her olaydan sonra içine kapatan mutsuz biriydim. Hayat bana belki çok zor davranmıştı onlar kadar her olayı şakaya vurup dalgaya alamıyordum. Bu durumdan çıkmak istiyordum. Hepsi benim suçum değil çünkü yaşadıklarım beni bu noktaya getiriyor. Gülüp eğlenecek bir şeyler bulamıyorum. Sürekli içime atan kaygılı bir yapım var. Hayattan zevk alıp eğlenmesini bilen yapım yok. Yardımcı olursanız çok sevinirim

Duygumdan nasıl emin olurum?

Ezgi hanım tekrardan merhabalar💜bu yolculuğumda yanımda olduğunuz için çok teşekkür ederim öncelikle gerçekten bu benim için çok kıymetli kendimi anlatabilmem duygularımı söyleyebilmem gerçekten çok önemli. Ben ailemin ilk çocuğuyum ezgi hanım ve ister istemez bir yük bir sorumluluk hissi yüklenmiş oluyor ve benim kardeşlerimle aramda 12 diğeriyle 20 yaş fark var ben hepsini büyüttüm aynı zamanda bir anne oldum belkide ordan gelen bilmiyorum “mükemmeliyetçi” hissi beni çoğu zaman zorluyor ama yaradılışım da var gibi bi yere gideceksek ailemi ben giydiririm çünkü bende onların yanındayım ve babamı ben temsil ediyormuşum gibi hissederim eve alıcağımız herşey göze görünmeli bunun hava atmakla değilde yani gören sorsun zevkim beğenilsin bize hayran kalınsın yada çantam örnek veriyorum kadınlar çevirip sorsun nerden aldığımı yani bu durumları ben kendim yaratıyorum ama babamda bildiği için beni tabiri yanlış olmazsa kullanıyor,evrak işlerini ben düzenliyorum finansmanını ben kontrol ediyorum bişey alınacaksa ben alıyorum çünkü hatasız ve doğrudur erkeğin yapacağı işleri de yapıyorum ama kıyamıyorum da:)böyle yazdığıma bakmayın benimde hoşuma gidiyo huy mu alışkanlık mı bilmiyorum herşeyin en iyisi bu kavram hayatımı yönlendiriyor gibi,Bu taraftan ilişkime geçmek istiyorum,ilişkide anlaşılabildiğimi hissetmek artık yorulmuyucam gibi his veriyor çünkü ben anneme bişey anlatırken 10 dakikamı veriyorum ve bu beni çok yoruyor yani mükemmel bi his anlaşılmak. Kırgınlıklarımı bastırmak yerine nasıl ifade edebilirim en ufak bir fikrim yok Ezgi hanım bunun içinde örneklerle yardımcı olursanız çok sevinirim🥰ben aslında çok trip atmam ve açıkça söylerim durumu ama bazende artık o anlasın diyorum kaç kerede söyledim aslında partnerime artık senin bilmen ve anlaman gerekiyor ama asla bilmiyor ben tekrar anlatmak zorunda kalıyorum:)belkide gerçekten erkekler doğrudan konuşulunca anlıyordur yani beğendiğim bişey vardır ve ben ona ima etmek yerine bana alsak mı demeliyim?ama benim yapım asla böyle böyle değil hiçbişey isteyemem söyleyemem partnerimde bunu biliyor ama bana da yardımcı olmuyor benim hemen o duygudan kurtulmamı bekliyor günümüz mahvolmasın diye ama bana karşı bi çabası yok ben mecburmuşum gibi hissediyorum o zaman. Şuan hayatımda sadece sessizlik ve huzur istiyorum ailemle çok iyiyim tabi dışarıyı partnerimle zaman geçirmeyi özlüyorum aslında karışığım duygu olarak. ben sanırım “evlilik”kelimesi için değilde sadece daha rahat daha uzun zaman geçirmek için evlenmek istiyordum bizimde bi yuvamız olsun artık yetişkiniz değil zaman geçirmek içindi. ben ilişkimde bazen hiç sevilmemişim dediğim anlarda oldu huzur buymuş gerçekten de dedim ama şimdi hafızamı zorladığında bu anları hatırlayamıyorum sadece olmuş ama o an yok ve belkide ben diğer kadınları kıskanıyorum onlardan daha değersiz değilim ama değer göremiyorum bizim için plan yapmıyor mesela hep bana diyor bi yer bul gidelim hiç ben ayarladım süpriz demedi böyle şeyler ilgimi çekiyor Ezgi hanım

Eski sevgilimle yeniden olur muyuz ümidini aşamıyorum

Olmadı dedi yapamıyoruz dedi defalarca ayrıldık bu sefer gerçekten ayrıldığımız bunun dönüşü olmadığını gerçekten bittiğini söyledi ama ilerde belki oluruz belki hiç dedi ben kendimi toparlamaya çalışıyorum ve aynı zamanda içimde ister istemez ümit oluştu ve aşamıyorum onun tekrar ilerde yazmasını isterim doğum günü var ve kutlamazsam ümidi keser diye korkuyorum kutlarsamda bilmiyorum ne olur ne yapmalıyım onunla ilerde belki oluruz diye kutlamalı mıyım

Özgüvenimi yeniden kazanmak için neler yapabilirim?

