Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Platonik olduğum kişiyi unutamıyorum
Önceden platonik olduğum biri vardı dayanamayıp açılmıştim bana karşı bir duygusu olmadığını öğrendim çok üzüldüm işin tuhaf yanı ben söyledikten sonra sözümün olduğu gün bana mesaj atmisti annesi ve ablası ile konuşuyorm normalde annesi itiraf etmişti seni çok söyledim ona ama o istemedi tabi benimde duygularimdan haberi yok . şuanda da evliyim ama ara sıra aklıma geliyor bazen eşime haksızlık ediyor gibi hissediyorm genellikle eşimle kavgalı olduğumuz günlerde aklımdan çıkmıyor acaba olsa neolurdu falan diye budurumdan kurtulmak istiyorum artık eşimi de çok seviyorum ama asamiyorm onunda sevgilisi var isin kötüsu ben evli iken kendisininde sevgilisi olduğu halde arkadasima beni sormuş bunu öğrendikten sonra yoğunlaştı. Biraz uzun oldu k bakmayın içimi dökmek istedim 🙄
Gizli Kullanıcı
Raporlu çocuğumun gelecek ve okul hayati kaygısı
5 yaşında oğlum var konuşamıyor kendini henüz ifade edemiyor. Özel eğitim alıyor. Gelişim geriliği var yaşıtlarına göre algida çok iyi değil . Onun geleceği ve okul hayatı nasıl olacak diye düşünmekten kendimi alıkoyamiyorum. Kaygı bozukluğu oldu bende. Sadece onu düşünüyorum. Kafamdan bu düşünceyi atamıyorum. İlerde akran zorbalığına uğrar kendini koruyamaz diye endişelerim var. Okul hayatında hep yanında olamayacağım. Eğitimle düzelebilecek düzeyde insallah
Gizli KullanıcıAnnem beni değersiz hissettiriyor
annemle aramızda çözümleyemediğim sorunlar var. annem ve ben birbirimize çok bağlıyız arkadaş gibiyiz ama annem sanki beni stres topu gibi kullanıyor. durduk yerde bağırıyor laf sokuyor ben ona anne şurda hatalısın yapma dediğimde "ben iyi bir anne değilim zaten, bana çektirdiklerine say, benim ömrümü bitirdin gibi kelimeler kullanıyor. " beni değersiz hissettiriyor. onlara layık değilmişim gibi hissediyorum. bu durumda ne yapabilirim?
Gizli Kullanıcıİnsanları kendimden uzaklaştırdığı mı düşünüyorum
Okul ve aile hayatımda insanlara istemeden soğuk davrandığımı, onların kalbini kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden onların beni sevmemesinden ve yalnız kalmaktan korkuyorum, Ve bu korku yüzünden arkadaş edinemiyorum , insanlarla konuşmaya çekiniyorum. Bu yüzden arkadaşım yok ve hepsi benim suçum fakat bunu nasıl düzeltmeliyim bilmiyorum. Ailem birçok şeyi anlamıyo sorunlarımı onlara anlatamıyorum. Ne yapmalıyım bilmiyorum ama bir şekilde bu yalnızlıktan kurtulmalıyım. Lütfen bana yardımcı olun.
Gizli KullanıcıOnu özlüyorum ne yapmam gerek
Onu özlüyorum ve ondan başka kimseye samimi duygular besleyemiyorum bir daha kimseyi sevmeyeceğim diye korkuyorum o geri gelmeye çalışmış aslında ama ben fark etmemişim ve aradan çok fazla zaman geçti şimdi geri dönemem keşke o gelse ama galiba o da şu an başka birini seviyor veya sevgilisi var nasıl kurtulacağımı bilmiyorum ona bir adım atsaydım olacaktı ama ben fark edemedim o da hiçbir şey yapmamış daha sonra olabilecekken olmadı napmaliyim
Gizli KullanıcıDürtüsel olabilir miyim?
