Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Annem ve fantezi
Annemle ilgili fanteziler kuruyorum sürekli cinsellikle ilgili şeyler geliyor aklıma annemle ilgil bunlardan kurtulmak istiyorum çünkü beni çok olumsuz etkiliyor onunla cinsel ilişkiye girmek istiyorum ve başkalarına anlatıyorum bu bana zevk veriyor ve mastürbasyon bağımlısı oldum annemle ilgili fanteziler kuruyorum sonra başkalarına anlatıp mastürbasyon yapıyorum rahatlıyorum çünkü bu beni mutlu ediyor nedenini bilmiyorum ama bu saçma şeyden kurtulmak istiyorum bana yardım edin lütfen
Gizli Kullanıcı
Kendimi çözemiyorum
Merhaba ben uzun süredir sosyal ortamlardan izole yaşıyorum üniversitede ilkokulda ve farkettim ki yaşım 30 oldu bundan rahatsızlık duymuyorum hayatımı tüm gün evde hiçbir şey yapmadan geçirebilirim tabi bundaki en önemli sebep kaygı bozukluğu annem çok kaygılı biriydi anneannemde dayımda şizofreni vardı çok ağır şeyler yaşadılar ben de küçüklüğümden beri kendimi hep geri çeken izole eden biriydim yeni bir işe başlayacağımda veya stresli durumlarda kusuyorum öğürüyorum mide bulantısı yaşıyorum kaygılanıyorum altında ne var neden böyle oluyor bilmiyorum üniversitede de böyleydi 1 sene boyunca hep kustum o dönem erkek arkadaşım vardı onun kız arkadaşları vardı ben yalnız kalacağım beni bırakacak kaygısı hep oluyordu onun yanında kimse olmasın sadece ben olayım istiyordum ilgisi hep üzerimde olsun istiyordum o da yalanlar söylüyordu o insanlarla buluşuyordu bunları gördükçe daha çok kaygılanıyordum. İlk okulda öğretmenim yazmayı öğretirken kalemi titrettim diye elimden kalemi attı herkesin içinde o günden sonra belki de ben hep başarı insan içinde bir şey yapma kaygısı yaşıyorum şuanki hayatım hep izole son yaşadığım ilişkide de öyle şeyler başıma geldi ki eski ilişkisini unutamamış biriydi bana unuttuğunu söylüyordu ben de güvenip devam ettim ama telefonunda en son ona dair bir şey sakladığını gördüm kaldıramadım bunalrı o günü hiç konuşmadan geçirdim. Bir şey olduğunda hemen içime kapanıyorum o ana ayak uyduramıyorum kendimi ifade edemiyorum. Kaygılarımın altında belki de anlaşılamamak belki bu sessizliği sevdiğim için çok konuşkan değilim zaten belki bu benim normalim belki de yalnız kalacağım korkusuyla kendimi geri çekiyorum bilmiyorum altında ne yatıyor. Neden bu kadar izoleyim normalim mi bu bunu seviyor muyum aslında dışarı çıkmayı arkadaşlarım kalabalık gruplar seviyorum en son böyle bir gruptayken herkesin arkadan bana kazık attığını görünce insanlardan da soğuyup iyice kendimi kapatmıştım işe gidemiyorum bu mide bulantıları o günden başlıyor strese gelemeyen biriyim eski ilişkimde çok fedakarlıklar da yaptım hayat neresinden tutarsam elimde kalıyor gibi. Sadece insanlara kendimi açamıyorum samimi iletişim kuramıyorum hep yalnız kaldığım için de ortamlardan iyice kendimi geri çekmeye sessiz kalmaya başladım yardımcı olun sorunun nereden geldiğini anlamıyorum
Gizli KullanıcıAnne babamın sorunlarıyla ilgilenmek zorunda kalıyorum
Annem ve babam yaşadığı sorunlarda beni çok etkiliyor. Bazen ikisinin karı koca gibi değil de bir evde iki yabancı gibi yaşıyorlar bu durumlarından çok rahatsızım Babam gelip bana annemi şikayet ediyor Annem gelip bana babamı şikayet ediyor bir taraf seçemeyeceğime göre arada kalıyorum ikisini de çok seviyorum Babam iyi bir koca değil annemde iyi bir eş değil defalarca onlarla konuşmama rağmen asla birlikte uzlaşmıyorlar
Gizli KullanıcıÇocuğumun elinden telefon bilgisayar düşmüyor
Ders çalışmayı sevmeyen bir çocuğum var telefon bilgisayar elinden düşmüyor gün boyu hocam. Bu sene Yks ye girdi son 5ay kala tamamen ders çalışmayı bıraktı sanırım rehberlik hocasının hazırladığı ders programı ağır geldi . Yazilidan yazılıya çalışan bir çocuktu zaten ders çalışma alışkanlığı yoktu. Fen lisesi mezunu oldu bu sene . Fazla sıkıya gelemeyen bir çocuk. Yaninda olduğumu destek olduğumu söyledim ama geçen sene faydasini görmedim . Ne yapmalıyım bilmiyorum hocam ne yaptiysam olmadı artık karismamaliyim galiba istemiyor çünkü fikir dahi
Gizli KullanıcıEvliliğimi Nasıl İyileştirebilirim?
