Romantik İlişkiler Kategorisi

Dengesiz davranışlı eş

Eşimin çok fazla dengesiz hareketleri var artık yoruldum. ilk evlendiğimiz zamanlarda çok iyiydi çocuk olduktan sonra ilgisiz huysuz aksi birine döndü şimdi düşünüyorum da çocuk olmadan önce her dediğine evet dediğim için iyiydi. Bir kaç senedir de iyice aşağılama,küçümseme,çocukla hiç zaman geçirmeme başladı tüm hafta sonu arkadaşları ile hafta içi akşamları arkadaşları ile hep yanlızız. Aileme karşıda saygısız hep onun istediği olsun istiyor. Annem biraz sorunlu buna bir şey demiyorum ama babam her konuda bize yardım eden biriÖzellikle bu ara ciddi bir kıskançlık içinde kardeşim evlenecek haddi olmadığı halde nişanlısını istemiyor başkasını bulamadı mı diye tepki gösteriyor. Bu yüzden evde huzursuzluk çıkarıyor. Bana karşı bir bakıyorum çok sevgi dolu iki dakika sonra aşağılayan küçük düşüren biri artık çok yoruldum her akşam ağlamaktan yıprandım. Asla bizim istediğimizi yapmak istemiyor yapsa da burnumuzdan getiriyor. Bu dengesiz davranışlara nasıl daha fazla dayanacağımı bilmiyorum. Çift terapisti de kabul etmiyor.

Aldatıldım ve ne yapmam gerektiğini bilmiyorum

Sevgisine ve aşkına inandığım güvendiğim kişi tarafından böyle yapılması canımı çok yaktı affetmeyi deniyorum ama yapamıyorum iyileşmek istiyorum gurursuz davranmak istemiyorum kendimle savaşmaktan yoruldum Şuan konuşuyoruz ama huzursuzum eskisi gibi olmam imkansız sürekli neden diyorum neden yaptı bunu bana ilişkimize 4. 5 sene birliktelik canım çok yanıyor önüne bakmak istiyorum yardım edin ne olursunuz kendimi anlayamıyorum bu ben değilim sanki bö

Eski sevgilimi bir türlü unutamıyorum

Ne olursa olsun unutamıyorum ınsanlara sabah aklıma gelmiyor gelıyırsa ara sira gece aklımda onun için hep ağlıyorum neden olmadı neden bana yaptığı şeylerden sonra hala onu seviyorum diye düşünüyorum başka insanlarla bile konuşmayı denedım olmadı hallen onu sevıyo ve onu ıstıyorum bana napmış olursa olsun Napmam gerekiyor bilmiyorum ona yazamam çünkü çok kez yazdım ama olmadı ıstemedı birdaha yazmam oyuzden

Sürekli ağlamak istiyorum.

Kötüyüm tam olarak neye kötü olduğumu bilmediğim için daha çok canım yanıyo mesafe ilişkisi yaşadığım sevgilimi özlemek zor geliyor yanımda olsa daha kolay toparanacağım. (ayrılık süreci geçirdik benden ayrıldı geri geldi barıştık)tam olarak bir şeyleri atlatmış değilim. Kendimi sevgilimin yanında o kadar özel hissediyordum ki en son buluştuğumuzda kuzenleri geldiğinde kuzenleriyle bile kendimi kıyasladım. Çünkü ayrıldığımızda acaba beni aldatıyor mu acaba başkasıyla konuşuyormu diye düşünüp değersiz hissediyordum. Sürekli kendimi başka kızlarla kıyaslayıp kötü hissediyordum. Onun yanında o kadar değersiz hisseden birine dönüştüm ki. Çünkü ayrildigimizda o kadar cok sorguladım ki acaba bende ne var beni aldatıyor mu kiminle beraber neyim eksikti. kendimi o kadar eksik hissediyordum ki hala öyle hissediyorum. bir taraftan annem erkek arkadaşıma onay vermiyor. Çok sinirli ve kıskanç olduğunu beni mutsuz edeceğini söylüyor. Bugun mesela iste gerginlik vardı ve ben bir şeyi anlamadığım icin bana da yükseldi. Sonra annemin dedikleri aklıma geldi. Acaba evlenirsek hep sinirini benden cikaracakmi?Annesine de cok sinirlendiginde bağırıp telefonu yüzüne kapatan insan. Acaba bana da aynı şeyi yapar mi diye dusunuyorum. Kardesine bazen sinirlendiginde siktirgit diyor sonra pişman olup ozur diliyor. her şey o kadar karisik ki içinden cikamiyorum her sey cok karisik. Ayrılmadan önce o kadar çok agladim ki buna ragmen gitmesi bana önceden kıyamayan bir insanın düşünmeden gitmesi bile o kadar canımı yakıyor ki cok seviyorum ama affedemiyorum kafam cok karisik her gün ağlıyorum. Kendimi cok çaresiz hissediuorum.

