Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Esim çok negatif, çok mutsuz, çok disiplinli

Merhaba,esim cok negatif (her konuda), sürekli ondan hersey icin izin almami istiyor, bikmis gibi bir hali var, ben ona destek olsam bile, ve bu halde cocuk istiyor. Calisiyorum, anlayis göstermiyor, hergün yemek yapmami istiyor, eve gittigimde yorgun oluyorum, sürekli basima kalkiyor tiktokda cok takildigimi söylüyor. aksam cok yorgun oluyorum isimden dolayi. Bana hic anlayis göstermiyor, cok kiskanc, herseyde izin almam lazim, sürekli ben düsüncesiz gibiymisim gibi davraniyor, hic bisey bilmiyormusum. Sürekli bu negatiflikten ve asagalamissindan biktim.

cansu1994

Romantik İlişkiler

Kaygılı bağlanmayı nasıl aşarım?

Sürekli bir şeyleri yanlış yaptığımı ,ilişkimin işlerimin bozulacağını düşünüyorum o kadar çok konuyu düşünüyorum ki . Partnerim yeterki ilgiyi göstermesine rağmen her geçen gün isteğim daha da artıyor . Ona güvenmeme rağmen en ufak şeyde kuşkulanıyorum . Sürekli beni sevip sevmediğini düşünür oluyorum ona karşı çok sabırsız davranıyorum. Ona karşı durumum sevgiden aşktan ziyade takıntıya dönmüş durumda . Bunu aşmak sağlıklı bir ilişki yaşamak istiyorum . O kadar sıkılıyorum ki

Sosyal Hayat

Reddedilen Değil, Reddeden Olmak Zor Geldi: Duyarlı Bir Yaklaşım Arıyorum

Merhaba, ben özel psikoloji merkezde işe alım uzmanı olarak çalışıyorum. Merkeze yeni bir psikolog alımı için görüşmeler yapıyordum. Adaylara her zaman önce yazılı bir test uygulanıyor, ardından ben birebir görüşme gerçekleştiriyorum. Bu süreçte bir adayı çok beğendim. Sorular oldukça zordu ama kendisi %72 oranında doğru cevap verdi – bu oldukça nadir bir durum (test sonuçları bilgisayar tarafından otomatik hesaplanıyor). Bu arada benim uzmanlık alanım psikoloji değil. Aday, 23 yaşında, yeni mezun bir genç kadındı; ancak olduğundan daha olgun görünüyordu. 1 yıllık (stajyer ve online) deneyimi vardı. Yüz yüze yaptığımız görüşmede kendini çok güzel ifade etti, oldukça olumlu bir izlenim bıraktı. Görüşme sonunda her zaman yaptığım gibi, adaylarla ilgili düşüncelerimi ve test sonuçlarını yazılı şekilde müdürüme ilettim. Müdürüm de bu genç kız adaydan olumlu etkilendiğini ve ona 1 aylık deneme süresi verilmesine karar verildiğini söyledi. Ben de bu bilgiye dayanarak ona geri dönüş yaptım. Fakat 1 gün sonra müdürüm adayın yaşını yanlışlıkla 23 değil, 33 olarak gördüğünü, yaşının “fazla genç” olduğunu ve yaşça büyük danışanlara uygun olmayacağını söyledi. Bu da dolaylı olarak adayın sürece devam edemeyeceği anlamına geliyor. Şimdi bu durumu adaya nasıl uygun bir dille ileteceğimi bilemiyorum. Görüşmemiz sırasında oldukça umutlandırmış ve heveslendirmiş oldum. Şu anda kendimi çok kötü hissediyorum. Bu alanda oldukça yeniyim. Daha önce ben de iş görüşmelerinde deneyimim az olduğu için birçok kez red cevabı almıştım. Belki de bu yüzden empati kuruyorum; birine ümit verip ardından hayal kırıklığı yaşatmak istemiyorum. Ayrıca merkezimizde şu an çocuk psikoloğu pozisyonu açık olmadığı için başka bir alternatif de sunamıyorum. Bu durumu onun kalbini kırmadan, nazik ve profesyonel bir şekilde nasıl ifade edebilirim? Bana bir yol gösterebilir misiniz lütfen? Gerçekten çok üzgünüm. Kalp kırmak çok kötü bir şey.

İletişim

Nasıl iletişimim güçlü olur?

