Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Nasıl davranacağım?
Eşimden şimdiye kadar hep beni savunmasını istedim 2 yıldır evliyiz o hep ailesinin küçük oğlu gibi davrandı şimdi kendince ailesin ekarşı eşim bu kez savunmayı onlara bağırıp çağırmak olarak kodlamış bana bişey dediklerinde eşim annesine bağırıyor anneside artık ben yaptırıyorum sanıyor birde görümcem okuyordu eve döndü kayınvalidem evde pısırık suskun kimseye hiç bişey diyemeyen bir kadındı şimdi görümcem eve gelince ikisi bir oldular benim kimsem yok aile apt yaşıyoruz sanki onlar bir aile ben dışlanmış olanım eşim yokken bana söyleniyor eşim varken yada n’aptınız bu kıza dediğimde biz bişey demedik biz bişey yapmadık deniyor ve hepsi bir oluyor ben kendim duygularımı açıklayamadığım için daha kötü durum oluşuyor ve kötü davranılıyor nasıl davranacağım
Gizli Kullanıcı
Niye ona bu kadar anlam yüklemiş olabilirim?
Merhaba hocam. .Ben bir süre önce sanaldan biriyle tanıştım ve onunla düzenli olarak konuşuyorduk. Bu iletişim, başta basit bir tanışıklıktı ama zamanla bana daha fazla anlam ifade etmeye başladı. Onu birkaç kez rüyamda bile gördüm (ya hesabını bulamiyordum ya da baktığımda bir sürü foto paylasmisti ama hiçbiri o değildi farklı erkek yüzleriyle gördüm hep onu hala da görmeye devam ediyorum bı turlu anlayamiyorum neden? Niye bu kadar beni etkiledi ki hiç görmediğim çocuk) Ama sonra bir şeyler değişti. Eskisi gibi yazmamaya, uzaklaşmaya başladı. Benim için anlamlı olan bu iletişim, onun için ne kadar ciddiydi, hâlâ emin değilim. Artık konuşmuyoruz ama içimde hâlâ cevaplanmamış sorular var. Acaba ben fazla mı bağlandım, o mu yüzeysel kaldı? Yoksa sadece geçici bir ilgi miydi ve ben bunu büyüttüm mü? Şimdi hem onun yokluğuna alışmaya çalışıyorum hem de bu süreçte Kendi ailesiyle duygularımı anlamaya. Bu kopuş, sanki bana bir şey öğretmeye çalışıyor ama ne olduğunu tam çözemiyorum. Aslında birbirimize asla ait değiliz denk değiliz bana bıraksalar hayatta konuşmazdim gerçekte. Benden yaşça da küçüktu. Hiç bulusmadik uzak mesafeydik biz. Beni üzen asıl şey; benim anlam yukledigim kadar onun bunu ciddiye bile almamasiydi.
Gizli KullanıcıHayatın içine dahil olamamak
Ben yüksek kaygısı olan stres ayrılık heyecan durumlarında mide bulantısı öğürme donma tepkisi veren o an ne yapacağımı bilemeyen biriyim. Uzun süredir hayatımda önemli dediğim tüm insanlar çıktı. Genelde ben insanları bırakamıyorum onlar beni bıraktı. Erkek arkadaşım oldu onunla uyuşan bir şeylerimiz yoktu hatta eski ilişkisini unutamamıştı ilişkinin en başında bir şeyler yakaladım çabalarsan unutmaya hazırım dedim. Çabalayacağımı söyledi ama olmadı karakterlerimiz hayatı yaşama şeklimiz de birbirine uymuyordu. Farklıydık. O çok sosyal ben sakin bir yapıdaydım. Ama geçinmeye gönlümüz vardı. Sevgi emek vardı. Tabi bu emek en çok benimdi. Kıyafetlerimden ödün vermiştim o muhafazakar biriydi. İlk ilişkisi kıyafet yüzünden bitmiş. Ben de onu tanıdığımda daha hiçbir şey yaşanmadan kıyafet konusunda fedakarlık yaptım. Ama sonradan olan olaylar. Onun kendiyle çelişmesi sürekli eski ilişkisine dair şiirler notlar çıkıyordu. Eski ilişkisinden sonra terapi almıştı. Bana daha temkinli davranıyordu. Duygularımı üzülmemek için göstermiyorum diyordu. Kalp ve mantık şeklinde ilerliyordu. Ama ben tamamen duygusal gidiyordum bu yüzden çok yara aldım. Özellikle en sonunda bu notları şiirleri görünce onun benim aramda hiç böyle şeyler yaşanmamıştı. Kahroldum resmen o da benim de beklentilerim karşılanmadı diyerek ayrıldı. Ben kız arkadaş konusunda da