Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Kendimi neden değersiz hissediyorum?

Kendimi değersiz hissediyorum içimde bir boşluk var ne yaparsam yapayım kapanmayacak gibi geliyor sevgiye açım sürekli sanki hiç tamamlanamıyomuşum gibi bende bir sorun varmış da düzeltmem gerekiyomuş gibi kendimi tam anlamıyla bir türlü sevemiyorum içimde hep bir burukluk boşluk var bu nasıl geçecek kendimi nasıl değerli göreceğim bilemiyorum nasıl yaparsam yapayım olmuyor kendimi hiç bir şeye layık görmüyorum elimde değil

Hayatımda yaşadığım sorunlar

Hayatımda yaşadığım tek sorunlardan biri (çocuklukta böyle değil tam şuan olmak istediğim gibiydim) ,hayır deme sınır koyma konusunda sorunlar yaşamak ve karşı tarafı memnun etme onay alma vs gibi beklentilere girmekti ve özellikle ilişkilerde derin bağ kurmak istediğim için bunun yüzünden alttan alma sorunları geçiştirme gibi şeyler yaptım bazen (bazen de direkt sildim) ve sonradan fazla yüzeysel olduğumu düşünmeye başladım ve arayı bulamıyorum sanki ne yapmalıyım? Yaşadığım üzüldüğüm olaylardan çıkarttığım derslerden sonra değerlerimi oturttum ve bunları aşmıştım fakat son yaşadığım olaydan sonra yıprandı hassas ve duygusal oldum şuan yine astım fakat tekrarlansın istemiyorum bunun için ne yapabilirim eski yeni tüm iyi özelliklerimi bileştirip en iyi benliğimi ortaya çıkartmak istiyorum. Birde bazen insanlar nasıl imkanda durumda olursa olsun her koşulda en iyisini isterken ve alırken bana hep her şeyin yetersiz gelmesi ne demek oluyor fazla mı mükemmeliyetçiyim veya seçiciyim sanki layık değil miyim diyorum aslında değerimi de biliyorum ama bunu nasıl uygulamaya geçiririm ve yaşarım örnek olarak en iyi gördüğüm kişiyi bulduğum sandım ve birkaç yıl böyle geçti fakat doğru kişi değilmiş her şey iyi bile olsa bazen bırakmak gerekiyor bırakamadım onu çıkarttıktan sonra hep daha iyisi gelirdi ama ondan daha iyisini görmediğimi düşündüm bu yüzden kaygı ve üzüntü yaşadım hayatıma birini alabilmeyi istiyorum tekrardan , Son olarak bazen her şeye geç kalmış gibi hissediyorum yapmak istediğim her şeyi yaptım ve gayet planlı biriyimdir her şeyi planlarım ama sanki birkaç senedir yapsam bile yeterli gelmiyor ve radikal değişiklikler istiyorum hayatım güzel gidiyor ama bazen sıkılıyorum

Bu söyleme istediğinden nasıl kurtulacağım?

merhaba okb rahatsızlığıyla 2 yıldır çok şiddetli bir şekilde savaşıyorum ve mağlesef ki son 1 aydır çok artış gösterdi sürekli cinsel dürdüler yada kontrol kaybetme kaygısı yaşıyorum isim duymaktan bile etkilenmeye ve suçluluk duymaya başladım bunları erkek arkadaşıma anlatmadığım için suçluluk duyuyorum ve böyle şeyler düşündüm diye benden soğucak diye korkuyorum anlatmak zorundayım gibi hissediyorum ve düşünceler anlatmadan kaybolmuyor lütfen bana yardımcı olun.

Anı nasıl yaşarım savunma mekanizması izin vermiyor.

Hep aynı döngüde buluyorum kendimi savunma mekanizması gerçek gibi akıl sağlığımı yitireceğim artık dışarı çıkmak istiyorum ama bu baskınlığı gene içimde kalıyor tam özgür hissetmiyorum kendimi ilaçla geçer mi anlatırsanız çok sevinirim terapi ile geçer mi iyileşmek istiyorum rahat olmak istiyorum hapishanede gibi hissediyorum ruhsal olarak istemeden kendimi kısıtlıyorum rahat bırakamıyorum kendimi buda beni yoruyor sadece savunmaya geçen bir beynim var bıktım

İrritabiliteden nasıl kurtulurum?

