Romantik İlişkiler Kategorisi

Eşimle flörtözlüğe bakış açımız çok farkli ne yapmalıyım?

10 yıllık evliyim. 1 cocugum var. Eşim bir kadın is arkadaşıyla cok samimi. İşten gelince hep ondan bahseder. Bir gün komik bir video izliyorduk. Acaba o da biliyor mu bi videoyu ona da izleteyim gibi. Ya da o bana gömleğin cok yakışmış dedi gibi ondan bahseder. Cok kıskanıyorum ve bu sebeple kavga ediyoruz. Sınırlara olan bakış acımız farklı. Bunlar esime cok normal geliyor. Ben bunları flörtöz davranışlar olarak görüyorum ama esim hep abarttığımı düşünüyor. Ben boyle kıskançlık yapınca kendisinin yasam enerjisini bile kaybettiğini bana olan ilgisinin azaldığını soyluyor ve biz bir kısır döngüye giriyoruz

yarı yolda bırakıldım ihanetlere uğradım tamamen terk edildim

Yarı yolda bırakıldım ihanetlere uğradım yaşama sevincim bitti umut kalmadı öfke problemim başladı kontrol edemiyorum öfkemi ağlama isteği geliyo inandığım güvendiğim yıllarımı kaybettim sürekli mutsuzum anılar aklıma geldikçe mahvoluyorum hiç iyi hissetmiyorum bi anda öylece bırakıldım kullanılmış hissediyorum değersiz hissediyorum psikolojik olarak hiç iyi değilim düşünceler bi an bile zihnimi terk etmiyor hep düşünüyorum neden diye çok fazla yoruluyorum bitkin ve halsizim

Bu döngüde ne yapmam lazım?

Merhaba Betül Hocam🦢 Bir dönem sanaldan tanıştığım bir çocuk vardı. Onunla genelde cinsellik üzerine konuşuyorduk ve bu şekilde samimileştik. Ancak artık böyle bir şey istemiyorum, ciddi bir ilişki istiyorum. Aramızda bir gelecek olamayacağını biliyorum. Buna rağmen o çocuk arada bana yazıyor, hatta iki ay sonra bile yazabiliyor. Ben de her defasında ona cevap veriyorum. Normalde uzun uzun tartışıp laf sokardım ama artık kısa ve net olmaya çalışıyorum. İlginç olan şu: Onunla ilgili hiçbir beklentim yok, olamayacağını da biliyorum. Yine de bana yazınca kendimi iyi hissediyorum ve cevap vermek istiyorum. Bu his nereden geliyor olabilir ve bu döngüyü nasıl kırabilirim sizce? Yani ona bı zaafım varmış gibi hissediyorum ve her defasında onun yazdıklarına cevap veriyorum. Geleceğimiz yok bu da çaresiz hissettiriyordu bı zamanlar ama şu an öyle hissetmiyorum açıkçası. Ve ilginç tarafı o da vazgeçmiyor yazmaktan. En son ona yolumuz bir değil artık dememe rağmen. İkimiz sizce nasıl bı psikolojideyiz hocam?

sevgilim ve ailesinin garip halleri karşısında ne yapabilirim?

