Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Erkek arkadaşımdan ayrılmalı mıyım?
Öncelikle bu yazdıklarımı gözyaşı ve bir o kadar da utanarak sıkılarak yazmaya başliyorum anlatacaklarım biraz oldukça uzun, hocam yaklaşık 1 yıla yakın süredir bir ilişkim var, ve ailem sevdiğim adamı hiç bir koşulda kabul etmiyor destek öneri ve görüşlerinize çok ihtiyacım var ben kendimi çok sıkışmış daralmış ve bunalmış hissediyorum sevdiğim adam benimle kaçmak istiyor ben ise okulumu bitirmek ardından evlenmek istiyorum fakat ailem beni silsin istemiyorum ortada kaldım geçmişte bir takım hatalar yaşadım erkek arkadaşımla ( ilişkiye girmek vs. ) ve çok pişmanım çoğunu da isteyerek olduğu söylenemez onu o zamanlar çok seviyordum ve ben bunları yazmadan birkaç dakika önce tartıştık telefondan benimle 1 yıl sonra kaçmazsan ilişkimizin biteceğini ve ben bu ilişkide hep senin dediklerini yaptım diye de belirttiği oldu, ben şimdi namaz kılıyorum ve hata yapmamaya gayret ediyorum âmâ son zamanlarda benim üzerime çok geliyor kaçalım gidelim mutlu mesut hayatımız olucak diyor beni sevdiğini biliyorum ama bir yanım herkese herşeyi anlatacak gibi hissediyor ve ben ne yapıcamı bilmiyorum ailemin gururunu zedelemek istemiyorum o benim ilk defa yakın mesafe ilişkimdi ve ne yapıcamı bilemiyorum. Lütfen bana yardımcı olun konuşacak kimsem yok gibi hissediyorum,
Gizli Kullanıcı
Özgüven yüzünden konuşurken gerginleşiyorum
Özgüven problemlerım var doğru bildigımı bulduğum halde sesımı yukseltıp öyle degıl böyle olmalı dıyemıyorum evet çok sınırlenmıs ve farklım düşünüyorsam bunu tartışarak gergın bir sekılde ıfade edıyorum tartışarak soyledıgım için doğru olsada kötü olan suçlu olan ben oluyorum sakın bir tavırla doğru olanı söyleyemiyorum yalan söyleyen birinin yalan soyledıgını bıldıgım halde orda bende vardım bu böyle degıldı yalan soyluyorsun dıyenıyorum bu yalan söyleyen ınsanda öyle bir pişkinlik özgüven tavan yapmış yalanı bile bile söylüyorum ama ben karşısında duramıyorum
Gizli KullanıcıGelecek kaygısı ve başarısızlık korkusu
Kpss sınavına 2024 çok uzun bir süre çalışmama rağmen başarısız oldum şuanda tekrar hazırlanıyorum hayatım çok monoton ve hala streste olmak işimi yapamamak beni yoruyor beklemek ve belirsizlik hissi asla gitmiyo şimdi yine olmazsa korkusu sürekli aklıma geliyor elimden geleni yapmama rağmen eksik hissediyorum her şey akışta gibi ama ben uyum saglayamiyorum olumsuzluklar sürekli devam ediyo şuanda bunları nasıl asacağımi ve istediğim sonucu alabilecekmiyim kafasından nasıl kurtulabilirim
Gizli KullanıcıÖfkem ve sevgim arasında kalmış hissediyorum
Merhabalar, 12 yıllık evliyiz 1 kızım var eşime karş derin bir öfkem duyuyorum ama aynı zamanda seviyorum da bu iki zıt duyguyu aynı insana hissetmem normalmi ona karşı artık çok tahammülsüzüm ama o üzülünce ben daha çok üzülüyorum. Evliliğimizin ilk yıllarından itibaren ikimizde de anlaşmazlıklar oldu çoğunu aştık ama bende ona karşı duyduğum öfke kaldı çünkü kızdığı tepki verdiği zaman hakaret ediyor o an kendine hakim olamıyor çok kırıcı oluyor bende daha yapıcı değilde artık daha kırıcı oluyorum gururum ön plana çıkıyor benimle böyle konuşana ben neden anlayış göstereyim ki diyorum böyle oldukça zaman içinde ikimizde kendimizi kötü ve değersiz hissetmeye başladık o bişey söylese umursamıyorum bu sefer sen benim söylediğimi neden yapmıyorsun deyip daha çok kızıyor bi kısır döngünün içindeyiz dün yine tartıştık şuan konuşmuyoruz evin huzurunu kaçırdığımı bundan dolayı karaktersiz ve kişiliksiz olduğumu söyledi çok fazla tepki verdi çünkü yine söylediği ama benim uygulamadığım bişeydi. .. Öfke ve sevgim arasında sıkıştim kaldım benim ne yapmam gerekiyor kendimi iyi hissetmiyorum ne olur yardım edin 😔 ya öfkemi dindirip herşeyi unutup yeniden başlıcaz ya da bu evlilik bitecek hangi yöne gitmem gerekiyor yolumu kaybettim umarım bulmama yardım edersiniz.
