Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Konuşulamamış duygular
Merhaba hocam. Ben 9ay önce duygularım olan kişinin nişanlandığını öğrendim. O günden bugüne çok daha iyiyim. Fakat hala o bana açılmadan ve kendini ifade etmeden gitti bende aynı şekilde ifade edemedim. Yarım kalmış bir hikaye gibi olmasından dolayı ve benim ona duygularımı ifade edememiş olmam nedeni ile kendimi kötü hissediyorum . Bazen pişman oluyorum kendime kızıyorum kendimi ifade edemediğim için . Çekingen ve utangaç yapım nedeni ile kendimi o dönemlerde zorlamış olsam da soramadım bir başka sebebi güven vermeyen davranışlarıydı tabi aylarca ortadan kaybolup bir anda beliryordu ama yine de kendimi suçlu hissediyorum ve pişmanım. O başka bir yola girmiş olsa da üzülüyorum bunu nasıl aşarım. Ben kendimi ifade edememiş olsam da ona alan açtım kendisini ifade etmesi için 2 yıl böyle olunca dayanamadım yoruldum sonra mesafe koyunca pasif agresif şekilde mesaj silerek sessizce gitti. Bende bu yüzden unutamıyorum.
Gizli Kullanıcı
Büyük bir belirsizlik içindeyim.
Öncelikle selamlar. 20 yaşında son 3 senedir stres dolu bir ortamda her gün çalışmış ve artık bu stres 3 sene sonunda anksiyete, panik atak ve varoluşsal kaygıya dönüştüğü için işe ara verme ve memlekete dönme durumu almış birisiyim. Evet psikoloğa da gittim nefes egzersizi, yürüyüş, not tutma vb zaten yaptığım şeyleri söyledi ben de devam ediyorum hala. Son birkaç aydır sadece yoğun bir şekilde düşünme eylemi gerçekleştirmekteyim. Her şeyi, hayatı, insanları, insan doğasını ve amaçları bile sorgular hale geldim yoğun bir şekilde. Ve bu sorgulama şeyini nedense bırakamıyorum. Kafamda sorular durmak bilmiyor. Hayat sanki otomatikten farkında olduğum manuel bir şeye dönüşmüş gibi ve anın tadını çıkaramıyorum. İleriyi ve bilinmezi çok düşünen herhangi bir şeyi çok fazla araştıran meraklı bir insanım fakat bazı şeyleri ne yazık ki kafam kaldırmıyor. Genelde tek başıma bu zamana kadar bir şey yapmadım yeni yeni tek kalmaya basladıkça tek yaşamaya alıştıkça hayat benim için biraz daha monoton hale geldi gibi hissediyorum. Başlarda bu farkındalık hissi bana hayatta her şeyi yapabileceğim konusunda inanılmaz bir tepkime sunardı (özgüvenin artınca göğsünün kabarması hissiyatını örnek verebilirim). Fakat şu zamanlardaysa içimde korku ve panik hissiyatı durmak bilmiyor. Ne yapabilirim her yolu denemeye çalışıyorum fakat eskisi kadar basit şeylerden bile zevk alamıyorum artık.
