Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
hedefime olan inancımı güçlendirmek istiyorum
Merhaba ben üniversite sınavina hazırlanıyorum ve çok sevdiğim şeylerden biri çok net hedeflerim var ne istediğim hakkında o kadar düşünüp kafa yormusum ki net hedeflerim var Ankara da psikoloji okumak istiyorum ve gerçekten psikolojiye o kadar ilgim var ki bırakmam gerektiğini vazgeçmem gerektiğini söyleyen insanlar oluyor ama benim için sıradan bi meslekten fazlası ben çok travmatik bi çocukluk geçirdim sonra kendini sevmeyen özgüvensiz biriydim yaptığım yanlışların hakaretlerle karşılanmasına alışık olan bana şefkatle dokunup altındaki sebebini gösteren o bilim dalıydi anlasildigimi ilk defa bana psikoloji hissettirdi yanii kisaca hedefim psikoloji okumak bunun için çaba da sarfediyorum hatta etrafımdaki insanlar şaşırıyor bazen uykusundan asla taviz vermeyen ben ders çalışmak için uykularımı bölmeye başladım calisabilmek için kalkıp otobüsle kütüphaneye gidiyorum çalışmaya calisiyorum yanii ama sanki olmayacakmis gibi bi hiss var içimde ayni zamanda olacağına çok inanan ama inanmayan da var Ankara olmayacamis gibi hissediyorum bazen bunu nasıl asabilirim o inancımın direncini artırmak hissetmek istiyorum
Gizli Kullanıcı
Dünyaya abimin gözünden bakıyorum
Merhaba benim çok sevdiğim bi abim var gerçekten en sevdiğim insan olabilir çok iyi anlaşıyoruz çok benziyoruz evet yollarımız aynı aslında yollarımız kesişiyor o da varoluşsal sancılarla kendini kendinden doğurdu bende öyleyim herşeyi sorgulamak duygularımı anlamlandırmaya calismak iyileştirmek yaklaşım şeklim onunkine göre daha yumuşak çünkü ben onun bastırılmış versiyonu gibiydim küçükken sinirlenmeme izin verilmemisti ama o çok sinirlenebilmis ve siniriyle herşeyi yapabilecek tipten ve onunla konuştuğumda gerçekten çok huzurlu hissediyorum kendi duygusal zekama uygun insanlarla iletişim kurmak aşırı mutlu ediyor beni eskiden daha farklıydı ilişkimiz ben ondan korkardım aynı zamanda toksikte biriydi ama şu an o korkuyu sevgiye güvene dönüştürdük rüyalarımin anlaminda bile güveni temsil eder çok muhteşem birşey hayatımdaki tüm şansım diye de söylerim ama şöyle birşey var ki birşey yaparken acaba o olsa nasıl davranırdı şu an diyerek verdiğim cevabı uygularım biriyle iletişim kurunca aynı onun gibi konuşurum tamam benzemem güzel de ben verdiğim kararın konustugum soyledigim sözlerin sadece bana ait olmasını istiyorum ne biliyim bişe yapacaksam bana nasıl tepki verir diye düşünür öyle yaparım bu beni rahatsız etmeye başladı artık çok iyi anlaşıyor olmam çok seviyor olmam böyle davranmam gerektiği anlamına gelmemeli yanii buna nasıl bi çözüm yolu bulabilirim
Gizli KullanıcıDepresyondan nasıl çıkabilirim? lütfen en net çözümü sunar mısınız.
