Psikoloji Kategorisi

Kaygılarımı nasıl yenebilirim

Herşey kötü gidiyormuş gibi sevdiğim insanı yoruyormuşum gibi hissediyorum onu çok seviyorum ama ondan daha fazla sevgi ilgi bekliyorum alamayınca boşluktaymışım gibi kafamın içi çok dolu sakinleştiremiyorum rahat nefes almak istiyorum mutlu olmak istiyorum en ufak şeylere tahammül edemiyorum kestirip atıyorum sonra pişman oluyorum sevdiklerimi kendimden uzaklaştırmak istemiyorum ama nasıl davranacağımı bilmiyorum sevgimi yaşarken çok yıpranıyorum ve üstüne iş hayatım çok stresli

Ayrıldığımız için mental olarak çok büyük bir boşluktayım ve aşırı derece mental sorun yaşıyorum

Üzgün hissediyorum ayrıldığımız için yapmadığım şeyler için bana iftira attı ve aylarca bunlara kendini inandırdı bu yüzden benden ayrıldı ama bir tarafım onu seviyor ve hayatıma devam etmekte zorlanıyorum nefesim daralıyor göğsüme bir ağrı giriyor mental açıdan çok zorlanıyorum İçimde anlam veremediğim bir umut var dönmeyeceğini biliyorum ama yine umut etmekten vazgeçmiyorum bu beni sanki daha zor bir çıkmaza sokuyor

Değersizlik hissiyle başa çıkma

Uzun yıllardır değersizlik hissiyle baş etmeye çalışıyorum. Ne kadar çabalarsam çabalayayım içimde bir ses sürekli ne kadar yetersiz,eksik ve kötü olduğumdan bahsedip duruyor. Zamanla bu sesi bastırmayı başarsam da hala aşabilmiş değilim. Hayatımı da etkilemeye başladı örneğin biriyle tanışamıyorum birinin beni her yönümle sevebileceğine ihtimal veremiyorum bu yüzden de güzel duyguları da kaçırmış gibi hissediyorum. Sevilmenin tadına varmak istiyorum. Özellikle karşı cinsle iletişimim sadece duygusal birliktelik harici arkadaşlık vs. de çok azaldı,konuşmak gittikçe zorlaşıyor benim için. Güzel duygular yaşamama ket vuruyormuş gibi hissediyorum. Değersizlik hissi hayatımın heryerine yayılmış gibi geliyor. Sanki hayatımdaki bütün sorunları,neden olduklarını,ne yapmam gerektiğini biliyormuşum da yapamıyormuşum gibi geliyor. Şimdiden cevabınız için teşekkür ederim.

Kaygımı nasıl azaltabilirim

Geçmişte yaşadığım bazı olaylardan dolayı sürekli bir endişe içindeyim ve bu günlük hayatımda kendini gösteriyor hizliyim bir yere geç kalma korkum var gün içinde hiçbirsey hissetmedigim zamanlarda bir olaya guluyorsam anında ağlamaya evrilir bazı cümleler beni gecmişe götürür o geçmişteki insanların belli hareketleri etrafımda yapildiginda ki karşımdaki bunu bilinçli yapmıyor normal hareketinde dahi geçse çok sinirleniyorum kendime ozguvenimi kaybetmiş hissediyorum her ne kadar güçlü ayağına yatsam dahi dışardan ben böylemi duruyorum boylemiyimm kendime eleştirim hep kötü tarafimi baz alıyor bunun hakinda fikir ve düşüncelerinizi alayım lütfen

Kaygılarım cok yogun ve dayanılmaz

Bazen cok endişelenmemem gereken yerde bile asırı dercede bir panik halim var gercekten bu beni cok yoruyor örnegin biryere varmam gerekenden bes dakika gec kalsam sanki dunyanın sonu gelmis gibi davraniyorum veya cok istedigim birsey hemen olmayınca sanki hayat bitmis gibi davraniyorum bunu yenmem gerek ama anksiyete mi yoksa panik atak mı daha ben bunu bile çözemedim Yani o yüzden anlamiyorum kendimi

Takıntılı kalmaktan nasıl kurtulurum?

