Psikoloji Kategorisi

Korku stres panik atak

Panik atak korku stres kafaya takma sorunlarını nasıl çözerim öfke kontrolü de var kendimi ifade etmek için bağırıyorum beni kimse anlamadigini zannediyorum umursamaz olmak istiyorum lütfen bana yardımcı olursanız çok mutlu oluyorum teşekkür ederim böyle bir uygulama sayesinde içimi dokebiliyorum kafaya takmamak için neler yapabilirim bana yardımcı olursanız sevinirim teşekkürler araba sürme korkumda var işyerinde bir adamla kavga ettim korkularım o yüzden çoğaldı

Murat75

Yas surecindeyim nasıl atlacağımı bilmiyorum

Ben 31 yaşındayım bir yıl önce boğulma sebebiyle 28 yaşındaki erkek kardeşimi kaybettim. Başlarda kardeşlerimin yanında olmaya çalıştım eşiyle çocuğuyla ilgilendim yas nasıl yaşanılır bilmiyorum sonra hep başkalarını teselli etmeye çalıştıkça kendi yas hakkımı kaybetmeye başladığımi hissettim o benim de bir parçamdi dedim ilk zamanlar da kabullenemedim hala bir yerlerde gibiydi. Zaten evde değildim bir telefonla haber aldım eve geldim mezarı hazırdı saatler sonra getirdiler son kez görmeye cesaret edemedim ona dair hatırladigim son şey kefenli halı olsun istemedim ilk zamanlar mezarına çok giderdim zamanla uzaklaştım onu suçlamaya başladım yaşarken de bana böyle hissettiriyor du şimdi de aynı hayata dair hevesim kalmadı mutlu olunca bile suçluluk hissediyorum kardeşleri olarak hiçbirimiz de istek kalmadı hayatlarımızı askıya aldık bu sürece nasıl devam edeceğimi bilmiyorum herşeyimiz yarım kaldı ölümün gerçekliğini kafamda nasıl oturtacagimi bilmiyorum aslında hiç bir şey bilmiyorum. Bu konuda kimseyle konuşamıyorum herkes in sıradan düşünülmemiş teselli cümleleri beni rahatsız ediyor. Yas nasıl yaşanılır nasıl kabul edilir zihnimde oturtmak istiyorum.

Yönelimim hakkında..

Benim yönelimim bisexual ama ben çoğunlukla kızlardan hoslanıyorum ve bi kızdan aşırı aşırı derecede hoslanıyorum ama ailem psikolojimi bozuyor yok yanarsın cehennemde yok topluma aykırı yakarsın kendini falan diyor gerçekten kalbim o kadar sıkısmıs durumda ki hem ailem desteklemiyor hemde bi yandan günah diye korkuyorum o kızda benden hoslanıyo ama sırf ben bu korkular yüzünden istemediğim için olamıyoruz gerçekten hergunum mutsuz geçiyor sevdiğim biriyle neden olamıyorum olmalı mıyım olmamalı mıyım bilmiyorum ne yapmam gerektiğini soyler misinz bu konuda çok yalnız ve mutsuz hissediyorum teşekkür ederim 💕

Çocuğuma nasıl davranmalıyım.

Merhabalar 8 yaşında erkek çocuğum var. Sürekli "kimse beni sevmiyor, keşke ben olmasaydım . "falan diyor. Ne yapmalıyım. Ayrıca evde aşırı sinirli ve kaygılı. Evde değil ama başka ortamlarda , okulda utanıyorum diyor. Derse kalktığında kalbim çarpıyor , utanıyorum diyor . Çekingen ,arkadaşları çok yok oynadığı sadece 1 arkadaşı var. Okulda tek konuştuğu arkadaşı bazen zorbalıyor . O arkadaşınla oynama başka arkadaşlar bul dediğimizde kimse benle arkadaş olmazki diyor. Aşırı empatili küçüklükten belli , okumayı kendi kendine 4 yaşında öğrendi . 3 yaşına kadar ekran vermedim. anını yaşamıyor birkaç hamle sonrasını düşünüyor ve kaygılanıyor söyliyeceklerim bu kadar şimdiden teşekkürler.

Kiloma rağmen sevilebilir miyim?