Yaygın anksiyete bozukluğu tehşisim var Kaygılarımla yaygın anksiyete bozukluğu hakkında kitaplar okuyarak YouTube'dan bu konuda videolar izleyerek bir şekilde baş ediyorum ancak irritabliliteden kurtulamıyorum ne yapmalıyım? Gün içinde çok alıngan ve çok sinirliyim en ufak şeylere bile alınıyor ve sinirleniyorum eskiden böyle değildim bu durum şimdi daha da sıklaştı neler yapılabilirim tavsiyeleriniz nelerdir benimle paylaşın lütfen şimdiden yardımlarınız için çok teşekkürler

justebru

Hevessiz ve isteksiz hissetmek normal mi?

Merhaba Betül Hocam Ben 27 yaşındayım ve bu yaşıma kadar bir başarı elde etmiş değilim. İsim de yok ilişkimde. İş bulamıyorum istediğim yerde değilim potansiyelimi gösteremedim hiç. İçime dert oldu hala da öyle. Tanıdığım yok çevrem yok . Bir türlü düzgün bir iş bulamadım. Bulsam da bir şey ters gidiyor ve olmuyor çok hayal kırıklığı oluyor bu durum bende. Psikolojim bozulmuş gibi hissediyorum. Sevgili deseniz o da yok. Birinden biri olsaydı en azından motive olurdum hayata karşı. Sanki yaşama sevincim yok gibi hissediyorum. Hep evdeyim bazen dışarı çıkarım arkadaşlarla. Ama işte düzenli bir isim maaşım yok hep bu kafamın bir yerinde. O gün de sinir krizi geçirdim bir bana mı nasip olmuyor güzellikler diye bağırdım ağladım ailem de çok üzüldü o halime. İçim çok dolmuştu ama. Başvuruyorum elimden geleni inanın yapıyorum ama yok olmuyor artık hani işte çalışmak bana haram diye düşünmeye başladım. Kurban psikolojisinde değilim bence gerçekten olmuyor bir şeyler nazar mı var artık bilemiyorum. Hissiz hissediyorum kendimi artık bir şeylere hevesim kalmadı.

Çocuk ve Ergen

Bu durum tam olarak ne oluyor? Kendimle nasıl barışık olabilirim?

Merhabalar. . ben 17-18 yaşlarında olan bir genç kızım. . yaklaşır 7-8 yıldır diyet denilen bir sistemle uğraşıyorum. . tabikide sorun yaratabilecek hastalıklar geçirdim (hâlâ da bu hastalıklar ile savaşıyorum). Her neyse. . sadede gelelim. Kendimde sürekli kusur buluyorum. . kusur denemeyecek şeyleri bile kafama çok takıyorum. . ilk başlarda aynalardan sürekli kaçırıyordum. .kilomu kafama çok takıyorum. . ki hâlâ taktığım oluyor. . kendimi çok izole ediyor ve içe kapatıyorum. Özellikle bulduğum kusurları kendimce makyaj, saç veya kıyafetlerle kapatıyorum. . Şuan tabiki de en sonunda yaptığım diyet olumlu sonuç verdi. . yaklaşık 15 kilo verdim ve devam da ediyorum ama bu sefer. . yeme korkularım ortaya çıktı. . veya nedense bu kilo değişimini kendimde pek göremiyorum. .sanki hâlâ aynı gibiyim. . Cidden bazen kontrol altına alamadığım oluyor bu düşünceleri. .ama pek olumsuz düşünmemeye çalışıyorum. Bedenim ile çok ilgilenirim. .ve her bir defasında bir kusur bulup kıyaslama yapıyorum. .istemeden. . ve sanki hayatımın sonuna kadar böyle kalacakmışım gibi hissediyordum. . yani bir türlü kendi vücudum ile barışık olamıyor. . tiksinip korkuyorum. ayna önlerinden gözümü kapatıp geçmişliğim bile var. Birileriyle sanal ortamdan konuşurken. . stres oluyorum. . gerçek beni görünce konuşmayı kesecekler diye. Yani demek istediğim. . kendi bedenimde ki kusur denemeyecek kusurlardan korkuyorum.

Aile

Annemle nasıl başa çıkabilirim?

