Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
aldatıldım mı
sevgilimle daha önce güven problemlerimiz oldu. bir yıl önce bi kere arabasında bira kapağı bulmuştum normalde kurallara uyan birisi arabada içki içmez aasla ama babası arkadaşlarıyla gezmeye gitmiş ondan kalmış demişti inandım (muhtemelen doğru bu, babası öyle bi tip biraz). ama geçenlerde bir haftalık ayrılığımızdan sonra bana geldi eşyaları eve bıraktık. arabaya bindik kahve içmeye gidicez. sağ taraf koltuktaki aynayı açtım bi baktım kırmzıı oje lekesi. ben değilimdir muhtemelen yakın zamanda binmedim sonuçta. kim bindi dedim. oje sürmeyen bi iş arkadaşını söyledi. ben de sinirlendim. o iş arkadaşı benim de arkadaşım hemen aradım. açmadı ben de kapattım zaten ama o sırada erkek arkadaşım çok bozuldu sinirlendi nasıl ararsın böyle bişey için vs diye. sonra iş yerinden bi iki kişiyi daha söyledi. daha önce adını hiç duymadığım bi iş arkadaşını eve bırakmış o olabilir dedi. sinirlendim. sonra üste çıktı eve dönüğ eşyalarımı alıp ben gidicem vs dedi. ben de müsade etmek istemedim sakinleştim biraz. sonra biraz konuştuk işte o kişidir muhtemelen onlardan kalmıştır bilmiyorum vs dedi. konuyu öyle kapattık gibi ama benim için asla kapanmadı. aldatıldım mı? bunu düşünmekten psikolojim bozuldu. bir yanım güvenme defalarca aynı hata olmaz iş karıştırıyor diyor. diğer yanım da bi iş arkadaşı binip aynaya baktıysa oje bulaşabilir diyor.
Gizli Kullanıcı
Kız arkadaşımın öfke problemi olduğunu düşünüyorum? Ne yapmak gerekiyor?
Merhaba kız arkadaşımla 3 senedir birlikteyiz fakat kendisinde bir öfke kontrolsüzlüğü olduğunu düşünüyorum, sebebi ise aramızda bir problem ve konuşulması gereken bir durum olduğunda ona kibarca yaklaşmama ve çözümcü olmama rağmen sürekli beni azarlıyor bağırıyor ve bir çok kez hakaret ve küfür ediyor ona nazikçe yaklaşmamı sorunları çözmek istediğimi görmemesi beni yıpratıyor onunla sağlıklı olarak iletişim kuramıyorum ona böyle konuşmaması için çokça uyarıyorum fakat vazgeçmiyor günler sonra bile ilk günkü gibi sinirli agresif bir şekilde benimle konuşuyor ayrıca kendisinin siniri sebebi ile benide dinlemiyor anlatmak istediklerimi vs algılamıyor hiçbir şeyi çözemiyoruz. Gerçekten zor bir durumdayım aylar önce ayrılmıştık ve bu konularda dahil olmak üzere son haftalarda kendisini düzelttiğini ve düzelteceğini söylemişti fakat ben bu şekilde yapamıyorum kendisi bir canavara dönüşüyor bazende hiçbir konuyu problemi konuşmak istemiyor karşılıklı olarak sağlıklı iletişim kuramıyoruz.
Gizli Kullanıcı''Mükemmel ol'' baskısı
Çocukluğundan beri ailenin "mükemmel ol" baskısını içselleştirdin. Şimdi bu baskı kendinden geliyor - her şeyde iyi olmak zorunda hissediyorsun. Bu yüzden herkesle kontrollü, sakin ve yalan bir versiyonu gösteriyorsun. Sonuç: kimseyle gerçek ilişki kuramıyor, hiç kimse seni tanımıyor, ve sadece yalnız olduğunda kendini gösterebiliyorsun. Basitçe: Kendini hapse almışsın. Reddedilme, yargılanma korkusuyla. Ve çok yalnızsın. Sadece yalnızken kendim ola biliyiroum. Bu sorunu nasıl çöze bilirim?