Eşimin hayatında başka biri olduğundan şüpheleniyorum

Eşimin son günlerde bana olan yaklaşımlarında tuhaflık seziyorum. Benimle cinselik yaşarken daha keyif alırdı bunu daha çok hissederdim, günlük yaşantımızda ara ara gelip öperdi yakınlık kurardı, kucağıma gelirdi veya sırnaşırdı en basit tabiriyle. Ama bundan büyük bir değişim oldu ve tam tersi haraketler sergilemeye başladı, mesela ben ona yaklaştığımda dahi uzak durmaya ve kendisini uzaklaştırmaya başladı, ortada herhangi bit sebep yok kendisine sordum hayırdır sen böyle yapmazdın diye sordum ama cevap vermedi. Yani tuhaf gelir takıntılılık hali gibi gelebilir size ama gerçekten tuhaf bir durum yaşıyoruz. Evden çıkarken mutlaka gelir öperdi, işten gelirken arar bir şey lazım mı derdi şu an hiç biri yok. Ben evden çalışıyorum acaba benden sıkıldı diye mi düşünmeye başladım, ya da hayatında başka biri var henüz paylaşmamış olsa da bana öyle geliyor

Bir hata yaptım ne yapmalıyım?

Bugün bir sevgilim oldu ve tanışma zamanında 2 tane sevgilim oldu dedim fakat 3 tane sevgilim oldu söylemediğim sevgilim sanaldandi ve 5 ay sürmüştü sanaldan olduğu için söylememiştim. Tanışma zamanında sevgilim bana ilerde gizlediğin bir şeyi öğrenirsem şans vermem demişti. Ne yapıcam bilmiyorum söylemeli miyim yoksa söylememeli miyim aşırı korkuyorum vicdan azabı çekiyorum gerçekten. Ne yapıcam yardım edin lütfen söylesem ayrılır diye korkuyorum söylenezsem illaki öğrenecek diye korkuyorum. Öğrendiğinde yine ayrılır diye düşüniyorum yardım edin lütfen

Gösterdiğim sevgiyi karşı taraftan alamıyorum

Benim gösterdiğim sevgiyi karşı taraftan alamıyorum buda kendime olan saygımi azaltıyor hep karşı taraftan ilgi sevgi saygı istiyorum neden kendimi hep boyle hissediyorum bende normal insanlar gibi ilişki yaşamak istiyorum ve hep boyle sorunlar yuzunden sevgilimle tartışıyoruz anlaşamıyoruz ilgi olmayınca kendimi iyi hissetmiyorum hep ilgi hep ilgi olsun istiyorum kaybetmekten korkuyorum benim hep yanımda olsun istiyorum bu bir hastalık gibi çok kötü bir şey

Başka bir arkadaşın, sevgilinin olduğundan daha çok anlayışlı olabilir mi?