Öncelikle merhaba ben yaşadığım ev içinde annem tarafından sürekli hizmetçi gibi kullanılıyorum belki anlattığımda size her evde var olan bir baskı gibi gelir ama kesinlikle daha farklı evde sadece iş yapılmaya layık görülüyorum annemin bana her gün uyandırırken kalk bugün bunu yapacaksın bugün şunu yapacaksın demesi çok zoruma gidiyor bir günde öperek severek uyandırmıyor kalk kızım beraber kahvaltı yapalım demiyor annemin bir hastalığı vardı ameliyat oldu ama iyileşti ameliyat olalı 6 yıl falan oldu ama sürekli bunu ortaya atarak hiç bişey yapmıyor sürekli benim yapmam gerekiyor kendi yapabileceği işleri bile illa benim yapmamı bekliyor şuradan örnek vereyim evimizde iki tane hayvan var kuşumuz ve balığımız ben bazen yoğun oluyorum evde olmuyorum kafesini temizleyip sularını değişemiyorum kuşun kafesi temizlenecek olmuş su konulacak olmuş 3 haftadır değişmemiş bana diyor sen onu görmüyor musun neden değişmiyorsun ya ben evde olmuyorum sen yap onu yapmayacak bir durumun yok her şeyi benim yapmamı bekliyorlar benim reşit olmama çok az kaldı benim elime ayda bin tl para verip geçinmemi bekliyor ben sürekli aynı kıyafetleri giyiyorum üstüme başıma bir şey alamıyorum bir bakım yapamıyorum kendime evden dışarı çıkmak için türlü türlü yalan bulmam gerekiyor bir sosyal çevrem yok 18 olunca artık bir oda da olsa bir ev tutup çalışmak istiyorum ben köyde yaşıyorum hiç bir şey yapamıyorum anneme bu fikrimi belirttiğimde de yok ben hastayım zaten tansiyonum çıkıyor tek kalamam kız başına ayrı evde mi durulur ben sanki sana para vermiyorum artık yoruldum her sabah kalktığımda annem şunu diyor bugünki görevin şunu yapmak örneğin bugünki görevin evi silip süpürmek bulaşık yıkamak bana bugün ki görevin diyince o kadar zoruma gidiyorki sanki kendimi evin hizmetcisi gibi hissediyorum bu davranışları çoğu zaman bana kendimi evlatlıkmışım gibi hissettiriyor hiç halim hatırım sorulmaz sadece onu yap bunu yap onu getir bunu götür 1 hafta önce hastaneye gittim göğsüm çok ağrıyordu hastane de merkezde köyden uzak anneme ben hastaneye gidiceğim dedim kalbim çok ağrıyor annem saat geç oldu ne hastanesi falan fıstık hemen suratını astı heyheylenmeye başladı daha dayanamadım babamdan izin aldım gittim babam böyle şeylere kesinlikle gelemez babam izin verir gittim gece 11 e kadar hastanelerde kaldım annemin beni arayıp sorduğu tek şey eve nasıl geleceksin şimdi sen eve de gelemezsin niye gidiyorsunki oldu arayıp ne dediler iyi misin kızım yanına geleyim mi demek Çok mu zordu hiç halim hatırım sorulmadı hatta başkasına sinirlenip bana patlandı ablam vardı ama artık bizle yaşamıyor onu ağlattığı zaman ondan özür dilerdi başını okşar istemeden yaptım derdi göğsüne yatırırdı beni ağlattığında ise sanki dövdüm ne ağlıyorsun der 2 gün konuşmaz ben artık bununla başa çıkmak istiyorum ben hizmetçi görevi görmekten sıkıldım ben artık kendi hayatımı yaşamak istiyorum annemi anlamak istemiyorum

Romantik İlişkiler

Ben onu engellemiştim o zamanında o bana bitti dedim oda bana bitti dedi hala engellemedi.

