Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Neden asla kendimi yeterli ve bir yere ait hissetmiyorum ?
1 buçuk yıldır sürekli farklı insanlardayım farklı yerlerdeyim farklı hobiler farklı meslekler farklı alanlar hep bir farklılık. Asla içtenlik hissetmiyorum sanki alışmışım bıkmışım gibi normalde birinden hoşlanınca hissettiğim içtenlik o güzel hisler artık yok hevesim heyecanım yok gibi resmen ve bu beni boşlukta hissettiriyor neden ssla tamamlanamıyorum hiç bir konuda? İstediğim şey tekrar iyi masum içtenlik ve saf olabilmek umarım beni anlayabilirsin
Gizli Kullanıcı
kendi huzurumu nasıl koruyabilirim?
kendi huzurumu nasıl koruyabilirim? etraftaki her şey beni çok fazla etkiliyor ve incitiyor. ufak bir huzursuzluk veya evdeki tartışma bile günümü mahvetmeye yetiyor. yaşım büyük ama olayların etkisi üzerimde çok daha büyük kendimi bazen çok savunmasız bir çocuk gibi hissediyorum ve bu utanç verici oluyor açıkçası. nasıl güçlenebilirim nasıl huzurumu koruyabilirim veya etraftaki kötü şeyleri kabullenebilir ve onlarla yaşamaya başlarım?
robinKADINLARLA İLETİŞİM YETERSİZLİĞİ
Erkek olarak kadınlarla iletişim kuramıyorum mesajlaşmaya gelince yazıyorum (ki bazen burada da tıkanıyorum aklıma bişey gelmiyor) ama seslide yüz yüze gelince konu açamıyorum ne yapmalıyım kendimi nasıl geliştirebilirim hoşlandığım kızı kendime nasıl güzel sohbet ile bağlayabilirim sohbetim nasıl akıcı olur bu konuda yetersiz hissediyorum kitap falan da okuyorum ama yetmiyor sizin önereceğiniz bir kitap var mıdır veya başka bişey var mıdır? kendimi yetersiz hissediyorum veya sanki karşı taraf benden hemen sıkılmış gibi hissediyorum ve bu da beni olumsuz etkiliyor.
Gizli KullanıcıHayatıma aldığım insanı hayatımın merkezine koyuyorum bir sorunda dunyam başıma yıkılıyor
Ben bi kızım ve Hayatıma aldığım erkeklere hep çok değer veriyorum suan da böyle bir ilişkim var bana ufacık bir kötü davranmasında hayatım yıkılıyor. Ama her seferinde onu affediyorum bana dunyanın en buyuk yanlışını da yapsa gidemiyorum o benden gitmek isteyene kadar kalıyorum. Gitmem gerektiğinin farkındayım her gun çok üzülüyorum ama bişey yapamıyorum yapayalnız hissediyorum ailem ve arkadaşlarımdan uzakta tek başıma çalışıyorum yaşadığım şehirde kimsem yok çok mutsuzum. Nasıl kendi hayatımın merkezinde kendim olabilirim kendimi nasıl rahatlatabilirim ayrılırsam dünyam başıma yıkılacak gibi hissediyorum ya daha iyisini bulamazsam diye korkuyorum ya ayrıldığımız zaman o başkasına giderse diye içim içimi yiyor
Olympossgelecek için meslek kaygısı
Merhabalar, ben Elif. mezune kaldım ve seneye üniversite sınavına gireceğim ve yabancı dil öğrencisiyim. Üniversitede dille alakalı bir bölüm okuyup, meslek olarak bölümümle alakalı bir iş yapmam lazım ama ben ne yapacağımı bilmiyorum. Dil ile gerçekten istediğim mesleği edinebilir miyim? Bu meslekten mutlu olur muyum? Ben aslında hep sanatçı olmak istedim. Tiyatro, müzik, resim, edebiyat… Bunlar hep dikkatimi çeken konulardı. Ama sanatçılık günümüzde ülkemizde yer edinen bir meslek değil. Bu yüzden devam etmemeye karar verdim ama kendimi çok mutsuz hissediyorum. Hayatımı sanata adamak istiyorum ve bu beni çok mutlu ediyor. İleride kendimi sahnelerde yazdığım şarkıları performe ederken ya da yazdığım şiir kitaplarının imza gününe giderken görmek istiyorum. Ama bunun için çok geç galiba. Ben çoktan sınava hazırlanmaya başladım bile ve artık geri dönüşü yokmuş gibi hissediyorum. Bu yüzden biraz üniversite ve geleceğim konusunda endişeli ve umutsuzum. Tek istediğim şey sanata devam etmek. Bu duygudan nasıl kurtulabilirim?
