Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Sorunlu evliliğimden kopamıyorum..
Merhaba. 3 yıllık evliyim. 4 aydır eşimle ayrı yaşıyoruz. Ara ara görüşmelerimiz oldu ama hep olumsuz sonuclandı. 3 yıldır güven problemi, eşimin kötü alışkanlıkları, benim baskıcı kontrolcü davranışlarım vs. Karşılıklı hatalarla dolu bir süreç geçirdik. Şimdi boşanma davamız açılıyor. 4 aydır bi şekilde hayatıma devam ediyordum işime gidiyorum evimle ilgileniyorum yeme içme düzenim vs her şey devam ediyordu zor da olsa. Ama boşanma kesinleştiğinden beri yemeden içmeden kesildim. Sürekli uyuyorum. İşime zorla geliyorum resmen. Bedenim sürekli uyuşuyor. Onu hala çok seviyorum bir adım atsa koşarak gideceğim ama o kesinlikle istemiyor. Sanırım ikimizin acıyı yönetme biçimleri çok farklı. O kötü alışkanlıkları artırdı ve şu an hastaneye yatacak duruma gelmiş. Ben içime kapandım. Benim barışmaya niyetim olduğunu çok iyi biliyor. Benden ve bizden bu kadar net nasıl koptu anlamıyorum canım yanıyor. Bugün terapiye başlıyorum. Onsuz bir gelecek düşünemiyorum. Bir yandan kendime ev bakıyorum ama kendimi onsuz hiçbir yerde hayal edemiyorum korkuyorum. Her şey zorlaştı. Her şeyle tek başıma mücadele ediyorum. Maddi gücüm var ama manevi hiçbir desteğim yok kimseden. Bitmiş bir ilişkinin tek taraflı çabayla yürümeyeceğinin farkındayım. Çok kez denedik. Bana yaşattığı kötü bir çok anı var. Ama ilk defa onunla tattım aşkı. Onun yanında güvende hissettim. Onunla güçlüydüm. Şimdi her şeyim yok oluyor sanki. Gözümü kapattığımda kötü anılarımızı görsem her şeyi geride bırakmak daha kolay olacak belki ama hep güzel anılarımızı hatırlıyorum. Hep sevildiğim değer gördüğüm anları hatırlıyorum. O ise beni sadece ona yaşattığım kötü duygularla hatırlıyor. Sanki kör karanlık bir kuyudayım. İleriye dönük hiçbir hayalim kalmadı. Belki terapi alsak düzelirdik, belki birileri oturup bizimle konuşsa toparlanırdık belki belki diye düşünmekten kafayı yiyorum. Bu bir bağımlılık mı? Gerçek aşk mı anlamıyorum. İyileşir miyim bilmiyorum önümü göremiyorum. Nasıl devam edeceğim?
Gizli Kullanıcı
İlişkimdeki sorunlar nasıl biter
ayrıldık sebebi bi süredir eskisi gibi değil değişmiş benimle konuşurken sabretiği şeylere artık tepki veriyor seviyor ama sürekli tartışma halinde istenmiyprmuşum gibi davranıyor ben sürekli düzelmk için konuşunca tartışma olarak algılayıp benimle tartışıyor dün akşam uzun ayrılık mesajı atıp engeledim hiç tepki bile vermemiş her yerden çıkardım inanırmısın varlığım yokluğum bir bjnu iliklerime kadar hisediyorum o ne kadar sözylenemiş olsa da hisediyorum
Gizli KullanıcıAnksiyeteyle nasıl başa çıkarım
Daha önce anksiyete panik atak böyle bir sorunuz olmuyordu hiç 21 yaşındayım ve büyük aile sorunları yaşıyorum küçüklüğümden beri de devam ediyor. Babamın aldatma, içki, huzursuzluk her şeyine şahit oldum ve şiddetli kavgalara ben dahil oldum en son büyük bir sinir krizi geçirdim ve ondan sonra geceleri uyumakta zorluk çekiyorum daha doğrusu uykuya dalamıyorum dalacağım an nefesim kesiliyor gibi, boğazımda büyük bir şey var gibi daha çok yeniyken ilaç kullanmadan bunu nasıl atlatabilirim
Gizli Kullanıcı6 yıllık bir ilişkim bitti üzgünüm
6 yıl süren bir uzun ilişkim vardı. Kavgalarımız oluyordu ve hep aile sebebiydi. Erkek arkadaşım ailesine çok düşkün biriydi kendimi hep 2. planda hissettiriyordu. Ama hep onu düzeltmeye çalıştım. Sonra yine kavga ettik ama her zamanki rutin kavgaydı. Sabahında sarılıp öptü beni akşamında "çok düşündüm ayrılmak istiyorum benim ailemi hiçbir zaman kabullenmicen sen"dedi ve bir anda ayrıldı. Şoku atlatamıyorum ve çok üzülüyorum. İlişkimizde çok fazla fedakarlık emek vardı bide uzak ilişkiydi. Duygusal ve gönül bağımız kuvvetliydi. Şimdi sanırım onu koparamıyorum ve zorlanıyorum onu unutmada. 2 ay oldu ayrılali ne yapmam gerek. Ayrıldıktan sonra da bana tavrı tepkileri çok sertti hiç beklemediğim davranışlar sergiledi bana en sonunda da engelledi beni WhatsApptan instagramdan da çıkardık birbirimizi.
