Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Şizoid kişilik olabilir miyim
Merhaba ben küçüklükten beri kendi başıma takılırım içimi kimseye açmam yakın arkadaşlarım da oldu ama genelde hayata karşı bir ilgisizliğim var. İlişkilerde başarısız oldum sınıfta kaldım kaygı bozukluğum var. Sohbet açma becerim vs evde olduğum için kayboldu tamamen çünkü anlatacak bir şeyim kalmadı. Çünkü onu hayatımın merkezi yapmıştım. Herkes bana tuhaf bakıyor evde oturduğum için. Kaygımdan dolayı işe de giremedim. Soğuk mesafeliyim ama espri yaparım. Sadece insanlarla çok samimi olmuyorum artık. Sürekli evde olduğum içinde hayattan koptum. İnsanlar arasında ilgi odağı olmayı hayatımı sorgulamalarını sevmiyorum. Samimileşmediğim için arkamdan konuşmalar başlıyor hemen. Bu kuzenlerle de böyle beni inceleyip ne yaptığımı evde öğrenmeye çalışıyorlar. Kendi halimde takılıyorum. Duygularım var ağladım heyecanlanırım. İnsanlardan çekiniyorum. Bir de son yaşadığım şeyler beni insanlardan uzaklaştırdı. sürekli bir beni çözmeye çalışıyorlar. Ben ciddi duruyorum içimi çok az insana açardım. Şimdi o dostum dediğim insanlarda kayboldu. Çok sessiz biriyim. Kendimi konuşmalarda yetersiz hissediyorum. Ama düzelmekte istiyorum. Yakınlık kurmak istiyorum ama hayal kırıklığına uğramaktan sıkıcı biri olarak tanımlanmaktan yoruldum arkamdan konuşulmasından sıkıldım. Kimseyi aramam sormam sosyal bir yönüm yok. Bu küçüklükte olmayınca büyüyünce de köreldi. Tanıya baktım kendime benzettim ama bunun en ayırıcı tanısı nedir bilmiyorum. Ailem de sessiz kendi halimde insanlar şizofreni de var geniş ailemde ben bu halden nasıl kurtulacağım
Gizli Kullanıcı
Kötü
babamin annemi aldattigini öğrendim çok kötüyüm küçük kardeşlerim var ne yapacam ne edecem bilmiyorum anneme soylemeli miyim diye düşünüyorum bi senedir yatamiyorum sinavimi cok kotu etkiledi ne yapacam ne olur bi yardim eli uzatin hayatım berbat bi noktaya geldi yuzune bakamıyorum geceleri gec geliyorum sabahlari gormemek icin erken çıkıyorum çok üzülüyorum anneme kardeşlerime bi yardim istiyorum kotu durumdayim teşekkür ederim
Gizli KullanıcıKendi kendime yetebilmeyi nasıl öğrenebilirim? Yalnızlık hissiyle nasıl mücadele ederim?