Sevgilimle yaklaşık 1 buçuk yıldan beri beraberizbirbirimizi çok seviyorduk birbirimize çok bağlanmıştık bana gittiği yer konusunda yalan söylediği için ondan ayrılmıştım bayağı kavgalı bir ayrılıktı ben onu engelledim sonra o beni engelledi sonrasında ben bir akşam ona mesaj attım ve engelini kaldırmasın senin de hatan var benim de hatam var biraz konuşmamız gerektiğini söyledim ve konuştuk hallettik ondan sonra birbirimize daha çok bağlandık daha çok sevmeye başladık gelecek planları yapmıştık o söyleneni yapmak istemedi ben de kendimi ona göre şekillendirmiştim ben de ona biraz ağır konuştum seninle bir daha hayal kurmayacağım dedim güvenmeyeceğim dedim nasıl güveneceğim sana dedim üzerine gittim bir soğukluk vardı kırgınlık vardı işin içerisinde ben de o aynı duyguları hissetsin diye bir hafta boyunca ona soğuk yaptım çünkü kabullenemiyordum böyle yapmasını sonrasında ise benim o da biraz da önem verdiğim şeylere önem vermemeye başladı dışarıdan geç saatte gelmeye başladı söylüyordum umursadığını hissetmiyordum sonra tekrardan bir gün dışarıda olunca yine geç saatte arkadaşıyla beraber dışarıya çıkacağını söyledi ben de karışmak istemedim daha önceden çünkü çok darlıyorsun bunaltıyorsun sıkıyorsun ara verelim demişti bana bu sebepten dolayı ben de bayağı bir yalvardım yakardım ara vermesini istemedim hatta tartışırken de bu ara verme konusu üzerinde bayağı bir baskı yaptım tartışırken eski konuları açıyordum eski tartıştığımız şeylerin üzerinde durup onu sorguluyordum çünkü bana bir ay boyunca bir akşam bile ne yapıyorsun ne ediyorsun diye yazmamıştı haber verirken haber veriyordu ama hiç akşam bir ay boyunca benimle konuşmadı en son orada kavga ettik kavga ettiğimizde bayağı bir üzerine gittim bir aydan beri yazmıyordu sonuçta buna çok kırıldım düzgün bir şekilde söyledim sonra düzelmeye başladı yavaş yavaş yazmaya başladı hafifte bir kırgınlık vardı sonra yine bir akşam geç saatte dışarıya çıktı arkadaşıyla beraber çıktığını gördü ve sosyal medya paylaşımına baktığımda Instagram hesabında arkadaşına Storyisinde iki tane erkekle beraber olduğunu gördüm ben de ona dedim bunlar kim bana niye haber vermiyorsun kuzenler olduğunu söyledi ilk başta inanmadım çünkü Instagram‘dan bile takip etmiyordu ve zoruma gitmişti benim yanımda bayağı soğukken onların yanında o kadar mutlu olması ben de direk aldatıyorsun sana güvenmemekte haklıymışım tabii o da ispatlamaya çalıştı ispatladı o kişiyle konuştum sonra emin oldum emin olduktan sonra o dedi bu sefer bitirelim beni kuzenlerimin yanında arkadaşımın yanında rezil ettin dedi kuzenime karışamazsın dedi asıl ben bitiriyorum dedi ben söyleyeceğimi söyledim dedi konuyu kapattı bitirdi ben onu Instagram‘dan engellemiştim öyle yaptığında WhatsApp‘tan da engellemiştim WhatsApp‘tan engelini kaldırdıktan sonra tekrardan ona yazdım o beni engellemişti hesap sordum ona nasıl böyle bir şey yapıyorsun yazıklar olsun sana dedim üzerine gittim o da tekrardan aynı şeyleri söyleyip bitirmek istediğini söyledi artık çok geç dedi beni WhatsApp‘tan engellemedi ben de onu engellemedim Instagram‘dan onu engellemiştim sonra engellemiş olduğum hesabı silip yeni bir tane hesap açmış kendine sonrası neyse ben ona WhatsApp‘tan yazdım pişman oldum söyledim hata yaptım söyledim senin de hataların var dedim benim de hatalarım var dedi o da dedi ben çok kırıldım dedi artık geç oldu dedi dedim lütfen bir şans daha ver seni çok seviyorum dedim onu anlamaya çalıştım dedi anladığına sevindim ama artık geç oldu bitti ben söyleyeceğimi söyledim diye cümleler kurdu sonra ben bir daha düşünecek misin dedim o da dedi ben düşünmekten çok yoruldum hatta uykusuzluktan ölüyorum dedi sonra tamam iyi geceler yazıp konuyu kapattık sonra hala beni engellemedi tekrar yazdım kendini nasıl hissediyorsun diye aradan iki gün geçince o da iyi olmaya çalışıyorum dedi ben de onu anladığımı söyledim dediğin konularda haklısın kafamda kuruyorum güvensizlik problemim var o sebepten dolayı psikoloğa gidiyorum kendimi düzeltmeye çalışıyorum dediğin gibi o da iyi yapışsın dedi sonra dedim seni darlamıyorum rahatsız etmiyorum değil mi dedim böyle yazarak o da dedi gaye müsait değilim sadece ben de dedim tamam o zaman başka zaman konuşuruz tabi sen istersen konuşuruz başka zaman dedim o da tamam dedi orada konuyu kapattık ve bana yazmadı yani ne yapmaya çalışıyor anlayamıyorum çabalamak istiyorum ama gururum elvermiyor çabaladıkça onu darlayıp sıkacağını düşünüyorum benden daha çok kopacağını ayrılacağını düşünüyorum ne yapacağımı şaşırdım çok acı çekiyorum üzülüyorum pişmanlık duygum var kendimi suçluyorum psikoloğa gidiyorum az da olsa kendimi toparlayabildim ama tekrardan eskisi gibi olmak istiyorum çünkü bu kadar saçma bir sebepten dolayı bitmesini kabul edemiyorum çünkü aramızda sevgi bağları var çok kuvvetli son zamanlarda zayıfladı tabi ama Bilemiyorum neden böyle oldu ve ne yapmaya çalışıyor en önemlisi