Eşimle ailesi yüzünden çok fazla sorun yaşadık ve hala yaşıyoruz. Eşimin annesi eşime gereğinden fazla bağlı ve bu durum bana gelecek kaygısı değersizlik dışlanmışlık mutsuzluk hissettiriyor. 2 küçük çocuğum var ve onları da hayatı etkileniyor. Eşimle bu durumu ne kadar konuşsam, içinden geldiği aile ve kurduğu aile arasında sağlıklı bir sınır koymasını istesem de eşim bunu yapamıyor. Ailesine ne diyeceğini nasıl konuşacağını bilmiyor. 4 yıllık evliyiz ve evliliğimizin ilk aylarından beri durum böyle eşimin annesi beni çok dışladı çok aşağıladı. 3 yıl birlikte yaşadık ama hiç anlaşamadık. Eşim ailenin en küçük çocuğu bir abisi bir de ablası var abisi uzakta yaşıyor yılda 15 gün kadar yaşadığımız şehire geliyor. Ablası bir nebze daha yakın fakat o da bayramlarda ve okul tatillerinde 1 haftalığına geliyor. Eşimin annesinin bu yüzden eşime daha fazla bağlandığını daha çok beklenti içinde olduğunu düşünüyorum. Fakat bu durum kurmaya çalıştığımız ailenin sınırlarını ihlal ediyor. Eşimin bütün zamanını kendisine ayırmasın istiyor eşim de bu konuda vicdanen rahat olmak için ailesine zaman ayırmak istediğini söylüyor. Ama ben hem ilişkimiz hem de çocuklarımız için biraz uzak ve mesafeli durmak istiyorum. Bu isteğim de eşim tarafından sorun çıkarıyormuşum gibi görünüyor. Eskiden yaşadıklarımı unutmamı istiyor fakat ben unutamıyorum hamileliğimde ve lohısalığımda hatta sonrasında yaşadıklarımı unutamıyorum. Söylenenleri unutamıyorum bana karşı yapılan aaygısızlıllarda eşimin sessiz kalışlarını unutamıyorum, çocuğumu emzirmek istemediğimi unutamıyorum, çocuğuma nefretle baktığımı unutamıyorum ağlayarak emzirdiğimi unutamıyorum. Unutamadığım için yine suçlu ben oluyorum. Geçmişle yaşayamazsın geçmişi kapatıp yeni sayfa açmalısın diyor. Ben o sayfayı açtım ama onu da kirlettiler sınırlarım ihalal edildi eşimin bana ve çocuklara ayırması gereken zaman çalındı kendimize çocuklarımıza yetişemezken sürekli annesine babasına yetişmeye çalıştık. Eşimin annesi 2. derece bağırsak kanseri oldu ameliyat oldu ameliyat sonrası benim yanımda kalacaktı kızım o zaman 10 aylık oğlum da 30 aylıktı diye hatırlıyorum çocuklarım küçüktü bakıma ve babasının ilgisine muhtaçtı. Öncesinde hastane sürecinde eşimle hiç vakit geçiremedik ilgisine ve sevgisine ben de muhtaçtım. Eşimin annesi hastane sonrası yanımıza geldi büyük oğlu kendi evine döndü kızı kendi evine döndü. Ben iki küçük çocuğa ve hasta bir kadına yalnız bakamayavağımı söylememe rağmen yalnız bıraktılar. Eşim çalışıyordu ve sürekli uzun mesailer olan bir işteydi. Ben annesinin gelmesini istemedim çünkü mecbur olmadığım çok şey yaşadım mecburi olan bu duruma tahammülüm yoktu. Ama ev hastaneye yakın diye annesi babası bize geldi. Ama annesi çocukları ve beni dışladı çocuk odasının kapısının önünden geçse bile ona kızdı gelme bu tarafa dedi. Eşim işten geldiğinde çocuklarla oynarken benimle sohbet ederken sürekli onu yanına çağırdı ve ben kendi evimde çocuklarımla beraber dışlandım. Bu durumu kaldıramadım çocuklarımı da alıp evi terk ettim bu yüzden eşimin ailesi bana