Psikoloji Kategorisi

Kendimi çok isteksiz mutsuz ve çaresiz hissediyorum

Merhaba. Evliliğin bitti 2 yıl önce. Eski eşim istemişti ayrılmayı depresyona girmisti. Oğlum var ilkokula gidiyor. Ailemle yaşıyorum. Bu çok zor oluyor zaman zaman. Kendi evimin olma hissini özlüyorum çoğu zaman ama en çok mutlu hissetmeyi çok özledim. Biriyle tanıştım sevildim sandım maddi manevi sömürü yaptı ayrıldım. O da hayal kırıklığı oldu. Sevilmek istemekten çok yoruldum. Sanki içimden bişey gelmiyor gibi. Çalışıyorum ve işime asilmam lazım kafamı toplayıp huzurlu hissedemiyorum. Yine isimden olmaktan çok korkuyorum, oğlumu mutsuz etmekten mutsuz bı annesinin olduğunu düşünmesinden çok korkuyorum. Bir daha aile kuramamaktan sevilmemekten çok korkuyorum. Sevilme olayına niye bu kadar takintiliyim bilmiyorum. Güzel iki cümle duyunca niye çok etkileniyorum bilmiyorum. Ama artık hayatımda düzen kurmak mutlu hissetmek huzurlu olmak istiyorum. Sanki seçimlerim hep yanlismis gibi geliyor. Bu hayatta yalnız kalmak istemiyorum. Bugün yarın oğlum gidecek evet belki daha 30lu yaslardayim ama tekrar anne olmak istiyorum. Nasıl daha umutlu, geleceğe dair inançlı, huzurlu ve mutlu hissedebilirim?

Hayatta tutunmak istiyorum ne yapmalıyım

Merhaba, öncelikle 8 yıllık evliyim. Eşimle sürekli tartışma içerisindeyiz. Herşeye bağırıyor sesini yükseltiyor ben sakin konuşunca sinirleniyor. Boşanmak istiyorum ama buna cesaretim yok ailem sürekli insanlar ne der diye söyleniyor. Eşimle hiç bir ortak noktamız yok yaptığım hiçbirşey onu memnun etmiyor. Evi temizlesem sanki ne yapıyorsun hem çalışıyorum hem evle ilgilenmeye çalışıyorum. İstediği gibi dışarı çıkıyor arkadaşlarıyla ben yapmak istesem piskolojik baskı yapıyor. Kendimi onun yanında kadın gibi hissetmiyorum ilişkide girdiğimizde bile ben ne isterim önemsemiyor beni ilişkiye girmekten soğuttu. Arkadaşlarımın yanına gitsem nerdesin diye arıyor birde nereye gittiğimi söylediğim halde insanların yanında telefonu açarken çekiniyorum utanıyorum. Bazen çok utanıyorum ama insanlara o kadar çok imreniyorum ki. Bazen çocuklaşsam saçma salak hareketler yapma diyor. Ne yapmam gerek artık gücüm kalmadı. Ben evlenmeden önce özgür kendini bilen bir kadındım. Artık öyle olmadığımı biliyorum. Kendimi beceriksiz hiçbir işe yaramayan biri olarak görüyorum. Evlilik duygusal olarak birbirine değer vermektir ama bana değer vermediğini biliyorum. Birde başkaların kocaları muhabbeti dönüyor onlar bak karılarına nasıl davranıyor ben öyle miyim. Benim gibi birini bulamazsın. Kendini bulunmaz sanıyor sansın inanın ki sorunum o değil eşimden korkuyorum

