Romantik İlişkiler Kategorisi

Pişmanım ve kafam karışık ne yapmalıyım ?

merhaba ben 3 yıldır ilişkim var. İlk başlarda cok değer veriyorduk birbirimize. Üniversiteyi bilene ilk yılını bıtırmeden geri döndüm okulumu terk ettim. ilk kez kız arkadaşımın bekaretini bozdum. Devamında da çok kez cinsel ilişki yaşadık. Askere gittim beni bekledi yeni geldim. Bana halen daha değer verdiğini görüyorum. Bekaretini de bana verdiği için benimle evlilik hayali kuruyor. Çok ümit verdim çok sevdim onu 3 yıl süre boyunca. Fakat ben artık sıkıldığımı düşünüyorum sevgim bitti ve bitirmek istiyorum. Askerden geldiğimde bunu anladım. Coğu zamanda kavga ediyoruz aslında. Ayrılırsam Ah alırım pişman olurum hayatım düzelmez diye düşünce hissine kapılıyorum. Cinsel deneyimler yaşadığımız için pişmanlık hissediyorum dediğim gibi. Keşke Okulumu onun için terketmeseydim. sırf uzak mesafe olmasın dıye terkettim. onun benle geleceği hayali var ama benim hayalim yok ne yapacağım ? Ben bu hislerimi söyleyip ilişkiyi bitirmekten çekiniyorum. Bunları düşünmekten pişmanlıklardan kafayı yemek üzereyim. Kız arkadaşım ayrıca Epilepsi hastalığı var. Sayemde hastalığı iyi yere gelsede halen daha devam ediyor. Bundan dolayı da kıyamıyorum bırakmaya.

Bir insanın hala seni unutmadığını nasıl anlarız? Nasıl başa çıkarız bazı duygularla?

Merhaba Hocam. Benim sorum şu. Aylar önce tahminen 7-8 ay öncesinde biriyle ilişkim olmuştu. O zaman eşimle boşanmak üzreydik. Ancak bunu devam ettirmedim yanlış olduğunu anladım. Ailemi korumayı seçtim. Aramızda soğukluk yarandı hemen şahısla tabiiki. Çok pişmandım evet. İnsan nede olsa yalnışını anlaması gerekli. 7-8 ay öncesindede sildim numarasını. Blokladım heryerden. Daha dün çıkardım onu, Numarasını silebilmek için engellenenlere düşmesin diye. Tabii çok zaman geçmişti birazda geçseydi 1 yıl olucaktı. Story attım whatsapta bakmış tabiiki. Ben biraz şok geçirdim. İnsan nede olsa kendisini silip reddedeni silebilirdi. Uzun zaman geçmiş üstünden. Ama bunu yapmamış. İnsan unutmaz mı, Hocam? Bir bağlılık kalırmı bir ilişkide? Anlam veremedim. Sormak istedim sizlere. Garip hissettim kendimi.

Sevgiliden değişmesini beklemek normal mi?

Sevgilimle 3,5 yıldır birlikteyim, fakat ilişkimizde tam olarak tatmin olduğumu hissetmiyorum. Sevgili olmanın getirdiği o duygusal bağı, o özel hissi pek yaşamıyorum. Çoğu zaman yalnızca yakın arkadaşımmış gibi geliyor. Son zamanlarda ise ondan çok rahatsız olmaya başladım. Yaptığı espriler, gündelik fikirleri, giyimi, kendi hayatını yönetme biçimi,duruşu bile bana itici geliyor. Bazen sanki bir çocuğa bakıyor gibi hissediyorum. Örneğin, ayrı evlerde yaşıyoruz ama ara sıra birlikte yemek yapıp yiyoruz. Çoğu zaman yorgun olduğum için yemeği onun yapmasını istiyorum; 9 saat ayakta çalışıyorum ve gerçekten yoruluyorum. O ise çalışmıyor ama üniversitede dersleri ve bitirme teziyle meşgul. Yemeği yapmasını istediğimde yorgun olduğunu söyleyerek sızlanıyor, yine işi bana bırakıyor. Öte yandan, yemeği o yaptığında her şeyi bana soruyor; internette tarifine bakmasına rağmen hâlâ her detayı onaylamak istiyor. Ona kalsa bana yeterince yardımcı oluyor ama gerçekte ben yardım aldığımı hissediyorum. Hiçbir şekilde yüküm azalmıyor. İki el uzatsa bununla övünüp duruyor, üzüldüğü için de bunların yeterli gelmediğini söyleyemiyorum. Onu suçladığımı ve kötü hissettiğini söyleyip "suçu" bana yıkıyor yine. Halbuki sadece hissetiklerimi aktarmaya çalışıyorum, hissettiklerimin olumsuz olması ve onun tavırlarından kaynaklanması benim onu suçladığım anlamına gelmez diye düşünüyorum, çünkü başka bir ihtimal vardı da onu suçlu ilan etmeyi seçtim gibi bir durum olmadığını düşünüyorum. Direkt olan buydu , o yüzden bu şekilde aktardım. Bu tür durumlarda kendimi onun “bakım veren” tarafında, o ise “çocuk” gibi hissettiriyor. Asıl kafamı karıştıran nokta ise kendi duygularımdan emin olamamam. Acaba ben ondan olmadığı biri olmasını mı bekliyorum? Böyle bir beklentiye girmeye hakkım var mı? Ve ya eksikliğini hissettiğim bu duyguyu gerçekten tanımlayabilmek için kendime hangi soruları sormalıyım?