daha fazla kızdı. Daha fazla dışladı. Eşimle şuan iyiyiz ama ne zaman annesi babası söz konusu olsa çocukları ve beni ikinci plana atıyor. Önce onların duygusal ihtiyaçlarını karşılamak istiyor ve benim de bu duruma uymamı bekliyor. Uymak istemiyorum bu defa eşimle aramda tartışmalar çıkıyor. Bu durumdan çocuklar da etkileniyor. Ve ben bu şekilde nasıl devam edeceğimi bilmiyorum nasıl sınır koyacağımı bilmiyorum kendimi yalnız hissediyorum yetersiz hissediyorum bu durumun böyle devam etmesinden korkuyorum.
Gizli KullanıcıSon zamanlarda gelişen yeme bozukluğum
normalde cok saglikli beslenen biri degilim ama son zamanlarda oyle kotu besleniyorum ki sacma sapan aliskanliklar getirdim kendime her gün mutlaka bi paket cips her gece mutlaka kocaman bi kap patlamis misir yemeden duramiyorum bunlarin yaninda caya 7 kasik seker attigim icin tahmin edemeyeceğiniz kadar kilo aldim ve surekli aliyorum bu aliskanliklarimdan dolayi bırakamıyorum surekli canim bi seyler cekiyor tatli olsun cikolata olsun kendimi durduramıyorum ama artik bu aliskanliklarin kotu oldugunu bildigim gibi zayiflamaya ihtiyacim var sınav bittiginden beri bos zamanim cok oldu bende boyle seylerde degerlendirdim ama zayiflama sureci zor olavak gibi sinav sonucu beklemek bile ayri stres bende hal boyle olunca sadece yedim artik nereye kadar boyle giderse
Gizli KullanıcıKendimi yakışıklı hissetmiyorum
Bazen kendimi yakışıklı buluyorum, aynaya baktığımda yüzümde hoşuma giden detaylar oluyor; saçımın şekli, bakışlarım ya da gülüşüm gözüme hoş gelebiliyor. Fakat bu his geçici oluyor genelde, çünkü çoğu zaman çirkin olduğumu düşünüyorum. Özellikle kalabalık ortamlarda ya da fotoğraflara baktığımda bu duygu daha da belirginleşiyor. Aynı zamanda kendimi başkalarıyla kıyasladıkça bu algı daha da derinleşiyor. İnsanlar beni dışarıdan nasıl görüyor bilmiyorum ama içten içe kendimden memnun olmayışım bana sürekli olarak çirkin olduğumu fısıldıyor. Bu düşünceler zamanla içimde birikirken, bir yandan da hayatımda güzel şeyler oluyor, mesela bir kız arkadaşım var. Onun yanımda olması, beni sevmesi, benimle vakit geçirmek istemesi aslında mutlu etmesi gereken şeyler. Ancak onun güzelliği karşısında kendi değersizliğimi daha fazla hissediyorum. O kadar güzel birinin benim gibi biriyle birlikte olması tuhaf geliyor bazen. Kendimi onun yanında eksik, yetersiz, hatta bazen bir yük gibi hissediyorum. “Beni neden seviyor?” diye düşünmeye başlıyorum. Bu da ilişkimizin içten içe zehirlenmesine neden oluyor çünkü kendimi hak etmeyen biri gibi görüyorum. Bu his yalnızca ilişkimle sınırlı kalmıyor. Bu çirkinlik duygusu, özgüvenimi kemiriyor. Yalnızca onu değil, hayatımdaki diğer şeyleri de hak etmediğimi düşündürüyor bana. Sanki güzel, başarılı ya da mutlu olmak sadece dış görünüşle hak edilen bir şeymiş gibi geliyor bazen Bir işe başvurmadan önce, yeni insanlarla tanışmadan önce, hatta bazen sabah uyanınca bile bu yetersizlik hissi beni ele geçiriyor. Kendi içimde sürekli olarak “Sen değersizsin, sen yetersizsin” diyen bir ses var sanki ve ondan kurtulamıyorum.