Merhaba, 19 yaşındayım ve hayatım tam anlamıyla psikolojik baskıyla, okulda yaşadığım zorbalıklarla, aile içi maddi sıkıntılarla, arkadaşlar arası anlaşmazlıklarla geçti ve hala geçiyor. b12, halsizlik, demir eksikliği, disleksi (öğrenme güçlüğü) vs vs. İlkokulda sınıf hocam tarafından yediğim dayaklar, ortaokulda matematik hocam tarafından yaşadığım zorbalıklar, lisede erkekler tarafından yaşadığım şiddetler, kız arkadaşlarım tarafından kabul görememe. . İlkokulda yakalamaca oynarken arkadaşımın beni yakalamaya çalışırken benim yaptığım bir sakarlıkla merdivenden düşmem ve başımı yarmam ardından ameliyat sürecim. Okul tatili sürecindeyken evimizin arka tarafında bulunan otopark kısmında mahalledekilerle oynarken yine merdivenden düşerek alnımın ortasını yarmam ve sonrasında buz tutup geçirmemiz. . Aile içi yaşanılan kavgalar ve geçimsizlikler. . 5 kardeşiz ve hepsi şuan Ankara'da kiralık bir evde yaşamaya çalışıyor ve abimin de yakın zamanda askerliği başlıyor. Ama ben hala hicbir sey yapamıyorum ve ne yapacagımı bilmiyorum aslında adım atmak ve kendim icin bir seyler yapmak istiyorum ama cevremden gelen olumsuz düsünceler ve susmak bilmeyen ceneler dogrultusunda geri vazgeciyorum cünkü o kadar sert konusmalar geciyor ki evimde yatmama sebep olacak kadar yorgun düsüyorum. Ve isteksizligim günden güne artmakta hatta b12 fazlasıyla düsük bakmayın bunları yazdıgıma hatırlamaya calısıyorum ama gercekten cocuklugumla ilgili ve hatta ilkokul-ortaokul hicbir sey hatırlamıyorum sadece yasadıgım kötü seyleri aklıma kazıyıp unutmamak icin tutmaya calisiyorum ve aslinda hata yapıyorum farkindayım ama aklımdan silinmiyor. Bölüm olarak Radyo Televizyon ve Sinema'nın Senarist'lik bölümünü istiyorum kararlastirmadan daha önce bölüm olarak ne istedigimi bilmiyordum ama hikaye yazabildigimi bildigim icin ve senaryo üretmeye yatkın oldugum icin bunu sectim ama 12 yildir bir kitap yuzu acip da calismadigim icin nasıl bir calısma yöntemi kurup calisabilirim onu bile yapamiyorum. Mesela bir hikaye yazarken 5-7 dk anca ayırıyorum vaktimi cunku bir anda üsenmeye basliyor hemen defteri kapatiyorum. bir seye odaklanirken kafam bir anda bulaniyor ve düsüncelere boguluyorum ordan da cikamiyorum. . bir ise girip calısmam lazım ama iş tecrübem olmadigi icin örnegin a101e girmem lazım ama nasıl bir calısma yöntemi oluyor bilmedigim icin geri vazgeciyorum. Yani tam anlamıyla beni yöneten üsengeclik, halsizlik vs vs bunlar oldugu icin adım atamıyorum ve artı olarak 2023de yasadıgım deprem sonucunda oldukca şok gecirmis ve yasadigim deprem sonrasinda olusan unutkanligin halsizligin vs vs daha cok büyümesi ve dısarıya cıkmama baskı uygulayıp izin vermeyen bir babayla yapamıyor olmam cok yoruyor beni. Lütfen bana bir fikir sunun ya da en net cözümü söyleyin. .