Çocukluğumdan beri fazla kilolarla mücadele eden biriyim. hiç sevgilim olmadı. Zayıfladığım bir dönem oldu süslü şık bulunduğum ortamlarda herzaman birileri tanışmak istedi yada arzulayıcı bakışlarıyla karşılaştım. biriyle flört ettim. Şu an hayatta en büyük derdim kilom-bedenim. Bu yüzden kimseyle birlikte olacağımı düşünmüyorum ve sevileceğimi. Artık ben sevilmek ve sevmek istiyorum. Yalnızlıktan yoruldum ilişkim olsun istiyorum. Vücudum dolayısıyla anksiyetem var.

kullanici26

artık kendime iyi gelemiyorum ve hamileyim

Ailem , eşimin ailesi tarafından zorbalanıyorum . Kendime iyi gelemiyorum önem verdiğim değer verdiğim hiç bir şeye önem verilmiyor ailem kendimden statü ve maddi açıdan iyi olmayan biriyle evlendiğim için beni suçluyor laf sokuyor eşimin ailesi eşimin arkasında durmuyor, benim önemsediğim hiçbirşeyi önemsemiyorlar hayatla baş edemiyorum hamileyim ve bebeğimi 3 aylık bırakıp çalışmak zorundayım borçlarımız var ailemin bana sağladığı imkanı ben kızıma verememekten endişe duyuyorum, yorgunum psikolojik olarak sondayım

Aileme kendimi ağlamadan nasıl ifade ederim

Aileme karşı her hangi bir konuda kendimi ağlamadan ifade edemiyorum. Konunun ne zamanla ilgili olduğu farketmiyor ister o anki olayla ilgili olsun ister geçmişle ilgili, önceden kafamda keşke şunları deseydim dediğim bir çok şey var ve bunları bir iki kelimeyle söylediğimde bile gözüm doluyor. Birisinin yanında küçüklüğümden beri ağlamaktan çekiniyorum. İstemediğim halde ağlamak beni çok yoruyor kendimi anlatamadığımı hissediyorum ne yapabilirim

Neye ihtiyacım olduğunu ne yapmam gerektiğini bilmiyorum mücadele duydum az

Geleceğim ile ilgili ne yapacağımı bilmiyorum bir şeyler yapmam gerekiyor ama benim için hangi seçenek doğru bilmiyorum içsel olarak hiçbir şey yapmak istemiyorum ama bir şey yapmak zorundayim diğer taraftan kendim için iyi olanı bulamıyorum bulsamda hevesim yok surduremiyorum hayalini kurduğum bir hayat var bu bu hayal için hiç bir hevesim yok bu yüzden kendimden de yoruldum böyle olmaktan sıkıldım neden böyle bir insanım diyorum geleceğimi planlamam gerekiyor hayatın gerçekleri var yaşlanınca kendime nasıl bakicam emekli bile olacak durumda değilim ama bu kadar ihtimal şuan yaşadığım kötü hayat olmak istemediğim yer olsada beni harekete geçirmeye yetmiyor

Sosyal kaygı ve takıntılı düşünce degersizlik hissi

Merhabalar 28 yaşında erkeğim Ben içine kapanık biriyim. Kendimi bildim bileli, dışa dönük kızlara karşı içimde aşamadığım köklü bir korku var ve bunu sürekli takıntı (OKB) haline getiriyorum. Özel güvenlik, kasiyer veya market çalışanı fark etmeksizin; nerede hareketli, çenesi düşük, havalı veya egoist gibi duran bir kız görsem anında özgüvenimi kaybedip titremeye başlıyorum. İçimi "Kesin beni dışlayacak, iş arkadaşı olsak diğer erkekler gibi benimle asla muhatap olmaz" korkusu kaplıyor. Kendimi onların yanında çok değersiz ve ufaklık gibi hissediyorum. Bu tarz kızlar benimle kaba veya "lan"lı konuştuğunda ise zihnim "Beni küçük görüyor" diye algılıyor. O an küçük olmadığımı kanıtlamak için nasıl patlamam gerektiğini düşünmekten kendimi alamıyorum. Bu dışlanma korkusu ve titreme yüzünden kadınların olduğu AVM, market gibi yerlerde çalışamıyor, hatta evden dışarı bile çıkamıyorum. fabrikada tanımadığım bir kızın şaka yollu "Öğrenme lan" demesi veya memurların üstten konuşması bu genel korkumu tetikleyen örneklerdendir. Bu derin yetersizlik hissini, kızlara karşı duyduğum bu korkuyu ve takıntıları nasıl aşabilirim?kendimi diğer kızli erkekli takılan arkadaşlar gibi olamam onlar farklı insan dışlanacağım gibi düşünceler geliyor her gün bunu düşünüyorum akşama kadar değersiz miyim diye. Hocam buna psikolojide ne deniyor psikoloji kitapları okusam kurtulur muyum terapi almadan terapi sart mi?

ozgurres34

Herkesten nefret etme nası geçecek

herkesten nefret ediyorum basta kendim bu nası gecer sevdigim insanlardan bile nefret ediyorum en kucuk kotu hareketleri beni sogutuyo kendilerinden konusmak ıstemıyorum hıc bırıyle ayrıca cok guzel bir gun de gecirsem ne kadar mutlu olursam olayım eve geldigimde hep mutsuzum, uzgunum evde olmayı hic sevmiyorum ama bazende dısarı cıkmaktan birileriyle gorusmekten nefret edıyorum aslında arkadaslarım sureklı gorusmek ısteyen tıpler ama benı yoruyolar