sınırları olan biriyim ona bunu dile getirmiştim o da gizli gizli mesaj atıp siliyordu yanımda. Bunlar da üst üste gelince bitirme kararı aldı. Oysa bu kararı ben vermeliydim. Her hatada onu anlayıp asla yargılamayıp yanında kalmaya devam ediyordum. Bittikten sonra kıyafetlerime döndüm. Aradan 1 sene geçti onun şarkılar paylaştığı platformdan sürekli neler paylaşıyor diye baktım baktığımı anlayınca buna yönelik şeyler paylaşmaya başladı ben de artık bittiğine dair kıyafetime döndüğümü paylaştım şimdi ona her şeyim kapalı. O ise hala beni sevdiğini geri dönmemi bekliyor. Bense artık o 2 sene önceki sürekli alttan alan fedakarlıklar yapan kişi değilim bu süreçte en yakınım diyeceğim insanları kaybettim. Artık eski neşem yok kendi köşeme çekildim hayatın içinde değilim. İş konusunda kaygılı olduğum için işimi de kaybetmiştim. Hayata yeniden başlamak istemek çok güzel ama bir seçenek yok . Kendim için kurduğum güzel hayaller yaşadığım hayatla çok ters. İş konusunda geri dönüş alamıyorum evde olduğum için de sürekli bir ihtimal var mı diye geçmişi düşünüyorum ama biliyorum ki geri dönersem o hayatın içinde olan birisi beni anlamayacak ben yine ona uyum sağlamak zorunda kalacağım ve bu sefer de biterse beni toparlayacak kimse yok çevremde. Devam edersem onun istediği bir hayatı yaşayacağız resmen. Yeni başlangiç yapmak istesem yol yok. Kendimi hep iyisine hazırlayıp kötü bir senaryo içinde bulmak istemiyorum. Şu an hayatımın kalemi benim elimde nasıl yazarsam öyle gidecek ama ben ne istediğimi bilmiyorum. Onu sevdiğim için geçmişle bağım çok fazla ama onun ise yalnız kaldığı için veya sonradan değerimi anladığı için böyle yaptığını düşünüyorum. Ama aynı kişiyi bulamazsınız aynı kişi de bile denir ya ne o eski benim ne de o kişi aynı kişi. Sorsanız şu an çok çabalamak istiyor ama eski ilişkisinde çok acı çektiği için bir daha birini bekleyip hayatı kaçırmak yalnız kalmak istemiyor. İkimizde birbirimizle olursak çok değişip fedakarlık etmemiz gerekecek ama sevgi her şeyi kurtarmaya yetecek mi işte o muamma. Hayatın tam ayrım noktasındayım nereye gideceğimi yolumu kaybetmiş durumdayım. Çevremden çok koptum hayattan çok koptum. Yaşım gereği artık cesur yanım kayboldu. Ama kendim içinde çok bir seçenek kalmadı. Seçeneksizlikten değil gerçekten seviyorum ama mantığım onunda mantığı bunu zorlaştırıyor. Çevreyle uyumumuz yok onun hayatı bambaşka ben ise sürekli evdeyim. Böyle bir yaşam sürüyorum. Tüm bunalrla savaşmak çok yorucu kendi hayatımı kuramadım daha belki onunla devam etsem hayat daha kolaylaşacak bilmiyorum. Neyi seçeceğimi bilmiyorum hani acını seçmekte özgürsün diye bir laf var ya iş o acı hangisinde büyük olur onu kestiremiyorum. Ben ilerlemekte istiyorum ama önümde yol da yok. Tutunacağım bir şey kalmadı. Bana tavsiyeleriniz ya da psikolojik olarak sorunum nedir nereden başlamalıyım bahsedenseniz çok sevinirim cevabınız içim teşekkür ederim
Gizli KullanıcıEşimin huyunu değiştirmek istiyorum ama olmuyor
Eşimin istemediğim bir davranışı var. Bunu evlendikten sonra öğrendim. Ve bu benim kanımca onu daha çok sıkmama ve tartışmaya kadar ilerliyor. İki tane çocuğum var. Onların yanında tartışmamak için hep içime atıyorum ama kaldıramamaya başladım. Ne zaman konuşmak istesem bir şekilde konu kapanıyor ve ben uzatıyo oluyorum. Eşimin huyunu değiştirmek için çok çabaladım ama olmadı. Hep yerimde saydım. Artık hiçbir şekilde tepki vermek istemiyorum sizce ne yapmalıyım uzak olsam çocuklarım etkilenir diye korkuyorum durmasam kafamda aynı senaryolar dönüp duruyor ve bi sonuca varamıyorum.