Sevgilim ile üniversitede tanıştık ve 4 yıldır beraberiz. Çoğu zaman dertlerimin dinlenmesini ve anlattığım şeylere karşı anlayış gösterilmesini istedim. Canımı sıkan bir mevzuyu ona anlattığımda beklentilerimi hiçbir zaman karşılamadı. O kadar anlayışsız birisidir ki hiçbir zaman başımı omzuna koyup ağlayamam. Bu konuyu onunla defalarca kez konuştuk fakat pek de birşeyin değiştiğini söyleyemem. Yüzeysel olarak yardımcı olsa da derinlemesine empati yapmamıştır hiçbir zaman. Bir de yaşadığım birçok sıkıntıyı çoğu zaman yalnızca ona anlatabildiğim bir (erkek) arkadaşım var. Karşılaştırmak doğru değil fakat aralarında ki fark -ayrı kefelerde olmamalarına rağmen- çok fazla. Sevgilim ile çoğu zaman aynı yollardan ve sıkıntılardan geçmemize rağmen içimi döktüğüm zaman ne yaşadığımı hissedemiyor ve empati yapamıyor. Bu durum da beni bir o kadar çok üzüyor ve bir o kadar çok da canımı sıkıyor. Bir partnerden beklenebilecek en doğal şey değil mi? Anlatmak istediğim ve içimde büyük bir kasvet haline gelmiş mevzuları hiçbir zaman ona anlatamıyorum. Fakat yaşadığım sıkıntıyı arkadaşıma anlattığım zaman aynılarını yaşamıyorum. Ağlıyorsam göz yaşlarım diniveriyor. Üstelik bunu da hiç büyük bir çaba sarfetmeden başarıyor. Ona hemen hemen her sorunumu dile getirebiliyorum. Çünkü onunla konuşurken dinlenildiğimi hissediyorum, birşey söylemesine gerek kalmasa bile. Kendimi ona anlattığım zaman kendime gelebiliyorum ancak. Arada bir saf bir duygusal bağ var fakat buna sevgi denilemez. Böyle birşey de hiç düşünmedim. Ama bazen insan sevdiğinden beklediği ilgi ve değeri bir başka arkadaşından gördüğü zaman bir o kadar garip ve bir o kadar da çaresiz hissediyor. Umarım hissettiklerimi etkili bir şekilde aktarabilmişimdir. Sizce ne yapmalıyım?

Gene bir olay yaşandı ve sanırım artık zaman istiycem

Geçen sefer anlatmıştım sizlere onun kötü alışkanlıklarından (yasaklı madde, kumar , kötü ortam vb ) ben çekip çıkardım diye . Uzun zamandır hiç öyle huyları yoktu ta ki bu sabaha kadar!!! Bu sabah kirasını ödemesi için kira parasını attım ve bir kaç saat sonra bana paranın olmadığını söyledi , kumar oynamış!!! Üstelik bunu beni suçlayarak anlatıyor , benim kredi kartımı kapatmak için oynamış sözde sanırım artık ondan zaman istiycem , sizce ne yapmalıyım ?

İlişkime son mu vermeliyim? Şans mı vermeliyim?

