Psikoloji Kategorisi

Erkek arkadaşım fikir değiştirdi ve çocuk istemediğini söyledi

Erkek arkadaşım 49 ben 45 yaşındayım, onun çocuğu var benim yok. İlk başta çocuk istiyorsan elimizi çabuk tutalım dedi şimdi istemiyorum çok zor, hayatımızı yaşayalım diyor. . Ben hiç istiyorum demedim diyor, söylediği şeyide hatırlamıyormuş. Ben kararsızım yaşımdan dolayı ama bir yanım olsun istiyor. Kendisi istemiyormuş ama kimsenin anne olma isteğine de engel olan olmak istemezmiş. Tartıştık. canım sıkılmıştı,Ertesi gün gerek olmadıkça konuşmadım o ise hiç bir şey olmamış gibi davrandı,Hatta neden benimle konuşmuyorsun dedi. Üstüne Ne zaman eski halimize döneceğiz dedi. Yok saydı kırıldığımı. Düşünmeliyim dedim, istemiyorum deyip benim üzerime attın sorumluluğu dedim. Benim için önemli bir konu dedim. Sessiz kaldı. Yine bir şey olmamış gibi planın ne, ben bugün bunları yapacağım diye rahat konuştu. "Bir de çok seviyor beni"Şimdi kendime kızıyorum neden sorumluluğu üzerime alıp karar veren ben oluyorum ki ! Yapılan şeyin adını koyamıyorum, davranışları da çözemiyorum. Genel olarak ta böyle, sakin,rahat,asla tartışamazsınız. Sizi çatlatır ama bunu yaptığının farkında değildir. Başka zaman neyin var diye sorar ama kendi varsa işin içinde asla sormaz. Olmamış gibi davranır. Ben nasıl hareket etmeliyim. Tavrından dolayı, isteğime bu kadar duyarsız ve eylemsiz kaldığı için konu çocuktan başka bir boyut aldı bende. Benimle konuşmuyorsun Seni üzdüm mü? Yanlış birşey söyledim sanırım? Ne hissettiğini bana anlat gibi cümleler bekledim ama malesef. Bir yandan da hayatını benile geçirmek isteyen,gelecek planları yapan,ilgili biri. Ne yapmalıyım, ne düşünmeliyim. Karşımda nasıl bir insan var. Manipülemi ediliyorum. ?? Teşekkür ederim şimdiden.

Mezuniyete gitme konusunda kararsızım

Merhaba. Benim bu sene mezuniyetim var ama gitme konusunda tereddütlüyüm. Gergin bir ortam olacak benim için. Gitmem de gerekiyor fakat sakin kalabileceğimi düşünmüyorum. Hata yapabilirim. Kalabalık bir ortam olacak. Şimdiden geriliyorum. Orada ne olur kim bilir. Rezil olurum düşüncesi beni bitiriyor. Zaten insanlardan uzak duran bir yapım var. Benim bunu atlatabilmem için görünmez falan olmam lazım galiba. Konuşmalar, ses, kalabalık istemediğim şeyler. Ne yapabilirim? Nefes egzersizleri vs. işe yaramaz gibi geliyor. Bu tür durumlarda önemli bir çözüm yolu var mı? Teşekkürler.

Sürekli iyi biri miyim diye düşünüyorum

Her saçmaladığımda her kötü hissettiğimde iyi biri miyim suç ben de mi acaba diye düşünüyorum. Kimsenin hatasını kabul etmiyorum çok zaman alıyor hep yanlış mı yaptım diye sorguluyorum hatalarını kabul ettiğimde çoktan bana zarar vermiş oluyorlar bir de yanımda kötü bir arkadaşım olunca kötü biri gibi hissediyorum ve insanlarda öyle düşünecek gibi geliyor bu çok güldüğümde ve bazen saçmaladığımda da oluyor(17 yaşındayım lise 3 e geçicem)

Çocuğuma öğrenme güçlüğü teşhisi konuldu

Benim çocuğuma öğrenme güçlüğü teşhisi kondu . Ramdan randevu aldım . Rehabilitasyon merkezinden faydalanma hakkı olacak. Araştırma merkezindeki hocamız zaten kaynaştırma öğrencisi olarak okulda eğitim görecek sadece öğrenme güçlüğü olan bir çocuğu ağır vakalarında olduğu bir merkeze yollamaniza gerek yok diyor . Sizce ne yapmalıyım hocam kafam çok karıştı bana yardımcı olursanız çok sevinirim . teşekkür ederim şimdiden sizlere kolaylıklar dilerim sağ olun . 💐