kısa süre önce ilişkim bitti. Yani biteli çok olmuştu ama kısa süre önce iletişim tamamen koptu. Aşk acısı anlamında bayağı yara almıştım . Ve sonrasında arkadaşlık ilişkilerimde de sorun yaşadım. yakınım sandığım insanların o kadar yakınım olmadığını gördüm . Ya da iyi biri sandığım insanların başkalarının arkasından konuşup sonra o başkalarına guldugunu gördüm . Tüm bu üst üste olan olaylar beni yalnızlaştırdı Ve ben ne yapacağımı bilemiyorum. İnsanların ne kadar cikarci olduğunu gördükçe ya da bana iyi gelmediklerini gördükçe onların hayatından çıkıyorum ne de onları kendi hayatımdan çıkartıyorum ama bunlar beni duygusal anlamda çok yoruyor. Ve uzuyor. Kendimi çok yalnız kalmış hissediyorum. Ve bu durumdan bu duyguyla nasıl başa edeceğimi çevremdeki insanlara nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum
Gizli KullanıcıZihnim hiç susmuyor ne yapmalıyım
İyi günler. Hayatımda hep yanlız bir şekilde yaşadığım için zihnim hayalci bir yapıya büründü, bir nevi arkadaşım gibi oldu sürekli konuşup hiç susmuyor. Geçmiş anıları çok fazla düşüyor. Benimki si daha çok yatmadan önce değil de Sabah uyandığımda beynimde milyonlarca hayalin altında ezilip gidiyorum. Yataktan bile kalkamıyorum. Her beş altı saniye de bir farklı olay, farklı hayal, farklı anılar sürekli düşünmek istiyor. Bunun önüne geçmiyorum , Hayatımı küçük bir beyne sığdırmış durumdayım. Bu da başarısızlıkları beraberinde getiriyor. Ne derse odaklana biliyorum ne de bir işi unutmadan yapabiliyorum şuan yazarken bile yaptığım unutkanlıklar gözümün önünde dökülüyor gibi. Bunun bir çaresi varmı gerçekten?
Gizli KullanıcıAşırı düşünme sebebi ile uykusuzluğumu ve huzursuzluğumu nasıl geçirebilirim
Aşırı düşünüyorum ve kaygı yaşıyorum hatta geceleri uyuyamayacak kadar gün içerisinde çok ani duygu değişimi yaşıyorum devamlı olarak dalıyorum aklım hep dolu ve kendime engel olamıyorum devamlı anksiyete yaşıyorum son zamanlarda dalmalarım ve kafamdaki düşüncelerin devamlı değişmesi ve durmaması arttı ara sıra engel olamadığım düşünceler geliyor mutsuzluk ve boşluk hissi hiç geçmiyor artık bedenime de yansıyor bazen insanları dinleyemiyorum çok yorgun hissediyorum
Gizli KullanıcıNeden?
1. 5 yıllık ilişkim sonlandı ve kız arkadaşım beni sosyal medya dahil her yerden engelledi. Yaklaşık 2 yıl sonra başka bir instagram hesabı açmış. Ben bu hesabı tesadüfen gördüm. Fakat istek göndermedim mesaj atmadım durumlarına bakmadım. Hiç bir şekilde varlığımı hissettirmedim. Arkadaş listesindeki herhangi birine istek ya da mesaj atmadım. Tüm Bunlara rağmen beni engellemiş. Çok merak ediyorum Sebebi ne olabilir? Cevaplarsanız çok sevinirim.
kemalllTükenmişlik, Kaçış Kapısının Olmaması Adına
Merhaba, ben Umut 17 yaşındayım. Yaklaşık bir yıldır periyodik olarak yoğun tükenmişlik, anlamsızlık ve ağlama krizleri yaşıyorum. Hayatımın merkezinde gelecek kaygısı ve kendime vakit ayıramama korkusu var. 12. sınıfa geçerken, eğitim sisteminin sunduğu soyut hedeflerle, ailemin baskıcı ve sürekli dini öğütlerle dolu dünyası arasında sıkışmış hissediyorum. Ailemle kuramadığım sağlıklı iletişim, evde 'rol yapma' zorunluluğunu doğuruyor; bu durum uyku düzenimi bozuyor ve beni zihinsel olarak tüketiyor. Taksim gibi kaotik bir ortamda çalışmak ve çevremle kendimi sürekli kıyaslamak, beni robotik bir yaşama itiyor. Toplumun genel akışına ve beklentilerine uyum sağlayamadığımı, bu yüzden sürekli kaçınma davranışı sergilediğimi fark ediyorum. Bu baskıdan kaçmak için bağımlılıklarıma sığınıyorum; ancak sonrasında gelen derin pişmanlık, güçsüzlük ve suçluluk duygusu döngümü daha da ağırlaştırıyor. 