Gizli KullanıcıSevdiğimiz ama bizi üzen insanlarla nasıl bir ilişki geliştirmeliyiz?
Merhaba, çevremdeki çoğu arkadaşım evlendi hatta çoğunun çocuğu bile oldu. Ama ben kendimi hala bu işler için hazır hissetmiyorum daha doğrusu bu işler için karşıma birinin çıktığı da yok. Bu tarz şeylerin nasip olduğuna inanıyorum ve üzülmüyorum ama evli arkadaşlarımla görüştüğümde kendimi sanki bir şeyleri kaçırmış gibi hissediyorum ve bu durum beni mutsuz ediyor. Görüştüğümüzde konunun buraya gelmesine engel olamıyorum. İlla ki konu evlilik meselelerine geliyor. Arkadaşlarım beni kıracak şeyler söylemiyorlar benim iyiliğimi istediklerine de yüzde yüz eminim ama kendimi üzgün hissetmeme neden oldukları için çok değer vermeme rağmen onlarla artık görüşmek istemiyorum. Çözüm gerçekten istemeden de olsa bizi üzen insanlarla görüşmemek midir? Psikolojik açıdan durumumu nasıl yorumlarsınız?
Gizli KullanıcıPsikolojik sıkıntılar ile nasıl baş ederim
Merhaba ben yıllardır psikolojik sıkıntılar yaşıyorum gerek ailem gerek insanlar gerekse hayatta başarılı olamamak gibi konular veya travmalarım yüzünden psikoterapi alabileceğim hiç bir yer yok ve bu durumlar yüzünden başıma büyük belalar açıldı artık huzurlu ve mutlu yaşamak istiyorum bunun için en etkili çözüm nedir bilmek istiyorum çok yıprandım daha 24 yaşındayım ö'mek istemiyorum. neler yapabilirim bilmek istiyorum teşekkürler. ? ???