Gizli KullanıcıHerkesi çok fazla önemseyip kafaya takıyorum nasıl düzeltebilirim
iş değiştirdim ama başkasının onayına ihtiyacım varmış gibi sürekli başkasının dediklerini çok fazla kafaya takıyorum . Sürekli de yakın çevrem tarafından eleştiriliyorum . cevap veremiyorjm sonrasında çok kafama takıyorum . kendi kendime sinir oluyorum , bazen yetersiz hissediyorum yada hissettiriliyorum . bu durumla başa çıkmakta çok zorlanıyorum sadece iş konusunda da değil başka konularda da aynı şekilde çevremi çok kafama takıyorum nasıl düzeltebilirim bu durumu
Gizli KullanıcıNamazlardaki ânî heyecanlardan nasıl kurtulabilirim?
32 yaşımdayım. 5 aydır imamım. Cemaatim az sayıdaki tanıdıklardan ibaret. Yine de heyecanı yenemiyorum. Döngü o kadar girift ki. .. Çözemiyorum da. Camimde en kalabalık olan cuma vaktinde (20+ kişi) heyecanlanmıyorum mesela. Kademeli olduğu için belki. .. Önce hutbe kolayıma geliyor, sonra namazı rahat kıldırıyorum. Ya da teravihleri örnek vereyim. Ramazan'ın ve görevimin ilk günlerinde çok heyecanlı olduğum için dideral kullanıyordum. Ardından diderali yarıma düşürmüş ve sonra bırakmıştım. Ramazan'ın 2. haftasından itibaren ilaçsız devam ettim ancak yeterince kararlı bir ruh hâline kavuşamadığım için endişeli olduğum günler ara ara yine kullandım. Bir gün sesim titrediyse mesela yarın gece mutlaka ilaç lazım oluyordu. Ramazan'dan sonra cemaat bariz azaldı fakat fayda etmedi. Yeni rutinde yatsıya 3 kişi geliyorsa 5-6 kişiye çıktığında paniklemeye başladım. Güya Ramazan'da iki katı daha fazla kişiye kıldırmaya alışmıştım. Şimdi daha az kişi için ilaç atıyorum, bir süpriz olduğunda yine titremeler. Meslekî anlamda imam olmak zorunda kalana kadar belki 20 sene namaz kıldırmaktan kaçındım. Meslek öncesinde namazı bozup kaçmışlığım da var. Ne zaman alışıyorum desem başa dönüyorum. Bugün yine heyecandan titreyip sûreyi unuttum. Artık epey bir süre ilaçsız kıldıramam. Utanç ve kaygı hayatımı mahvediyor. Çok nasihat dinledim, okudum, izledim, psikiyatra gittim; durum bu. Klişe olmayan her tavsiyeye muhtacım. Klişe yerine cevapsız kalmayı tercih ederim.