Benim annem ve babam ayrı kendimi bildim bileli babamla yaşıyorum şu an hali hazırda ciddi bir ilişkim var ama sevgilimin ailesine aşırı bağlı olduğunu düşünüyorum ve bu beni içten içe rahatsız ediyor mesela ben sevgilimle özel günleri hep ya bir gün önce ya da bir gün sonra kutlamak zorundayım bu hep o günler ailesine rezerve ya da biz bir yere gidecek olsak sürekli olarak arama ve mesaj var sevgilim ailenin tek çocuğu olduğu içinde böyle oluyor olabilir saygı duyuyorum sevgilim aile şirketinde çalışıyor işine gelince işten izin alabiliyor benleyken alamıyor mesela annesini bir arkadaşına götürmek için 40km gelip tekrar işe gidebiliyorken benimle buluşmak için 1 saat erken çıkamıyor eskiden okul zamanı her gün görüşebiliyorken şu an haftada 2 en fazla 3 gün görüşebiliyoruz ve bu günlerin en az birinde ailesi de oluyor aslında ailesini çok seviyorum annesini babasını ama aşırı müdahaleler mesela bizim yazlığımız var erkek arkadaşım bizim evde banyo etti diye bile laf ettiler başkasının evinde banyo edilir mi diye ama bu söyledikleri kişi benim evim kendilerin evinde ben banyo edim veya kalim rahatsız olmazlar bilhassa isterler ama sevgilim bizde kaldı mı sorun oluyorlar çok garip hissediyorum kendimi acaba çok mu sorun ediyorum diyorum mesela bizim görüşebildiğimiz günler genelde haftasını ve hafta içi bir gün ama sevgilim hafta sonunu beraber geçirmek yerine ailesiyle beraber günübirlik tatile gitti onu kısıtlamak istemiyorum ama şu sn benle olmasını isterdim benden çok bağımsız takılabiliyorken ben onsuz yapamıyorum çünkü çok seviyorum ve ilerde bizim kendi çekirdek ailemiz olamamızdan korkuyorum annesi şaka yoluyla birlikte büyük bir arsaları var orda evleri var arkasına bize de ev yaptırmak ietediklerini söylüyorlar bu bana çok garip geliyor hatta çok üzülüyorum çünkü sevgilim ailesine hiçbir şey demiyor bende kırmamak için susuyorum genelde olur diyorum nasip diyorum normalde ailesini çok seviyorum ama oğullarının bir hayatı olduğunu kabul etmiyorlar ailelerimiz tanıştı benim üniversitem bitince yüzükler takılacak ama hala sevgilimin eve geliş saatine karışıyorlar saat 23. 00 olunca annesi aramaya hadi nerdesin demeye başlıyor mesela sevgilimin de şu an babasının işini devralması ona çok sorumluluk yüklüyor ve tek vakti artık akşam 8den sonra ve gün içinde de çok az konuşuyoruz açıkçası akşam kendine ait şeyler yapmak istiyor ama ben nedense kendiyle olmak istiyorum mesela kitap okumak istiyor bende diyorum ki beraber okuyalım tenise gitmek istiyor beraber olalım istiyorum ben mesela sevgilim yok demiyor ama evette demiyor daha bireysel takılmak istiyor sevgilimi çok seviyorum acaba ben mi çok abartıyorum

Sevgilimle alakalı sorun

Merhaba öncelikle şimdiden teşekkür ederim okuyup cevap vereceğiniz için. Bir ilişkim vardı. Çok güzeldi. Sonradan ilişkim toksiğe döndü. Sonra da ayrıldık. Sevgilim geri geldi. Ama geri geldiğinde bu şekilde kavga edeceksek hiç başlamayalım dedi. Önceden olsa senle mutsuzluğada varım yeterki yanımda sen ol diyip yanımda duran bi insandı. Sonra bir şekilde barıştık ama söylediği şey hala zoruma gidiyor. Yani orada anlaşamasak şuanki bu güzel ilişkimiz olmayacaktı ve koyuyor ona konduramıyorum. Şuana kadar sevgisine inandığım tek erkekti. O gidince yerle bir olmuştum. Hala tam olarak atlatamıyorum. Bunu düşünüp sinirleniyorum. Neden bilmiyorum sürekli yanında ağlayasım geliyor hüngür hüngür. Midemde bir şey oturuyor ve baskı yapıyor sanki. Ve benden sonra hemen başka bir kızla konuşmuş. Beni yeteri kadar sevmiyor mu diye düşünüp duruyorum.

