Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Neden potansiyelimizi erteleriz?
Hayatım boyunca hep geride duran biriydim. Küçüklükten beri çekingen sessiz biriydim. İlkokul öğretmenim kalemle yazı yazmayı öğretirken gözüm yüzüğünü takılmıştı kalemimi yere fırlatmıştı herkesin önünde. Duygularımı paylaşan bir çocuk değildim. Çocukluğumu hatırlamam ama hatırımda kalan şeylerdendir bu anı. Hep sessiz sakin şımarmayan kenarda oturan biriydim. Belli bir yaşa kadar çok yaramaz yemek yemeden biriymişim. Hala da yemek seçerim özellikle yemek stresli anlarımda hep zulüm olmuştur. Kaygı bozukluğum var bu lisede sınıfta kalıp tek başıma okula başlamamla oldu. Kimsem kalmamıştı. Başarısız olmuştum. Ailem sürekli beni zorluyordu. Kusarak öğürerek okula gidiyordum. Çünkü bir önceki sene beni seven bir çocuk vardı benim sevdiğim çocukla ikisi arkadaştı. Beni kandırıp sevdiğim çocuk gibi oynatmıştı telefonda beni o beni seven çocuk yapmıştı bunu. Fotoğtaflarımı alıp tehdit ediyordu beni. Ertesi sene okula başlarken kimsem olmadığı için hep bir kaygılıydım. Çok geçmeden biriyle sevgili oldum. 10 yıl devam etti. Ben çok içe dönük kalmıştım. O da özgüvensiz briiydi. Birbirimize benzedik. Her şeyi beraber yapınca benim hiç arkadaşım kalmadı. Kendi hayatım diye bir şey yoktu. O işe başladı Üniversiteden sonra beni aldatıp ayrıldı. Ben ondan sonra sınavlara hazırlandım. Onunla körelmiştim arkadaşlarım oldu onlar da teker teker dağıldılar. Bir türlü yerimi bulamadım. Sonra bana birini önerdiler o da muhafazakar biriydi kıyafetlerimden ödün vererek başladım eski ilişkisini unutamamıştı sonradan öğrendim her şey telefonunda duruyordu. Çabalarsan unutmaya hazırım yaşananları dedim. Tamam dedi devam ettik. O aşırı sosyal iyi bir üni mezunu hayatın içinde biriydi. Bense çevresi olmayan yolunu kaybetmiş kaygılı biriydim. Onun hayatı bana çok güzel geldi en başta. O körelen tarafım onun enerjisiyle yğkselir diye düşündüm fedakarlık sebebim buydu en başında sonra onu tanıdıkça sevmeye başladım ama bana öyle hatalar yaptı ki. Ayrılsam hayatın içinde yalnızdım. Devam ettim. Yapılanları kabul ettikçe o da dozunu artırarak yalanlarla geldi. Bunları tabi şu an fark ediyorum. Çünkü hayatını kurmuş doğru yolda giden birisi bense yönümü kaybetmiş biriyim. O hayatın içinde kendince yanlış yapıyor ama benim affediyor olmam bu ilişkiyi devam ettiriyordu. Tüm bunları kabul etmesem de kendi hayatımda bir vasfım yoktu. Onu iyileştirirken kendimden uzaklaştım. Tüm bunlar üst üste gelince ben ne için çabalıyorum hem güvenmiyorsun hem benimlesin evet ben yalan söyledim ama benim de beklentilerim karşılanmıyor gidemiyorum da bu ilişkiden senin gibi. Ayrılalım dedi. Haklıydı. Benim kendime yaptığımı bir başkası da bana yapıyordu. E sen demek ki her şeyi affediyorsun hem de tepki verip gitmiyorsun. E ben de hata yaparım gitmem diyerek kalmış ilişkide. 1 sene sonra yine ben baktım profiline ben başlattım yine her şeyi ama bu sefer o da duygusuna yenik düştü. Kimse adım atmadı ama kimse de gidemedi. Ben yine olduğum yerdeyim o ise hayatını yaşamaya anlam çıkarıp ders almaya veya benimle olup aşk için yok olmaya kendinden vazgeçmeye karar verdi. Paylaştığı sözler böyleydi. Ya beni bırak ya da bu aşkın içinde birlikte yok olalım. Ama doğrusu ayrı olmak. Çünkü yaşanan şeyler dışında da bir ortak nokta bulunmaya çalışılsa bile. Mizaçlar farklı. Uyum sağlarken her iki tarafta kendisini kaybediyor. Fedakarlık yapsam o hayatından ödün vermiyor. Ben de yolumu kaybettiğim için her şeye evet derken buluyorum kendimi. Ne bir arkadaşım var ne de derdimi anlatacağım birisi. Ben onun yanındayken içimdeki çocuk ortaya çıkıyor onun da öyle ama sivri uçlarımız çok var. Yorumlarınız için şimdiden teşekkür ederim
Gizli Kullanıcı
Umutsuzluk ve karamsarlık hissi nasıl geçer?