Gizli KullanıcıNe yapmalıyım gerçekten bilemez haldeyim
Hiç aklımda yokken evlilik niyeti ile biriyle tanıştım çok güzel başlayan ilişki ikimizin de istedi ile güzelken aramıza saçma sebeplerle sürekli mesafe giriyor biz ilişkinizi ilerletemeden aramız bozuluyor sevgisizlik yok aramızda bu net ama bana çeşitli bahaneler öne sürerek arkasını dönmeyi seçiyor ben çok yara almış hissediyorum ne yapmalıyım bilemiyorum bişey söylemek istemiyorum ben mutlu olacağımıza inanıyodum çarçabuk benden uzaklaşması çok kırdı beni ama seviyorum onu kızamıyorum elimde değil özlüyorum ağlıyorum dua ediyorum
Gizli KullanıcıÇok sevdiğimi hissettiğim halde aldattım
Merhaba benim yaklaşık bir yıldır süren uzak mesafe ilişkim var kişi kumar alkol bağımlısı ve sabıkalı , bunlara rağmen konuşmayı kabul ettim ve bir yıldır aralıksız konuşuyoruz . Yüz yüze görüşmeden önce 2 kez ondan uzun soluklu ayrıldım ve bu sürede başkalarıyla yattım , fakat başkalarıyla ilişkimi karşı taraf tamamen iyi olduğu halde bitirdim ona tekrar döndüm . En son dayanamadım onun yanına gittim onunla da bir şeyler yaşadık o kadar mutluydum ki çok sevdiğimi hissediyordum ve çok huzurluydum daha sonra döndüm iki gün kaldıktan sonra, aramızda ciddi bir kavga oldu benim onu sevdiğimi hissetmediğini söyledi ve bana eskisi kadar değer vermediğini, söz verdiği psikiyatri randevusuna gitmediğini ve ayın sonunda yine söz verdiği geleceği İstanbul planını iptal ettiğini söyledi bunlar bir hafta böyle oldu bir hafta içerisinde düzelmedi aramız çok kızgın çok kırgındı bana ben de kendime göre hakliydim fakat genel olarak haksızım, dün gece eski bir arkadaşımla görüşüp bir anda bir şeyler yaşadım. Şu an o günün gecesindeyim ve çok pişmanlık hissediyorum daha önce ayrıldığım zaman bunu yaptım ve o içeri girdiği ilk gün içip biriyle görüştüm iki ay içeri girmişti ve biz iki ay görüşmemiştik. Kısacası çok pişman oluyorum fakat böyle hatalar yapıyorum neden çok sevdiğim halde böyle yapıyorum.
Gizli Kullanıcıbaşörtümü ailemden gizlice çıkarıyorum ve vicdan azabı beynimle kalbimi kemiriyor ne yapmalıyım ?
Yaklaşık üç yıl önce başörtü takmaya başladım. Bir yıldır başörtümü takmaktan nefret ediyorum. Bir kaç kez ailemden habersiz çıkardım. Kaldığım yurt aileme başörtümü çıkardığımı haber vermesin diye sokakta çıkarıyorum. Yurttan biri görecek diye ödüm kopuyor. Günlerdir stresten uyuyamıyorum. Sürekli birinin hem başörtülü hem başörtüsüz halimi görüp bana kötü bakacağını hayal ediyorun. Aileme bu kararımı nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Dışarıda başörtüyü çıkarıp takarken çok utanıyorum. Artık kimim onu bile bilmiyorum. Anlatıp tavsiye isteyebileceğim kimse yok. Çok yalnız ve yanlış hissediyorum. Vicdan azabı beni yiyip bitiriyor. Ama aileme gerçeği söylemekten çok korkuyorum. Lütfen bana bu hislerden nasıl kurtulabileceğimi anlatın.
Gizli KullanıcıCuma namazın da anksiyete / panik atak
Cuma namazın da anksiyete heyecan panik atak ölüm korkusu çarpıntı yaşıyorum. Paxera 20 mg ilaç kullanıyorum. Her zaman değil ama cuma günü olmadan önce diğer günler de aklıma geliyor. Çocukluk da istismar edildim. Yakınım tarafından bununla bağlantılı olduğunu düşünüyorum. Kendi kafam da affetsem de bu durumu yaşım 31 olmasına rağmen. Zihnim henüz aşmadı sanırım. Bu konu da kitaplar da okudum. Nefes egzersizleri olsun. Bilinç altına iyi gelen ses frekansları. Bazen bu anksiyetemi yeniyorum belli bir süre sonra yine yokluyor. Aynı zaman da işsizim bir süredir. Belki ev de olduğum için de sürekli kafam dağılmadığı için bu da etkiliyor olabilir bilmiyorum ve extra olarak gün aşırı veya 2 gün de bir evli olmadığım için normaldir belki mastürbasyon da yapıyorum. Eskiden mastürbasyon yaptıktan sonra duşa girene kadar nabız yüksekliği oluyordu şimdi onu yönetiyorum ama cuma namazı anksiyete ve kaygısı düşünce olarak devam ediyor bazen gidiyor bazen nüksediyor
selman07Sosyal fobi
20 yıldır sosyal fobim var ve tedavi olamadım yani çare bulamadım,evlenemiyorum el titremesi ve aşırı heyecan var, utangaçlık vs. .10 yıllık ilişkim var birlikte olmak istiyoruz pişman olur muyum? çünkü evlenemiyorum. bu yüzden onunla artık yaşamamiz lazım kafasına geldim,hayat bana bunu sundu gibi sosyal fobimden kaynakli olarak. yoksa evlenmeden asla düşünmeyen bir insandim ama ben onun çevresine asla girmeye cesaret edemiyorum
Gizli KullanıcıNasıl hissetmem gerektiğini bilmiyorum. Kendimi mi kandırıyorum yoksa gerçekten seviyor muyum?