Gizli KullanıcıKendimi neden sürekli yetersiz hissediyorum?
Herzaman ikili ilişkilerde kendimi yetersiz hissederim konuşurken bişey anlatırken hep kaygılanırım, bu yüzden de devamlı susuyorum, ve insanlar benim suslunluğumdan genelde şikayetci çünkü konu açamıyorum yargılanırım diye. Yalnızken de kendimi hep başkalarıyla kıyaslıyorum, sanki herkes benden başarılı güzel ahlaklı, ben eksik kalmışım gibi hissediyorum. Bazı hemcinslerimi görüyorum mesela birşeyler paylaşıyorlar hemen kıskanclık geliyor. Neden onlar böyle yaşıyor bende yok diye sonra da onlara özenip bende bişeyler yapmak istiyorum mesela üzerlerindeki elbiseler falan hemen benzer bişeyler arıyorum ki bende onlar gibi olayım . Ondan sonra kendimi iyice yetersiz görmeye başlıyorum, ama bazen de farkına varıyorum herkes farklı sen onlarla kıyaslayamazsın kendini diyorum onların durumu ayrı senin ayrı ama durduramıyorum kendimi.
Gizli KullanıcıEşimin sürekli modu düşük.
Eşim 29 ben 22 yaşındayım. Severek evlendik. Evliliğimiz bir yıllık. Ve ben bu süreçte evime yakın başka bir şehirde lisansımı tamamladım. Üç gün evde kalan günler üniversitedeydim. Neyse mezun oldum ve evdeyim. Ancak yaklaşık iki aydır evde olmama rağmen ve ilk yılımız olmasına rağmen eşim sürekli yorgun ve mutsuz enerjisi yok. Çokça ilgisiz ve tartışırsak küsüp trip atan o oluyor. Ne yapmalıyım bilmiyorum. Bu durum nişanlılık sürecimizde de vardı. Beni mutlu etmek için çok nadir bir şeyler yapar. Ben genellikle kendim isterim. İlgi istediğimi söylerim. Beni seviyor musun diye sorarım. Özellikle tartıştığımız zaman haklı ve haksız olsun sürekli o trip atar ve özür dilemez. Ben adım atarsam konuşur. Takdir edersiniz ki okul hayatım ile birlikte evlilik oldukça beni yıprattı. Bu süreçte elbette bana yardım etti. Bunu bilerek yola çıktık ancak ruhumu beslediğini düşünmüyorum. Bana değer veriyor gibi hissetmiyorum. Kendisi zaten çok konuşan dilli samimi biri değildir. Yani nasıl desem bilmiyorum. .. Ağır ve sert bir yapısı var. Bazen çok iyi oluyor. Özellikle cinsel ilişki esnasında güzel olduğumu beni çok sevdiğini söylüyor. Ama günlük hayatta buna dair bir şeyler hiç söylemez. Yapmaz. Birlikte planlar hep ben isterim ve ben yaparım onunda çoğunu gerçekleştiremeyiz. Kaçan kovalanır mantığı ile üzerine pek düşmek istemiyorum. Ama artık çok yoruldum. Ne yapacağım nasıl bir yol izleyeceğim bilemiyorum. Onun enerjisinin düşük olması ve ilgisiz davrandığını hissetmem benim de hayat motivasyonumu oldukça düşürüyor. Sizce ne yapmalıyım?
