Psikoloji Kategorisi

Kendimi başkalarıyla kıyaslıyorum.

Merhaba, ben kendimi sürekli başkalarıyla kıyaslıyorum. Çevrem de başarılı , sevilen insanlar görünce ya da o insanların başarısı , kişiliği övüldüğünde kendimi çok yetersiz hissediyorum, ben de bir eksiklik mi var diye sorguluyorum ve geri çekiliyorum. Bu kendimi bildim bileli yaşadığım bir durumdur. Okul ve iş hayatımda böyleydi. Simdi evliyim kendimi yetersiz hissetmeye ve başkalarıyla kıyaslamaya devam ediyorum. Eş,anne ,gelin rollerimi kıyaslıyorum ve kıyaslanıyorum. İç sesim hiç susmuyor bu anlarda . Bu durumla nasıl başa çıkabilirim. Çünkü yetersiz hissettikçe karamsarlığa düşüyorum ve yapabileceklerini de yapmak istemiyorum.

Midem ağrıyor yemek yiyemiyorum

Midemde ağrılar oluyor yemek yemek istemiyorum. Bi de mesela yeni bir işe veya bir yere gidicem kalbim çok hızlı atıyor . Her yeni bir olaya işe başladığım da böyle oluyor. Kusma geliyor ama kusamıyorum. Bazı günler iyi oluyorum sonra yine aynı şeyler devam ediyor. Yemek çok fazla yiyemiyorum. Genel olarak en çok sıkıntıyı midemden çekiyorum. Aslında yemek yesem daha iyi olacak gibi ama yiyemiyorum.

Ruhum çok yaralı , baş edemiyorum

Ben sadece iyi biriyle tanışıp evlenip ardından herhangi bir iş sahibi olmak isteyen bir kızdım. Fakat insanın istediği şeyler sınavı olurmuş ya. Ikisinden de sürekli darbeler yiye yiye ben bir hiç oldum. 25 yaşındayım fakat sadece uyumak istiyorum. Geçmiş ilişkiler nişanlandı, hayallerimi yarıda bırakanlar bile kısa sürede nişanlandı. Kariyer desen bir çıkmazın içindeyim. Tam diyorum ki iyileşeceğim sonra bir kötü haber daha öğreniyorum ve daha kötü oluyor. Göğsümün içi çok sıkışıyor. Huzursuzluk yoğun bir acı hissi var ve geçmiyor. Ben şu noktada bazen saldırgan gözüküyorum çünkü hayallerimi heveslerimi yarıda bırakanın mutlu olmasını istemiyorum. Bir kez de kötüler kaybetsin istiyorum. Sonki olay bundan ibaret beni umutlandırıp güzel şeylere aşık olduğunu sandığım kişi aileleri düşman etti ardından çok geçmeden nişanlandı. Ben artık başkasına şans değil de kendime şans vermek istiyorum. Eski canlı her şeyi umudu olan kızı kaybettim. Bunu ben yoğun depresyon olarak hissediyorum. veya sürekli geçmişi düşünmeye başladım keşke dedim benimle evlenmek isteyen insanlara şans verseydim şu an onlar başkaları ile. Benim sizden istediğim bir farkındalık kazandırmanız. Hiç böyle hayatınızda şanssız bir hastanız oldu mu. Ben bu duygulardan artık kurtulmak istiyorum. Geçmişte kaçırdığım insanları takmamak istiyorum, arkadaşları da en sonki ilişkide hızlıca nişanlanan sevdiğimi de. Onları da geride bırakmak istiyorum. Ama içimin huzursuzluğu geçmiyor. Sanki yaşamıyorum da azap çekiyorum. Canım çok yanıyor haksızlık karşısında. aileme bahsediyorum fakat boş ver diyorlar ama ben gözlerinin önünde daha da kötüleşiyorum fark etmiyorlar kimse beni anlamıyor. Eskiden hislerimi dinlerdim biri yanlış yapsa bile ondan çıkardı şimdi hiç tahmin bile edemiyorum kötüler kazanıyor.

Karanlıktan korkuyorum

Mesela hava kararınca hemen saat akşam 4 te güneşlikleri kapatıyorum. Karanlık olunca hemen sabah olmasını istiyorum. Karanlık hemen bitsin istiyorum. Bazen karanlıktan korkuyorum. Ama bazen hiç korkmuyorum. Çok tuhaf bazen evden dışarı çıkmak istiyorum bazen hiç evden dışarı çıkmak istemiyorum korkuyorum. Korkularımı nasıl yenebilirim. Psikiyatriden yardım alarak mı yoksa kendi kendime nasıl başarabiliriz diye düşünüyorum lütfen yardım edin. Teşekkürler iyi çalışmalar

İnsanları takmayı nasıl bırakabilirim?