erbileren

Kendimi bulma yolculuğum

Merhaba ben 30 yaşındayım ama bir yandan duygusal olarak çok yaşlı yaşadıklarımdan çokça tecrübe edinmiş biriyim. Bir yandan da yirmilerimde hep depresyon kaygı anksiyete ile boğuştuğum sürekli midemin bulanması öğürmem hayatımı kaygı ve korkularımın yönetmesiyle geçtiği için şu anki yaşımda her şeyi yapmak isteyen içinde çok güzel hayalleri olan dil öğrenmek isteyen ülke gezmek isteyen ama çevresi olmayan maddi imkanı olmayan bu iki uçta yaşıyorum. Lisede sınıfta kalmıştım kimse yoktu tanıdğım ve yalnızdım zaten ailem ve herkese rezil başarısızlık hissi beni tüketmişti. Annem dünyanın sonu gibi beni azarlıyordu çünkü babam çalışmıyordu annem çalışıyordu ve emeklerinin boşa gittiğini düşündü haklı olarak o günden sonra okula öğürerek gittim hep. Sonra bu üniversitede evden ilk defa ayrılmamla ve gittiğim yeri hiç sevmemem asla adapte olamamla devam etti kusuyordum midem bulanıyordu. Liseden beri sevgilim vardı. Üniversitede yanıma geldi. O olmasıydı hayatım belki de çok enerjik mutlu ama sakin giden yapıda olacaktı. O çok içe dönük sıkıcı biriydi. Beni de kendine benzetti. Sonra ünide kısa süre okudu ben ondan sonrada devam ettim. Ama hep ona bağımlı hale gelmiştim. Bu sefer o kendini aştı. Yeni insanlar tanıdı ve sanki o ben, ben ise o olmuştum. Sonra ben üniversitede alıştım o gidince arkadaşlarım oldu. Mezun olunca biz ayrıldık. Ben KPSS çalıştım o sene ayrıldık. Sınavım çok kötü geçti. Pandemide ayrılmıştık sınav ayrılık derken ben depresyonun kucağında buldum kendimi. Pes etmedim. İşe başladım ama kusma öğürme devam etti ayrılmak zorunda kaldım. Depresyona saplandım adeta ama maskeli depresyon gibiydi. Arkadaşlarımla buluşuyordum. Ama içimde hep boşluk hissi vardı. Hep çalışmak kendi ayaklarım üzerinde durmak istiyordum iyi bir işim olsun. Ama bu zamanla kaygı korku ardından kişiliğime oturdu gibi iş aramayaya başladım resmen rahatsız olmuyordum bu durumdan. Sonra biriyle tanıştım. O çok sosyaldi. Tam benim hayal ettiğim statüsü mesleği hobisi hayatı vardı. Onun için aslında bu ilişkide mutlu olacağımı inandığım için fedakarlık yaptım kıyafetlerimden ödün verdim o muhafazakar biriydi. Ama tam içinde bulunmak istediğim arkadaş grupları sohbetler ülkeleri geziyordu. Hep kendini geliştiren biriydi. O eski ilişkisini unutamamıştı başta ben baya üzüldüm. Ama o unuttuğunu alışkanlık olduğunu söyledi çabalayacağım dedi. Güvendim devam etti. Ama hep bir yerlerden anılar fotoğraflar videolar sürekli çıktı. Bana muhafazakar olarak kendini tanıttı ama barlara gitti bana yapma derken kendi yaptı. O da aslında terapi alıyormuş kendini bulma yolculuğundaymış. Yargılamıyordum. Ama güvenim ben sevgim git gide tükenmişti. Bu