Gizli KullanıcıYüksek kaygı seviyesi ile nasıl başa çıkılır
Merhaba benim kaygı seviyem normalin üzerinde alarm veriyor. Bir durum olmasa bile sabah uyansam öğürmeye başlıyorum hemen midem bulanıyor ellerim ayaklarım buz gibi oluyor sanki kanım çekilmiş gibi hissediyorum halsizleşiyorum. İşe yeni başlayacaksam veya ilk defa bir yere gideceksem veya stresliysem o an öğürme kusma isteği geliyor kusunca midem yanıyor. O stresli durumu yönetemiyorum evin içinde hızlı hızlı yürüyorum kafamın içinde sürekli o olayı konuşmayı veya yaşanacak şeyi düşünüyorum. Bu istisnasız her şeyde böyle. Kaygı üzerine ne yapmam lazım. Terapi alacak bütçem yok. Nefes alıyorum 4 8 4 tekniği ile ama o da işe yaramıyor. Yemek yiyemiyorum stresli durumda hiçbir şeye odaklanamıyorum. İşe başlarsam hem iş olduğunda hem kötü bir şey yaşarsam sabah nasıl işe gidicem veya mide sorunlarım olursa ne olacak diye düşünüyorum. Adım atabilirim evet cesaretim var buna ama o stresi yönetemiyorum o konuda kendime güvenim yok. Bir ayrılık yaşadım ve üzerimden atamadım çok zor şeyler yaşattı o kişi bana şimdi ya biriyle olursa ve ben görürsem üzülürüm. Bu stresi nasıl yöneteceğim hakkında bir fikrim yok. Hemen midem sorun çıkarmaya başlar ellerim ayaklarım buz gibi olur öğürmeye başlarım. Yemek düzenim uyku düzenim bozulur. Bu o an veya izleyen günlerde ortaya çıkar. Bazı insanlar kötü bir şey yaşasa bile veya bir şeylere başlasa bile bu kadar etkilenmiyorlar her şeyi bir arada götürebiliyorlar. İşe gidip odaklanıyorlar. Sabah kalkıp kahvaltı yapıp hayatlarına devam ediyorlar. Benim kaygı seviyem çok fazla yüksek. yakın zamanda arkadaşlarımın çoğu hayatımdan çıktı yalnız kaldım. Bir anda öyle bir düşünce oluyor ki şimdi kötü bir şey olursa anlatacak kimsem yok. Herkes hayatını kurmuş ben yapamıyorum diye düşünce geliyor midem yanmaya başlıyor o an hızlı hızlı kalkıp yürüyesim geliyor. Bir anda bir şey düşünürken oluyor bu. Benim ne yapmam lazım lütfen bana yardımcı olun.
Gizli KullanıcıSuçlu olmadığımı bildiğim halde suçlu hissediyorum
Ben üniversite 3. Sınıf öğrencisiyim . Ve neredeyse 10 kişilik bir arkadaş grubum var . Bu arkadaş grubundan kız arkadaşım gruptaki başka bir erkek arkadaşımdan hoşlanıyor ve herkes bunun farkında ve biliyor söylemekten çekinmiyor . Hoşlandığı arkadaşım dahil . Ve ben bu hoşlandığı erkek arkadaşım ile geçtiğimiz dönem yakın arkadaş olduk grupta herkesin samimiyeti farklı olabiliyor. Ve bu erkek arkadaşımın uzak mesafe bir ilişkisi var herkes yine bunu da biliyor. Bu erkek arkadaşım kız arkadaşıma pek de iyi davranmıyor kalbini kırmaktan çekinmiyor. Ama kız arkadaşım gururunu hiçe sayıp yine o benim yakın arkadaşım diyerek yanında durmak uğruna istediği her şeyi yapıyor bazen insan içinde bunu yaptığında ben onun için üzülüyorum . Konuyu dağıttım pardon. Geçtiğimiz dönem sonu bu erkek arkadaşımla olmam kız arkadaşımı rahatsız etmiş . Aslında ben erkek arkadaşıma kısa sürede bu kadar yakın olmamızın garip olduğunu bu sebeple beni yarı yolda bırakacakmış gibi hissettirdiğini vb . Anlattım Buna karşılık bana “ben sevdiğim insanları yarı yolda bırakmam ve seni çok seviyorum “dedi Aslında kız arkadaşı olan biriyle bu kadar samimi olmak garip gelmişti fakat benden 4 yaş büyük olması , bazı özelliklerini kendi abime benzetmem sebebiyle onu da okuduğum şehirdeki abim gibi hissetmeye başlamıştım. Kendi abimle yaşamadığım o abi kardeş hissini vermişti bana sahiplenici tavrı vs. Ondan dolayı bi bağlılık geliştirdim sanırım. Yakın kız arkadaşımın da hareket ve davranışlarından dolayı benden rahatsız olduğunu hissettiğimi bu erkek arkadaşıma anlattım ve eğer kendisinden kasıtlı ve bu sebepten uzak durursam kız arkadaşımı hayatımdan çıkartacağını söyledi. Bende kız arkadaşımı ne kadar üzeceğini bildiğim için ve ona kötü hissettireceğini bildiğimden bu erkek arkadaşımla iletişimimde bir değişiklik olmamasına yakın davranmaya devam ettim. Fakat en sonunda bu kız arkadaşım ile erkek arkadaşımın arası bozuldu ve kız arkadaşım benim erkek arkadaşımdan hoşlandığımı düşündüğünü ve aralarının bozulmasının sebebinin ben olduğumu söyledi . Şok içinde kaldım . Ve gruptaki diğer arkadaşlarımla bu düşüncelerini paylaşmış neyseki diğerlerinin bu fikre katılmadığını anladım . Ama şuan benimle konuşmayan bana selam vermeyen kendisi araları düzeldi ama bana sanki suçlu benmişimcesine davranıyor . Kötü hissediyorum .