Yaşadığım şeylerden sonra çok karamsar ve umutsuz hissediyorum amaçlarımı yapacak gücü bulamıyorum kendimde çevremdekiler de negatif olduğu için daha da dibe çöküyorum herkes bana her konuda şanssız olduğumu söyleyince umudum iyice tükeniyor her gün iyice dibe çöküyorum sanki herkes çok mutlu da yolunu buldu da ben eksik ve yetersiz kaldım gibi hissediyorum tükendim çok fazla ne yapmam lazım çok kötüyüm
Gizli KullanıcıYeni anneyim bazı konularda takıntı haline getirdiğim düşüncelerim var. Ne yapmalıyım?
Merhaba , yaklaşık 2 aydır anneyim yeni bebegim oldu. Fakat belli noktalarda takıntı haline getirdiğim ve ne yapmam gerektiğiyle ilgili düşüncelerim var. Bebegim yillar suren tedaviler sonucunda kendiliğinden olan mucize bebeklerden. Fakat doğduktan sonra kabul edememe ne yapacağını bilememek gibi his ve düşüncelere kapıldım. Bu süreçte ailem ve kayinvalidem yanımdaydı ama devamli olarak onlar ilgilendi , ben kucağıma alamadım emziremedim altını ve üzerini değiştiremedim çünkü hepsini kayinvalidem yapmak istiyordu. Bebeğime alışmam biraz zaman aldı. Sonrasinda bebeğimi hastalık kapmasinsan korktuğum için opturmek istemedim , ben ne söylesem anlaşılmıyor, eşim de hiç bir şey söylemiyor benim abarttigimi düşünüyor, fakat ben her seferinde güzel bir dille ne kadar uyarı yaşamda fayda sağlamadı, ya da biz yan yana geldiğimizde en ufak ağladığında kucağımdan almak istiyor bende hayir diyerek vermiyorum, bana söyle yap böyle yap diye uyarılarda bulunuyor kotu niyetli olmadığınin farkindayim ama. Böyle olunca ciddi geriliyorum ve çıkmaz da hissediyorum ne yapmalıyım
Gizli KullanıcıEşim çok olumsuz ve eleştirel bakış açısı var. Ne yapmalıyım?
2 senelik evliyim ve bir bebeğim var ancak eşim hayata bakış açısı hep olumsuz. . her aldığını bebeğime olsun bana olsun lafını sözünü eden biri. . Artık bu durumdan dolayı iletişimimiz de problemler yaşanmaya başladı. . Yani ne yapacağımı şaşırdım açıkçası. . Yüzük almıştı bugün bana diyor ki "onun parasıyla farklı şeyler alırdım. " diyor. . çok üzüldüm söylediği karşısında mesele iş konusunda istediğim bir bölüm var orada çalışmak istiyorum hiçbir şekilde destek olmuyor ben onun gibi hiç değilim her konuda arkasında olur yeri gelir yardımda ederim. Ne yapmam gerekiyor nasıl ilerleyeceğimi bilemiyorum. Psikiyatri bile onun için pek bir faydası yok ilaç veriyor diyor psikolog deseniz onu da kabul eden bir yapısı yok. .