Gizli Kullanıcıboşanmış aile çocuğu
Benim annemle babam ben küçükken, birinci sınıftayken boşandılar ve ben babama çok düşkündüm. Boşandıklarından sonra boşluğa düştüğümü hissediyorum ve hiçbir şey hatırlamıyorum. Birkaç şey var sadece aklımda. İşte yaşadığımız evin boşken anneannemin oturup ağladığını hatırlıyorum. Mahkemeleri olduğu zaman anneannemin yanındaydım, anneannem ağlıyordu. Babama çok düşkündüm ve şimdi onunla eskisi gibi hiçbir zaman olamadık. Onun yok. Ben tek çocuğum. Annem asla duygularını hissettirmeyen bir kadın. Her zaman ağladığımda bağırıldı, kızıldı, bastırıldı. Ayrıldıklarından tam hatırlamıyorum ama yakın bir zamanda annemin hayatına biri girdi ve ben onu hiç istemiyordum. Buna rağmen hep göz önümde, bana fark edilerek ilişkilerine devam ettiler. Hiçbir zaman o adamı sevmedim. Şimdi üniversiteye gideceğim, hala anlatamadım. Etrafımdaki arkadaşlarımın aileleri var, birlikte bir şeyler yapıyorlar, etkinlikler, takılıyorlar. Ama ben koskocaman evde tekim. Şimdi annem başka biriyle evlenecek, üniversiteye gidiceğim hala atlatamadım arkadaşlarım aileleriyle yaptığı etkinlikleri anlattıklarında tetikleniyorum yılbaşında arkadaşımın ailesine katılmıştım ve ailesinin o şekilde bir araya gelip takıldıklarını izleyince ağlayıp eve gitmiştim bunu aşamıyorum bunun için sürekli annemi suçluyorum çünkü ayrıldıklarından sonra babamların beni bi parçaları olarak görmemeye başladıklarını düşünüyorum evliyken benim için olan sorumluluklarını yerine getirirdi ve bunu içinden gelerek yapardı ama babam bunu şimdi yapmıyor onu artık tanıyamıyorum
Gizli KullanıcıHayatıma aldığım kişiyi sevemiyorum
Bir süre önce bir ilişkiye başladım ama nasıl başladım bende bilmiyorum vakit gecire gecire birbirimize alışıtık, ama zamanla ben sıkıldığımı farkediyorum onun yanındayken iyiyim yalnızlığı gideriyor zaten ondan başka da arkadaşım yok ama yalnız kalınca içten içe o beni anlamıyo kafalarımız uyuşmuyo potansiyeli çok yüksek biri değil gibi geliyor bana bakınca bende çok aman aman birisi değilim ama yanımdakini biraz potansiyeli yüksek biri olmasını istiyorum, bişeyler yapabilsin beni koruyup kollayabileceğini hissettirsin bana şefkat ve anlayış göstermesini istiyorum başarılı olsun adam gibi davranabilsin istiyorum. O benden 3 yaş büyük ama hiç olgun değil cocuk gibi davranıyor. Benim önceden 2 tane ilişkim oldu, onunsa hiç ilişkisi olmamış bunları söylediğimde beni bazen yargılıyor ama hala benimle kalıyor. O ikinci ilişkimi bilmiyor çünkü yasak bi ilişki yaşadım ve bunu ona söyleyemiyorum bu bende buyuk bir yük oluyor. İlişki güzel ilerliyor ama içinde tutku aşk sevgi hissedemiyorum o beni sevdiğini söylüyor ama ben ona karşı bişey hissedemediğimden o sevgiyi kabul edemiyorum, ilşkide bir problem yokken bu ilşkiyi sağlıklı bir şekilde nasıl bitirebilirim?
