Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Eşim bana bazen çok uzak?

Merhabalar hocam, 2 yıldır sevgilimle yaşıyoruz, çok stresli bi hayatı var psikolojik olarak zor zamanlardan geçti elimden geldiğince yanında oldum. Sıkıntılara rağmen ilk zamanlar gayet iyiydik Son birkaç aydır bana cinsel olarak çok uzak stresten dolayı canının istemediğini söylüyor anlayış gösteriyorum gerçekten ama onu özlediğim için bazen bunu dile getiririyorum baskı kuruyorsun diyor kendimi çok kötü hissediyorum. Mutlu anlarimizin ardından yaklaşıyorum ve yine istemiyor. Beni sevmediğini düşünüyorum artık. Onu anlamaya çalışıyorum gerçekten zorlamak istemiyorum asla öyle biri değilim. Film izlerken sohbet ederken gülüşürken gayet iyiyiz ama ne zaman seni özledim desem canım istemiyor diyo 2 aydır bu böyle hep. Ben mi bi yerde yanlış yapıyorum acaba gerçekten üstüne çok mu gidiyorum bilmiyorum. Ve bazen keyfi yokken benimle hiç bişey konuşmuyor konuşmak istemiyor kapalı kutu halini alıyor bu durumda beni üzüyor ben yardım etmeye çalışırken beni itiyor. Herhangi bir tartışmada da susmayı tercih ediyor. Nedenini sorduğumda büyümesin diye susuyorum diyo ben ısrarla konuş derken. Benmi ilişkiyi yanlış değerlendiriyorum yoksa birbirimiz için yanlış kişiler miyiz? Lütfen yardımcı olur musunuz?

Sosyal Hayat

İnsanlarla olan ilişkimi nasıl düzeltebilirim?

Bazi insanların karakterlerini sevmiyorum ve onlara sinir oluyorum. onların insanları yargılamaları, sürekli bir eleştiri yapmaları beni çok sinir ediyor. ve onlara karşı aşırı mesafeli durmak zorunda kalıyorum. kendimi çok kötü hissediyorum sanki farklı dillerini konuşuyoruz. onları çok seviyorum ama bu davranışları yüzünden kendimi kötü hissediyorum. onların değişmelerini çok istiyorum ama değişmiyorlar. ve bu beni sinirlendiriyor bu onların karakteri biliyorum ama bana zarar veriyor .

Psikoloji

Dişlerimi sevmiyorum bundan dolayı erkek tarafından sevilmeyeceğimi düşünüyorum

İki dişim önde bundan rahatsızım sanki konuşuyorken insanlar sürekli ağızıma bakıyor ve bir erkek tarafından sevilmeyeceğimi düşünüyorum bir ortamdayken bu sebepten dolayı rahat konuşamıyorum gülemiyorum beni yargılayacaklarını düşünüyorum bu yüzden kendime olan özgüvenimi kaybediyorum bana ne kadar güzel olduğumu söyleselerde bunu beni üzmemek adına söylüyorlarmış gibi geliyor gün geçtikçe daha çok bu düşüncem hayatımın merkezine yerleşiyor kendimi yetersiz hissediyorum özgüvensizim

eceozdmmr

Bir daha nasıl inanacağım

Çok canım yanıyor insan yolda ağlayan birisini görse yanına gitmeye cesaret dahi edemese içinden üzülür kim bilir ne yaşıyor içinde der ama bana bu denmedi…bana atılan koskocaman darbe öylece yüreğime hançer gibi saplandı sorsanız 1 hafta önce herşey bambaşkaydı ya da ben öyle sanıyormuşum desem daha doğru olur çok kötü hissediyorum kendimi hiç değilse şimdi canı nasıl yanıyordur ya deseydi benim için ama ben attığı darbenin ne kadar iğrenç ve can yakıcı olduğunu bilmesine rağmen mahcup birisini görmek isterdim pişkin değil olan bana oldu emeklerime oldu kendimi küçük bir kız çocuğu gibi hissediyorum öylece elinde erimiş şekeriyle ağlıyan bir kız çocuğu üzülüyorum kendime seni öldürmeyen şey güçlendirir diyorum ama bi yere kadar avutuyor beni her gece istemsiz gözyaşlarımla ıslanıyor yastığım hiç bişey sandığım gibi değilmiş 16 gün önce böyle bişey yaşayacaksın deseler imkansız derdim 16 gün önce çalıştığı yerdeydim oturuyordum başıma geleceklerden habersiz şimdi ise gerçeklerin yüzüme tokat gibi çarpmasıyla tir tir titreyerek bu yazıları yazıyorum keşke Allaha sarılmak mümkün olsaydı ben tükendim

Asli07

neden hala bir sevgilim yok?

