Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Uzak mesafe ilişkisi

Fazla fedakarlık verip asla karşılığını alamadığım uzak mesafe ilişkisi yaşıyorum partnerime bir hayat adamışken tüm vakitlerim onunlayken onun bana ayıracak vakti yok. nasıl olmalı yani sizce sağlıklı bir uzak mesafe ilişkisi nasıl olmalı neler yapılabilir? Görüştüğümüz günler belli değil yılda toplam 25 falan. Bazen her ay bazen 4 ayda 5 ayda bir neler yapılabilir nasıl sağlıklı bir ilişki yürütülebilir sizce aradaki özlem mesafeden fazla. Hepsi dışında normal bir uzak mesafe ilişkisi nasıl olmalı neler yapılmalı yardımcı olursanız çok sevinirim.

Sevgilim benim fikirlerimi önemsemiyor

Sürekli beni görmezden geliyor birşey diyince beni suçluyor bir keresinde arkadaşı ile buluşacaktı tamam dedim sonra buluşma saati akşam 10 oldu bende yok dedim sonra bana kızdı beni suçladı nedensizce sonra arıyorum telefonları açmıyor sanki ben yokum gibi ne yapmalıyım kendime mi zarar vermeliyim anladım daha ne kadar onu sevebilir ya da ne kadar önemseyebilirim anlamadım hayat gerçekten zor geçiyor

Sevgililer gününde çiçek almadı sevgilim

Merhaba, bugün sevgilimin bana aldıgı hediye hakkında konuşmak istiyorum. Biliyorsunuz ki sevgililer gününü geçirdik bugün buluşabildik. Ya burda mevzu para değil biliyorum ki ben isteyen her şeyi çok rahat halleder ben kendine hediye almak için o kadar ugraştım düşündüm acaba beğenir mi diye. Tamam belki o da düşündü bakın ben kendime değer veren biriyim o paraya tek 1 tane gül alsa daha mutlu olurdum artık kimse çocuk değil biz belli yaşa gelmiş insanlarız. Kendi ben gold seviyorum diye o renk almış ama renk gold bile değil ya o paraya gider bi gümüs kolye alırsın daha iyi kendimi çok kötü hissettim ben bu kadar ucuz bi hediyeyi kendime layık görmüyorum ucuzdan kastım öyle görünen hediyeyi. Ya başka erkekler çiçekten bile peçete yapıyor veriyor bu bile daha güzeldir. Kendine çiçek beklediğimi söyledim ama onu bile almadı bana hiç çiçek almadı bu bana göre çok kırıcı. Evet değer veriyor hissediyorum ama değer vermek sadece böyle olmaz bazen değer verdiğini görmek ister insan. Bilmiyorum anlatabildim mi ,hediyeyi begenmiş gibi yapmak zorunda kaldım ama ne yapsam bilemedim.

mukaddes

Kendimi yanlız hissediyorum

Kendimi yetersiz hissediyorum ve bu aralar hiç iyi değilim. panik atağım var ve çok kez panik atağım geliyor geceleri uyuyamıyorum özelikle içimde bir şey olacak korkusu yaşıyorum. ve bu anda yanımda birinin olup beni sakinleştirmesini bana yardımcı olmasını istiyorum ama yok. Çook düşünüyorum ve bu beni yoruyor çok yorucu günler geçiriyorum yardımınıza ihtiyacım var umarım iyi gelirisiniz bana çok ihtiyaçım var yardımınıza

Bi derdi takmamak için ne yapmalıyım?

Bizim bir tane grubumuz vardı orada bir fotoğraf paylaşmıştı fakat tek görünümlü arkadaşım da onu özelden tekrardan atar mısınız demişti çünkü göremedi zannetmiştim ben de ona özelden atmıştım fakat tek görünürlük değil normal olarak atmıştım o da kaydetmiş attığın fotoğrafı ama keşke yapmasaydım diyorum çünkü artık her şeyi takmaya başladım ve bunu da takıyorum kafama ve asla çıkmıyor sinirim bozuluyor lütfen yardım et

Aile

İlerde aileme benzememek düşüncesini nasıl aşabilirim?