İlişkimi kendin bitirdim ama ayrılık zor geliyor

3 aylık bir ilşkim vardı. Bazı sorunlar vardı. Onun bana göre olmadığını farkettim zaten başından beri farkındaydım ama onunla zaman geçirmek iyi geliyordu. Ama artık bazı konulara tahammülüm çok azaldı ve onunlayken hep kendimi sorgulayan güzelliğimi karakterimi sorgulayan birine dönüştüm kısacası özgüvenim düştü çünkü başından beri hep beni yargılıyordu giyinişimden yüzümden makyajımdan yaptıpım hareketlerden. Şimdi ondan soğudummu noldu bilmiyorum, ve ilşkiyi bitirdim ona bunu söylediğimde beni ciddiye almıyordu. Bikerede ayrılmıştık 3 gün dayanabildik. Şimdi ise 5 inci gündeyiz hiç konuşmadık birbirimzden haber almadık galiba tamamen bitti. Bi yanım üzülüyor bi yanım da kendimi seçtiğim için önüme bakmam gerektiğini söylüyor, bi yanım yaptığım şeyleri onunla paylaşmak istiyor bi yanım istemiyor. Hep onu düşünüyorum acaba gerçekten bittimi diye gerçi tanışmamız da cok uzun sürmedi 3 ay şunun şurasında ama birbirimize alışmıştık. Onu istiyorum ama aynı zamanda ilişkiyin içinde kendimi kaybediyorum bu yüzden istemiyorum da. Çok kararsızım.

İlişkimize devam etmeli miyiz?

Merhaba, yaklaşık 3 aydır birbirimize bağlı olduğumuz bir ilişki içerisindeyiz. Ancak zaman zaman yol ayrımları varmış gibi hissederek nasıl ilerleyeceğimize karar vermeliymişiz gibi geliyor. Oturup konuşuyoruz. İkimiz de birbirimizle vakit geçirmekten hoşlanıyoruz. Birbirimizi seviyoruz ve kaybetmek istemiyoruz. Fakat sevgili bile diyemiyoruz. Bunun yanında ikimizin de kişisel kaygıları bulunuyor. Özellikle partnerim sınırları konusunda çok daha keskin. Bazı hobileri var fakat bunlar ciddi hobiler. Bırakamayacağı şeyler yani. Ancak ben aynı hobilere sahip olmadığımdan birlikte bir şeyler yapamamaktan korkuyor. Ya da kendisinden taviz vermekten korkuyor. Ama baktığımızda birlikte yapmaktan keyif aldığımız durumlar da fazla. Bir de eğer devam edersek ilişkimize ileride evlenebilir miyiz bilmiyoruz. Şu an için çok emin değiliz ikimiz de. Akışına bırakalım diye düşünmüştük. Ama bu düşüncelerden kurtulamıyoruz. Özellikle ikimiz de ayrı ayrı yalnız kaldığımız zamanlarda bu karar verme düşüncelerine kapılıyoruz. Ayrı kalıp tamamen ilişkimizin bitmesinden de korkuyoruz. Kısacası ne yapmamız gerektiğini bilmiyoruz. Ciddi anlamda bizi meşgul ediyor. Bu konuda yardımcı olmanız mümkün müdür?

İlgisi var mı yoksa yanlış mı anlıyorum?

Merhaba ben biriyle konuştum ailesini biliyorum sonra kendisi yazdı bı bahaneyle ondan sonra yine ben yazdım storyimi beğenmişti anca beğenirsin diyip random attım o gün hastaligimdan bahsettim çocuğa konu açıldı diye. Hemen sonra kahve içelim mi eğer istersen dedi neden dedim dertlesiriz dedi sonra başka bigün açıldım çocuğa ben seni beğeniyorum sen beğeniyor musun dedim neyini yani güzelsin dedi kapıldım dedim sesli konuşmak istedi ilişki düşünmüyorum dedi seslide bende anlayışla karşıladım tamam dedim kapadik bı daha da yazmadım hiçbir şekilde. Bu gelmiş doğuda görev yapıyordu evdemisin dedi kahve sözüm n'olacak dedi kahve sözümü tutim dedim dedi. Görüştük içtik kahvemizi gözlerim ağrıyor dedim bı ara telefona çok bakmaktan dedi sürekli aktifsin dedi sonra bikać kez nerde işin var diye sordu bikaç kez de istersen götürürüm seni dedi çarşıya kadar yok sağol dedim sonra ben mesajda derdimden bahsetmiştim onu sordu bana sonra kendi derdinden bahsetti senin işin varmı dedim valilikte işinin olduğunu söyledi ablası aradı bikaç kez meşgule verdi sohbeti bölmedi istersen gidebilirsin dedim aldırmadı pek o sözüme beni dinlemek istedi en son giderken yine dedi işin bitince ara gelir götürürüm seni dedi yok sağol dedim yine elini uzattı geldiğin için teşekkür ederim görüşürüz dedi ben beraber gitmedim onunla sen kalkmıyormusun dedi bana ben donakaldim orda heyecandan biraz daha oturucam dedim öyle oldu yanlış anlamış olabilirmi ilgisi var mı sizce bide arada bı telefona baktı yanımda sesli konuştu önemliydi sanırım