kjdit6xg9dp0ajr7ghsr-hesabini-sildiNe yapabilirim
Merhaba ben kaygı bozukluğu yaşıyorum. Bu durum okulda yalnız kalmam ve başarısız olmamla başladı ve her gün okula giderken mide bulantısı kusma refleksi yaşamama neden oldu. Daha sonra stres veren ve bir şeylere başlama sonlandırma terk edilme aklınıza gelebilecek her stres kaygı anında bunu yaşıyorum. Çevremdeki arkadaşlarımla paylaştığımda beni anlamak yerine yargıladılar. İyice içime kapandım. Çünkü onlara çok basit gelmişti yaşadıklarım. Dalga konusu bile oldu hayatımdan çıkardım. Bu daha sonra beni depresyona sürükledi. Yalnızlaştım. Aslında korkum bu mu(yalnızlık) başarısızlık mı bilmiyorum. Reflü ve gastritte var ama kaygılı durumlarda daha çok mide bulantısı ve yanması yaşıyorum. Ben aslında insanlarla tanışırım sosyal olurum kendime güvenirim hatta işimde de öyleydim bu durumdan dolayı hayatım zorlaştı hayattan uzaklaştım. İşe başladığımda aynı şeyleri yaşarken işe nasıl devam edeceğimi bilemediğim için başlayamıyorum da. O mükemmel an gelmeyecek biliyorum. Ama uykusuz kalsam ertesi gün bu durumları yaşıyorum. Ya da bir olay olsa felaketleştirme ile bu durum sabahları ya da o olayı yaşarken hemen bulantı ve yanmaya çeviriyor. Panik atak değil yaşadığım. Bu konuda bana yardımcı olacak ücretsiz bir psikolog varsa çok mutlu olurum. Çünkü bazı şeylerin kökeninde halledince geçeceğine inanıyorum. Yoksa ben tüm her şeye rağmen yine de devam eden biriyim Sadece bu kaygı durumu beni alıkoyuyor.
Gizli KullanıcıKıskançlıklığımı nasıl yenerim?
Sevgilimle 5 yıllık bi ilişkimiz var her günümüz birlikte geçer 6 aylık askere gitti 1 ay olacak döndü bi yemek firmasında mutfakta çalışıyor annesiyle birlikte dükkana yeni kız aldılar 2,3 tane sevgilime güvenim tam ama paylaşamıyorum onu kıskançlık tutuyor onunla uğraştığımda darlama falan diyor bilmiyorum sanki sevgilimin onlara karşı davranışı farklı olacakmış gibi geliyo paylaşamıyorum nasıl yeneceğimi bilmiyorum takıntılı değilim aslında ama bilmiyorum
Gizli KullanıcıKötü hissediyorum çok kötü
Ben 25 yaşındayım. Sanki olduğum kişi değilim. Yani çocukluğumdan beri “bu olmaz, o olmaz, terbiyeli olursan daha iyi olur” denile denile, ailemin gözünde ve başkalarının gözünde iyi biri olayım diye belki de bambaşka birine dönüşmüşüm. Ve 25 yaşımda ilk kez sorgulamaya başladım: belki de benim karakterim bu kadar ciddi ve katı olmazdı, belki daha enerjik olurdum, daha çocuk gibi olurdum. Çünkü çocuk olduğumu hatırlamıyorum. Hep büyük olmuşum sanki; bedenim çocuk ama ruhum büyüktü. Sürekli “bunu yapma, bu kötü olur, yanlış anlaşılır” denildiği için hayatımı yaşayamadım. 25 yıl az bir zaman değil, gençliğimin yarısı gitmiş ve artık bunun düzelmeyeceğini biliyorum. Her yerde otururken bile “bu ne düşünür, o ne düşünür” diye düşünüyorum. Şimdi de korkularım başladı; ne yapacağımı bilmiyorum, çalışamıyorum, adım atmaktan ve başarısız olmaktan korkuyorum. Mükemmel olacağım diye bu hayatta hiçbir şey olamadım. Bir yandan aile problemleri var, çok yoruluyorum; ayağa kalkmaya çalıştıkça ailevi sorunlar beni tekrar aşağı çekiyor. Sanki anne-baba rolü bana kalmış, herkes çocuk gibi davranıyor. Bana bu hayatta çocuk olma, çocukça davranma şansı hiç verilmedi. Bu yüzden artık yaşayamıyorum, güç bulamıyorum. Sanki