Gizli KullanıcıEşim sürekli annemi eleştiriyor
Merhabalar öncelikle, ben henüz çok yeni evli bir insanım. Mayıs ayında resmî nikahımızı yaptık temmuzdaysa düğünümüz var benim sorunum su ki eşim sürekli annemi eleştiriyor. Ailem düğünüm için 130 gram civarı altın yaptılar ve gelin bohçası işini hallettiler geriye kalan eşya düğün salonu gelinlik damatlık vb işleri ise ben ve eşim hallediyoruz, biraz borcumuz oldu doğal olarak bu sebepten eşim sürekli annemi eleştiriyor. Tarlasını satsın( bu tarla annemle babamın yaz aylarında gidip ekip biçtikleri bir tarla) diyor. Zor zamanında yanında değiller diyor hiç bir şeye ellerini sürmüyorlar diyor ama bu devirde 130 gram altın zaten 500 bin TL’yi geçiyor babam emekli sadece 20 bin maaşı var ben artık eşimin sürekli ailen tarlayı satmadı hiç bir şey yapmıyorlar eleştirisinden çok yoruldum aileme haksızlık ettiğini düşünüyorum. Bunu eşimle güzel bir dille konuşmaya çalışınca da beni suçlayıp kendisini yalnız bırakmakla itham edip evlilik kavramını kavramayadıgımı ailemin artık kendisi olduğunu söyleyerek bağırıp çağırıyor. Ne yapacağımı bilmiyorum artık.
Gizli KullanıcıFazla düşünmekten nasıl kurtulabilirim
Herhangi bir konuyu derinlemesine fazla düşünüyorum. O konu hakkında kendimce kafamda senaryolar üretiyorum ama hepsi olumsuz oluyor genelde beynim sürekli olumsuz şeyler düşünmekten çok karmaşık bir hal aldı. Bu durum hayatıma da yansıyor. Hiçbir şeyden zevk alamıyorum anda kalamıyorum sürekli gelecekle ilgili bazı şeyleri kontrol altına almak istiyorum. Bu yüzden beynim asla susmuyor ve derin düşüncelerden kendimi alamıyorum ne yapmalıyım önerilerinizi bekliyorum
Gizli KullanıcıBeni sevmeyen ama benimle olan bir arkadaşım var ona nasıl davranmalıyım
17 yaşındayım. Gülebilen, genelde insanlarla sohbet eden, şaka yapan ve çok anlayışlı. Çevremdekiler de böyle tanımlar beni genelde. Büyükler ve öğretmenlerim yaşına göre olgunsun diyorlar nerden anladıklarını bilmiyorum çünkü ben farkedemiyorum. Beni sevmediği halde benimle takılan bi arkadaşım var. Hissedebiliyorum farkediyorum ama söylesem beni yanlış anlamışsın der o kadar iyi tanıyorum. Davranışları belli ve birlikte olduğumuz gruba yalnız kalmasın diye ben davet ettim ama şimdi beni grupta dışlamaya çalışıyor. Düşünüyorum acaba hata mı yaptım diye aklıma bir şey gelmiyor ama o da söylemiyor. Nasıl davranayım ona karşı?
Gizli Kullanıcı