Aile bireylerim tam olarak 15 yıl önce ayrıldı. Babam düşünebileceginizin tam olarak ötesinde bir cimriydi ve annesine çok bağlı biriydi. 3 katlı binamızın ilki babamın dükkanı üstü babaannem ve en üstte biz otururduk. Sabahtan akşama kadar babaannemle dükkanda oturup sadece gece uyumak için bize gelirdi. Bir nevi otel gibi :) Bayramda, özel günler yada haftasonu dersenizde genellikle annesiyle oturmayı yada dükkanı acmayı tercih ederdi. Bu yüzden annem en sonunda dayanamayıp boşanma kararı verdi. Aslında boşanmak istemesindeki tek sebepler bunlar değildi tabiki. Çok fazla eski kafa ve biraz saf, telaşlı panik birisi. Babaannem yıllarca dibinden ayırmadığı için bir ortamda nasıl davranılması gerektiğini öğrenememiş. Anneme hak verebiliyorum boşanma konusunda. Daha sonra 2. Eşiyle evlendi ama bu 2. Eşinin o kadar psikolojik sorunları vardı ki sürekli her konudan kavga çıkartıp bizi dövebiliyordu. Bir çok kez karakolluk ve hastanelik olduk. Bunlar yaşanılırken orta okul Lise çağlarındaydım. Her ne kadar kafama takmadığımı umursamadıgımı düşünsemde vücut stresten kaynaklı tepkiler verip kansere yol açtı. Vücudumun her yerinde egzamalar çıkardı. Ellerimin titremesiyle bana ben burdayım kendine odaklanmalısın dedirtti. Bu zamanları atlattım. Şuan çok güzel bir ilişkim var ve evliliğe doğru adımlar atıyorum. Erkek arkadaşımdan çok güzel bir eş ve baba olabileceğine gözüm kapalı güveniyorum. Ama o kadar çok ailevi sorunlar yaşadım ki içimdeki ya annem gibi olursam ya boyle ailem olursa ya benimde sonum böyle olursa gibi gibi kafamda o kadar çok soru işareti var ki. Bunları susturken her zaman benim cok güzel bir ailem olucak benim böyle bir hayatım olmuycak diye durdurabiliyorum. Erkek arkadaşım benim en büyük destekçim bana her zaman moral motive verip hayata tutunmamı sağlıyo tekrar ama bazen o korku içimde koskocaman bi karanlık deliğe dönüşüp sanırım ben yapamiycam özgüvensizliğine dönüşüyor. Gece olunca sessizlik çöktüğünde bu düşünceler kafamın içinde sürekli dönüp duruyo. Çok detaylı anlattım belkide okurken bunalttıysam özür dilerim. Öneri ve yorumlarınız içinse şimdiden teşekkür ederim. :)

Kaygıya bağlı durumlarla nasıl başa çıkabilirim?