Babam annemi suriyeli bir kadınla aldatıyor

Nasıl başlasam bilmiyorum Canım çok yanıyor babam anneme ihanet etmiş 6 aydır Suriyeli kadınla yatıp kalkıyormuş bu kadın da bizim eski oturduğumuz evimizde kiracımızdı başka bir kadın için bu süreçte en çok annemin canı yanıyor annem için üzülüyorum ama babam denilecek kişi yüzünden evimizde ne huzur ne mutluluk var dı gittiği için üzülmüyorum ama onca mal varlık var başka bir kadına yediriyor insanın canı yanıyor annemin emeklerini başka bir kadına yediriyor kafam artık kaldırmıyor kendimi toparlamaya çalışıyorum ama yapamıyorum dik durmaya çalışıyorum ama olmuyor gücüm yetmiyor kendimde o gücü görmüyorum nasıl toparlanıcam bende bilmiyorum eski sevgilim aklıma geliyor onun da bana ihanetti olmuştu 3 yılımı aldı benden bu süreçte kaç defa ihanete uğradımı hatırlamıyorum bile kendimi suçluyorum babam gibi bir insana 3 yılımı vermişim yeni farkına varıyorum aklımdan çıkıp gitsin istiyorum olmuyor yaşanmışlar aklıma geliyor üzülüyorum kendime zarar veriyorum bunun da farkındayım ama yediremiyorum kendime yazık ettim nasıl davnmalıyım nasıl toparlanıcam çok kötü bir zamandan geçiyorum nolur bana bir yol gösterin ben sağlıklı düşünemiyorum artık canımın yanması nasıl gidicek

Kendime inancımı kaybetmek üzereyim, inancımı geri kazanmama yardım eder misiniz?

Merhaba 27 yaşındayım ve üniversiteden daha yeni mezun oldum. İş arayışına giremiyorum çünkü korkuyorum. Galiba iş görüşmeleri ve reddedilme korkusu var yani başarısız olma korkusu. Sevdiğim kişi ile 5 aydır konuşmuyoruz ve onu çok özledim. İlişkide, işte, ailede her şeyde kendimi yetersiz ve geç kalmış hissetmeye başladım. Artık başlamam lazım ama yapamıyorum. Odamı bile toplamıyorum. Şu an lisansüstü için çalışıyor olmalıydım.