Duygusal travmalarım var,çocukluktan beri ailevi ve sosyal olarak çok zorlandım. Hiç arkadaşım olmadı, sevgisizlik içinde büyüdüm. Günlük yaşamımı fazlasıyla etkiliyor. Okulda ve çevremde kendimi sürekli yalnız hissediyorum. Terapiye ihtiyacım olduğunu Gerekirse ilaç desteğine de Duygusal olarak destek almak,kendimi daha iyi hissetmek ve hayatımı iyileştirmek istiyorum. Ve gerçekten destek almaya ihtiyacım var. Daha fazla mahvolmak çaresizlik içinde kıvranmak istemiyorum. Bana çok acı veriyor. Lütfen gereken artık yapılsın. Ne yapsam ne desem nereye gitsem yaşadığım durumu değiştiremiyorum. Artık böyle yaşamak istemiyorum çok yoruldum anlatmaktan, boşa çırpınmaktan artık sadece gelişmek ,iyileşmek istiyorum ve bunun içinde her türlü tedaviye desteğe hatta ilaca bile hazırım yeter ki artık böyle yalnız olmayayım lütfen benimle iletişime geçilsin

Aile

Ben mi düzene ayak uyduramıyorum?

6 Şubat depreminde annemi ve babamı kaybettim ve daha sayısız sevdiğim insanları. O gün hayat bitti sandım çünkü depremden tam bir ay önce annem kadar sevdiğim babaannemi kaybetmiştim o gün “babaannemde böyle canım yandıysa ben annemle babamı kaybedersem yaşayamam” dedim. 2 yıl geçti hala ölmedim. Çok istedim ölmeyi çünkü sebep bulamıyordum boşluğundan çıkmak için gerçi çıkmak istiyor muydum orası da meçhul. Ama hep kendi kendime belki inanç gereği kendimi avuttum köpeğime tutundum ablama tutundum bu günlere geldim öyle ya da böyle yaşadım tabi ne kadar yaşamak denirse…Şu an 4 aylık evliyim eşimle 5 senelik bir ilişkimiz vardı zor zamanlarımda hep yanımda oldu herkes kendi anladığı kadarıyla destek oldu. Geçer sandığım hiçbir şey geçmedi aksine daha katlanılmaz hale geldi. Artık kimseden tek kelime duymaya tahammülüm yokmuş gibi hissediyorum. Bazen mutfak dolaplarını açıp elimi sürüyerek her şeyi aşağıya indirmek istiyorum içimdeki çığlığı susturmak için. O kara günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Bazen gözümü açınca rüyaymış bitecekmiş gibi hissediyorum evimde odamda yatağımda babamın üstümü örttüğü anlara gözümü açmak istiyorum. Her şey herkes üstüme geliyor kaldıramıyorum. Eşimin annesi rahatsız elimden geldiğinde destek olmak için çabalıyorum ben anneme şifa olamamışken onun annesine destek olmak için çabalıyorum ama ben sanki eşimle değil ailesiyle evlenmişim gibi hissediyorum artık. Çünkü yok gibi evet ailesine destek olmalı ama ne bileyim ya herkes önce eş demez mi? Aradaki denge olmadıktan sonra bir önemi var mı? Ellerim ayaklarım kulaklarımın içi Egzama ve asla geçmiyor. Ben böyle yaşamaktan çok yoruldum kime ne yapacağımı bilmiyorum. İş olunca herkesin çağırdığı aradığı insanım ama bi de dönüp sen ne hissediyorsun ne yaşıyorsun demiyor. Daha bir hafta önce ablam annemle babama kavuşacağım diye intihar etmeyi denedi. Şimdi destek alıyor bende yanında onunla gidip geliyorum. Ama kimse içimde kopan fırtınayı görmüyor. Böylesine yaşamak denir mi?

Eşimle mutlu değilim

HOCAM EŞİMLE HİÇ MUTLU DEĞİLİM. ÇOK FAZLA DETAYA GİRMEYECEMBASİT BİR ÖRNEKLEME İLE ANLATACAMBİR YAŞINDA BİR OĞLUM VAR DAHA EMİYOR VE ANNESİ SÜREKLİ BANA BENİM ÇOCUĞU UYUTMAM YÖNÜNDE TELKİNLER VERMEKTE HAKLI EVET FAKAT COCUK UYKU MODONU BEKLE YAKALAYAMIYORBENİ BABA OLARAK DEGİL DE OYUN ARKADAŞI OLARAK GÖRMEKTEBENİM NE BABALIGİM KALDİ NE ERKEKLİGİM COK SIKILDIM. KONUŞMAYA ÇALIŞTIĞIM ZAMAN İSE HEP KAVGA CİKİYOR BİR ERKEK OLARAK BENİM ERKEKLİĞİN SORGULANMASI HELEKİ BABALIGIMIN SORGULANMASI CANINI ACITTI BİR BABAYA ASLA SEN ÇOCUĞUNA SADIK DEĞİLSİN DENİRMI BU NASIL BİR BEYİN BEN ERKEK OLARAK ÜSTÜME DÜŞEN GOREVE CALİS PARA KAZAN EVE BAK ESİMDE CALİSİYOR YEMİNLE BİR KEZ PARASINA DOKUNMUYORUM . ÖYLE MODA GİRDİM Kİ ARTİK NE HALİ. VARSA GÖRSÜN

