Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Sosyal Hayat

Eskiden beni dışlayan istemeyen insanları kafamdan atamıyorum napmalıyım?

Şu anda hayatımda yoklar ama içimde büyük bir nefret büyüdü geçmişe karşı çünkü geçmişte yaşadığım şeyler şu an yaşadığım olayları etkiliyor yeni bir ilişkiye başlayacağım nasıl olsa sonu ona benzer,beni beğenmez diyip sevdiğim halde kaçmaya çalışıyorum yeni arkadaşlar edinirken dışlanabilecegim aklıma geliyor veya bir özelliğim belli olmasın belli olursa begenilmem diyip kaçıyorum onlardan intikam almak istiyorum belki rahatlatır diye ama sonra aradan çok zaman geçtiği aklıma geliyor aklım sürekli geçmişe gidiyor kendi duygularımı bastırmak için dizi izliyorum telefonu elimden bırakamıyorum sosyal medyadan çıkamıyorum böylece düşünmemeyi sağlıyorum ama sonra bastırdığım duygular açığa çıkıyor daha kötü oluyor birkaç günüm kötü geçiyor sonra iyileşiyorum sonra yeniden aynı şeyler oluyor yani asla tamamen kurtulamıyorum ne kadar zaman geçmesine rağmen oysaki onların umrunda bile değil kırdığının farkında özür bile dilemiyor gayet de rahat görünüyor vicdan azabı bile çekmiyor içimde biriktire biriktire duygularımı bastırdım vaktinde sesimi çıkartmam gerekiyordu

Uzun zamandır depresyondayım ve çıkamıyorum

Depresyon tanısı almıştım doktorumdan. İlaç kullandım terapi aldım. Terapileri tamamladım bu süre zarfında daha iyi hissetsem de bitirdikten bir süre sonra eski boşluğa düştüm. Gün içinde hiç dışarı çıkmak istemiyorum, öz bakımımı yapmak bile çok zor geliyor. Hiçbir şey olmasa bile kendimi üzecek bir şeyler yaratıyorum. Kendimle ilgilenmediğim için mi bilmiyorum kendimi hiç kadın gibi hissetmiyorum. Arkadaş edinmekte veya arkadaşlıklarımı sürdürmede çok zorlanıyorum. Beslenmem dahil her şey çok bozuldu. Fiziksel ve mental açıdan tamamen sağlıklı biri olmayı çok istiyorum.

Kafamın içindeki yetersizlik duygusundan nasıl kurtulabiliriz?

Merhaba,7 yıl önce hiç istemediğim bir üniversiteyi bitirmek zorunda olmaya başladığım günden beri içimi kemiren huzursuzluk ve öfke ile hala yoluma devam ediyorum. Arkadaş ve aile çevrem nispeten başarılı olduğunu düşündüğüm,kendilerini geliştiren,değiştiren insanlarla dolu. Bense hiçbir şeyi başaramayan, yıllardır değiş(e)meyen, giderek daha olumsuz ve karamsar olan, kendime iyi gelecek şeyleri bilemeyen, umutsuz, hayal ve istekleri olmayan, biriyim. Kendime olan saygımı kaybettiğimi görüyorum ve bu durumdan korkuyorum. Çabalamak veya çalışmak benim için dünyanın en zor işi gibi geliyor. Kafamın içindeki kendi isteklerimden çok; ailemin mutluluğunun daha önemli olduğu düşünücesinden nefret ediyorum. Bazen bu durumu dile getiriyor sonrasında pişman olup kendimden daha fazla ödün veriyorum. Çevremdeki çoğu kişinin hayatın iyi, kötü durumana karşılık toparlanma çabalarını takdir ediyorum ancak benim bunu yapamayıyor oluşumdan dolayı kendime olan nefretim her sene artıyor. Kafamın içinde beliren 'sevmek kendinden taviz vermek' ile 'kimseyi memun edemezsin, etmekte zorunda değilsin. ' düşünceleri ile çatışmaktan yorulduğumu hisediyorum. Bir yerden mi başlamalıyım yoksa kaydığım yerden mi devam etmeliyim? Bununla nasıl başa çıkabilirim?

zpelin

Kaçıngan bağlanma stiline sahibim ne yapabilirim?