Strese somatik tepki

Bunca zamandır neye emek verdiysem arkadaşlık ilişki hepsi çöpe gitti. Hiçbir zaman karşılığını alamadım. Dünya bana bir şey borçlu değil evet ama yürüyen ilişkilere bakıyorum hep karşılıklı sevgi emekle oluyor. Belki toprağım burası değildir yanlıştır buraya ait değildir diyorum ama etrafımda kimse kalmadı nereye ait olduğumu da çözemiyorum. Karşımdaki insan da sürekli sen doğru kişi misin diye sorguluyor fark ediyorum. Çünkü o da bir önceki ilişkisinde kendini olduğu gibi göstermemiş kız ayrılmış ondan. Benimle olan ilişkisinde de hep benim dediğim olacak bana uyacaksın tahtındaydı hiçbir şeyinden ödün vermiyordu ama bu sefer ben daha fazla seven taraf olduğumu da biliyorum uyumlanan yürütmeye çalışan çabalayan benmişim gibi hissediyorum. Bana da kendini olduğu gibi yansıtmıyor kız arkadaş konularında ona çok karışıyorum ama o da güvenimi sarsacak şeyler yapıyor daha sonra bana bunlar benim beklentimi karşılamıyor diyerek ayrıldı. Oysa ben kıyafetlerimden bile ödün vermiştim benim rahatsız olduğum konularda kendisi adım bile atmıyor. O hayatını düzene koymuş üzülmüyor diyemem ama yokluğumu anlaması 1 sene sürdü bu süreçte hep kendi kafasını dağıttı bir süre izledim her şey onun için yolundaydı ne zaman ki baktı yanında gerçekten biri eksik aklına o zaman geldim. Benimle olan anılarını hatırlamaya başladı. Ama ben ona tüm yolları kapattım. Tabi iş böyle olunca o da kendine başka uygun insanlar aramaya başladı beğenilerinden vs anlıyorum bunu. Acaba aşk ilişkiler üzerine çok mu düşünüyorum analiz ediyorum bilmiyorum ama insan hissetmez mi. Benim içimde öyle bir yangın var ki ne kimseyi gözüm görüyor ne de başka bir hayat düşünüyorum sadece yaşadıklarımı hak etmediğimi biliyorum ne kadar seviyor olsam da bana bunları yaşatan birine sırf yokluğumu anladı diye dönmek istemiyorum kalbime gömüp önüme bakıyorum belki bir sonraki adımımı bilmiyorum ama en azından kendime dürüstüm. O ise sen olmazsan başkası mantığında gibi hissediyorum. Zaten sen de beklentilerim karşılanmıyor bari biraz aranıp olmadı sana dönerim kafasında bence sevgi kesin ve nettir benim gözümde çok nostaljik gelebilir ama bir insan seviyorsa o sevginin dinamiği bir şekilde oluşur kendiliğinden hayırlısı böyleymiş diyip bana dönmez veya sırf bazı fedakarlıkları yapan kişiyim diye değil kalpten gerçekten istediği için döner. O sevgiyi hissedemiyorum. Çünkü ben kafamda kurduğum senaryoda bile dönse o gerçekten kalbinde ruhunda olduğumu hissetsem yine de bazı fedakarlıkları alırım gibi geliyor. O ise ona uygun olduğum veya yalnız kaldığı için belirsiz ve boşluğa tahammülü olmadığı için dönüyor öyle hissediyorum lütfen yardımcı olun

Düğünüme 2 ay kaldı korkuyorum

Betül canbel ile de devam etmek istiyorum Betül hanım akşam konuştuk yine ağırlıklı benim konuşma yaptığım bir akşam oldu sadece ilk oturduğumuz da özür dilerim diyerek başladı cümlesine o gün oraya seninle kavga etmek için değil artık bu durum bitsin normale dönelim diye geldim dedi bende normale dönmek uğruna geldiğinde yerde parmağımdan yüzük aldın ve hiç unutmayacağım bir cümle söyledin dedim sonrasında konuşmaya başladım ben ben konuşmaya başlayınca geri çekildi yine çok ortak bir dil kullandım bunca şey yaşanmış olmasına rağmen ama cümle aralarında yine duvar ördü sanki bana “bilmiyorum sürekli benden birşey duymak istiyorsun zaten konuştuk tekrar konuşmak istiyorsun tekrar meyi duymak istiyosun “ dedi bende yeni bir bakış açısı yakalamak belki dedim sonrasından ağırlıklı benim konuşma ve soru cevap yönelttiğim bi konuşma oldu sonlara doğru bu yüzük çıkarma hareketi ve babanın önüne atıcam ssni dediği cümlesini hatırlattım aynı durum yeğeninin başına gelse burda kalkar karşısındaki çocuğu mu suçlarsın yoksa kız yeğenini mi dedim çocuk ona bence karşısındaki çocuğun kemiklerini kırmak geçer içinden dedim işte bende bir kızım ve benimde bir ailem var bu yaşadıklarımın birini duysalar sana yapmak isteyeceklerini düşünebiligor musun dedim bunları empati Yapabilmen için söylüyorum dedim sonra oda bunları söyle beni doldur doldur sonra arkasından güzel bir şey bekliyorsun dedi yine bir sessizlik oluştu aramızda Sonrasında gitmeye yakın karşısına oturdum Aslında tüm beklediğini gerçekten içten dilenmiş elimi tuttuğu gözlerimin içine bakarak söylediği “özür dilerim hatalıyım ve yanında olmak istiyorum” cümlenden ibaret ve sonrasında da kendi kötü yanından beni koruyacağına dair söz vermen gerek dedim Uzun bir süre karşısında Bana bunu yapmasını bekledim Yapmadı ve ben de hayal kırıklığına uğradım ilk geldiğimde senden burada özür diledim dedi tekrar mı yapmam gerekiyor illa bir şeyleri dedi O anla bu an istediğim şey bir mi dedim ben de Kaç defa özür dilediğini ya da kaç defa gelip gittiğini bunları sayarak mı yapacaksın hayatın boyunca dedim Sonrasında yanından kalktım ve bir köşeye oturdum uzun bir süre sesszizlik oldu somrasında kalk gidelim o zaman hiç bir yere varamıyoruz dedim o da sen memnun olmuyorsun hiç bir şeyden dedi ne yapsam olmuyor dedi sonra tutup sarıldı sonrasında seni seviyorum dedi bende bunu duymak istemiyorum ki konu sevgi değil dedim özür diledi ama bu da benim isteğimle oldu sanki bir şey söyle artık bana dedim sürekli bunun üstüne “özür dilerim çok özür dilerim” dedi ama hiç bir anlam ifade etmedi sanki evlendiğimizde böyle tsrtışmalar bunlar olmayacağjna söz ver dedim söz dedi ama bu da bana iyi hissettirmedi. .sonrasında kalkıp gitmemiz gerekiyordu artık eve kalktık yüzükleri gösterdi takmayacak mısın dedi açık söyliyim içimden gelmedi sonra o üzülünce aldım elime belki aklıma güzel bri an kazınır diye “takmam için yeniden evlenme teklif etmen gerekir dedim diz çöküp” güldü bekledi takmamı bende onu bekledim şaka söylememiştim suratı düştü gidelim dedi yüzükler kalsın burda dedi bende neden yapmıyorsun dedim memnun olmuyorsun hala hiç bir şeyden dedi bu sefer benimde yüzüm düştü aldım taktım elime onun eline verdim yüzüğü ama mutlu hissetmedim hiç bir yere de varmadı konuşma sıkışıp kaldım yine sanki eve dönerken ikimizde hiç konuşmadık ağzmızı açmadık şimdi ne yapmam gedektiğini bilmiyorum