2023 yılında bir fabrikada işe başladım ve ilk andan itibaren ordan biriyle sevgili olmak istemediğime karar verdim. Bu sebeple fabrikadaki erkeklere karşı hep mesafeli davrandım. İletişim kurmam gerektiğinde ya abi derdim yada kardeşim arkadaşım gibi davranırdım. İlk zamanlarımdı çekingen ve sadece iş odaklıydım. Böyle bi zamanda tanıştık. Açamadığım bi paket için çakı vermişti. ‘Sana emanet ediyorum işin bittiğinde geri verirsin’ demişti. Ben de ‘teşekkür ederim abi’ demiştim. İlk molada gittim yanına verdim çakıyı. Kaç yaşında olduğumu sordu. Aynı yaşta olduğumuzu anlayınca ona neden abi dediğimi çok mu büyük gösterdiğini sormuştu. Hayat sana çok da adil davranmamış büyük duruyorsun demiştim. O günden sonra onu her gördüğümde oo abi nasılsın abilerin abisi diyerek bu konu hakkında şakalar yaptım. Sonra birbirimizi her gördüğümüzde selam verir hiç yoktan kolay gelsin der hale geldik. Yani bir nevi abi muhabbetinden arkadaşlığa geçiş yaptık. Sürekli yanıma yakınıma geliyodu. Elinden geldiğince işime yardım etmeye çalışıyordu. Bu durumu gören arkadaşlarım bu çocuk senden hoşlanıyor imasında bulunuyordu sürekli. Ben de her seferinde karşı çıkıyordum. Sadece arkadaş olduğumuzu söylüyordum. Cidden onu sadece arkadaşım olarak görüyodum. Ondan etkilenmiyo bişiler hissetmiyodum. Çalıştığımız yerlere ve vardiyalara göre çok nadir denk geliyorduk. Denk geldiğimizde de merhaba merhabaydık. Aradan bir buçuk yıl geçti. Birbirimizin ismini dahi bilmiyorduk. Bir gün bir arkadaşına sordurmuş ismimi. O gün takip isteği attı hemen. Arkadaşız zaten diyerek takipleştim onunla. Beni sordurduğu arkadaşıyla da yüzleştim o olduğunu öğrendim arkadaşız biz dedim. Yine bir gün denk geldik küstük mü artık hiç konuşmuyoruz dedi. Ben de olur mu öyle şey sen benim kankamsın dedim. Suratı düştü. Ortak erkek arkadaşımıza benden hoşlandığını anlatmış. O da gelip bana anlattı. Aramızı yapmaya çalıştı. Çok sinirlendim sürekli başkalarını öne sürmesine. Yine onu arkadaşım olarak gördüğümü söyledim. İstemedim. Daha sonra arkadaş grubu onu gaza getirmiş. Benimle konuşması için cesaret vermiş. Çalışırken geldi yanıma. Başta özür diledi. Utangaç olduğumdan cesaret edemedim bunu başkalarıyla sağlamaya çalıştım dedi. Gördüğüm ilk günden beri senden hoşlanıyorum tanışmak istiyorum dedi. Yani çıkma teklifi etti. Ertesi akşam bi cafede buluştuk. Biz arkadaşız başka bi duygum yok demeye gitmiştim. Onun o heyecanından gözlerinin parıltısından söyleyemedim bunu. Muhabbetimiz de iyi gitmişti. Bir çok ortak yönümüz vardı. Belki de bi şans vermeliyim diye düşündüm. Ama dediğim gibi duygusal bir şeyler hissetmiyordum ona. Umut vermemek için de kesin bir şey söylemedim zaten. Sadece açık kapı bıraktım. Sonra biz konuşmaya görüşmeye devam ettik. O hiç benimle yeni tanışmış gibi değildi. Hatta ilk zamanlarımızda love bombinge maruz kaldığımı düşündüm. Bunu dile getirdiğimde sen beni yeni farkediyosun ama ben seni bir buçuk yıldır platonik olarak seviyorum dedi. 6. ayımızı kutladık geçen gün. Çok gezen tozan birlikte keşfetmeyi yeni şeyler denemeyi seven bi çiftiz. Birlikte çocuklaşabildiğimiz bir ilişki içerisindeyiz. Örneğin sürekli sürpriz yumurtalar alır açarız. Yeni çıkan yiyecek içecekleri birlikte deneriz. Hepsini de videoya çeker birlikte izleriz. Birlikte yada ayrı ama eşzamanlı olarak evlerimizde filmler diziler izleriz. Sahil kenarına gideriz. Balık tutarız. Sushi dateleri yaparız. Aslında çok iyi anlaşabilen çok kaliteli zaman geçirebilen bir çiftiz. Peki sorun ne? Sorun onun çok sevmesi çok çabalaması bu ilişkiye tek başına emek vermesi. Çünkü bu zamana kadar benim bunları yapmama hiç gerek kalmadı. Seni seviyorum dedi tamam dedim. İyi ki varsın dedi teşekkür ederim dedim. Sabırla bekledi onu sevmemi yada sevgimi gösterebilmemi. Ama görüyorum ki o da yoruldu. Onu size şöyle anlatabilirim. Annesi babası ayrı. Onları hayatı boyunca sadece bir kez bir arada görebilmiş. Annesiyle yaşamış ona çok bağlı. Annesini hayatının merkezine koymuş. Bir de beni eklemiş o küçük dünyasına. Çok duygusal bir karaktere sahip. Bana çok bağlı. Sevgisi çok fazla ve bu bana çok ağır geliyo. Kaldıramıyorum bu yükü. Her duygusu çok yoğun çok abartı benim için. Sevgisinden gözü kör. Öfkesine de şahit oldum bikaç kez. O da aynı şekilde çok yoğun. 