Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

2 yaşındaki oğlum tırnak yiyor

2 yaşındaki oğlum tırnak yiyor ne söylersek söyleyim aksine daha fazla yapmaya devam ediyor ne yapabilirim. Ben kendimde kaygılandığımda hala giyiyorum benden örnek aldı muhtemelen ben artık yanında dikkat ediyorum lütfen yardımcı olurmusunuz🥲 Emzirmedende ayırıyorum bir ara çok bunalmıştım biraz sabırsız çıkışlarım oldu ama şu an gayet güzel bir şekilde anlatıyorum artık sütün bittiğin artık büyüdüğünü küçük bebeklerin meme emdiğini anlıyor beni ama hala ısrarla bazen çok ağlıyor napıcağımı bilmiyorum

Gözümde işleri büyütmeyi nasıl bırakabilirim?

Birkaç senedir yaşadığım normal gördüğüm fakat artık tüm hayatımda stresini yaşadığım şeyler var. Herhangi bir toplanma temizlik planı veya taşınma gibi olaylar yaşarken çok daha fazla yaşıyorum bu durumu. Yarım saat vaktimi almayacak işler tüm günümü alacakmış gibi hissediyorum ve asla bu işlere başlama motivasyonum olmuyor. Başlayınca da hemen bir bahane bulup sıkılıp başka bir işe odaklanıp yapmam gerekenden kaçıyorum. Bir işi görev edinince de 1 saatimi alacak dahi olsa o gün başka plan yapamıyorum çünkü tüm günümü harcayacakmış gibi hissediyorum. Çoğu zaman gerginim tahammülüm çok az ve karşımdaki kişiyi dinlerken odaklanmakta zorlanıyorum. Bazen dinlediğim şeyleri o dakika içerisinde unutuyorum dinleyemediğimi anlıyorum. B12 değerlerim sınırda fakat yaşadığım çoğu şeyi kolayca unutuyorum yaşadığımı bile hatırlayamıyorum. Hatta bazı zamanlarda yaşamadığım şeyleri yaşadığımı zannedip olmamış anıyı hatırlıyorum. Ve artık kimseyle uzun süre iletişim kuramıyorum ara ara konuşmayı tercih ediyorum fakat yalnızlıktan da çok bunalıyorum. Herkese güvenim azaldı ve ilişkiye başlamak istediğimde o kişiyi ne kadar beğenirsem beğeniyim bir haftada sıkılmaya tahammül edememeye başlıyorum. Bu tüm düşüncelerimin sebebi nedir ve bir rahatsızlık olabilir mi?

Kaygı

Çok fazla karamsar düşüncem var bunlardan nasıl kurtulurum

En güzel anlarımı bile kendime zehir ediyorum mesela şuan düğünüme çok az var (17)gün eşimi seviyorum evet onunla zaman zaman sorunlarımız var ama bunu doğal karşıkılıyorum. Onun ailesiyle şuana kadar hiçbir problemim olmadı ve şuan kendi ailemle de oldukça mutluyum ama nasıl biliyor musun hani bütün bunların hepsi aynı anda yolunda gidemezmiş mutlaka bir sorun çıkması gerekiyormuş gibi bunu kendime şartlamış gibiyim. Ya annem ölürse ,ya babam ölürse, ya birine birşey olursa da herşey iptal olursa , nişanlımın aklında başkası var mı (kavga sebeplerimizden biri haline geldi), ya o ölürse ,galiba ölüyorum gibi gibi çok fazla düşünce ve bunlardan çok yoruldum

Romantik İlişkiler

Biz adım atınca karşı taraf neden kendini çeker?

Birisi ile konuşuyordum ve o beni tanımaya çalışıyordu ben hep mantıksal bakıp cevaplar veriyordum. Sonrasında ben de bir şans vermek istedim ama ben adım atınca bu sefer o kendini geri çekti. Öncesinde orta yolu bulmaya çalışırken sonra ben böyleyim işine gelirse gibi oldu. Yani bende yansıttığı mesaj bu yöndeydi. Konuşmayı bitirdim ve yine hiçbir çaba yoktu. Bu beni çok kırdı ve üzdü. Neden adım atınca kendilerini geri çekiyorlar ki? Neden çabalamadı? İkimiz de yetişkin insanlarız ve konuşurken de niyeti belliydi iyi anlaşırsak yuva kurmak diye. Böyle diyen birisi ben de onu tanımaya niyet etmişken nasıl böyle olabiliyor? Kafamda hep bu sorular. Zaten ilk kırılmamız güven kırılmasıyla oldu ve ben açıkça hiç çabalamıyorsun bile dedim. Bazı şeyler içten olur istekle olur diye düşündüm, zorlamayla olmaz diye bitirdim ama benimle ilgilenmesi, değer gördüğümü hissetmek, gelecek hayali . .. Bunlar çok güzeldi ve şimdi sonlanmış olması canımı acıtıyor.

