Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
ailem bana güvenmiyor
14 yaşında bi sevgilim oldu hayatım önceden şimdikine göre daha iyiydi abim telefonumu aldı ve sevgilimi öğrendi 2 ay telefonumu aldı eve kapandım biz ayrılmadık bi şekilde devam etti ben şuan 18 yaşındayım hala beraberiz annem çok sevmiyor çocuğu ilk aylarda birbirimizi aldattık oda hatalar yaptı bende ama ben düzeldiğim noktada hala o düzelmemişti devam ediyordu ve şuan geçmişe bakınca yaptıkları gözümün önünde geliyor sonra içimden sende az değildin diyerek geçiştiriyorum annem 6 ay önce ölümden döndü trafik kazası geçirdi 1 ay yoğun bakımda yattı şuan şükürler olsun çıktı ama 6 aydır ona ben bakıyorum evin işlerini ben yapıyorum bunu dışarıya çok az çıkarım gerekçe oldukça çünkü izin vermezler evde internette yok komşunun internetini kullanıyorum ama onunda haberi yok zaten bazen kapatır gider sevgilim bunu bilmiyor onunlada buluşamıyoruz ailem yüzünden sevgilim dövmeleri olan ailesi daha rahat olan biri ama bizim ailemiz öyle değil bu yüzden gelecekte sıkıntılar çekeriz diye bitirmek istiyorum ama bu isteğimde kararlı olamıyorum arkadaşımda yok sadece onunla konuşuyorum ama bi türlü ona tamamen ısınamıyorum evde çok bunaldım ağlasam sinirlensem hemen annen bu haldeyken yaptığın hoş mu diyorlar ama bende insanım değil mi kendimi önemsiz hissediyorum geçmişte evden kaçardım ama şuan olgunlaştım onuda yapmıyorum çözüm olmadığını biliyorum ama bana hala güvenmiyolar gerçekten çok bişey istemiyorum akşamları bile değil gündüzleri çıksam yeter ama yok benim ağlamam onlar için önemsiz ağladığım için suçlarlar benim kızım odasında ağlasa gider sarılırım ama onlar sinirleniyor babamın herşeyine sinir oluyorum çıkarttığı seslere yaptığı hareketler onunla aynı odada olmak bile zulum gibi benim için bazen acaba kötü bi evlat mıyım diye düşünüyorum kısacası sevgilimdende ayrılıp kendimi iyice kapatmayı düşünüyorum hiçbişeyi haketmiyorum🙂 abimde evlendi bu arada bana pek karışmıyor artık ama babamla annem daha feci şuan
Gizli Kullanıcı
İnsanın yaşamı proje midir?
Kendime sürekli projeymişim gibi davranıyordum ve artık bundan sıkıldığım için rol yapmayı bıraktım fakat çevremdeki herkes depresyona girdiğimi düşündü. 22 yıllık hayatımda hatırladığım tek şey ders ve sınav. Bunun haricinde hiçbir şey yapmadım. Bunuda istemediğim için yapmadım. Hiçbir şeye ilgim alakam yoktu. Bir kere voleybol kursuna yazılmıştım 2 gün gittim. Resim kursuna yazılmıştım düzenli gittim ama kurs kapandı. Küçükken ailem kuran kursuna gönderirdi. Ciddi anlamda hatırladığım ve böyle zevk aldığım bir anım yok. Bu şeyleride sadece “yapmış olduğumu” hatırladığım için yazıyorum. Üniversite son senemdeyim hukuktan mezun olacağım ama gerçekten hayatı ittire ittire yaşama halinden sıkıldığım ve dayanamadığım için bu sene doğru düzgün ne okula gidiyorum ne ders çalışıyorum ama bir şekilde geçtim derslerden. Proje olmak istemiyorum sanki herkes bir projeymiş gibi yaşıyor ömrünü ben bunu istemiyorum ama ne yaparım onu da bilmiyorum. Düzen , disiplin bu kelimeler en korktuğum şeyler oldu. Çok kuralcı biriyimdir kolay kolay hayatta hata yapmam . Bir gece “sırf geriye dönüp baktığımda anlatacak anım olsun “ diye tanımadığım biriyle görüşmüştüm. Yanlış olduğunu tehlikeli olduğunu bile bile. Geriye dönüp baktığımda gerçektende yaşadığımı hissettiğim bir andı oysa o kadar bir şey olmamıştı sohbet edip ayrılmıştık. Yanlış bir şey yapmış olduğum için o kadar zevk almıştım. Bu da beni korkutuyor işte. Ruhumdaki ikilik beni korkutuyor
Gizli KullanıcıYaşamayı öğrenememek mümkün mü ?