Gizli KullanıcıGitmeli mi kalmalı mıyım ?
merhaba eşim yıllardır bana ve kızlarıma ekonomik baskı uygulardı ve ben maddi durumu pek iyi bi ailede büyümediğim için her şey normal geldi bana bu bizim normal hayatımıza dönüştü. ona göre pahalı bir şey almak enayilik gibi her şeyi evden hallediyorduk. evden yemek yemek dışardan çok nadir yerdik bazen de gizli gizli kızlarımla sipariş verirdik sonra paketleri yok ederdik. mesela dışarda bi kahve içmemiz imkansız gibi bir şey işte. ve en kötüsü işi hep kötüymüş gibi anlatırdı. meğer çok zenginmişiz ben bunu eşim tüm parasını kaybedince öğrendim. Neye uğradığımı şaşırdım. Kendimi aldatılmış hissediyorum ve eşime çok öfkeliyim 24 yıldır bize yaptıkları film şeridi gibi gözümün önünden geçip duruyor. ben bu durumu nasıl atlatacağımı nasıl devam edeceğim bilmiyorum aklıma geldikçe delirecek gibi oluyorum. Kendime çok acıyorum tüm o yıllara çektirdiği vicdan azapları. . bizi çok rahat yaşatacakken hep biz zor zamandaymışız gibi davrandı. içim yanıyor ben ne kadar aptalmışım her dediğine inanmışım . kendi kendime diyorum kulağın sağır olurda gözünde mi kör olur? Ama sözlerini baskısını tahmin edemezsiniz. mesela marketten aldığımız bir şey diğer markette daha ucuzsa kıyamet kopardı. Anlatacak o kadar çok şey varki. .bi yanım gitmek istiyor bi yanım çakılı kalmış gibi hareket edemiyor çok üzgünüm çok
Gizli KullanıcıAnksiyeteyi nasıl yenerim ?
Anksiyetimi yenmeme yardımcı olur musunuz lütfen insanlarla konuşurken sürekli gülüyorum utaniyorum kimseyle konuşmak istemiyorum anksiyetimi yenemiyorum her şeye gülüyorum biriyle konuşurken sesim titriyor bembeyaz kesiliyorum asla bunu yenemiyorum bir ay sonra okullar açılacak böyle devam edemem bunu yenmem gerek lütfen yardımcı olun yoksa ben yapamıyorum her şeye gülmek istiyorum kısa süre de bu anksiyetimi yenmek istiyorum yardımcı olursanız çok iyi olur teşekkür ederim
Gizli KullanıcıAnksiyete bozukluğu nasıl atlatabilirim
Sürekli değişen bir ruh hali var yani bir gün iyi bir gün kötü bir gün sürekli stres sesle bir gün geçiriyorum sonra iki gün o stresin bedenimi nasıl etkilediğini nasıl yorgun düştü ama anlıyorum onun yorgunluğunu yaşıyorum yani işte her yerim ağrıyor bitkinin hissediyorum bitmiş hissediyorum yani. Dedim bir anda başım çok sıkışıyor ağrıyor midem bulanıyor işte o anda bulunduğum ortamdan hemen kaçmak istiyorum yani o kadar dedi ebeveynlerinden uzak kalmaya çalışıyorum en azından iyileşmeme kadar. Saçma sapan şeyler düşünüyorum beynim durmadan ya da hemen bir şey düşünmemek için ya da kendi hayatını düşünmemek için bir dizi açıyorum onunla ilgileniyorum günlerce o diziyi düşünüyorum. onların o yüzden strese giriyorum falan kafana takılan bir şeyi sürekli düşünüyorum hiç saçma sapan şey olmasın ona rağmen sürekli beynimde olur olmadık bir senaryolar kuruyorum kim kalmaya çalışıyorum her şeyde kendimi suçluyorum ben suçluymuşum gibi her şeyi kırıp kes falan düşünüyorum bana doğru mu yapıyorum işte benim hakkımda ne düşünüyorlar filan diyorum. Eğer mümkünse özel olarak terapi almak istiyorum ınstagram'dan filan
Gizli KullanıcıErkek arkadaşım duygusuz mu?
Merhaba benim evlilik düşündüğüm bir ilişkim var. İlişkinin başından beri adını koyamadigimı bir gariplik ve kötü bir durum vardi ki o da şu, erkek arkadaşımın duygusu pek yok gibi. Örneğin yaninda agladigimda pek sefkatli yaklastigini gormedim. Ya da kötü hissettiğinde oturup anlattigini veya kotu hissettigini kabul ettigini da gormedim. Arkadaslariyla yasadigi problemlerde de ne kadar kotu durumda kalsa da "Yok ya kotu degilim, hic sorun değil, bana bi sey olmaz, ben takmiyorum" gibi durumlarla olayı savuruyor. Herhangi bir seyi oturup kafasina takip uzun uzun düşündüğünü hic gormedim. Ben iyi olduğum sürece cok iyi davraniyor. Sevdigini dile getiriyor benden daha fazla hatta. Fakat tartisinca araya sogukluk girince sanki ben hic yokmusum gibi izole oluyor. Ben napacagim, bu kisiyle evlenmekten vaz mi gecmeliyim? Hayati cok zorlastiran bir yön mü bu yoksa gercekten duygusu yok mu? Bazen tartismalarda öyle bir kestirip atiyor ki sanki hic bir gecmisimiz olmamis gibi dusunmeden benden uzaklasiyor.
Gizli Kullanıcı