Mutlu görünmek zorunda kalmaktan yoruldum

Kendimi nasıl toparlayabilirim mutlu görünmek zorunda kalmaktan yoruldum hep bir sıkıntının içine giriyorum ve bu hiç kolay değil kendimi çok yorgun çok suskun çok kötü hissediyorum herkesten her şeyi saklıyorum ve güçlü mutlu durmaya çalışıyorum bu benim içinde çok zor ve bunun nasıl düzeltebileceğimi bilmiyorum çünkü bu çıkmaz sokak gibi sürekli kendimi aynı durumun içinde bulmaktan yoruldum eski kendimi özledim

Ruhsal değişiklik ve insan ilişkileri

Çok düşünüyorum. En ufak olayı kendi kafamda birçok kez kurguluyorum. Yoğunlukta yaşadığım sıkıntı insan ilişkileri. Bazen arkadaş olmaya başladığımız insanlarla otururken birdenbire aklıma acaba beni seviyor mu veyahut benden sıkılıyor mu gibi düşünceler geliyor. Hep kendi kafamın içinde sorguluyorum. Her yaptığı hareketi izliyorum. Kendi kafamdan yorumlar yapıp duruyorum. Zaten tanıdığım kişilerin %98’i aynı iş yerinde çalıştığım insanlar. Ve orada bazı personellerden sorumlu kişiyim. Çok yorucu olmaya başladı artık. Onun dışında iş yerinde artık zevk alamıyorum. Oradaki insanlar ve olaylar bana çok sıkıcı ve bunaltıcı geliyor. Tahammülüm artık kalmamış gibi. Her şeyi planlamaya çalışıyorum. İnsan sevgim de kalmadı sanki. Kimseye bir şey hissetmiyor gibiyim. Kendimi de anlamlandıramıyorum zaten. Onun dışında bir ilişkim var. Kendisiyle aynı yerde çalışıyorum. İlişkim üç yıldan fazlasıyla devam ediyor. Onunla da birçok sıkıntı yaşadım. Beni seviyor da neden sevdiğini anlamlandıramıyorum. Net bir şekilde açıklayamıyor kendisi de zaten. Onu seviyorum ama içimde öfkem ve hırslarım da var. Ondan başkasıyla keyif almamaya da başladım hayatta. Şu iki yıldır sosyal olarak hayatım bir tuhaf, çok kötü. Çalıştığım yerde birçok insan tanıdım. Ama gerçekten derin bir ilişki kimseyle kuramadım. Öyle hissediyorum. Amacım ne onu sorguluyorum bu hayatta. Böyle hiçbir insanı düşünmeden kafamı yastığa koyup yatmayı da özledim. Ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Sıkıntı ne anlayamıyorum. Duygu durumlarımda o kadar çok değişiyor ki. Bazen iyi oluyorum 2 gün sürüyor böyle sonra yine aynı. Eski beni düşününce yine çok düşünürdüm ama yanımda insanlar olurdu sevdiğim. Daha az kafaya takardım. Yine sorgulardım insanaları ama bu ratte de değil. Güldüğüm şeyler daha çok olurdu. 4 yıldır devamlı çalışıyorum. Eleştiriye çok kaldım. ve bence insanların ne dediğini ya da beni sevip sevmemelerini çok umursar hale geldim.