23 yaşındayım ve hala bir sevgilim yok ne yapmalıyım bunun için artık çok sıkıldım yalnızlıktan bu olay beni günlük hayatta işlerimi yaparken olumsuz etkiliyor ve sosyalleşemiyorum geç kaldım diye düşünmekten artık yoruldum bu şekilde yaşamaktan sizce de geç kaldım mı yani şu an üniversite son sınıftayım ve üniversite bitince bu geniş çevrede bitecek o zaman ne yapacağım?nereden tanışacağım insanlarla kızlarla bilmiyorum yani gerçi şu an bu bol kız çevresinin olduğu orrtamda bile yapamıyorum ama bilmiyorum ne yapabilirim?

Bir daha nasıl eskisi gibi olacağım

Merhaba ben aslı yakın zamanda çok ağır darbeler aldım ve herşey çok ani gelişti ve kendimi kaybettim hiç bişey sandığım gibi değilmiş nasıl aşacağım ağlamaktan ziyan oldum güçsüz gözüküyorum belki ama ben hala ayağı kalkıyor oluşuma şükür ediyorum paramparçayım yorgunum bitiğim istiyorum ki acım bi nebze hafiflesin nefes almaya zorlanıyorum herşey çok zor olan bana ve emeklerime oldu sonbaharda yere düşüp ezilip giden renkli yapraktan farkım yok

İletişim

Yoruldum ve çok umutsuzum ne yapabilirim

Ailem yüzünden her konuda ümitsizim ve çok fazla kız erkek ayrımcılığı oluyor ayrıca görüyorum ailemiz psikolojik olarak çok çökmüş durumda ayrıca her konuda o kadar çok yargılanıyorum aile içinde ,bu hayatta hiçkimseye güvenmiyorum güven sorunlarım oluyor ayrıca gerçek beni hiçkimseye göstermiyorum sadece kendimi ben tanıyorum başka hiçkimseye değil ayrıca suçlu olduğum bir konuda bile insanlardan özür dilemekten çekiniyorum bu yüzden psikolojik olarak yorgunum

Psikoloji

Çok fazla kaygılanıyorum napmam lazım durduk yere oluyor hatta nefes almakta bile zorlanıyorum

Ani değişimlerim oldugunu düşünüyorum ruh halim çok hızlı değiyor sağlıklı değil ilacımı da kullanıyorum ve bitmek üzere fakat bir işe yaramadı psikoloğa gidelim diyorum aileme götüren yok iyisin diyorlar ne yapmam gerek yardımcı olursanız sevinirim selectra ve ricus kullanıyorum yanlız bir kişi ciddiye alma durumu daha yüksek ben hep yanlızım küçükken bir olay yaşadım ondan ani değişimlerimin olduğunu düşünüyorum nasıl iyi olucam

Sosyal Hayat

Sosyal fobi ve anksiyetem var okula işe gidemiyorum ilaçlar yan etki yapıyo maddi durumum çok kötü

Çok travmalı zorbalanmalı eksik yetersiz değersiz hissettirildiğim kaoslu bi hayatım oldu sosyal ortamlara giremiyorum tek başıma birşey yapamıyorum işe gidemiyorum okula gidemiyorum psikoloğa gitmeye param yok psikiyatride ilaçlar bana yan etki yapıyo bütün hayatım evde boş geçiyor bana bir çıkış yolu gösterin lütfen yetişkin gibi olamadım hayatımı sürdüremiyorum böyle olmaktan depresyona girdim çok kötüyüm insanlarla iletişim kuramıyorum çok zorlanıyorum özgüvenim kalmadı

Çocuk ve Ergen

Kızımın bu sorununu nasıl çözebilirim

Merhaba öncelikle kızım 8 yaşında kıyafet takıntısı var 5 yaşından beri var ama 2 senedir hayli artmış durumda Her sabah okula giderken mutlaka geç kalıyoruz 1 saate ne giyeceğini seçemiyor her gün atlet külot değiştiriyor atleti giyip elbise gibi aşağı çekiştiriyor artık kızım yırtılacak diyorum o derece dinlemiyor beni. Basket kursuna gidiyor saçlarını toplamam gerekiyor terleyip hasta olmasın diye o illa salık kalacak diye ağlıyor o şekilde Basket oynuyor bunun gibi örnekler yani bu konuda ne yapabilirim acaba