Çok yorgunum çok üzgünüm insanlar beni uyarsada ben hala aynıyım değişemiyorum dürtüsel hareketler sergiliyorum düşünmeden hareket ediyorum tanıdığım bir psikolog dürtüselsin dedi öneriler verdi fakat ben hala aynıyım bu gerçekten çok yorucu hayatım o kadar etkileniyorki davranışlarım yüzünden hatta çoğunlukla derslerimede olan zararını görüyorum asla yoluna koyamıyorum söylenenleri etrafımdaki insanlar beni yanlış tanıyor sürekli değişkenim yaşadığım bu durum beni sürekli mutsuz gösteriyor
Gizli KullanıcıHayatımdan tat alamıyorum her şey anlamsız geliyor
Hayatımda öyle çok ciddi sorunlar olmamasına rağmen, mutlu olmayı beceremiyorum. Şükür etmem gereken çok şey var ama yapamıyorum hep pürüzlere takılıyorum. Her sabah uyandığımda güzel ailemle, hayata mutlu bakıcam diyorum olmuyor gün içinde ufak sorunlar çıkınca yine mutsuza bağlıyorum. Hani olur olmadık boş sebepler dahil. Ve bunlar gözümde çığ gibi sorunlar göründüğü için hayatımın tatı yok gibi hissediyorum. Yardım lütfen😑
Gizli KullanıcıEn yakın arkadaşımla yaşadığım olay
Ailem en yakın arkadaşımın ablasını başka biri ile görmüş onaylamayacaklari bı şekilde yani. Bu yüzden onlara gidip kalmam konusunda sınırlandırıldım. Bunun sebebi ise arkadaşımın ablası böyle bı hareket yaptığı için onların yanında kalirsam benim de adımın onların yanına kötüye çıkacağı şekilde. kimsenin ne düşündüğü benim umrumda değil fakat ailem bu durumda benim kötü bı şekilde anilmami istemiyo onları anlayabiliyorum fakat dedikleri şeyler çok saçma bu yüzden en yakın arkadaşımin yanına gidemiyorum başka şehirlerde yasadigimizdan dolayı. Ben de ablasını başka birileri görüp ailesine söylemesin ve aile içinde kimsenin tadi kaçmasın diye bunu arkadaşıma anlattim babamın yanlış yaptığından onlara asla mesafe koymayacagimdan ama şu anda yanlarına gelemeyecegimden bahsettim. Bu durum karsisinda kendimi de çok kötü hissettim onun benimle arasina mesafe koymasindan korktum neyseki üzülse bile bu durumda onunda benim de bi suçu olmadığını uzulmemem gerektigini söyledi anlayışla karşıladı fakat ablası bana kırıcı bı mesaj attı ablasına da çok fazla değer veriyodum onunla da hep konuşuyordum ve bu durumda babamı savunmadigimi da her fırsatta dile getirmiştim ama iyilik yapamayim derken bana kin kusuldu o kadar çok üzüldüm ve sinirlendim ki bu olaydan sonra kimin başına ne gelirse gelsin kimsenin özeline karismamaya karar verdim onlar üzülmesin ilerde onlara laf gitmesin derken en çok yıpranan ben oldum
Gizli KullanıcıBitmeyen aile içi kavga
Eşimle hiçbir şekilde bir konuyu oturup düzgün bir şekilde konuşamıyoruz bir tartışma yaşadığımız zaman ben konunun çözülmesinden yanayım o kaçmaktan yana çocuğum var 4 yaşında ister istemez etkileniyor aile içinde hep telefon elinde koltukta uzanıyor sadece ve kahveye gidiyor sürekli ben çıkmaz durumdayım artık ne yapacağımı bilmiyorum bütün kendime saygımı özgüvenime kaybettim nasıl geri kazanabilirim ne yapmam gerekiyor lütfen yardımcı olun 😔
Gizli Kullanıcıİnsanlar beni sevsin diye neden bu kadar çok çaba harcıyorum?
Ailem, arkadaşlarım, iş arkadaşlarım beni sevsinler bana biraz da olsun değer göstersinler diye yapabileceğim her şeyi yapmaya çalışıyorum. Onlar mutlu olsun diye uğraşıyorum. Çoğu zaman da kendimden ödün veriyorum. Yalnız kalmaktan çekiniyorum. İnsanlar beni koşulsuz sevsin istiyorum. Beni sevmeleri için ekstra bir şey yapmak istemiyorum. Ben bu kadar çaba harcarken beklediğim şeyleri göremeyince çok üzülüyorum. Bundan vazgeçmek istiyorum. Ne yapabilirim ?
Gizli Kullanıcı