Aile

Eş ile sorunları konuşmadan halletmeye çalışmak mümkün mü

Merhaba, Ben eşim tarafından manipüle edildiğimi düşünüyorum, bir tartışma yaşandığı zaman bunu konuşarak halletmek istiyorum kırgınlıklarımı anlatmak istiyorum, konuşarak ilişkimizin daha iyi olacağını düşünerek konuşmaya başlıyorum, ama eşim ben konuşmak istemiyorum diyor, konuşunca da bişey cözemeyiz diyor, çünkü hic bir tartismada haklılık payı vermiyor, işine gelmeyen konuşmada sadece susuyor, ben kendimi anlatmaya çalıştıkça o anlamamak için çabalıyor, bende tartışmalardan sonra hiç bişey olmamış gibi davranmak istemiyorum beni anlasın kırgınlıklarımı görsün istiyorum ama mümkün olmuyor, çünkü oda tam tersi olsun istiyor, konusmayalım, kavga ettiysek ettik bitti 2 gün sonra hiç bişey olmamış gibi davranalım istiyor, bende bunu yapamıyorum çünkü onunla konusmadığım herşeyi sonra ben kafamda düşünüyorum içimde konuşuyorum ve ona karşı iyi olamıyorum, böyle davrandığı için davranışlarını kabul edemiyorum, ben konuşunca, beni anlayınca iyi oluruz diye düşünürken, onun umursamaz tavırları,konuşmayı çarpıtmalarını gördükçe bende sakın kalamıyorum ve daha fazla kavga edip konuşmayı bitiriyoruz, beni önemsizleştirdiğini düşünüyorum sizce ne yapmalıyım nasıl bir yol izlemeliyim

Kaygı

Her şeyi kötüye yorma ve aşırı kafaya takma

Merhabalar öncelikle sizlere teşekkür ediyorum bizlere burdan yardımcı olduğunuz için Benim herşeyi kötüye yorma ve gereksiz yere kafaya takma sorunum var ve artık canımı sıkmaya başladı bu durum. Örneğin Geçen gün küçük bi arızadan. dolayı aracımı servise bıraktım araç bi kaç gün serviste kaldı aklıma acaba servistekiler aracın sağlam parçalarını alıp yerine eski parçalar takıyor mu diye düşünce geldi dışarda bi patırtı gelse kesin benim araca çarptılar diyorum birisi ile tartışack olsam şimdi tartışma büyüyecek Allah korusun ya ben onu vurursam ya o beni vurursa ya hapse girersem velhasıl artık haklı olduğumda bile tartışmadan korkar hale geldim yabancı bi numara arasa kötü bi haber alacakmışım gibi içim daralır gün içinde sürekli canım sıkılıyor yaptığım hiçbişeyden tat almıyorum halbuki güzel bir işim güzel bir ailem evim aracım var yani baktığınızda aslında mutsuz olmam yada canımın sıkılması için pekte ortada bi durum yok ne yapabilirim bu durumu aşmak için