insanların kız erkek fark etmez beni beğenmesini bana değer vermesini istiyorum

Kafamın içinde sanki karşımda biri varmış onunla sohbet ediyormuşum o beni dinliyor gibi bir işi mesela yapıp başarılı olunca kendimi fazla övüyorum böyle biraz abartılı düşünceler geçiyor kafamdan yapamayınca tam tersi moral bozukluğu aynı zamanda çok cinsel düşünüyorum gece uyumakta zorlanıyorum sabah uyanırkende cinsel düşünüyorum örnek yanımda benden hariç iki kişi olsun onların kendi arasında konuşması gülmesi beni değersiz hissettiriyor insanları kapı arkasından dinliyorum benim hakkımda neler düşündüklerini merak ediyorum mastırbasyon bırakmak istiyorum fakat bu beni çok zorluyorlar 1 hafta sonra tekrar başlıyorum cinsel görüntülere bakmamaya çalışıyorum buda beni zorluyor acaba bunu bırakamamamın sebebi psikolojik rahatsızlıklar olabilirmi böyle bir sorunum varsada bilmiyorum şüpheleniyorum insanlara çabuk kırılıp kin güdüyorum unutkanlığım var belkide sürekli yaptığım birşeyi yapıp yapmadığımdan emin olamıyorum yapmamışım gibi geliyor çok düşünüyorum genelde olumsuz biraz tembellik var disiplinli yaşamak istiyorum bu gün yaptımı yarın yapmayabiliyorum basit işleri yapmak bazen bana zor geliyor yaptığım işleri gereğinden uzun süre de yapıyorum insanların kız erkek fark etmez beni beyenmesini bana değer vermesini istiyorum bunlarla ilgili hayaller kuruyorum utangaç özgüvensiz olduğum için fazla düşünceleri önemsedim için iletişimim zayıf gözler üzerimdeyken çok zorlanıyorum lise mezunuyum hangi mesleği yapçamı karar veremedim fabrika çok zorladı benimle alakası olmayan mesleklere ilgi duyabiliyorum önerilerinizi beklerim önceki sorularıma da bakabilirsiniz teşekkürler

Psikolojim bozuldu hastalıklı mıyım

Ben sürekli odamın içinde hayal kurmaya başladım ama böyle sadece düşünmek değil artık o hayalleri yaşıyorum ayakta dolaşıyorum kendi kendime konuşuyorum karşımda biri varmış gibi ama olmadığının farkındayım işin kötüsü artık bunu sadece odamda yapmıyorum dolmuşta bile hayllerimi izliyorum sanki bunu dışarıya belli etmemeye çalışıyorum ama ne kadar belli olup olmadığını bilmiyorum. Mesela şarkıyı açıyorum ve sadece senaryolar kuruyorum içeriğinden de bahsedeyim mesela gerçek hayatımda olan kişilerle sanki bambaşka bir hayatin icindeymiş gibi hayaller kuruyorum nolur psikolojim mi bozuldu benim

İnsanlarla sohbet edemiyorum ve odaklanamıyorum, çok çabuk sıkılıyorum

Merhaba, 19 yaşındayım ve insanlarla nasıl sohbet başlatacağımı bilmiyorum. Karşı taraf benimle sohbet başlatmadıkça konuşamıyorum; aklıma konuşacak konu gelmiyor. “Merhaba, nasılsın?” dışında başka bir şey söyleyemiyorum. İnsanlarla sohbet etmek, yanlarına gidip tanışmak istiyorum ama nasıl sohbet açacağımı bilmiyorum. Kendimi bildim bileli hep sessiz bir insan oldum. İlkokul, ortaokul ve lise yıllarında hep sessizdim; bu yüzden arkadaşım yoktu. Sınıf arkadaşlarım ve hocalarım tarafından hep sessiz bir insan olarak adlandırıldım ve bu durum beni çok rahatsız etmeye başladı. Özgüven eksikliği ve asosyallik yaşadığım için sohbet başlatamadığımı düşünüyorum. Bu durumlar beni çok üzüyor. 19 yaşındayım ve sessiz bir insan olmak istemiyorum. Bu durumları yenip hayatımı yaşamak istiyorum. Hayatımda sadece yakın olduğum dediğim iki arkadaşım var; daha çok sosyalleşip arkadaşım olsun istiyorum. Erkeklerle diyalog kuramıyorum, nedenini bilmiyorum. Bu durumu yenmek istiyorum. YKS’ye hazırlanıyorum ama ders başına oturduğum zaman odaklanamıyorum; kafam TikTok, Instagram gibi uygulamalara gidiyor. Herhangi bir dersten konu anlatımı videosu açtığımda, beşinci dakikaya gelmeden çabuk sıkılıp videoyu kapatıyorum. Bu durumu nasıl yenebileceğimi bilmiyorum. Bu durumlar için psikoloğa gitmek istiyorum ama seans ücretleri çok pahalı. Maddi durumumuz pek iyi değil.