Merhaba, bunu 10 senedir belki liseden beri yaşıyorum orada başladı aslında bu süreç o dönem sınıfta kalmıştım ve yalnızdım arkadaşım yoktu. Bir önceki sene herkes bana neredeyse sırtını döndü. Sabahları okula giderken öğürüyordum böyle başladı sonra üniversitede mide yanması yaşadım hiç bitmeyen mezun oldum aynı ve kaygılı durumlarda yeni bir şeylere başlarken ayrılıkta yaşadım hepsinde aynıydı ve daha sonra arkadaşımla aram bozuldu yalnız kaldım işsiz kaldım derken bunlar bende sosyal olarak izole olmama neden oldu bu durum kaygılarımı dindirdi ama tetiklenmediğim için şu an sakinim konfor alanımdan çıkacağım işe başlayacağım derken öğürme mide yanması diş sıkması zaten hep oluyor. Ellerim ayaklarım buz gibi oluyor sürekli düşünüyorum kafamda asla bir şeylere odaklanamıyorum. İşe mi odaklanacağım hem öğrenip işi hem de oradakilerde arkadaş nasıl olacağım kendimi geri planda tutacağım tanışırken soru sormaya çekineceğim beni sevecekler mi çok sessiz mi bulacaklar vs bu sorular dönüyor kafamda o gün mide yanması başlıyor ertesi gün bir şeye başlayacaksam stresli bir şey yaşadıysam yemekten sonra midem yanıyor yemek bile yiyesin gelmiyor. Kaygılı olduğumda kalkıp yerimden evin içinde hızlı hızlı yürüyorum oraya buraya duramıyorum yerimde kendime anlam veremiyorum. Oturduğum yerde kalamıyorum bir sorun olduğunda dünyanın sonu gelmiş gibi sanki evin için oradan oraya hızlı hızlı yürüyüp kendi kafamda o an birine bir şey mi söylenecek onu kafamda tekrar ediyorum veya o olayı düşünüyorum nasıl içinden çıkacağım diye mide yanması geçiriyorum o an ve bazen kusuyorum 1 saat 2 saat evin içinde böyle yürüdüğümü bilirim ve bu işte başıma gelirse ne yapacağım diye korkuyorum. Veya çalışırken kötü bir şey olursa ve ben bunları yaşarsam işe gidemem diye korkuyorum çünkü daha önce bu sebepten işimi bıraktım annem sürekli iş konularını açıyor üsteliyor nasihat verip duruyor boş oturma vs benim iyice kaygılarım atıyor o an yatağıma gidip napacağım ne olacak diye düşünüyorum sakin bir zihin sakin bir kişiliklere çok özeniyorum. Çünkü eğer öyle olabilseydim potansiyelim çok üstüne çıkabilirdim. Kendime güvenirdim böylesine kırılgan hiçbir durumu yönetemeyen bir hayatı yaşamak çok yorucu. Bu hayatı kaygılarım yönetiyor resmen. Bazen deli cesaretiyle bazı olayların içine atlıyorum yanımda destek olanlarım varsa kendime güvenip bir şeyler yapıyorum ama artık yalnızım ailem var sadece hayatımda. Üst üste çok şey yaşadım daha da zorlaştı her şey benim için ve kaygılarınla barışmak istiyorum. bu kadar detaylı yazmamın sebebi terapiye ayıracak bütçem yok kitaplar okuyorum araştırıyorum ama olmuyor söylediğiniz her kelime benim için çok kıymetli

DEHB olabilir mi?

Kendimde çözemedigim sorunlar var. Sorun diyorum çünkü istediğim halde bazı şeyleri yapamıyorum, baslayamıyorum. Mesela derslerimi çok seviyorum bölümümü çok seviyorum ama mezun olamıyorum. Bunun sebebi de zeka seviyemin buna yetmemesi değil de odaklanamamdan kaynakli olduğunu düşünüyorum. Buna sebep olan şey her neyse de kendi elimde olan bir şey olmadığı için çünkü çok istiyor olmama rağmen bir türlü yapamıyorum bunu . Kafamı veremiyorum bazen çok basit sözel bir kısmı bile asla ezberleyemiyorum ya da anlayamıyorum. Kafamın içinde binbir tane şey dönüyor ve ben bunlara engel olamıyorum. Psikiyatri polikliniğinden randevu aldım 15 gün sonraya ama gittiğimde de bu konuda je söylemeliyim bilemiyorum, nasıl ifade etmeliyim kendimi bilemiyorum. .. Bu süreçte odaklanmami kolaylaştırmak adına neler yapmalıyım bilemiyorum tavsiyelerinizi bekliyorum:) teşekkür ederim:)

İçim daralıyor

Hayatıma bir daha girmeyecek birisi için sürekli üzülüyorum bununla baş edemiyorum tekrar hayatıma girecek gibi hissetmekten yoruldum napmam gerektiğini bilmiyorum o artık başkasıyla birlikte beni severken başkasına gitmesini mi ben onu severken onu başkasıyla görmeyi mi hazmedemiyorum bilmiyorum ama canım çok yanıyor artık napıcam ben bilmiyorum sürekli içim daralıyor bununla baş edemiyorum nasıl baş edicem bununla bilemiyorum

Kendimi Sürekli Yetersiz Hissediyorum, Ne Yapmalıyım?

Son zamanlarda ne yaparsam yapayım kendimi yeterli hissetmiyorum. İşimde, sosyal hayatımda ve sevdiklerimle olan ilişkilerimde hep daha fazlasını yapmam gerektiğini düşünüyorum. Küçük başarılarımı bile görmezden geliyor, sürekli kendimi başkalarıyla kıyaslıyorum. Bu düşünceler beni hem zihinsel hem de duygusal olarak yoruyor, özgüvenimi sarsıyor. Kendimi daha değerli ve yeterli hissetmek için nasıl bir yol izleyebilirim? Bu duygularla başa çıkmanın sağlıklı yolları nelerdir?