Her şeyi geç anlıyorum insanlar konuşurken hem dinliyor hem cevap veriyor mesela ben dinlersem cevap vermek için biraz zamana ihtiyaç duyuyorum. Aynı şekilde sınavlarda da bu sorunu yaşıyorum. Okuyorum bir kerede anlamıyorum ikiye okuyorum bu sefer şıklarda zaman kaybediyorum bilgiyi biliyorum ama beynim o bilgiyi yerleştirmede çoğu zaman sorun yaşıyor. Beynim kelimeleri bulmakta zorlanıyor iletişim kurmak korkunç bir hal alıyor benim için. Hatta bu yüzden bir şeyi anlatmaya çalışırken çoğu zaman benzetme kullanıyorum. Bir şeyi hatırlayamadığım için benzettiğim şeyle anlatmaya çalışıyorum ama çoğu zaman insanlar anlamıyor haliyle. Beynim hem ağır çalışıyor hem de tepki verme açısından yani eyleme dökme) geç kalıyor. Daha önce herhangi bir zeka testi vs yaptırmadım. Hastalık hastası ya da kendimi etiketleme gibi bir derdim yok ama bir sorunum varsa bunu bilmek ve hayatımı kolaylaştırmak istiyorum. Tek isteğim diğer insanlar gibi olabilmek. Zeka seviyemi ölçtürmek için bir yol var mı çünkü gerçekten gerizekalı olduğumu düşünüyorum. Annem ve babam kuzen olduğu için akraba evliliğinden doğan biriyim bu durumda kafamı kurcalıyor. ben şaka yapamıyorum hatta şaka yapabilen insanlara gıpta ediyorum Çoğu zaman yapılan şakalarıda anlamıyorum. genelde çevremdeki insanlar hızlı bir şekilde iletişim kuruyor ve ben geç kalımca kendime yükleniyorum panik ve kaygıyla yaşıyorum. Galiba yaşamayı öğrenemedim.
Gizli Kullanıcıİlişkimi sabote ediyorum
Sanki sürekli ilişkimde bir sorun arıyorum. Bir ay içerisinde sevgilimin geçmişini benim ilk ilişkimde hastalık bulaştırmasını,o geçince maddiyatını o da geçince küfür etmesini o da geçince arkadaşlarıyla sınır koymammasını kafaya takıp onunla konuşuyorum. Hiç uymuyormuşuz gibi geliyor ama yan yana gayet uyumluyız saygılı olgun biri hepsini dinliyor düzeltmeye çalışıyor hak veriyor ama artık sanki bu bir rutin gibi bir şey düzelse ben başka bir şeyi takıyorum. Denk değilmişiz ve ben sanki onunla uyumlanmaya vakit harcıyor gibiyim. O bende hiçbir şeyi değiştirmeye çalışmıyor ama ben çalışıyorum bunlar karakteristik şeyler değil . Benim ailemde hakaret bile yasakken onun rahat konuşması eski ilişkileri olması her durumda aklıma geliyor bunu konuşarak aşamıyoruz. Her seferinde o beni rahatlatıyor ama döngü yine sürüyor. Ben hep bir şey iyi giderken takacak bir şey buluyorum sanki ilişkiler her türlü bitecek de ben acı çekmeyeyim diye senaryolar kuruyorum ilkim olması ve onun geçmişi olması oradan bana hastalık gelmesi bana iğrenç hissettiriyor ama yine de devam ediyorum. Bunu aştım zannederken bir başkası çıkıyor. Her şey mükemmelken bir anda kuruluyorum psikologa gidyorum fakat o da beni anlamıyor gibi hissediyorum. Sürekli problem çıkartıyormuşum gibi geliyoe hep durup dururken ve sanki bir gün o da buna dayanamayacak sanki gitsin bıraksın diye uğraşıyorum ama bırakırsa yapamam gibi de
Gizli KullanıcıKendime bunu neden yaşatıyorum