Merhaba. 5 yıllık bir ilişkim var aynı üniversitedeydik, Bir erkeğin kadına yaptığı minik süprizleri ben ona yapardım. Sürpriz yumurtasından işte ona pasta yapmalara onun için anneme yalan söylemelere kadar. Sırf onunla daha çok vakit geçirebilmek için… Okul bitince de haliyle yaklaşık 3 senedir uzak mesafe ilişkisi içerisindeyiz. Yılda bir anca buluşuyoruz. Bu süreçte askerliğe gitti ben o zaman da yanına gittim asla yanlız bırakmadım. Hatta bu yaz belki de bana evlenme teklifi edecek diye o kadar ümit doluydum ki. Onun yaşadığı şehre gidecektim , yanına gideceğim diye heveslendiğim günlerde bir gün bir sosyal medya hesabını kurcalarken yeni bir eklenti gördüm. Baktığımda onun bir başka platformda cinsel içerikli resimleri bulunan bir kadının hesabına bir aylık süreçte yaklaşık 12 defa girdiğini gördüm. Doğum günümde bana çiçek gönderdiği gün bile girmişti. Altüst oldum. Ona bunları söylediğimde ilk önce itiraz etti sonra kabul etti. Cinsel anlamda konuşmadığım için o sıra ondan bakmış. Ağzıma geleni saydım ve ondan ayrıldım. Olayın şokuyla kriz geçirdim. Kardeşim konuşunca diğer gün yanıma geldi ama ben bir şans verdim ama hiç affedemedim. Cinsellik konuşmaya geldiğinde yapamıyorum iğreniyorum, güzelce konuşurken bir anda aklıma geliyor ondan nefret ediyorum. Ne hissediyorum bilmiyorum… ayrılsam, pişman olurum o gidip başkasıyla mutlu olursa bense böyle kalakalırsam diye düşünüyorum. Her şeyimdi, artık neyim bilmiyorum.
Gizli KullanıcıKafam çok karışık kötü hissediyorum
Daha 21 yaşında bir üniversite öğrencisiyim ama gelecek kaygım fazla okuduğum bölümü sevemiyorum başka bölüme geçebilirim ama onun da kesin bir iş getirisi yok sürekli ailemden bir memur ol baskısı var akrabalarımın okuduğu bölümler iyi olduğu için sürekli kıyaslıyorum kendimi artık cidden yoruldum ve bunaldım ne yapacağımı bilmiyorum ve bu kendi içimde yaşadıklarım erkek arkadaşımı da etkiliyor o okumuyor ara vermek zorunda kaldı ailesel problemlerden dolayı bir şeyler için çabalıyor ama benim asla gelecek kaygım sönmüyor çünkü onunla iyi bir gelecek istiyorum parasız kalırız iyi bir geleceğimiz olmaz diye ki zaten benim durumum ortada kendimi kötü hissediyorum bu yüzden fazlaca ve elimden hiçbir şey gelmiyormuş gibi hissediyorum
Gizli Kullanıcıİkna etmek için napmam gerek
Uzun zamandır açılmayı düşündüm ama bi türlü cesaret edemedim ve ailemde öyle çok hoş karşılıycak kişilikte değiller belki sakin bi zamanda anlatıp kabul ettirsem de akrabaların laflarıyla dolduruşa gelmeye çok müsaitler ve bu beni çok geriyo gerçekten ne yapıcağımı bilmiyorum ve bu dönem çok gerginler nasıl alıştıra alıştıra söyleyebilirim çokta inatçılar ve kararlarindan kolay kolay dönmezler yada uzun süre kinlene de bilirler
e_v_a