Birine neden takıntı ya da saplantılı oluruz?

Merhaba hocam bu benim başıma geldi Asha birlikte olamayacağım kişi ile her şey bitti. Uzak mesafe idi ve yaş farkı da coktu ayni duygusal farkındalık da değildik. Bı erkek de olması gereken tüm olumsuz ozellikler bu cocukta toplanmıştı anlayacağınız. Ama ben nedense yine de kopmakta zorlanmistim. Hiç vakit geçirmedik de bulusmadik . Bazen diyorum neden bunu yaşadım hani zaten bulusmamisiz bir anımız yok. Ben niye bu çocuğa böyle takıntı yaptim elle tutulur vasfı yok inanın. Amacım kınamak değil asla ama kime desem benle aynı fikirde onun hakkında. Ben mi tuhafim diyorum sonra. Bazı kızlara bakıyorum neler neler istiyolar bense bana asla fayda vermeyecek birine takıntı yaptim. Benim ilkimdi. Özel biri yaptım gözümde onu ama normal biriymiş . Asla guvenilmeyevek yola cikilmayacak biriymiş. Sizce bu neden olur? Neden kabullenmek de zorlaniyorum ki . Onun umrunda değildir bile bakmistir yoluna kabullenip. Bu özelliğim değişir mi sizce? Çünkü çocuk cidden bana değer bile vermedi doğru düzgün bakıldığında. Böyle birini mesela neden hala stalkliyorum ki. Çok garip gerçekten