Hassas biriyim kafaya takıyorum ve mutsuzum

Kendimi mutsuz değersiz hissediyorum yaşama sevincim az kaygılıyım sınavlara girerken çok heyecanlanıyorum tuvaletim geliyor hastanedede oluyor vb stres yapıyorum ayamı sallamadan durmam pek mümkün değil sevmediğim şeyleri yaparken çabuk sıkılıyorum hemen bitsin istiyorum bunalıyorum arkadaşlık kurmakta zorlanıyorum ufacık şeyde soğumaya meğilliyim utangacım özgüven sorunu yaşıyorum kalabalıkta gözler üzerimde olunca heyecan stres oluyorum çok hassasım çabuk alınıyorum belki karşımdaki iyi biri ama ona karşı kafamda kurarım baskı kaldıramam evden dışarı az çıkıyorum mutsuzum demiştimya nadiren Bi enerji gelir bana normalde az konuşurum çok konuşmak isterim mesela sürekli esprisi yapmak insanları güldürmek isterim onaylanmak değer görmek isterim bu durumlara karşı kendimi tutmakta zorlanıyorum çok hayal kurarım kendi kendime canlandırıyom edit izleyip şarkı dinleyip örnek başarılı bir sporcuymuşum insanlar beni beğeniyormüş gibi dizi izleyincede oluyor ordada oyuncuymuşum gibi takıntılıyım abdest namaz vb takıntılarım var bunlara biraz hakimim şeytandan geldi diye düşünüyorum ama gene var cüzdanı telefon vb düşürmekten korkup sürekli kontrol ediyorum yaptığım şeyler mükemmel olsun isterim Odaklanmaktan sorun yaşıyom dikkatim çabuk dağlıyor sevmediğim işlerde oluyor hepsine cevap verirseniz sevinirim teşekkürler

Uyumakta ve yemek yemekte sıkıntı çekiyorum yardım edin ne olur

Hocam merhaba uzun süredir sıkıntı çekiyorum uyumakta yemek yemekte hocam bende 1 haftadır başladı normal günlük hayatta garsonluk yapıyorum çalışırken arada beynimden kulağıma sesler geliyor bazen tak tik bazen dip dip sesler bazende iç sesim kulağıma geliyormuş gibi oluyor bazende dışardaki sesler kulağıma beynime yankı yapıyormuş gibi oluyir hocam bana gelen bu sesler sinyal gibi ses ama his gibi hisli ses birde hocam uyurken günlük hayatta da beynim hep kendi kendine seneryolar kurup iç sesim kendi kendine o seneryolar da konuşuyor gibi oluyor mesela gece yatağa geçiyorum gözümü kapatacam video açmadan uyuyamıyorum beynim iç sesim senoryo üretiyor kendi kendine ilerliyor konuşuyor hocam sizde geçermi kalıcılı varmıdır çok korkuyorum ne olur yardım edin geri dönüş yapar saniz çok sevinirim lütfen