süreçte ayrıldık. Aradan 1 sene geçti çok toksik şeyler yaşamamıza rağmen bir şey vardı. Ben aslında onun yanında kendimi tanımıştım. Hayatı öğrendim aslısna. Yaşattıkları çok travmatikti. Ama hayatı yaşama şekli ortamı arkadaşları hobileri felsefisi çevremdekilerden çok farklıydı. Kendini hep geliştiren yanı beni tanımlıyordu. İçimde hep o kısım vardı ama harekete geçemeyen kısım. Onunla hayatı hızlı yaşadım. Korkularım yoktu. Ama yaşananlar üzücüydü. Yeni yerler keşfetmek onun o hayatı yaşama ritmi hızı akışı bende korkusuzluğu uyandırmıştı. Yaşananları kenara bırakırsak sanki içimdeki o parça kopup gitti. O kendini keşfeden geliştirici sohbetler o kişi yok oldu. Zamanla çevreme karıştım onlar gibi oldum. Çünkü kiminle vakit geçirirsen ona benzersin lafını çok doğru buluyorum. Çevremdekiler araba çeyiz sigara basit tutkular tabi bana göre kimseyi yargılamıyorum ama onunla olan sohbetim yaşama şeklim gezmek keşfetmek yeni şeyler denemek üzerineydi. Şu an hayatım renksiz kendime bu imkanı sağlamak istiyorum çünkü bende uyandırdığı bu ışığı söndürmek istemiyorum. Hayata bu yönünden bakmak istiyorum. Çevremde hiç beni açan geliştiren farklı sohbetler eden kendinin farkında olan kimse yok. Bu kişiler gelene kadar da kimseyi hayatıma almak istemiyorum aslında ama çok yalnız kalıyorum böyle de. Son bir kaç senedir çok arkadaşım bana veda etti ben de onlara. Şu an kendimi keşfetme yolculuğundayım ama hep evdeyim bu iki uçtaki kişi olmak çok zor. Yaşıtlarım evleniyor çocuk yapıyor. Ama ben yaşıma göre hep çok genç hem çok yaşlıyım. Yaşadıklarım üzerimde çok ağırlık bıraktı. Ama içim hep o yirmili yaşlarda ya da çocuk yaşı var içimde. Hayatın matematiğini anlamıyorum herkes yolunu bulmuş bir şekilde ben bulamadım ne isteğimi bilmiyorum. Kaygılarıma izin vermiyorum ama kötü bir durum olunca bu motivasyonum yerle bir oluyor. Yine sessiz tükenmiş köşeme çekiliyorum. Bu sessizlik yalnızlık kişiliğim mi hep kendimi bildim bileli böyleyim yoksa ben kendimi bulduğumda sona erecek mi bilmşyorum çünkü kalabalık grupları da seviyorum. Ama sadece teoride böyle yaşarken bunlar olmadı. Sadece hayalimde sevdiğim şeyler. Ben bu yaşadığım süreçteki kişi değilim sadece ona eminin herkes beni evde oturan içe dönük biri olarak görüyor ama ben içimde o kişiliği taşımıyorum ki. Evet çok sessiz çekingen duruyorum ama yaşamadım ki konuşacak bir şeyim yok ki ondan böyleyim sanki. Yoksa bu kişiliğim mi anlamıyorum. Mesela çok iyi bildiğim konularda sohbet ederim iyi dinlerim. Ama son 2 senedir kimseyle anım yok. Sakin sessiz evdeyim. 30 dan sonra hayata başlamak çok çılgınca cesaret istiyor sudan çıkmış balık gibiyim. Çok acemiyim. Ama içimdeki o ses hep daha farklı hayatın olacak diyor.