Gizli KullanıcıAnksiyete bozukluğu ve atak
İşte sürekli kötü düşüncelerle oluyorum her şey iki kere düşünüyorum ya da bilmem kaç kez düşünüyorum kendini bilmiyorum sürekli karamsar kötü düşünceler geliyor kendi evimde bir sürü travmatik bir şey yaşadım yani o kadar kötü travmatik olay olmasına rağmen ben de çok kötü bir etki yarattı o eve döndüğüm anda kendimi kötü hissediyorum sürekli 6 saniye de hatta geçiriyorum herkesle rezil olacağım bayılacağım diye ödüm kopuyor ailemden bana bahsetmek iyi kesinlikle istemiyorum çünkü onlar gitse ben çok kötü olurum yani daha beter olurum çünkü ben yaklaşıyorum 8 ay önce biz yemekten zehirlenme yaşadım hastaneye kaldırıldım sonra hastanede kaldım İlk gün çok kötü panik atak geçirdim yani kimse yoktu tanımadım kişiler vardı tabii ki çok kötü oldum hemen annemlere haber verdim daha doğrusu annenler gelmek istedi ben hayır gelmeyeyim ben iyiyim dedim telefonu kapattım sonra işte panik atak geçirdim bunu hala sonra öğrendim panik atak olduğunu benim sonra 8 ay çok kötü geçiyor hala panik atak değil de anlık senede bozukluğu dolmuştu işte her şey iddia alma bir olay olarak görüyorum bir şey canım sıkıldığında hafif bir strese girince de midem bulanıyor işte karnıma ağrı giriyor terlemedi deme bayılma hissi nefes alamama rağmen düşünüyorum çünkü maddi durumu biraz sıkıntılı yani kendim olduğum için bir yerde de çalışmıyorum işte anne babama hiçbir şey söylemiyorum kesinlikle o durumundan haberleri yok olmamalı da işte bu ben böyle düşünceleri hem böyle bir kötüyüm diyorum ya 8 ay 8 aydır ama ben bu düşüncelerle yaklaşıp 5 yıldır yaşıyorum ufak ufak panik ataklar geçirdim ama üç dört falan üç dört aya kadar ben de onlar evet panik atak olduğun için kesinlikle bilmiyordum düzenli olarak bir psikolog bulmam lazım tedavi olmam lazım diye düşünüyorum
Gizli KullanıcıSizce amacı nedir?
Merhaba ben Aydan 31 yaşındayım. Bir ay önce bir beyefendi ile tanıştım kendisi 47 yaşında. Dün bana açıldı benimle bir yola girmek istediğini söyledi. Tamam ben de isterim dedim ama konu bir iki cümle sonra farklı yerlere geldi. Daha ilk günden cinsellik konuştu. Yatakta ve dışarda bakımlı olacaksın dedi fantaziden bahsetti bunlar normal mi . Yani ilk sevgililik gününde bunları konuşması ve yani belki ben evde doğal rahat olmak isterim evlenince . .Ama hem cinsel hem böyle konuşması ne kadar doğru? Ne yapmamı önerirsiniz?
Gizli KullanıcıAilemin beklentileriyle nasıl başa çıkabilirim?