İnsanları takmayı nasıl boşlayabilirim Ben çok fazla insanları kafaya takıp yıpranıyorum buna bir çözüm Ve etrafindaki insanlar bunun hiç ama hiç farkında değil aşırı bencil ve duyarsız bu konuda kendimi geliştirip güçlenmek istiyorum insanlara yeni Beyzayı güçlü birşekilde göstermek istiyorum işte bu yüzden kendimi geliştirmem lazım bunu yapma için bugün ilk adımı attım gerisi sende sen bana söyle nasıl insanları takmayı boşlayabilirm

Kendimi hep bir mutsuz hissediyorum

Bilmiyorum aslında sadece galiba birilerine bir şeyleri anlatmak içimdekiler artık atmak istedim için buradayım bir anda modum düşüyor hayattan soyutlanmak istiyorum sanki benim değer verdiğim insanlar dan aynı karşılığı da görmüyorum hep bir yetersiz miş gibi davranılıyor ama her koşulda ben varım yarım ediyorum , yaptıklarım görülmüyor sürekli bir baskı sürekli bir eleştiri ben insanlara hep güzel yaklaşırken onlar hep bi kendine olarak bakıyorlar

Kendimi nasıl iyi hissederim

Zaman zaman herkesten nefret edip kinleşiyorum buna ailem kardeşlerimde dahil kendimi değersiz mutsuz hissediyorum sanki kimsenin umurunda değilmişim gibi olur olmadık şeylere sinirlenip gereksiz tepkiler veriyorum sonra pişman oluyorum sürekli insanlara kendimi açıklama ihtiyacında bulunuyorum yanlış anlaşılmaktan korkuyorum (ailemle tartışmaya girdiğimde bi şekilde kendimi suçlu hissedip ya da hissettirilip suçluluk duygusuna kapılıyorum) nişanlılık dönemindeyim ve çok kaygılıyım bununla başa çıkamıyorum ne yapmam gerekiyor

Merhaba ne yapacağımı bilmiyorum çıkmazda kaldım

PSİKOLOĞA SUNULACAK DURUM ÖZETİ Bir süredir duygusal bir ilişkim vardı. Aramızda yaşanan son olay, iletişim biçimimizle ilgili ciddi bir kırılma yarattı. Bu süreci sağlıklı değerlendirebilmek ve kendi durumumu netleştirmek için bu özeti paylaşıyorum. Bir tartışma sonrası kendisini aradım. Amacım sakin bir şekilde konuşmak ve durumu kırmadan çözmekti. Telefonda “ne yapıyorsun” diye sorduğumda, bana sert ve küçümseyici bir tonla “ne diyorsun sen be, işim var” şeklinde karşılık verdi. Bu tavır beni çok tetikledi. Sinirle kırıcı bir şey söylememek için telefonu kapattım. Daha sonra, kalbini kırmamak ve niyetimin kavga olmadığını anlatmak için WhatsApp’tan açıklayıcı mesajlar yazdım. Bu mesajlarda: - Haklı çıkma derdinde olmadığımı - Sadece insan gibi, sakin bir şekilde konuşmak istediğimi - Hakaret ve sert dilin beni kırdığını - “İki dakika bekle” denebilseydi bunun sorun olmayacağını anlattım. Bu mesajlardan sonra beni WhatsApp’tan engelledi. Bunun üzerine SMS ile yazmaya devam ettim. Yazdığım mesajlarda suçlayıcı olmamaya özellikle dikkat ettim. Davranışlara odaklandım, kişiliğine saldırmadım. Karşı tarafın mesajlarında ise: - “Nefret ediyorum” - “Umurumda değil” - “Sen sorun çıkarıyorsun” - “Kendi düşüncelerinle nefsini besle” gibi ifadeler yer aldı. Sürekli olarak sorunun bende olduğunu söyledi. Kendi sertliği, hakaretleri ve tonu için sorumluluk almadı. Özür dilemedi. Ben sakin kaldıkça, o daha çok savunmaya geçti. Son mesajlarında “şimdi uzak dur benden” diyerek konuşmayı tamamen kapattı. Bu cümleyi ben değil, o kurdu. Ben bu süreçte: - Kendimi ifade etmeye çalıştım - Kırıcı olmamaya özen gösterdim - Uzun uzun açıklamalar yaptım - En sonunda da konuyu zorlamadan kapattım Ancak karşı tarafta: - Yüzleşme - Sorumluluk alma - Özür - Duyguyu anlama gibi bir tutum görmedim. Şu an benim kafamı kurcalayan sorular şunlar: 1. Bu yaşananlarda benim iletişimimde ciddi bir hata var mı? 2. Karşı tarafın davranışları duygusal olgunluk açısından nasıl değerlendirilir? 3. Bu tür bir iletişim biçimi sağlıklı bir ilişkiye evrilebilir mi? 4. Onun geri dönme ihtimali psikolojik olarak var mı, yok mu? 5. Benim bu noktada üzülmem normal mi, yoksa mesafe koymam doğru bir adım mı? 6. Sessiz kalmam mı, yoksa tamamen kapatmam mı daha sağlıklı olur? Bu süreci objektif bir bakış açısıyla değerlendirmeye ve kendi ruh sağlığım için doğru adımı atmaya ihtiyacım var.