emreacat

Kendimi sevmiyorum ve hayattan keyif almıyorum

Merhaba. 19 yaşındayım. Kendimi bildim bileli kendimi sevmiyorum ve hayattan keyif almıyorum. Lise 1’e başladığım zaman kendimi sevmediğimi ve hayattan keyif almadığımı fark ettim. 5. sınıfa başladığım dönemi çok hatırlamıyorum ama o dönemde de hayattan keyif almıyordum ve bu durum hâlâ devam ediyor. Severek yaptığım işlerden ve hobilerden keyif almıyorum. Dışarı çıkmayı ve gezmeyi çok severdim ama şimdi markete gitmeye bile hâlim yok. Evden dışarı adım atmaya isteğim yok. Evde çok durduğum için de çok daralıyorum ve nefes alamıyorum. Ne yapmalıyım bilmiyorum. Kendimi insanlarla çok kıyaslıyorum. Kilomdan nefret ediyorum. Sağlıklı beslenmiyorum ve sağlıksız yiyecekler yiyorum. Yüzümü ve fiziğimi çok çirkin buluyorum. Fiziği ve yüzü güzel kızlar görünce çok kıskanıyorum ve kendimi daha çok sevmemeye başlıyorum. Aynaya bile bakamıyorum. Hayatımdan ve kendimden nefret ediyorum. İnsanlar tarafından beğenilmediğimi düşünüyorum. Kendime bakım bile yapamıyorum, sağlıklı beslenemiyorum ve kendime saygı duymuyorum. Bu anlattığım durumlar için birkaç kere psikiyatriye gittim ama faydasını görmedim. Psikoloğa gitmek istiyorum fakat seans ücretleri çok pahalı; maddi durumumuz el vermiyor. Bu durumları nasıl yeneceğimi bilmiyorum. Bu durumları yenip Gençliğimi yaşamak istiyorum.

Yaşadıklarım ağır gelmeye başladı

Merhaba uzun süredir yaşadıklarım üst üste ve etkisinden çıkamıyorum anlatabileceğim kimsem yok. Aile içinde hep sorunlu ilan ediliyorum. Uzun süredir mide bulantılarım oluyor iş konusunda zorlanmalar yaşıyorum ve herkes bunu keyfi olarak algılıyor. Üstesinden gelmeye çalışsam stresli anlarda midemde alev topuyla yaşıyorum yemek bile yiyemiyorum kusuyorum. Akrabalar aile içinde ezmeye laf sokmaya annem kardeşim üzerinden gruplaştırmaya çalışıyorlar kardeşim de erkek arkadaşı da ayrı laf sokuyor öğretmenlik işi söylüyor benim alanım bile değil herkesin içinde kardeşim hemen ben yaparım diyor bilerek kendi işi varken bir de sırf beni kötü hissettirmek için benim orada gözlerim doluyor insanların içinde en sevdiğim kuzenim sensin diyerek kardeşime beni dışlıyor bilerek yapıyor bunu ve kardeşim akrabalara yanaşıyor hepsi bana düşman gibiler ailem bile öyle. kimseyle görüşmüyorum hep odamdayım annem sürekli benimle kavga halinde ama kardeşime gelince erkek arkadaşıyla iş yapıyorlar ona çok iyi. Ben kendi ayaklarım üzerinde durmak istiyorum hiç para almıyorum sosyal hayatım bile yok sırf para istiyor demesinler diye. Aile içinde günah keçisi gibiyim. Kimse evde verdiğim emeği görmüyor artık eve bile bir şey yapmıyorum yataktan çıkmıyorum. Ben nasıl ayağa kalkıp kendime iyi geleceğim iş bakıyorum ama hiç dönüş yok onlardan asla yardım istemiyorum. Kendime iyi gelemiyorum. Buradan çıkış yok gibi. Kaldım

Eski duygu ve zevkim yok neden

eskideki gibi zevk ve duygum yok vitamınlerim dusmustu ne olduysa ondan sonra oldu ilk gun gibi degılım tabiki baya atlattım zorlu sureci ama hala içimde arada gelen bi dusunce bi sıkıntı kaldı bazı olaylara bakış açım eskisi gibi degıl eskıden umursamazdım şimdi a nasıl olmus of ailesi ne haldedir falan filan insanların acısını bende cekmeye basladım diyebilirim sizce neyden olabilir ….