Merhabalar ben özgüvenimi yeniden kazanmak istiyorum ne yapmam gerekiyor? Hayatımda yeni bir başlangıç yapmak çok mu zor? Etkili bir başlangıç için tam olarak nereden başlamalıyım? Yeni bir başlangıç için çok geç kaldığım hissinden nasıl kurtulabilirim? Bu ve bunun gibi çokça karamsar düşünceleri bilinçaltımda istemiyorum. . Hayatımı, bilinçaltımı her anlamda yenilemek istiyorum, çünkü bu şekilde yaşamaktan çok bunaldım. . Lütfen yardımcı olur musunuz?

dış görünüşüm yüzünden psikoloijm bozuk, nasıl baş edeceğim

Psikolojim bozuk çünkü tipsizim boyum kısa 164 diye beni kimse sevmiyor beni görünce kızların midesi bulanıyor kusmaya gidiyor benle tokalasinca elim necasete değdi diyor bana bukalemunun bokbocegine benzeyen çesidi diyor bir kız orangitanla çıkarım senle çıkmam dedi diğeri ise goootyme kaş göz çizer onla çıkarım senle çıkmam dedi zaten kadınlar kitap alırken bile kapağın güzelliğine bakar iç güzellik palavradır her şey tip olmasa uğur böceği sevenler hamam böceği de severdi o yüzden tip boy her şeydir ha bir tek para varsa telafi eder ama zengin de değilim olsam da bana değil parama gelecekler ee ben tipsizim boyum kısa ucubeyim hiçbir iyi özelliğim yok diye psikolojim bozuk bu duyguyla nasıl baş ederim

Gelecek kaygısı ve yeni başlangıçlardan korkuyorum

Evlilik sürecindeyim korkuyorum eşim ile ilgili de soru işaretleri oluşuyor yanlış karar vermekten mutsuz olmaktan korkuyorum uzun bir ilişki olsada kariyer açısındanda işten çıkıcam kararsızlık yaşıyorum doğru mu yapıyorum yeni başlangıçlardan korkuyorum gelecek ile ilgili zaman yaklaştıkça korkularım artmaya başladı kimseye güvenemiyorum şüphe ile yaklaşıyorum özgüvenim düştü isteksiz umutsuzum içimden hiç bişey yapmak gelmiyor eski neşem yok depresyon geçmişim var yine aynı duyguları mı yaşıyorum diye korkuyorum hayat dolu olmak istiyorum

Duygumdan nasıl emin olurum

Ezgi Hanım merhabalar,size yazmıştım ama tekrar yazma ihtiyacı hissettim içimde anlamlandıramadığım bir sıkıntı var yani neden böyle bilmiyorum üç gündür kuzenim bizdeydi onunla konuşmak iletişim kurmak bana çok iyi geldi evde onunla olduğumu bilmekte ama dün akşam evine gitti mecburen o giderken gerçekten üzüldüm ki yani aramızda 2 saat felan bir mesafede var yinede istediğimiz her zaman görüşemiyoruz. İkimizde aynıyız aslında amcamın kızı kendisi ama beraber büyüdük gibi aynı hisleri paylaşıyoruz birbirimizi anlıyoruz şuanda ailem kendi rutinine tekrar devam etmeye başladı yani kardeşlerim okul için erken uyudu annem sabah erken kalkıcağı için babamda uyku düzeni için erken uyudular ve ben tek kaldım yani aslında hep bu durumu yaşayıp tek kalıyorum ama bu sefer çok sıkıldım sanki kendimi çok eve bağlıyorum çok üşeniyorum yani ondan mı kaynaklanıyor bilmiyorum belkide yıllarca eve bağlı olduğum bu durum artık bana bi işaret veriyordur dışarı çıkmamı kafamı dağıtmamı istiyordur

Duygu değişiklikleri yaşıyorum, kontrol edemiyorum

Nedenini anlamadığım şekilde durduk yere çok fazla ve çok uç derecede duygu değişiklikleri yaşıyorum. Bir şey olmadığı halde ağlamaya başlıyorum. Kendime nedensiz bir şekilde sinirleniyorum. Veya nedenini kendime yediremiyorum bilmiyorum. Her şey bilinmez hissettiriyor bana. Çoğu zaman da yalnız hissediyorum. Hayatım çok düzensiz yapmam gereken şeylerden verim alamıyorum veya hiçbirini yetiştiremiyorum. Kafamda çok fazla çelişki var. Düşüncelerimi de duygularımı da kontrol edemiyorum.

hiçbir yere ait hissedememe ile ne yapacağım?

Merhaba Umarım iyisinizdir Yani çok anda kalabilen birimiyim tartışılır duruma göre değişiyor açıkçası ama böyle durup dururken şöyle bir his kaplıyor ben 7 yaşından beri baba mesleğinden dolayı hep ortam değiştirmek zorunda kalan 18 yaşına gelmiş bir genç kızım çok insan tanıdım bunların söylememin sebebi bir yere hep sonradan katılan biri olduğum için hiç bir yere kendimi ait hissetmedim ama şuandan örnek veriyim yani en basitinden şu gençlik yıllarımın ya da işte üniversiteye ne kadar başarı için istekli olsam da hemen geçmek istemiyorum andan çok zevk aldığım anların çabuk geçiyor olması beni üzüyor yani böyle her güzel şeyin bitmesi üzücü dershaneye gidip gelmek bile bana çok iyi hissettiriyor bu süreçte hocalarımla geçirdiğim bir an mesela bana motive edici şeyler söyledikleri ya da kendimi çok özgüvenli mutlu hissettiğim o küçük anlar ya da her şeyin bitiyor olması ya da çok yakın olduğum hiçbir insan olmamasına rağmen o dershanede ettiğim sıcak kısa muhabbetler bile beni çok iyi hissettiriyor ama o ait hissedememe veya an ne kadar güzel olsa da çabuk geçiyor olması. ..