Gizli KullanıcıNasıl sağlıklı bir ilişkim olur
Babamın annemi ben daha çok küçükken aldattığını öğrenmem bunun yüzünden evde oluşan çok büyük kavgalar evde sürekli içki kaynaklı kavgalar ama düşünsenize siz daha çocukken her şeyi biliyorsunuz ve hep öyle devam ediyor babam çok bencil bitir adam hayatı boyunca bizi hep ikinci plana attı arkadaşları çevresi daha önemliydi bizimle vakit geçirmeyi hiç sevmiyor bu yüzden de asla geçirmedi zaten bende bunları görerek büyüdüğüm ve baba kız ilişkimizin sıfır olmasından dolayı mı bilmiyorum 21 yaşındayım şimdi evlilik düşünmüyorum zaten ama konuştuğum biri bile olamıyor ileride biriyle evleneceğimi düşünemiyorum hayal bile kuramıyorum birinin beni seveceğini de düşünmüyorum asla belki seviyor ama inanmıyorum sanki her an bana yalan söylüyor beni bırakıp gidecek gibi ilişki yapamıyorum bu beni hayatım anlamında çok zorluyor ne yapmam lazım nasıl düzeltebilirim
Gizli Kullanıcıyeme bozukluğuyla nasıl başa çıkarım
sabah yada gece farketmeksizin bir an kalkıyorum ve yemeye baslıyorum kendımı durdurmaya calıstıgım her an dahada cok yıyorum ve her seferınde yapmıyacagım dedıgım zaman birdaha yapıyorum artık o kadar sıkıldım ki bu durumumdan kilo vermıs bırı olarak geri kiloları alıcagım ıcın cok korkuyorum ve uzuluyorum ve suan tartıya bıle cıkamıyorum kendıme bakamıyorum gercekten ne yapacagımı bılmıyorum aileme söylemeyede utanıyorum ne yapacagım
Gizli KullanıcıAilemi nasıl ikna edebilirim
Merhaba ailemle uzun süredir anlaşamıyorum ne desem bir kavga küfür kendimi çok kötü hissediyorum beni anlayan dinleyen kimse yok yakında alan seçimi yapılacak ben ea istiyorum ama ailem sayısal seçmemi istiyor onlardoktor olmamı istiyor ben psikoloji okumak ünide ders vermek ama olmuyor anlamıyorlar çok değersiz ve çaresiz hissediyorum bir şeyleri zordan yapmak ve istediğim hiçbir şeyi yapamamak canımı öyle bir acıtıyor ki ölmek istiyorum olmuyor anlatamıyorum nasıl ikna edebilirim ne yapabilirim nasıl kurtulurum bu kuyudan?
Gizli KullanıcıStresle mücadele
Merhabalar size en çok zorlandığım bir sorunumdan bahsetmek istiyorum. 20 yaşındayım ve her şeyi gereksiz stres yapıyorum. Mesela ağustosun sonunda yaz stajı yapacağım ama bunun stresine aylar önce giriyorum nasıl olacak yanlış bir şey yapacak mıyım gibi, en kötüsüde bunun için planlarımı erteleyip staj bitsin rahatlacağım o zaman bunu yapacağım demek. Ama asla öyle olmuyor kendimi bildim bileli bir şeyler için çok stresleniyorum. 2026 senesi için hem kpssye hem yksye gireceğim. Şuan zaten bir önlisans mezunuyum ama hayalimde ki bölüm başkaydı. Eğer bu sınavlardan istediğim puanı alırsam ne yapacağım ya da alamazsam ne yapacağım diye strese giriyorum ama sınavlara daha girmedim bile aslında mantıklı olan elimden geldiğince çalışmak ve o iki sınavın sonucuna göre bir karar vermek ama akışına bırakamıyorum. Bunlar hayatımdan şuan ki sorunlarımdan örnekti ama genel anlamda sorunlar farklı olsa da hisler aynı oluyor. Aşırı düşünme, mutlu olmayı ertelemek ve mutlu olmayı bir şeylere bağlamak en çok da streslenmek. Aslında basit gözüküyor ama bu düşünceler beni çok yoruyor. Sorum da şu hayatımdaki bu stresi nasıl yönetebilirim, bu stres seviyemi nasıl düşürebilirim?