huzurlu hissetmek için ne yapılması gerekmektedir

İçsel anlamda kendimi sürekli huzursuz hissederken buluyorum. Özellikle akşamları… Gün boyunca her şey normal gibi; meşguliyetler, koşturmalar, insanlarla geçen vakit. Ama akşam olunca, her şey durulup yalnız kaldığımda, içimdeki o tarif edemediğim boşluk yavaş yavaş yüzeye çıkıyor. Birden kendimi, hiçbir neden yokken sıkışmış, daralmış ve anlamsız bir huzursuzluk içinde buluyorum. Sebebini durmadan düşünüyorum. Geçmişi tarıyorum, hislerimi yokluyorum, zihnimi kurcalıyorum. Huzur vereceğini düşündüğüm şeyleri yapıyorum: sakin müzikler dinliyorum, günlüğüme yazıyorum, bazen yürüyüşe çıkıyorum… Ama ne yaparsam yapayım, o his hep geri geliyor. Sanki içimde eksik bir şey var ama ne olduğunu ben de bilmiyorum. Sanki akşam olunca her şey üzerime kapanıyor, gündüz saklanan duygular gece gelip hesap soruyor. Ve ben bu döngüyü nasıl kıracağımı, içimdeki bu huzursuzluğu nasıl dindireceğimi bilmiyorum. Bildiğim tek şey, artık geceleri de huzurlu olmak istiyorum. İçimdeki sessiz fırtınaların dinmesini, kendimle barış içinde olmayı, iç huzuru gerçekten hissetmeyi istiyorum. Ama yolunu henüz bilmiyorum

Çocuk ve Ergen

İnsanlarla iyi anlaşınca kötü hissediyorum

Çok arkadaşım var ve ben insanlarla iyi anlaşınca kötü hissediyorum. Çünkü herkesin küs olduğu sinirini bozan biri var. Ben biri bana gerçekten seni istemiyorum demediği sürece gitmem. Gittiğimde de genelde kavga etmeden uzaklaşırım. Birini sevmiyorsam bile o kişi beni seviyorsa o bitirmeden arkadaşlığımı bitirmem. Kimsenin sevmediği insanlarla bile arkadaşım ve o kişiler genelde herkese kötü davranır ama bana iyi davranırlar. Kimseyle küsmemeye çalışırım. Biri başka birinin kötü olduğunu anlattığında sadece dinlerim ama o kişiyle samimiyetimi bozmam çünkü bana öyle davranmadı. Bunlar kötü şeyler mi,bana öyle hissettiriyor ve bir türlü kurtulamıyorum. Boğuldum ve çıkamıyorum. 17 yaşındayım

Kaygı

Geçmişte gördüğüm rüyalar aklıma geliyor

Ben yaklaşık 3 buçuk ay önce dearilazyon ve depersonilazyazyon yaşadım. Bu yaşadığım olay tamamen bitmeden sürekli geçmiş rüyalarım aklıma geliyor yaklaşık 2 buçuk aydır durduk yere geçmişte gördüğüm rüyalar aklıma geliyor artık bıktım. Bu hale gelmeden önce aşırı şekilde yoğun stres yaşadım sınav yüzünden kaygılandım streslendim yaklaşık 1 aydır yoğun stresten büyük oranda çıktım ama hala rüyalarım durduk yere aklıma geliyor özellikle streslendiğim zamanda gördüğüm rüyalar ne olur cevaplayın ne yapmalıyım

Cinsellik

Neyine kandım sizce bu kadar?

Hiç bulusmadik biz bu çocukla sanaldan konuştuğum biriydi iki sene boyunca. Ve özel konuları konuştum bununla ben hocam. Cinsel mevzuları yani ve ilkimdi. Ona ait hissettim kendimi. İlk defa ona açtım kendimi ve mahremimi benden de beş yaş küçük. Ve uzak mesafedeyiz çok çok uzak. Zwten olmazdı. En baştan beri biliyordum ama resmen uçurumu bile bile kıyısına yanaştım ben ve hep üzülen hayal kırıklığına uğrayan ben oldum. O hiç değil. Aslında biliyorum asla birbirimize uygun değiliz denk değiliz. Hem kafa olarak hem tıp olarak ve daha çok şeyler de. Ama nedense hala stalklama gereği duyuyorum. Başka açık seçik kızları takip ettiğini gördüm ve sinir oldum nedense bu kadarmiydun sen bu kadar kalitesiz mıydın sana nasıl deger verip sevdim onemsedim diye kendime yukleniyorum ve takinti oluyor az çok bende. Ne yapmam gerekir?