Merhaba ben sosyal izolasyon yaşayan biriyim iş aşk arkadaşlık konuları benim için hep zor oldu. Geçmişte çok stresli durumlarda mide bulantılarıyla geçti hayattan kendimi soyutladım çünkü bu duruma çare bulamadım dolayısıyla yalnızlaştım hep içe kapanık anlatacağım bir şey de olmayan olmayan biriyim. İletişim konusunda eksiklerim var. Sosyal olarak hayattan uzak kaldım. Ne istediğimi bilemedim ve çok sosyal ve muhafazakar biriyle bir ilişki yaşadım Geçmiş ilişkimde birliktelik yaşadığım için kabul edilmem korkusuyla ve duygusal yoksunluktan dolayı kıyafetlerimden ödün verdim hataları hep affettim sevgiyi böyle öğrenmiştim. Çünkü kendi hayatıma dönersem orada çözülmesi gereken çok sorun vardı bağlanmıştım bu yüzden ayrılamadım. Ortamlara girince çok sessiz kalıyorum kendimi savunmakta ifade etmekte zorlanıyorum. Saf gibi gözüküyorum. İnsanlar da daha çok üzerime geliyor iyi niyetim bazen çok yanlış anlaşılıyor. Şimdi farkındalıklarım çok o kişi orta yol bulmak istedi o da fedakarlık etmek istedi çok iyi işi hayatı var herkes neden kabul etmedim diye beni sorguladı ben de seviyorum ama o ilişkiye dönmedim onlar başkası var sandı hakkımda kötü şeyler düşündüler sürekli evde ne yapıyor dediler depresyona girdim işsizlik arkadaşsızlık her şey var. Bu yalnızlıkla ne yapacağım hayatın içine kendimi atmaktan korkuyorum. Yanlış mı yapıyorum dönmemekle bilmiyorum. Gerçekten doğru olanı kaçırıyor muyum yoksa ben mi yanlışım bilmiyorum. YoksaYeniden başlamak mı
Gizli Kullanıcıkaygılarımla nasıl başedebilirim
Aşırı kaygılı duygusal biriyim kafamda çok kuruyorum çok düşünüyorum başedemiyorum başladığım her işi yarım bırakıyorum tamamlayamıyorum yarım bırakıyorum bu durumla nasıl başa çıkabilirim ? Odaklanma problemim var odaklanamıyorum çok zayıf hissediyorum kendimi beynimi uyku düzenim çok bozuk başarısızlık var kendimle çelişkilerim var çok yorgun hissediyorum hiçbirşey yapasım gelmiyor. Çaresiz güçsüz başarısız hissediyorum hiçbir başarım yok ve birde anneyim oğlum var
Gizli Kullanıcıpanik ve yoğun korku durumunda nasıl sakinleşirim?
Aklıma gelen kötü düşüncelerden ve tekrar eden döngüden(kötü düşünce-kalp atışında hızlanma panik korku hali-kafamda kanıt arayıp onay alıp araştırıp vs rahatlama-tekrar aynı düşünce) dolayı bazen dayanmakta zorluk çekiyorum psikologla görüştüm yaşadığım durumun okb olduğunu söyledi. Bazı anlarda her şey üstüme geliyor kötü düşünceler bozuk plak gibi tekrarlıyor ama hepsi aynı anda,en kötü ihtimaller kafama bombardıman ediyor böyle anlarda dikkatimi hiçbir şeye veremiyorum odaklanamıyorum tabiri caizse ne yapacağımı bilemez hale geliyorum panikliyorum korkuyorum ve sakinleşemiyorum hayattan aldığım keyif çok azaldı sürekli yorgun ve kaygılı hissediyorum en son ne zaman sakin hissettiğimi hatırlamıyorum(komplüsyonlarla sakinleştiğim zamanlar hariç) aklıma gelem düşünceleri daha önceki sorularımda anlatmıştım kısaca dinden çıkma korkusu ahlakıma ters bi şey yapma korkusu sevgilime ihanet etme onu aldatma ve başkasından hoşlanma/beğenme korkusu yalan söyleme korkusu gibi durumlar yaşıyorum yaklaşık 13 yaşımdan beri bu durumu yaşıyorum dini konularla başladı ve şuan sevgilime ihanet etme ahlaka ters bi şeu yapma ve dürüstlük etrafında dönüyor düşüncelerimin teması değişiyor ama döngüm aynı size sorum gerçekten çok kötü hissettiğim ne yapacağımı bilmediğim anlarda ne yapmamı önerirsiniz bu düşüncelerim gerçek midir gerçekten istediğim şeyler mi yoksa sadece beynimin bir oyunu mu?