Gizli KullanıcıSadece çok yakın olduğum insanlara karşı empati yapabiliyoru.
Yabanci biri veya yakın olmadığım bir tanıdığım çok üzücü bir şey anlatsa bile sanki ben de çok üzülmüş gibi davranırım ama aslında içimde öyle hissetmem ne hissettiğini rasyonel olarak anlarım ama duygusal olarak bağ kuramayabilirim ve bunun farklı ve garip bir şey olduğunu birkaç arkadaşıma anlattıktan sonra verdikleri nasıl yani gibi tepkilerden dolayı farkettim bunun tanisi nedir yani kafam çok karışık
Gizli KullanıcıSosyal ortamda sessiz kişi olmak
Merhaba . Ben sosyal ortamlarda genelde sessiz kişi olurum. Sosyal ortamda sıkılır, bunalırım. Bazen bilinçli olarak insanlara katılmam, uzak dururum. Konuşasım gelmiyor. Arkadaş edinmeye çalışmam. Sanırım insanlar bunun için beni önemsemiyor ve küçük görüyor. Bazen kendimi çok silik, pasif, özgüvensiz hissediyorum. Fotoğraflarda bile farkında olmadan duruşumdan belli ediyorum. Sonradan fark ettiğimde moralim bozuluyor. Benim fıtratım, yapım böyle. Sizce bu durum değişmesi gereken bir durum mu ? Değişmem mi gerek ? Kendimi konuşmaya zorlamalı mıyım ? Ne yapmamı önerirsiniz ?
Gizli KullanıcıKendimi nasıl sevebilirim,hayata karşı nasıl pozitif düşünebilirim ve korkularımı nasıl yenebilirim
Merhaba, 19 yaşındayım ve kendimi sevmeme durumum lise 1’de başladı ve hâlâ da devam ediyor. Ortaokulda da çok hatırlamıyorum ama kendimi sevmeme durumunu yaşıyordum. Her aynaya baktığımda kendimi çok çirkin bulmaktan bıktım. Fiziğim, boyum ve yüzümden dolayı kendimi sevmiyorum. O kadar güzel kızlar var ki, beni neden birileri beğensin ki diye düşünüyorum. Kilomdan dolayı dışarıya fazla çıkamıyorum. Bu yüzden kendimi daha çok sevmemeye başlıyorum. Ailemin kilom hakkında yorum yapması da beni çok rahatsız ediyor. Artık “İnsan niye kendini sevmez?” diye soruyorum kendime ama hâlâ cevabını bulamadım maalesef. Korkularım var. Korkularım ise şunlar: YKS sınavını kazanamamak, özgüven eksikliği, insanların ne dediğini kafaya takmak, kilo verememek, depresyon, aşırı düşünmek, negatif düşünmek, asosyallik ve diyalog kuramamak (konuşacak konu aklıma gelmiyor). Bir korkum da hayatımı değiştirememek. Hayatım hep aynı döngü içinde dönüp duruyor. Bu yüzden hayatımı yaşayamıyorum. Bu durum için ne yapmalıyım bilmiyorum. Bu korkular aklıma geldikçe nefesim kesiliyor gibi oluyor. Hayatımı yaşamak istiyorum. En çok rahatsız eden şey de düşünmek, yani aşırı düşünmek. Kendime daha çok dert ve daha çok hastalık yaratmama sebep oluyor. Bu durumları yenmek ve mutlu olmak istiyorum. Bu durumlardan dolayı hayattan hiç keyif almıyorum. Psikologla bu durumları yenebilirim ama aileme psikoloğa gitmek istediğimi söylediğimde “Sen deli misin, neden gidiyorsun?” diye sordular. Param olmadığı için onlardan para istedim ama vermediler. Bu yüzden buraya yazıp buradaki psikologlardan yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok sevinirim.