Uzak mesafe ilişkisi Beyza -Mustafa

Danışman: Betül Canbel Evet sizinde demiş olduğunuz gibi içsel olarak kendimi çözmeye çalışıyorum, kendimi anlamakta güçlük çektiğimi hayatımın genelinde kararlar noktasında zorluklar yaşadığımı düşünüyorum. Beyza ile olan ilişkimde isteğim konusunda net bir şekilde eminim, Beyza ile birlikte mutlu bir gelecek istiyorum. Ancak bu istek üzerinde davranışsal olarak ve fiziki girişimler olarak süreç boyunca geri durma sebeplerimi anlamayı, kendime anlam verebilmeyi, yaşadığım korkularımla yüzleşebilmeyi ve daha net olmayi ben de istiyorum. Evet Beyza ile birlikte bir hayat kurmak istiyorum, bu hayat için sürekli hayallerimde yer alan bir hayat var, hayallerimde yer alan hayatta onunla birlikte gün içerisinde mutlu olabileceğimiz her şey var, onunla yapacağım her aktiveteden mutlu olacağımı düşünüyorum yani Beyzanin her yeri güzelleştireceğini her anımı güzel yapacağını düşünüyorum. Evet bu kurmuş olduğum hayal düzenin de kendimin yükü yüklenmiş olarak hissettiğim durumlarda var ama Beyzanin yükün çocuğunu almış olacağını düşündüğüm durumlarda var. Örnek veriyorum Beyza ile birlikte Bolu'da bir hayat kurduğumuzda onun için zor olacak bir süreç ile başlayacak. Şu ana kadar Erzurum dışına tek başına çıkmamış olması yani ailesinden uzak olmamış olması, yepyeni ama her şeyi ile yepyeni bir hayata girecek olması, çevresel olarak kendini yalnız hissedecek olması. .. Bunlar gerçekten de çok zor süreçler çünkü daha önce Beyzanin hiç tecrübe etmediği durumlar. Bu süreç içerisinde ben elimden geldiğince destek olacağım ki bana da çok yük düştüğünün farkındayım. Bunun altından sağlıklı bireyler şekilde kalkabilmek adına mücadele edeceğim ama bu ona ne kadar yeterli olacağı hususunda emin olamıyorum. Birlikte burada yaşayacağımız hayatta maddi olarak çok fazla zorluk çekeceğimizi düşünüyorum. Beyza geldiğinde iş bulma hususunda illa ki zorluklar yaşayacağız. Benim maddi imkanlarım tek başına yetersiz kalacak. Ve Beyzanin herhangi bir işte çalışarak mutlu olacağını düşünmüyorum. Onun istediği bir işte çalışmasını istiyorum. Çocuk gelişiminden bu sene mezun oluyor ve gerçekten çok seviyor. Onun bu alanda çalışmasını istiyorum ancak atamalr ve iş imkanlarınin çok kısıtlı olduğunu da biliyoruz. Yani özet olarak bu durumda çok sıkıntılı bir maddi durum bizi bekliyor olacak ve bu beni çok korkutuyor. Şu ana kadar fiziksel bir adım atmamamin nedenini gerçekten ben de sorguluyorum ama net bir cevaba erişimiyorum, şundan dolayı diyemiyorum, yaşamış olduğum psikolojik sorunlar bunlar hayat içerisinden olan sorunlar iş, maddiyat ki bir dönem saçma bir şekilde iddia oynama hatam oldu bunun vermiş olduğu utangaclik(beyzadan kendimden ailemden )ve ciddi bir miktarda borçlar,hayatta net olarak neyi istediğimi gerçekten bilemiyor olmam, işimdn hayatımdan hiç memnun olmamam ancak bunun değişmesi için de bir şey yapmayan ve yapmadıkça sürekli düşünüp içten içe kendini yiyen, ve çok çok çok önemli olan benim için Beyza ile birlikte bir hayat kurduğumda onu mutlu edememektrn korkmam çünkü Beyza benim için çok değerli kendi uzulmemden önce onun üzülmesi önemlidir benim için, büyük bir karar alıp onun hayatını tamamen değiştirip çok aşırı bir sürece girip ki bu sürece herkes için zordur ama bizim için çok çok daha zor olan bir sürece girip bütün bunlara katlanıp sonunda onun mutsuzluğunu görmek ona yapacağım en büyük kötülük olur ve bunun hiçbir şekilde hiçbir zaman istemem. .. Demiş olduğum gibi net bir şekilde sebebi şudur beni tutan diyemiyorum çünkü o dönemlede yaşamış olduğum psikolojik durumu ben bile bir anlam yükleyemiyorum. ama bunlar her zaman düşündüğüm şeyler. Bunları aşmak istiyorum. Ve sizin de destek olacağınızı düşünüyorum.

Ailem kafamda kurmamam gerektiğini söylüyor

Özetleyeceğim ben bir ergenim. Psikolojik destek almak istiyorum fakat bunu aileme söylediğimde bana iyi olduğumu ve kafamda kurmamam gerektiğini söylüyor. Birinede anlatamıyorum çünkü benim ilgi isteyen bir velet olduğumu düşünmelerini istemiyorum. Ne yapmam lazım? Aileme ne demem lazım? Ne dersem beni anlarlar ve bana yardımcı olurlar? kendi kendimi yiyip bitiriyorum ve düşüncelerim susmuyor, lütfen birisi bir şey yazsın. Öbür türlü ciddi anlamda bu konuya çok fazla kafamı yoruyorum ve derslerden kopmama sebep oluyor, umarım bunu görüp bir şeyler yazan kişiler olur.