Pornografik bağımlısıyım napmalıyım çok stresteyim napmalıyım gelecek kaygılarım var napmalıyım ve derse odaklanamama sıkıntım var napmalıyım lütfen bana detay verin ve herşeyi çok düşünüyorum gelcek korkularım var sınıfta kaldım ve birdaha okula gidicem kalıcam diye çok korkum var napmalıyım lütfen bana bilgi verin nolursunuz gelecek kaygılarım var ve o pornografik bağımlılığımı lütfen söyleyin artık bırakmak istiyorum lütfen yardım edin snnsb ksksk
Gizli KullanıcıGelecek Kaygısı ve insan ilişkilerinin yük gibi gelmesi
hukuk okuyorum eylülde son sınıf olacağım ve hakimlik istiyorum. Ama bu ara sürekli mezun olunca ilk beş sene emirates hostesliği yapmak birikim yapmak sonrasında trye gelip hakimlik yapma düşüncesi var. Normalde böyle bir fikrim yoktu hep çok emindim hakimlikten bu ara değişti bu fikrim. Fakat kimseyle paylaşmadım bu fikrimi henüz. Hatta belki ömür boyu bile hosteslik yapabilirim çünkü evlilik çocuk ikili bağlar bana hep yük gibi geldi. Hosteslik bu açıdan bana çok uygun. Evlenmesem çocuk yapmasam çok mutlu bir ömür yaşarım biliyorum çünkü ben kendi ömrümü yaşamak istiyorum anne ya da eş sıfatıyla edindiğim bir ömrü değil. Hakim olursam elde edeceğim para ve ve türkiyeye bağlı yaşamak özgürlüğüme dokunuyor gibi hissediyorum çok itiyor beni bu düşünce bu aralar. Ayrıca ailem ve insanlarla bağ kurmak hep yük gibi geldi bana hala da öyle geliyor. Hosteslik bu açıdan bana çok uygun geliyor yapabileceğime de eminim hatta buna yönelik planlarımı yapmaya başladım. Plak taktırmak için işe giriyorum ki ömrümde daha önce sadece 15 gün çalışmıştım. Çünkü tek amacım okumaktı ve onuda yapıyordum zaten para kazanmak için bir sebebim yoktu. Şimdiyse işe giricem diş plağı taktırmak için çünkü hosteslikte dişler önemli. İngilizce seviyem iyi zaten ama yine de şimdiden mülakat sorularına bakmaya ve cevaplamaya çalışıyorum. Okul başlayınca ingilizcemi daha da geliştirmek için çalışacağım. Ailem bunu kabul etmez yüksek ihtimalle ama mezun olduktan sonra olursa hosteslik olacak ilk tercihim bir şekilde ikna edeceğim ve dubaide kalmaya başlayacağım. Böylece ne ailem ne bir başkası bana yük olmadan özgürce yaşayacağım aileme para gönderirsem beni darlamazlar diye düşünüyorum. Bir yanımda yalnızlıktan korkuyor ama özgürlük arzusu daha ağır basıyor. Hosteslik olmazsa çok üzüleceğimi biliyorum çünkü özgür olamayacağım gibi geliyor. Hakimlikten asla vazgeçmedim ama hemen başlamak istemiyorum galiba. İnsanlarla sürekli bağ kurma düşüncesi ve iş arkadaşı olma durumu beni korkutuyor o yüzden zaten hem hakimliği hem hosteslik daha bireysel işler olduğu için tercih ediyorum. Hakimlikte duruşmada insanları görüyorsun diğer günler dosya üzerinden çalışıyorsun ofiste maksimum çay yemek molalarında görüşürüm iş arkadaşlarımla ona da dayanabilirim. Hosteslikte uçuş güzergahı değiştiği için sürekli çalıştığın kişiler değişiyor. Zaten bu kaygılar yüzünden ilişkim vs de olmadı hiç . Bir ilişki hiç bir zaman amacım da olmadı yani biriyle sevgili olmak flört etmek bunlar benim amacım olmadı hiç. Flört ettiğim insanlar oldu ama konu ilişkilere gelince sevgili olmak isterlerse ve anlarsam direkt uzaklaşıyorum o insandan. Mesafe koyuyorum ve kaçıyorum. Bunu aşmam gereken bir problem olarak görüyordum başta ama artık öyle de gelmiyor. Toplumun aile olma sevgili yapma evlenme gibi kalıplarından da çok bunaldım. İlişkilerim olabilir ama neden evlenmek zorundayız ki ya da evlendik diyelim neden aynı yatakta yatmak zorundayız neden sürekli iletişim kurmak zorundayız neden birine bağlı yaşamak zorundayız yaani. Bu kalıpların dışında da ilişkileri kabul eden kişiler henüz bana denk gelmedi . Ben her açıdan özgür olmak istiyorum . İş , evlilik, aile , ikili ilişkiler. Özgürlüğü ilişkilere yeteri kadar emek vermemek olarak tanımlamıyorum ama ilişkiye harcananan emek bana yük olarak geliyor . Yük olarak gelincede yapmak istemiyor insan .
Gizli Kullanıcı