Gizli KullanıcıÇok yorulduğumu hissediyorum
Bir arkadaşım var her şeyinde yanında olduğum birisi onunla birlikte ortak bir arkadaşlarımız var ve onların arkadaşıyla çıktım. O taraf muhafazakardı ve ben o dönem için kıyafetlerimden fedakarlık yaptım o da başka şeylerden fedakarlık yaptı. Ama zamanla affetmeyeceğim davranışlar sergiledi ve ayrıldık. Ben bağlandım unutamadım hayatımda gelen üst üste şeyler benim iyice psikolojimi altüst etti. Arkadaşım benim hakkımda diğer tarafa konuşuyor bunu fark ediyorum. Ben ona hiçbir şey anlatmadım. Bu çocuğu aradım bu anlatmadım diye bana laf sokmaya başladı. Yaşananlardan sonra iyice hepsinden soğudum sürekli beni kıskanıyorlar moduna giriyor sureler üzerinden laf sokuyor ya bu kız o kadar muhafazakar değilken birden namaz storyleri atıyor resmen diğer tarafa ispat modunda laf sokuyor alttan alta aynısını ona yapınca bozuluyor. Ben asla hiçbir ispata girmiyorum. Kendimi anlatıyorum anlar diye beni haksız çıkarmak için benim zayıflıklarımdan kendini övüyor. Beni deniyor sürekli bir paylaşımını beğenmesem laf sokma moduna giriyor. Ben uğraşmayı anlatmayı bıraktım iyice arsızlaştı. Arkadaşım yok alttan alıyorum bu seferde haddini aşıyor. Bir aydır böyle. Her yaptığım üzerinden laf sokup bunu da paylaşıyor insanlar görsün diye. Asla hayatına özenmiyorum ben iş bulamıyorum diye üzülüyorum mide bulantılarım oluyor. Bunun üzerinden bile ben güçlüyüm paylaşımları yapıyor bir storysini beğenmedim diye. Hiçbir şey olmamış gibi davranacağım sanki.
Gizli KullanıcıDikkat dağınıklığı ve kendimi ifade etme zorluğu
Son birkaç aydır ciddi şekilde unutkanlık yaşıyorum. Derslere odaklanmakta zorlanıyorum. Söylemek istediğim şeyleri kafamda toparlayabiliyorum ama konuşacağım zaman cümlelerim karışıyor ve kendimi ifade edemiyorum. Bu durum yaklaşık birkaç aydır var. Eskiden böyle değildim. Özellikle ders çalışırken ve biriyle ciddi bir şey konuşacağım zaman daha çok oluyor. Bazen anlatmak istediğim şeyleri unutuyorum ya da cümle kurarken kelimeler karışıyor. Bu yüzden derslerde ve insanlarla konuşurken kendime güvenim azalıyor. Konsantre olmakta zorlandığım için derslerim de etkileniyor. Son zamanlarda stresli olduğumu hissediyorum. Uyku düzenim de çok iyi değil. Bu durumların da etkisi olup olmadığını merak ediyorum.