bu hayata hiç ait olmamışım ve olmayacağım. Sanki herkes bir yolunu bulmuş, herkesin eline bir harita verilmiş gibi; herkes kendi yolunu kolayca buluyor ama ben karanlık bir yoldayım gibi hissediyorum. Gücüm yetmiyor. Yani tutunacak hiçbir şeyim yok. Ne güzelim, ne düzgün bir işim var, hem de kilolu biriyim. Karakterim de çok sevilen biri değil. O zaman kendime soruyorum: ben nasıl yaşıyorum? Ben 25 yaşımda ölümü arzuluyorum. Kendimi öldüremem, çünkü korkuyorum. Bir de cehenneme düşerim diye korkuyorum; hatta bilmiyorum, belki de zaten cehennemdeyim. Ama yaşamayı da beceremiyorum. Sürekli kafamda senaryolar kuruyorum: “bana şöyle bir şey olur, kaza geçiririm ya da başka bir şey olur ve ölürüm. ” Etrafımdaki insanların pişman olmasını istiyorum, bana karşı pişman olmalarını… Hep böyle senaryolar kuruyorum. “Şöyle hasta olurum, böyle hasta olurum” diye düşünüyorum. Biliyorum ki bunlar sevilmediğimi hissettiğim için. Sanki hasta olursam daha çok sevilirim diye düşünüyorum. Her şeyin farkındayım ama hiçbir şey yapamıyorum
Gizli Kullanıcıkendimi nasıl değerli hissedebilirim
kendimi nasıl değerli hissedebilirim kendimi asla değerli hissetmiyorum ve bunun çevremden kaynaklı olduğunu düşünüyorum en yakın arkadaşım duru beni çok değersiz hissettiriyor bunu fark ettim ama her gün görüşüyoruz nasıl ondan uzaklaşıcam ondan uzaklaşmak diğer arkadaşlarıma zaman ayırmak istiyorum duru bana çok hata yapıyo ve bu beni aşşağı çekiyor direkt annem bile bunun farkında kendimi nasıl koruyabilirim durudan tam küs olmayalım merhaba merhaba. ..
Gizli Kullanıcı9 12 yaşlarım arasını hatırlayıp içimde birden sıkıntı suçluluk ve çaresizlik hissinin oluşması
Merhabalar. Hayatımda ilk kez 10 12 yaş arasında yaşadığım bir kaç anı gözümün önüne geldi ve ben bu anılara takılı kaldım. Bunlar hemcinslerime temas ve sürtünme şeklinde gözümün önüne geliyor. Birden huzursuzluk ve pişmanlık hissettim. yaklaşık 1 haftadır bu pişmanlıkla başa çıkmaya çalışıyorum. Yaptıklarım için suçlu muyum bunu nasıl aşarım. İnsan çocukluk ve ergenlik arası düşünce yapısının oturmadığı dönem için kendini neden üzer neden yıpratır. Çok garip ve çaresiz hissediyorum.
Gizli Kullanıcı6 haftalık hamileyim ve doğurmak istemiyorum.
40 yaşıma girmiş olacağım. 9 yaşında bir oğlum var. Sürekli kardeş istiyordu. Baba tarafında da kendi tarafımdan da çevremiz olan insanlar değiliz. Deneyelim diye gaza geldik, çocuk yalnız kalmasın ve hamile kaldım. Ama inanılmaz pişmanım şu anda. Aldırmak istiyorum, dini boyuttan dolayı korkuyorum. Ama anne olarak çok fazla yaş farkımız olacak hem kardeşiyle hem benimle. Yaşım sil baştan başlamaya yeterli değil. Ama pişman olur muyum bilmiyorum
Gizli KullanıcıAyrılma ve barış durumu
Merhaba. . ayrıldı 23 gün oldu ilgisizlik ve 101 oyununda bi kızla konuştum diye ayrıldı bana pek güvenmiyordu ama ben onu aldatmadım. Ayrıldıktan sonra çok üstüne gittim bu süreçte beni affet diye ama kabul etmedi, bi ara engelledi tekrar kaldırdı seni sevmiyorum istemiyorum dedi ama pek inanmadım şu an engelleme durumu yok ama yazma bana diyor sizce ben ona tekrar yazmalımıyım yazarsam ne kadar süre sonra yazmalıyım ya da o bana döner mi ilişkimiz baya ciddiydi ilk aşkımızdık lütfen cevaplarsanız sevinirim.
Gizli Kullanıcı