Travmalarımızdan nasıl kurtuluruz

geçmişte yaşadğım sevgisizlik ilgisizlik yok sayılmalardan dolayı bugün hiç bir ilişkimi yürütemiyorum ne inancım kaldı ne de güvenim sevmek ve sevilmek istiyorum ama her zaman yarım kalıyor. Bana bunları yaşatan aileme karşı öfkem geçmiyor normalde sakin biri olmama rağmen öfke patlaması yaşıyorum. Ya da kendime karşı bir öfkem var hiç bir şeyi başaramıyorum diye kurduğum her ilişkiler yaptığım herşey eksik ve yarım kalmış

Secil122

Sevgilimin geçmişimi sürekli eleştiriyor

sevgilim hiç öğrenmemesi gereken bir şeyi öğrendi benden sürekli ayrılıp duruyor zaten ilişki dinamiğiimiz böyle yazın ondan çok önce olan birlikteliğimi ondan Gizledim geçmişimde hep kaç kişiyle beraber olduğumu sorup durdu ben de eksik sayı verdim söylemek istemedim öğrenmiş benden ayrıldı hakaret etti tehditler etti annemi aradı o… dedi. Onu kaybetmiş gibi hissediyorum. Çok takık böyle şeylere. Tanıdıgı birisi ama ondan cok önceydı hayatımda yoktu anlayamıyorum bi türlü. Geçmişim hep önüme geldi ilşki süresi boyunca ona cok emek verdim. Başkasından duyması kötü oldu onu anlıyorum ama geçmişimi beraberlıgımı söylemek zorundamıyım? Annemi aradı annem üstü kapalı sekilde haddini bildirdi arkamda durdu. Bana görede bu çok yanlış. İlişki dinamiğimiz ben hep kalan genelde de işine gelmeyince ayrılan giden sonra dönen o oldu. Artık anne gibi görmeye basladı beni yapma etme şöyle hap diye tek destekçişi bendim. Kendini haklı görüyor söylemediğim için ama sürekli kaç kişiyle beraber oldun kaç kişi var diye sıkıştırdı 1 yıl boyuncada öğrendiklerini diline doladı. Karsıma cıkarttı. Onu kaybetmiş gibi hissediyorum. Uzak ılıskıdeyız 5 ay beraberdık cok güzel zamanlar geçirdik aşamıyorum içimden atamıyorum herkes bu cocuk pislik desede aşamıyorum.

denizdeniz

Herşeyi dramatize edip ağlamak bağımlılık yaşamak

herşeyi çok dramatize edip ağlıyorum, cok bağımlı hale geliyorum. 1. Yıldır uzak mesafe ilişkim var babası vefat ettikten hemen sonra kötü haldeylen tanıstık bi anda bana asık oldugunu söylüyor hep. Ama hep ısıne gelmeyımce ayrlıyor. Bende Ayrılıyorum hayatını kontrol altında tutmaya çalışıyorum. Ya başkasını görür beni unutur ona asık olursa diye. Zaten kendi ayrılıyor. Ayrıl barış ilişkimiz ama yazın cok güzeldi aynı evde yaşadık mesafe girince gene başa sardı. Sureklı kabul edip ulaşılabilir oldugum ıcın mı hor davranıyor? kumarı alkolü var o kaybeder emeklerime kıyamıyorum. Realist olup bitti diyemiyorum. Her dedğini dram yapıyprum. Annesi haline gelmiştim. Ne yapmam lazım. Çok bağlanıyorum bağ kuruyorum lütfen cevap verirmisiniz :(

sadecey

Mutsuz ruh halinden nasıl kurtulabilirim

Mutlu değilim tek bir sebebi yok genel olarak her şey beni fazlasıyla yıprattı ve daha 22 yaşındayım enerjim yok ilişkilerden artık korkuyorum çünkü kimsenin beni sevdiğine inancım kalmadı ve her gelen beni kullanıp hevesi kaçınca bırakıyor ve bu bana çok ağır geliyor duygu durum karışıklığı yaşıyorum sürekli sabah iyiydim akşam felaket bir ağlama geldi ve iyi olmadığımı fark ettim bu

Daha sağlıklı ılıskılerım olması ıcın nasıl davranmalıyım?