Çok takıntılıyım nasıl kurtulabilirim?

Merhaba 18 yaşındayım ve önümüzde ki yıl üniversite sınavına gireceğim akedemik başarısına önem veren başarılı bir öğrenciyim fakat ders çalışamıyorum. Çünkü evde durduğum süreç içerisinde sürekli temizlik yapmak istiyorum başkasının evinde ya da dışarıda olmuyor bu sadece kendi evimde oluyor. Sürekli etraf pismiş gibi geliyor. Sanki evde ki işleri ben yapmazsam yeterince güzel yapılmayacakmış gibi temizliği ben yapmadığım zaman tam yapılmamış gibi geliyor. Temizlik yaptıktan sonra etrafın dağılması ise beni çok sinirlendiriyor. Misafir gelmesine tahammül edemiyorum. Herhangi bir yeri dağınık görmek nefesimi kesiyor sanki . Ayrıca neşeli biri olmama rağmen çok çabuk sinirleniyorum. Sinirlenme nedenimse genellikle insanların benim istediğim tepkileri vermemesi. Herkes ben ne dersem onu yapsın benim istediğim gibi konuşsun istiyorum. Benim isteğim dışında olan her şey sanki bir yük olup sırtıma biniyor zihnimden çıkmıyor. Şimdiden cevabınız için teşekkür ederim.

Mükemmeliyetçilik özelliğimden nasıl kurtulurum?

Merhaba hocam Ben farkettim ki bende mükemmeliyetçilik var. Aşırı olmasada en azından iş konusunda bu böyle bende. Şöyle ki ben bayadir işsizim. Daha önce birkaç işe girip çıktım ve kafama yatmadı orda bı ortam pek oluşturamadim veya olustursamda kendimi oraya ait hissedemedim ve çıktım. Şimdi bı işe girmek zor geliyor çok kararsız kalıyorum. Çünkü ya yine çıkarsam felan diye düşünüyorum. Daha önce de yaşadığım olumsuz tecrubeler geliyor aklıma. . ve şöyle düşünüyorum '' Eğer bir işe gireceksem duzenli ve devamlı ömür boyu calisabilecegim bir yer olmali'' diyorum. Bu yüzden harekete gecemiyorum . .