Gizli KullanıcıTerapi ile kaygılarıma çözüm bulamaz mıyım?
Merhaba, aile üyelerimden birinin rahatsızlaması sonucu ilerleyen zamanlarda kaybetme korkusuna bağlı anksiyete atakları geçirmeye başladım. Bu ataklarım ailemden uzakta olmam gereken bir dönemde daha da fazlalaştığı için ailemin yanına dönme kararı aldım . Daha sonrasında bir hastanede psikiyatri yönlendirmesi üzerine yaklaşık 4 ay kadar psikolog görüşmem oldu. Psikologum güzel bir ilerleme kaydettiğimi söylüyordu fakat ilerleyen seanslarda beni artık çok ciddiye almadığını seans aralığı içinde odaya başka bireylerin girip çıktıgı için ve hatta bir seansımda beni dinlerken uyuya kaldığını fark ettiğimde seanslarıma son verdim. Bu süreç sonrasında ataklarım ve kaygılarımla biraz daha başa çıkmayı öğrenmiştim ancak son zamanlarda başkalarının yaşadıgı olayları kendi hayatıma fazlasıyla yorduğum için ataklarımın anlık olarak tekrarladıgını fark ederek bir psikiyatri doktoruna başvurdum. İlaç kullanmak istemediğimi ve tekrar psikolog görüşmesi istediğimi söylediğimde kendime eziyet ettiğimi ve yıllarca seanslara gidip gelsemde düzelemeyeceğimi bir anda korkunç bir üslup ile bana açıkladı ve daha fazla benimle uğraşamayacağını söylerek beni bir psikologa yönlendirdi. Ataklarım bazı anlarda beni çıkmaza soksa da bu zamana kadar baş etmeye çalıştım ve bu rahatsızlığımın iyileşip geçecek bir şey olmadığının bilincindeyim . Terapi desteğiyle birlikte nasıl baş etmem gerektiğini öğreneceğimi de biliyorum ancak doktorun bana olan tavrı bu düşüncemi biraz daha kötüleştirip kendimi ileri derecede bir hastaymış gibi hissetmeye başladım. Sizce terapi sıfır etki yaratan bir yöntem midir?
Gizli KullanıcıDers çalışamıyorum
Bu sene sınav senem ders çalışmalıyım ders calismam gerektigin farkındayım. ama bir türlü baslayamiyorum. odevlerimi son gune bırakıyorum hep. zamanım yeterince var ders calismak icin soru cozmek icin ama asla oturup başlayamıyorum neden bilmiyourm artik gec kalmış gibi hissediyorum. kendime ödül koymayı kendmini motive etmeyide denedjm ama bir sonuc alamadim. sonuclarini da düşünüyorum ama buna rağmen asla oturamıyorum. ailem benden guzel bir sonuc bekliyor hem onlarin beklentilerini kırmamak ve basta kendi gelecegim olmak uzere calismaya başlamalıyım diye düşünüyorum bu durumda ne yapabilirim.
Gizli Kullanıcı