Gizli KullanıcıKarım ve annem
26 yaşındayım nişanlıyım yurtdışında çalışıyorum nişanlandığımızdan bu yana sürekli tartışmalar kavgalar çıkıp duruyornişanlım öncesinde sürekli ayrılıkdan bahsedip duruyordu en başından beri güven konusunda problemleri vardı biliyordum ama çözeriz ederiz dedik bu konuda herşeyi kendi adıma yaptığımı düşüyordum işe giderken yazmak fotoğraf atmak öğlen molada konuşmak akşam eve giderken fotoğraf atmak yazmak bütün boş vaktimi ona ayırmak gibi sonra bi gün İstanbul’a evimize geldiler o başka bi şehirde oturuyor ilk önce küçük kız kardeşi geldi biraz süre geçti normal gibiydi Herşey sonra diğer kardeşi geldi gelir gelmez söylenmeler laf etmeler sonra bi kaç gün geçti biz nişanlım la tartıştık alışveriş yaptık gezdik en güzel yerlere götürdüm ne isterse almaya çalıştım arabada otururken bana hiç bişe almıyorsun diye tartışma çıktı bende sonunda sinirlendim nankörsün dedim işi baya büyüttü sonra kardeşinin yanına gitmek istedi götürdüm kardeşi ağladığını görünce çıldırmış gibi davranmaya başladı hakaretler küfürler ve daha birçok şey bu arada nişanlımda bana vurmakla meşgüldü sonra evimizin önüne geldiler orduda aynı şeyler devam etti hakaretler küfürler bütün mahalle penceredeydi sonra eve çıkardık orduda devam etti sonrasında annem bu durumdan dolayı nişanlıma kardeşi için bişeyler söyleyip durmuş bundan dolayı da annemle konuşmuyor ne zaman anne lafı çıksa yine hakaret sonra annecisin bilmem ne oturacağımız yeri dahi onun istediği şehirde ve semtte almaya karar vermiştim sonra bi türlü çözemedik ben çözümler sundum zaten ayrı şehirlerdeyiz bayramdan bayrama gideriz dedim onda bile hale ben gitmem aramam sormam deyip durdu ben kendi anneme giderim sen kendi annene diyip duruyo erkekler konusunda sürekli genelleme yapıyor erkekler şöyle erkekler böyle hakaret yine güven konusunda sıfır şuan ayrılık noktasındayız çözemedik çözemiyoruzdip not : yurtdışına gitmek için evlilik yapmıştık bundan dolayı da şuan mehir istiyormehirini benim alabileceğimden daha yüksek bi Mebla söylemişti ne yapacam bilmiyorum aramızda kesinlikle cinsel münasebet olmadı el ele tutuşma öpme gibi şeyler olmuştur sadece o kadar
Gizli KullanıcıKendimi nasıl daha enerjik daha çok severim?
İyi günler ben 26 yaşında evli ve tek çocuklu biriyim. Eşimle severek evlendim 2 yıldır evliyim ama evlilikte kendimi kaybettiğimi hissediyprum eski neşeli ben yok gibi. Eşim çalışkan biridir iyi biridir ama çok fazla çalıştığı için geri kalan zamanındada ya uyuyup yada yattığı için kendimi artık çok yorgun hissediyorum. Para konusunda da çok sıkıntı yapan biridir tam cimri değil ama aşırı bi tutunluluğu var elbise alma yada birşey alma konusunda çoğu zaman istemez o çalıştığı içinde ben evde çocuk baktığım için beni parayı nasıl kazandığını bilmiyosun diyip durur. Artık eski sevgimin azaldığını hissediyorum. İçinden nasıl çıkarım kendime nasıl dönerim bilmiyoum psikoloğa da gidemiyorum para sıkıntım var o yüzden burdan belki öneri yapabilinirse yapılsın istiyorum. İlk önce kendime bakmam lazım biliyprum ama bu bunalmışlıktan nasıl çıkarım bilmiyorum. Eşimle çoğu görüşümüz uymadığı için para harcama konusunda yada eve birşey alma konusunda artık onunla sürekli başa dönüp kavga etmek istemiyorum. Kendimi yorulmuş onunla birşey tartışmaya gücüm yok gibi hissediyorum. Eski benide özlüyorum sıkıştım gibi hissediyorum mutlu olamıyorum. Nasıl çıkarım bu durumdan?
nurelif