yorgunimamOnu unutmak istıyorum kendımı kontrol edemıyorum neden
1 yıllık olan bir ilişkimizi tek gecede bırbirimzie acımadan bitirdik ne o yazdı sonrasında nede ben gerçekten artık benı sevdıgını düşünmüyorum benı sanki bi çıkarı varmış gibi sevıyor her defasında benı yarı yolda bıraktı ben ona çok aşık olduğum için bırakamadım şimdi ise numaramı degıstırecegım ondan uzaklaşacağım ondan nefret etmeye başladım ama zihnimin bir köşesi hala ona aıt neden gelmıyor neden yazmıyor kafasındayım benim için hiç çabalamıyor bana tek bır hedıye dahi almıyor mutlu etmek için uğraşmıyor neden
Gizli KullanıcıSanal kumar bağımlılığı
5yıldır evliyim eşim hemen hemen 5yıla yakın sanal kumar oynuyo bu sene bağımlı olduğunu bana söyledi türlü yalanlarla bana verdiği paraları alıyordu bana anlattığında artık yapmayacağını söyledi inandım maalesef 2evladım hatrına ama üzerinden kaç kez geçti hatırlamıyorum defalarca yaptı öyle bi hal aldı ki artık evin eşyalarını satmaya başladı çocuklara ve bana davranış biçimi kötü yönde çok değişti tabiri caizse bi canavar oldu destek aldı güya ama hiç bi şekilde inanmadı yine aynı şekilde be hatasını kabul ediyo ne iyileşmek istiyo sadece hastayım ben bağımlıyım diyo bunun farkında ama devam ediyo maaş hesabı bende ama nakit olarak bulundurduğum parayı resmen çalıyı ve yine kumara yatırıyor yetmedi fatura üzerine 2telefon ve ayrı yeten iki farklı yerden ç. makinesi alıp satmış 40bin civarı alıp 15e satıyo borç aldı başını gitti babasına diyorum boşan diyo annesine anlatıyorum üstüne gitme diyo ne yapıcam bilmiyorum artık görünce midem bulanıyor gerçekten kusma derecesine geliyorum
Gizli KullanıcıGünlük hayatımda uyuyor gibiyim
Günlük hayatımda uykuda gibiyim yaptığım herşeyi bi süre sonra unutuyor ve rüya miydi gerçek miydi ayırt etmekte bile zorlanıyorum sanırım beynim savaş modunda yaptığım şeylerde elimden gelenin en iyisini yapıyorum zaten ama birkaç saat sonra o yaptığım şeyler çok karmaşık ve hızlı gibi geliyor o karmaşıklığa dönüp baktığımda çok yorgun hissediyorum genel olarak çok yorgun hissediyorum son zamanlarda başım da dönmeye başladı gün içerisinde yaptığım şeyler 2 yıl önceki hayatıma göre çok koşturmacali olabilir ama normal aslında sabah uyaniyorum soğuk duş alıyorum hızlıca bi tost yapıyorum üzerimi giyiniyorum kütüphanede yiyeceğim yemeği hazırlıyorum kedime mamasını veriyorum sularını tazeliyorum hafif bi makyaj yapıp çıkıyorum kütüphaneye ders çalışmaya gidiyorum tüm bunları 1 saatte falan yapıyorum sabah çok koşturmacali başlıyorum güne aslında hep geç kalacakmisim gibi otobüse geç kalacam etüt saatlerine geç kalicam ders çalışmaya geç kalicam uyumaya bile geç kalmamak için koşuşturuyorum bu beni hem çok yoruyor hem de tüm yaptıklarım sanki rüyaymış gibi geliyor artık öncesi çok seviyordum bu rutinimi ama artık böyle hissettiriyor değiştirmeli miyim bilmiyorum yakın bi zamanda ailemle büyük bi kavga yaşadım ve beynim savaş modunda sanırım hala ben 2 yıl önce bi depresyon süreci de geçirdim aylarca sadece yatakta yatıp yine de yorgun olan birine göre şu anki hayatım. cok yorucu geliyor olabilir aslında 1 ay önce de aynı şeyleri yapıyordum ve keyf alıyordum şimdi alamıyorum hatırlamıyorum bile beynim herşeyi o kadar siliyor ki
Gizli Kullanıcı