MerhabalarÖncelikle sorularımızı özenle ve detaylı bır sekılde dınleyıp cevapladıgınız ıcın tesekkur ederım. Daha onceden onlıne veya yuzyuze bır psıkolog veya psıkıyatrı deneyımım olmadı. Gectıgımız gunlerde bır soru sormustum cevabı benı cok tatmın etmıstı ama devamında daha ne yapabılırım sorularını aklıma getırdı. Bu konuda da yardımcı olucagınıza ınanıyorum. İzninizle soruma geçiyorum. Kaygılı bağlanan bırı oldugumu düşünüyorum. Sürekli eski sevgilimi darlar; neredesin görüntülü ara, eve geç, o kişiyle takılma, buraya gıtme gıbı bır cok sacma hareketlerım vardı. Bunların altyapısında eskı sevgılımın cok guven vermedıgını ayrıca sadakatsız yalancı bırı oldugunuda soylersek yalan olmaz. Guven olusturmadıgı ıcın ben kendımı tutmaya calıssam da bu hareketlerımden kurtulamadım. Aynı zamanda boyle bır ılıskıyı senelerce devam ettırdık bu sekılde. Yatırım yapan, ılgı gosteren, sureklı fedakarlık gosteren tarafta bendım. Hal boyle olunca tabiki ayrıldı benden, sıkıya gelemedi. Karsımdakı ınsan ıster guven versın ıster guven vermesın benım o sekılde hayatına mudahale etmem bastan sona yanlıs farkındayım. Ama kendımı tutamıyorum. Bu durumda ne yapılabılır?Bir oncekı psikolog;''Bazen duygusal olarak uzak, fazla kontrollü, duygularını çok göstermeyen ama çocuğuna “her şeyini sağladığı” bir ebeveyn modeli de duygusal güveni zedeleyebilir. Bu durumda çocuk fiziksel olarak güvende hisseder ama duygusal olarak yalnız kalabilir. '' diye belirtmişti. Ben bunun ustesınden nasıl gelebılırım. Gerçekten sağlıklı dusunen saglıklı kararlar verebılen bırı olmak ıstıyorum. Yaptıgımın yanlıs oldugunu bıle bıle kaygılı baglanan bırı olmaktan kurtulmak ıstıyorum. Bitmesine ragmen ılıskımızı hala dusunuyorum. sureklı yatırım yapan fedakarlık yapan taraf ben olmama ragmen. Ve karsımdakı ınsanın yalanlarına aldatmalarına maruz kalmama ragmen hala boyle bır ılıskı neden dusunuyorum. Bu dusuncelerden nasıl kurtulacagım hakkında bana somut ornekler vererek detaylı anlatarak izah edersenız cok sevınırım. Örnegın bu ılıskıde verıcı olan taraf bendım. Ve gercekten alma-verme dengesını bozdum bu duruma ne yapılabılır yada bu duruma dusmemek ıcın neler yapabılırım kendımı nasıl tutucam. Gercekten cok yorgun hıssedıyorum artık benı ayaga kaldırabılecek ornekler verırsenız sevınırım cok tesekkur ederım sımdıden tesekkurler.

Duyguları uçlarda yaşamak ve başedememek

Merhaba özellikle sosyal medya sebebiyle bir hikaye paylaştığımda hoşlandığım çocuk hikayemi beğenmiş mi gibisinden sanki onun onayına ihtiyacım varmış gibi telefon başında geçirdiğim zamanlar oldu ve onun beğenmesini gözümde büyütüp hayaller kurdum en son onla yüzleştim beklediğim gibi biri çıkmadı o süreç içerisinde de bir date anım oldu o datede de çocuğa bilerek soğuk yaptım aklımda başka birisi vardı çünkü aklımdaki kişi de çok kötü biri çıkınca aşırı pişman oldum soğuk yaptığıma bu yüzden acı çekiyorum ve datedeki çocuk beni ghostladı sebebi de benim onu aşamıyorum unutamıyorum sosyal medyamdan çıkardım ama hep aklımda ilk defa birisi bana değer verdi bu da oydu kendimden nefret ediyorum bu yüzden önüme bakamıyorum bütün gün ağlıyorum kişiler değişiyor ama onay ihtiyacım değişmiyor sosyal medya üzerinden takıntı yapıyorum bana ne tavsiye edersiniz?

Sevgilimi çok seviyorum fakat duygusuzmuşum gibi hissediyorum

Yaklaşık 3 senedir bir ilişkim var ve resmi ciddiyet düşünüyoruz. Son 1 aydır çeşitli anksiyete ve kaygı bozukluğu yaşıyorum, ve psikologa gidiyorum. En son yaşadığım kaygı sevgilimi bırakmak, ayrılmak ve ona karşı hissizmişim duygusu. Oysa yanında sarılıp öpüyorum fotoğrafına bile bakıp ağlıyorum. Sanki sevgilimden ayrılmışım gibi ağlıyorum dertten hasta oldum . Duygum bitti mi anlamıyorum. Sanki sevmiyormuşum gibi geliyor ama böyle bi şey yok. Onun yanında çok iyiyim. Uzaklaşınca aklıma bu tür şeyler geliyor. Az daha bitiriyordum ilişkimi. Heyecanım mı bitti sevmiyor muyum sürekli bunları düşünüyorum ama bunları onunla aşmak da istiyorum. Telefonla konuştuğumda bile sesi bana iyi geliyor: ya sıkılırsam ya bıktıysam bu sorulardan kaçmak için ne yapmalıyım ne olursunuz bir öneri verin