xxxGerçekten seviyormuyum sevmiyormuyum anlayamıyorum sevdiği içinmi seviyorum yoksa gerçekten seviyoru
Ben aslında Ece Su’nun yanındayken mutluyum. Onunla gülebiliyorum, saçmalayabiliyorum, heyecanlanıyorum. Dokunmak istiyorum, öpmek istiyorum, gelecek hayali kurunca içim ısınıyor. Ama yalnız kaldığımda ya da küçük bir sorun olduğunda kafam hemen karışıyor. Bazen sosyal medyada ya da okulda daha güzel kızlar görünce içimden “Ece Su o kadar güzel değil ya” diye bir düşünce geçiyor. Sonra da “Ya ileride karşıma daha iyi biri çıkarsa?” diye düşünüyorum. Bu düşünce gelince kendimi kötü hissediyorum, sanki onu seviyormuş gibi değilmişim gibi geliyor. İlişki konusu ciddileştiğinde, hediye, bağlılık ya da gelecek konuşulduğunda stres oluyorum. Çünkü ileride ne olacağı belli değil. Üniversite var, yıllar var. “Ya ayrılırsak?” diye düşününce içim daralıyor. Hem kaybetmek istemiyorum hem de bilinmezlik beni geriyor. Çok mesajlaşınca bazen bunalıyorum ama az konuşunca da “Acaba soğudu mu?” diye kaygılanıyorum. Onu üzmek istemiyorum. Bazen gerçekten sevmediğim halde devam ediyorsam diye korkuyorum. Ama ayrılık fikri de beni strese sokuyor. Sanki onunla dostken daha mutlu huzurluydım şimdi hep stres içindeyim ve kendisi bana iki kere açıldı sonra bende 3 . Olarak ben açıldım ve sevgili olduk goglede buna benzer bir soru gördüm sorular sormuşssunuz ama ben sorulara bile cevap veremiyorum çok mutluyken en çok onu seviyorum öpüyorum sarılıyorum ama stres altındayken hep böyle konular aklıma geliyor bana bir yük baskı olarak geliyor şuan ben direkt sevgili olmak istemiyorum ama ecesuyuda kaybetmek istemiyorum sanki sevgiliydik ve şuan ara verelim dedim kendisine saçma geldi ama ara verdik yine stresliyim busefer onu gerçekten seviyormuyum yoksa o beni sevdiği içinmi o üzülmesin diyemi seviyorum diye düşünüyorum ve ben daha önce böyledeneyimlee yaşadım onun ilk benim ise 3. ciddi sevgililiğimiz ben rahat olmak istiyorum kasıntı değil lütfen yardım edin sınav haftasındayım ve sürekli stresliyim ve gördüğüm kadarıyla lise ilişkilerinin%99 u bitiyor ama dost olursak böyle bir sorun olmuyacak ve o beni çok sevdiği için demekki ben ona sorunlu davranış yapacamki ayrılacaz onubaşka erkeklerle görğnce kıskanıyorum fakat bana düşün kıskanıyormusun denilince düşünemeiyorum aklımda hep nasıl bu strestem kurtulurum var yani keşke sevgili olmasaydık diyorum lütfen yalvarırım yardım edin gerçekten duygularımı anlayamıyorum daha önce ortaokulda bir kız benisırf sevdi diye bende seviyorum dedim ama o üzülmesin diye ama şuanki öylemi acaba ilerde ayrılırsak mesela biriktirdiğümiz okadar hatıra hepsini yrıt at çöpe olacak
Gizli KullanıcıManipüle
Gastlighting nasıl yenilir?İşyerinde beni zayıf karakter olarak değerlendirme yapan üstlerim arkadaşlarıma sevgilime ulaşarak hoşuma gitmeyen şeyler yaptılar. Birbirleri ile bağlantılı olduklarını belli edip sorunca kafanda kuruyorsun diyorlar göz kırpıp gülüyorlar imalar yapıyorlar. İşten ayrıldım bu sefer iş görüşmelerinde çaktırmadan benzer imalar yapılıyor. Zayıf yönlerim konuşulmuş ve bu plan kurulmuş çok huzursuzum takip ediliyorum. Özgür değilim nasıl yenebilirim onları ne yapmam gerekiyor
Gizli KullanıcıGeçmişte yaşadığım olayları neden sürekli hatırlıyorum unutamıyorum
Mesela kocamın ailesi yaptıklarını unutamıyorum bir ara iyi oluyoruz sonra yine bişey yapınca kaynanam eski olaylara gidiyor aklım aile binasında oturuyoruz kocamla hep bu yüzden tartışıyoruz takma kafana diyor ama ben sürekli takılıyorum bana uymuyorlar Tarzımız yaşayışımız hep dedikodu gıybet. Yapıyor ben de sinirleniyorum Bi gelini diğer gelinin yanında kötülüyor Arkasındankonuşuyor ben de onu konuşan benimde herkes hakkında anlatır Di
Gizli Kullanıcı