Hayattan keyif alamıyorum artık

Merhaba uzun süredir hayatımda atanamama iş bulamama yanlış ortamlar yanlış insanlar kaygı mide bulantıları sonucunda yapayalnız kaldım. Uzun süren arkadaşlıklarım dağıldı resmen kimsem kalmadı. Ne derdimi anlatacağım bir arkadaşım ne işim var. Bana öyle şeyler yaşattılar ki onlara biraz sınır çizmeye kalkınca hemen kötü ilan edildim bütün gruptan dışlandım herkes birden bana laf sokmaya onlara attıklarım üzerinden beni zayıflığımdan vurmaya başladı. oysa ben bu insanların her şeyinde yanındaydım. Sosyal medyadan laf sokmalar kendini diğer insanlara ispatlamak için din üzerinden namaz fotoğrafları paylaşarak laf sokarak üstüme gelmeler çok yoruldum. Bu insanlar her fırsatta benim arkadamdan konuştu. Ben bunu söyleyince gidip benimle alakalı her şeyi anlattı diğer tarafa hepsi birlikte bana cephe aldı. Her gece çocuk gibi ağlıyorum. Ailem nelerle savaştığımı bilmiyor. Onlar da benden beklenti içindeler mide bulantılarım yüzünden işe gidemiyorum. Sorun bende herhalde Git gide yük oldum herkese ama hiç ses çıkarmasam eskisi gibi fedakar olsam tüm hataları affetsem bu insanlar benim sonsuza kadar arkadaşım olurdu. Yeni ortamlara da giremiyorum içim öyle bir daralıyor ki beni yalnız bıraktılar bakalım ne yapacak gelip eskisi gibi özür mü dileyecek telafi mi edecek diye. O kadar yorgunum ki yapayalnız kaldım. Onlar birileri var sanıyorlar yalnız kalma pahasına bile kimseyi istemiyorum artık

Kendimi hiç mutlu hissetmiyorum.

27 yaşındayım ve Kendimi çok uzun zamandır mutsuz hissediyorum. Hiçbişeyden keyif almıyorum, hiçbişey yapmak istemiyorum çoğu zaman biriyle buluşup kafeye otursam bile karşımdaki kişinin konuşmalarına odaklanamıyorum, uykulu oluyorum içime sıkıntı çöküyor hep. Kendimi beğenmiyorum. Kendimi güzel bulmuyorum ki işsiz dönemimde de ciddi bir kilo aldım. Kendimi hep başka insanlarla kıyaslıyorum hayatımda çok istediğim birçok şey olmadı ve insanların benim istediğim şeyleri bile kolayca elde etmesi beni üzüyor ve Adil gelmiyor. Derin arkadaşlıklar kuramıyorum. Geçmişimi toksik ilişkilerimi çok sık düşünüyorum. Aradan 3 sene geçmesine rağmen son ilişkimde narsist biriyleydi ve o kişinin sözlerini hayatımdaki o kötü olayları unutamıyorum. Şuan uzak mesafede de olsa çok iyi sağlıklı bir ilişkim var ama geçmişte aldatılmalarımı, anıları ve bu tarz şeylerimi unutamıyorum. İşimde var ama iş yerinde de özgüvensizliklerim var bazen biriyle konuştuğumda kendimi iyi ifade edemiyorum kelime bulamıyorum, dikkatimi veremiyorum, çoğunlukla konuşurken çok fazla söz kestiğimi söylerler. Benden çok güzel biriyle iletişim kurduğumda çekiniyorum kendimi zor ifade ederim mesela. Bütün bu hayatım beni mutsuz ediyor. Mutlu bir ilişkim olsa da, çalışıyor olsam da, ailem olsa da hayatımda beni mutsuz eden şeyler.