6 aydır düşündüğüm cevap bulamadığım tek şey şu. Ben onu mu seviyorum bana olan sevgisini ilgisini mi seviyorum? Görseniz bebeği gibi seviyo. Çevremdeki herkes buldun da bunama imasında bulunuyo ama böyle değil bu kadar basit değil her şey. Karşıdan çok güzel görünüyo farkındayım. Ben de sürekli kapılabiliyorum bu büyüye. Ama içten içe vicdan azabı çekiyorum. Onun beni sevdiği kadar sevmiyorum önemsemiyorum değer vermiyorum diye. Ben çok bencilce davranıyorum. İşin içerisinden çıkamıyorum. Acaba hala içten içe bu durumu kabullenemiyo olabilir miyim? Arkadaşım dediğim kişiyle bi ilişki içerisinde olmayı. Çünkü her tartışmamızda ona hala arkadaşça davrandığımı söylüyor. Ben sürekli ilişkiyi yönetemediğimizi düşünüyorum. Ayrılmalı mıyız düşüncesi kafamdan çıkmıyor. Sağlıklı bir ilişki olduğunu düşünmüyorum. Bir tarafın karşı tarafı sürekli mutlu etmeye onun istediği şeyleri yapmaya kendini ona uyarlamaya onu kaybetmemeye ömrünü adamaya çalıştığı diğer tarafın karşı tarafta sürekli kusurlar arayıp bulduğu sadece kendini düşünüp önemsediği karşısındakini kendi olduğu için değil kendi istediği gibi olmaya çalıştığı için kabul eden bir ilişki sizce ne kadar sağlıklı? Bu ne kadar böyle devam edebilir? Yada devam etmeli midir? Bir başka sorun da onunla olmadığı gibi onsuz da olabileceğini düşünmüyorum. Birbirimize çok alıştığımızı bağlandığımızı düşünüyorum. O beni asla bırakmayacağını ayrılmayacağını söylüyo ben de yapamıyorum bunu. Alışkanlıktan bağlılıktan mı yoksa ona kıyamadığımdan mı bilmiyorum. Ama bu şekilde devam edemeyeceğimizi de biliyorum. Kısacık zamanda çok yıprattık birbirimizi. Şuan öyle bir noktadayız ki ne ayrılıp her şeyi silebiliyorum ne de her şeyi unutalım devam edelim diyebiliyorum. Onunla ilgili bazen evet evleneceğim adam bu diyorum bazen de bizden olmaz uzatmanın manası yok diyorum. Ondan biraz zaman istedim. Görüşmeyelim bi süre dedim. O da ara verme fikrini kabul etmiyor. Ya barışalım ya ayrılalım kafasında sanırım. Gerçek şu ki barışırsak sorunlarımız çözülmeyecek. Ayrılırsak bu bizi darmadağın edecek. Belki de kaybedince anlayacağım değerini bilmiyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. İçimden bi ses küçücük sorunları büyüttüğümüzü aşamayacağımız sorunlarımızın olmadığını söylüyo. Diğer ses ise onu çok üzdüğümü onun için onu bırakmam gerektiğini söylüyo. Benim iki tane kırılma noktam oldu bu süreçte. Birincisi biz kavgalıyken aracıyla kaza yapması. Her ne kadar benimle alakalı olmadığını benim yada onun suçu olmadığını da söylese biliyorum ki kafasında benimle boğuşuyordu. Daha ilk gün söylemiştim bu ilişki sana yada bana zarar veriyosa artık bitmesi gerekiyodur diye. İkincisi de dün akşamki konuşmamız. Sürekli acitasyon yaparak beni manipüle etmeye çalıştığını düşünüyorum. Ona acıyarak kaldığım ilişkide mutlu olabileceğimizi mi düşünüyor acaba. Dünkü konuşmamızda ondan epey soğumama sebep oldu. Kızgınlığımdan mıdır bir erkeği bu kadar güçsüz aciz görmeye tahammül edemediğimden midir bilinmez cidden sözleri soğuttu. Sürekli bensiz yapamayacağından beni sevmeyi bırakmayacağından ama ayrılırsam da asla karşıma çıkmayacağından ondan haber alamayacağımdan bahsetti. Bu ilişki için nasıl bir tavsiyede bulunabilirsiniz?