Son 2 senede hayatım değişti

Merhabalar son 2 senedir yaşadığım hayatın benimle alakasını anlamaya çalışıyorum. Kendimi çok fazla tanıyan biri olamadım çünkü belli bir ortamım olmadı. Liseden beri hep geçiçi arkadaşlıklar içerisinde bulundum. Bana sorsanız hepsi de kalıcı arkadaşlıklarda bana göre. Arkadaşlarımı seçemedim. Hepsinin hayatına öyle güzel dokundum ki bazılarını çok kriktik olayların içinden aldım evlilik vs her şeylerinde yanında oldun. İlişkilerimde de öyle liseden üniversite bitimine kadar olan süreçte 10 sene bir ilişkim olmuştu. Çok sessiz asosyal özgüvensiz biriydi. Resmen 10. Senenin sonunda o bana benzedi ben de ona. Sonra kendine çevre yaptı beni aldattı gitti. Bense tüm hayatımı günün sonunda ona göre yaşamıştım. Neden kendime hiç değer vermemişim neden her şey böyle başladı böyle devam eder mantığıyla gitti bilmiyorum. İnsanlar ilişki bitiyor ders çıkarıyor diğer ilişkiye arkadaşlıklara işlere geçiyor. Benim bunları atlatmam için evde kalıp uzun depresyonlara girip o duyguyu veya durumu tüketip çıkınca kendime geliyorum. Arkadaşlıklarımda bana yapılan yanlış davranışlara tahammül ediyorum. Ama onlar terapi alıp zaten doğru olanları öğrenince durumu bana kullanmaya başlıyorlar. Öz saygıları artıyor evet ama o zamana kadar vefa borçları bitiyor sanki. Hemen etiketleyip ben iyiyim doğruyum değerliyim diyip devam ediyorlar. Ama konu benim sınırlarım olunca keyiflerince davranıyorlar. Doğru ne kime göre nasıl davranacağım dengem o kadar şaştı ki. Son 2 senede bir ilişki yaşadım ama bu benim hayatımı öyle bir değiştirdi ki resmen hayatı öğretti bana. Önceden sevginin iyileştirici gücüne inanırdım. Aldatıldıktan sonra 4 sene geçmişti. Biriyle tanıştım. kıyafetlerimden ödün verdim mutlu güzel bir ilişkim olacaksa fedakarlık etmeye hazırdım. Ama o kişide eski ilişkisini unutamamış biriydi zamanla saklanan notlar rahatsız olmama rağmen duruyordu. Bana yalan söylüyordu bir şeyler gizleyip saklıyordu. İkimizde hayatımızın savrulduğu dönemde bulmuştuk birbirimizi ben hayatı hiç tanımayan biriydim. O ise eskiden çok sevmiş yorgun biriydi. Birlikte olamadık. Beklentiler uyuşmadı. Aradan 2 sene geçti bu süreçte bir yakın arkadaşım dediğim insanla tamamen bu terapi olayında örnek verdiğim olayı yaşadık ve tamamen bitirdik. Bir diğerinin her şeyinde en ön sırada ben varken o benim hayatıma hiç dokunmamış gibiydi. Hep bir arkadan konuşmalar hep bir suçlamalar. . Ne ben artık oradaki fedakar insanım ne anlayışlı ne de içinde sevgi tohumu kalan biriyim. Hayattan öyle uzaklaştım ki. İçimde hep bir yanım kendine güzel bir çevre kurmak istiyor. Ama kendime bakıyorum hiç geliştiremedim kendimi. Eski sevgilimin bu özelliklerinden dolayı ona çok özenirdim. Çok güzel okullarda okumuş çok güzel düzgün çevresi hep kendini geliştiren insanlar var etrafında hobileri çok güzel disiplinli bir yaşamı vardı. O hayatın içinde olmak isterdim. Aslında beni çeken de buydu başta. Kendi çevrem çok saçmaydı. hep evlilik çeyiz kafasında tiplerdi beni hep aşağı çeken insanlardı. Onu görünce gözümde çok idealleştirdim. Ama beklenti ve düşünce tarzlarımız uyuşmadı. Birlikte birbirimize bir şeyler katarız diye düşünürken bana öyle şeyler yaşattı ki. Hep gözden çıkarılan insan ben oldum. Benim hiç çevrem kalmadı. İşim yok yaşım gereği artık daha olgunum eskisi gibi her şeyin sevgiyle aşılacağı değil artık seni gerçekten kim düşünüyor sana gerçekten ne iyi geliyor bunları önemsiyorum. Hayata dar bir pencereden bakmayayım diyorum ama bu sefer de evde boş oturan ne istediğini bilmeyen birine dönüştüm. Şimdi o kişi pişman seviyor ama dönmüyor çünkü ben kıyafetlerime geri döndüm. Şöyle bir kafamda düşünüyorum evet çok güzel hayat tam istediğim gibi konuşma sohbet muhabbet çevre olarak ama ben oraya dönersem kıyafetlerimden ödün verirsem o hayal ettiğim hayatın tadını kendimmiş gibi çıkaramayacağım. Bir yere giderken o hayatın içindeyken aşk uğruna fedakarlık yapmış ama eğreti duran biri olacağım. Belki de bu o insana o insanın özelliklerine çekilmemden dolayı ama onunla çok güzel vakitte geçirdik. Benim hobilerim arkadaşlarım işim yok son 2 senede olanı da kaybettim. O insan benim fedakar olmamdan etkilendi gerçekten sevdiğim için çoğu zorlukta kaldığımı gördü o da bana bağlandı sevdi ama şu an dengeler öyle bir değişti ki bir arada olmak mı olmamak mı daha iyi bilmiyorum. Kendime edinmek istediğim hayat benden çok uzakta evet belki 1 senede bambaşka bir hayat başlar benim için ama yaşım 30 ve imkansız geliyor. Hayata çok uzaklaştım. Sizce ben kendimi tanırken bir yolu izlerken bu ilişkiye evet ya da hayır derken ne yapmalıyım.