'Erkek olarak güçlü olmalıyım' baskısıyla hem iş hem okul temposunda eziliyorum. Tüm bu çabaların anlamsızlığı, kölelik hissi ve topluma yabancılaşmam beni 'baştan kaybetmiş' hissettiriyor. Köyde doğayla iç içe, basit bir yaşam sürme hayalim olsa da bunu gerçekleştirecek gücü, inancı ve iradeyi kendimde bulamıyorum. Yaşadığım bu derin karmaşa, yalnızlık ve çıkışsızlık hissiyle başa çıkmakta zorlanıyor; zihnimin artık çok daha karanlık ve yıkıcı düşüncelere kaydığını, kendimi bu döngüden çıkaramadığımı hissediyorum
memoly_ciliskilerimde birileri benden hoslanmaya baslayınca soguyorum neden
Biriyle konusuyorum bir zaman sonra benden hoslanmaya baslıyor ve bunu farkedince soguyorum genel iliskilerimdede böyle biri bana iyi davranınca içime kötü bir his düşüyor ve kendimi uzaklastirmak aramıza mesafe koymak zorundaymıs gibi hissediyorum sonrada kendimi mental olarak yalnız hissediyorum arkadaşım 5 ay önce intihar etti ondan sonra bu his dahada çogaldı mutlu olmak beni geriyor mutlu olursam her sey kötü olacak gibi hissediyorum
Gizli KullanıcıAldatma sonrası pişmanlık
Biz uzun yıllardır birlikteydik. Son bir aydır bana hiç bir ilgi veya görüşme hatta mesaj bile zor atıyordu. (Sonradan öğrendim ki bu duruma benim ne tepki vereceğimi merak ettiği için bilerek yapmış) Doğum günümde yanıma gelmedi bende uygunsuz bir ortamda bulundum. Ama bu yaptığım için 3 aydır hala her gece ağlıyorum kendimi çok yıpratıyorum beni öyle biri olarak bilmesi daha da acı verici. Hayatımda onun varlığını özlüyorum. Eski partnerim hala bu yaşadığım olayla ilgili ayrıntıları bilmiyor. Mesela oraya nasıl gittim taksiye nereye diye bindim nereye gittim otele neden gittim gibi gibi. Aldatmanın planlarla olduğunu düşünüyorum. O gün benim öyle bir planım ve tamamen istediğim bir şey de değildi bu duruma çoğu zaman zorlandım. Eski partnerimle sizce bunları paylaşmalı mıyım? En azından beni öyle biri olarak bilmesin. .
Gizli KullanıcıEşimle sürekli tartışıyoruz
4 yaşında bir oğlum var uzun süredir çalışmıyorum Yaklaşık 5 yıldır işim ilgisiz biri değil çocuğuna da bakan bir baba ailesi Özellikle babası arası çok kötü küsler uzun süredir ablasıyla da aynı şekilde zaten ablası kesinlikle beni kabullenemedi hiçbir şekilde beni istemiyor ki küsmelerinin sebebi de bundan kaynaklandığını biliyorum ufak tefek şeyler yüzünden sürekli tartışma çıkıyor küsüp odasına gidiyor ve bu beni çok üzüyor ve evin bütün yükü benim üzerimde Tamam o dışarıda çalışıyor ama bütün gün çocukla uğraşan evin düzenini sağlayan kişi benim bu tarz konulara çok az katkısı var ve çok zor bir gebelik geçirdim yani sosyal hayatım yok artık Hiçbir arkadaşınla görüşmüyorum Şimdi bana böyle davranması yani sanki ailesiyle olan küstü benden kaynaklanıyormuş gibi aksine kendisi küs olduğu zaman bile Ben ailesiyle çocuğu gösterme taraftarıydım ne kadar o istemese de ben ortayı bulmaya çalıştım Her seferinde ama insan belli bir noktadan sonra yani tükenmeye başlıyor yani Kendime bu evlilikte yalnız hissetmeye başladım
Gizli Kullanıcı