Bir ayrılık yaşadım, yaklaşık 3,5 ay oldu hafifledi fakat en ufak şeyde tetikleniyorum. En basitinden geçenlerde birisiyle sohbet ederken Şirinceden bahsetti ve uyumaya gitti. O gider gitmez içimde kıyamet koptu ağlamalar, kusmalar. Oysa iyiydim ben, iyileşmiştim. Meğer öyle sanıyormuşum. Üniversiteyi bıraktım, fakat yurtta kalmaya devam ediyorum günlerim birbirini tekrar ediyor. Bir hapishanede sıkışmış gibiyim ilaçlar alkol bunlarla ayaktayım. Bu şehri yaşanmaz kıldı bana. İzmir'e sığamıyorum oysa onun için gelmiştim. Şimdi de yurttan çıkmıyorum. Geçen oda arkadaşım senin hiçbir hayatın yok sen hayatsızsın dedi. Oysa bundan birkaç ay önce deliler gibi ders çalışan, sempozyumlara katılan. Tiyatro sinemayla ve birçok şeyle ilgilenen bendim. Ya da onun yanındaki ben miydim? Ben şu an kimim neyim? Var mıyım?

Aile baskisi

Ben 18 yaşindayim benim bir annem bir babam kardesilerim var annem cok tatli birisidir ama babam cok sert bir insan beni hic dinlemez ve ben derdimi hic kimseye anlatamiyorum babam beni cok üzdü zamaninda annemi aldatti birsey hissedemiyorum hayata karsi bakis acim değişti ve biz baska şehire taşindik benim babam dişari cikmama izin vermez hep caliştirmak ister beni Ne yapmaliyim nasil kurtulurum cok üstüme geliyor ben babamla gezmiş bir insan değilim başka kizlar babasiyla gülerken ben nasil kurtulcam diye düşünüyorum yardim edin

Kendime daha iyi nasıl davranırım

Merhaba ben sağlık personeliyim. Evli bir adamla ilişkim var sürekli ayrılıp barışıyoruz. Bu döngüden kurtulamıyorum ve boşanmıyor. İş yerinde sürekli susarak her şeye evet diyerek sorun çıkmasın diye konuşmayarak hakkımı yediriyorum. Bu iki sınır ihlali birbirine bağlı mıdır sizce ? Çok kafama takıyorum borderline bireyim bide. Sevgilimi çok seviyorum ve ayrılamıyorum. İş yerinde ise sürekli hakkım yeniyor ses edemiyorum. Sevilmek ugruna kendimden vazgeçiyorum. Ben artık değişmek istiyorum nereden başlayabilirim uzunca anlatır mısınız ?

Yaşadığım olayı anlamlandırmak

Bu sene üniversite sınavına 3. Kez gireceğim 2025 yks sınavından sonra sonuçlar açıklanmadan bir kaç gün öncesine kadar farkındalığım ve içgörüm yüksekti hayata daha pozitif bakabiliyordum ayrıca istediğim zaman bir yere odaklanıp derealizasyona girebiliyordum sonra sınav sonuçları açıklanmadan bir kaç gün öncesinde bir gece uyumadan önce beynimin içinde bir ses yeter diye bağırdı ve görsel olarak(kesinlikle kendime zarar vermeden) kalbimi defalarca bıçakladığım bir düşünce geldi beynime devamında uyudum sabah uyandığımda beynimin hafiflediğini eskiden olan farkındalık ve içgörü seviyelerimin düştüğünü üstüne anlama yeteneğimin de düştüğünü fark ettim biraz stres yaptım ama sonra kendiliğinden geçer dedim ama geçmedi psikiyatriye gittim depresyon ve anksiyete skalamın yükseldiğini söyleyerek ilaç yazdı ilk günler iyi geldi ilaç ama şimdilerde çok işe yaramıyor gibi eski farkındalığım ve iç görü seviyelerime tekrar döndüm ama anlama yeteneğim hala yükselmedi ne yapacağımı bilmiyorum nasıl geçebilir bu durum

Duygularımı anlamlandırmak

Genelde beynim benimle oyun oynuyor gibi hissediyorum sanki satranç maçındayız gibi ve yine genelde beynimin hamlelerini fark ediyorum mesela glikojen almak için panik atağımı tetiklemesini anında fark etmem gibi ama bu çok yorucu oluyor bazen. Sanki yabancı bir bedende gibi hissediyorum şu aralar sıklıkla aslında bu durumdan keyif alıyorum büyük ihtimalle beynim bu olayın beni çoğu insandan ayıran bir özellik olduğunu düşündüğü için zevk alıyor ama ne yapacağımı bilmiyorum bu bir sorun mu değil mi bilmiyorum