Gizli Kullanıcıailem bana güvenmiyor
14 yaşında bi sevgilim oldu hayatım önceden şimdikine göre daha iyiydi abim telefonumu aldı ve sevgilimi öğrendi 2 ay telefonumu aldı eve kapandım biz ayrılmadık bi şekilde devam etti ben şuan 18 yaşındayım hala beraberiz annem çok sevmiyor çocuğu ilk aylarda birbirimizi aldattık oda hatalar yaptı bende ama ben düzeldiğim noktada hala o düzelmemişti devam ediyordu ve şuan geçmişe bakınca yaptıkları gözümün önünde geliyor sonra içimden sende az değildin diyerek geçiştiriyorum annem 6 ay önce ölümden döndü trafik kazası geçirdi 1 ay yoğun bakımda yattı şuan şükürler olsun çıktı ama 6 aydır ona ben bakıyorum evin işlerini ben yapıyorum bunu dışarıya çok az çıkarım gerekçe oldukça çünkü izin vermezler evde internette yok komşunun internetini kullanıyorum ama onunda haberi yok zaten bazen kapatır gider sevgilim bunu bilmiyor onunlada buluşamıyoruz ailem yüzünden sevgilim dövmeleri olan ailesi daha rahat olan biri ama bizim ailemiz öyle değil bu yüzden gelecekte sıkıntılar çekeriz diye bitirmek istiyorum ama bu isteğimde kararlı olamıyorum arkadaşımda yok sadece onunla konuşuyorum ama bi türlü ona tamamen ısınamıyorum evde çok bunaldım ağlasam sinirlensem hemen annen bu haldeyken yaptığın hoş mu diyorlar ama bende insanım değil mi kendimi önemsiz hissediyorum geçmişte evden kaçardım ama şuan olgunlaştım onuda yapmıyorum çözüm olmadığını biliyorum ama bana hala güvenmiyolar gerçekten çok bişey istemiyorum akşamları bile değil gündüzleri çıksam yeter ama yok benim ağlamam onlar için önemsiz ağladığım için suçlarlar benim kızım odasında ağlasa gider sarılırım ama onlar sinirleniyor babamın herşeyine sinir oluyorum çıkarttığı seslere yaptığı hareketler onunla aynı odada olmak bile zulum gibi benim için bazen acaba kötü bi evlat mıyım diye düşünüyorum kısacası sevgilimdende ayrılıp kendimi iyice kapatmayı düşünüyorum hiçbişeyi haketmiyorum🙂 abimde evlendi bu arada bana pek karışmıyor artık ama babamla annem daha feci şuan
Gizli Kullanıcıİnsanın yaşamı proje midir?
Kendime sürekli projeymişim gibi davranıyordum ve artık bundan sıkıldığım için rol yapmayı bıraktım fakat çevremdeki herkes depresyona girdiğimi düşündü. 22 yıllık hayatımda hatırladığım tek şey ders ve sınav. Bunun haricinde hiçbir şey yapmadım. Bunuda istemediğim için yapmadım. Hiçbir şeye ilgim alakam yoktu. Bir kere voleybol kursuna yazılmıştım 2 gün gittim. Resim kursuna yazılmıştım düzenli gittim ama kurs kapandı. Küçükken ailem kuran kursuna gönderirdi. Ciddi anlamda hatırladığım ve böyle zevk aldığım bir anım yok. Bu şeyleride sadece “yapmış olduğumu” hatırladığım için yazıyorum. Üniversite son senemdeyim hukuktan mezun olacağım ama gerçekten hayatı ittire ittire yaşama halinden sıkıldığım ve dayanamadığım için bu sene doğru düzgün ne okula gidiyorum ne ders çalışıyorum ama bir şekilde geçtim derslerden. Proje olmak istemiyorum sanki herkes bir projeymiş gibi yaşıyor ömrünü ben bunu istemiyorum ama ne yaparım onu da bilmiyorum. Düzen , disiplin bu kelimeler en korktuğum şeyler oldu. Çok kuralcı biriyimdir kolay kolay hayatta hata yapmam . Bir gece “sırf geriye dönüp baktığımda anlatacak anım olsun “ diye tanımadığım biriyle görüşmüştüm. Yanlış olduğunu tehlikeli olduğunu bile bile. Geriye dönüp baktığımda gerçektende yaşadığımı hissettiğim bir andı oysa o kadar bir şey olmamıştı sohbet edip ayrılmıştık. Yanlış bir şey yapmış olduğum için o kadar zevk almıştım. Bu da beni korkutuyor işte. Ruhumdaki ikilik beni korkutuyor
Gizli Kullanıcı