Ailemle ilgili yaşadığım travmalar ve sonrasında özel hayatımda ilişkide yaşadığım travmalar sonucu kendi kabuğuma çekilme, yalnızlaşma, duvar örme ve kimseyle bir bağ ilişki kuramama durumum var. Hayatıma kimseyi alamıyorum. 1-2 gün konuşma sağlayıp sonra silip atıyorum. Soğuma yaşıyorum. Birinin bana duygularını açması samimi gelmiyor. Sadece elde etmek için çaba sarf ediyor gibi geliyor ve bu durum beni tedirgin ettiği için uzaklaşıyorum. Belki gerçekten samimi ama ilk başta böyle düşünemiyorum duygularında samimi olabilir mi? sorusunu soramıyorum. En ufak beni gerginliğe sürükleyen durumlarda kestirip atıyorum. Bununla mı uğraşıcam diyorum kendi kendime. Aslında kendimi strese sokmamak, kendimi mutlu etmeye çalışmak beni huzurlu hissettiriyor. Ama ben galiba biraz fazla abartıyorum bu durumu. Çünkü bu durum beni yalnızlığa sürüklüyor. Bir yanım bir ilişkide olup sevmek-sevilmek duygusunu yaşamak istiyor. Bu durumda ördüğüm duvarları aşamıyorum. Bir başkasının da aşmasına izin vermiyorum. Ben bu duvarı aşmak istiyorum. O tuğlaları tek tek de olsa zamanla da olsa yok etmek istiyorum. Bu konuda ne yapabilirim. Yardımcı olursanız sevinirim. Teşekkür ederim.

Çocuk ve Ergen

Çocuğumu kreşe nasıl adapte ederim?

Merhaba cocugum 3. 5 yasında almanyaya geleli 3 ay oldu ve kreşe başladı 8 gun botunca onunla gıttım 1 saat yanında oldum dısarıda koltukta oturdum bekledım sonra benım sınıftan gıtmemı ıstemedı ağladı ama oğretmen gıdın dedığı ıcın çıktım okula gıtmeyecem dıyor aglıyor saklanıyor bagırıyor okulun guzellıgını anlatıyorum arkadasını soyluyorum dıllerını öğrenecegını belirtiyorum ama fayda etmıyor ne yapmalıyum teşekkür ederim cevabınız ıcın iyi çalışmalar dilerim

merve5

Derealizasyon ve Panik Atakla Mücadele

Galiba çocukken de derealizasyon hastaydım ama başta bir tık yoktu yaş aldıkça hastalığım aklımı kaçıracakmis gibi yapıyor beni ve insanlara kolay bağlanıyorum ve panik atak beni öldürmek istiyor ve kendimi hiç bir aey husedemiyorum ne insan ne hayvan ne bir cisim ve içimi alan bir korku oluyor ve yemek bile yiyemiyorum bazen bu durum yüzünden hiç bir şey yapamaz oldum genede normalmis gibi yapıyorum ve ne kadar istesemde uyuyamıyorum zorla uyanıyorum zorla uyuyorum

Yas sürecini nasıl atlatırım ve bunu nasıl kabullenirim?

Merhaba. Ben bu yaşıma kadar babama çok bağlıydım. Hatta ona bir şey olur korkusuyla her gece seni seviyorum demeden uyumazdım. Maalesef ki babamı bu geçen mayıs ayında kaybettim. Aslında farkındayım. Herkesin gideceğini, bunun sadece benim babamın başına gelmediğini biliyorum fakat kalben kabullenemiyorum. Bunun dışında Hiç evden çıkmak istemiyorum. Ama evde durmaktanda bunalıyorum. Bir şeyler yapmam gerek ama ne yapacağımı bilemiyorum. İçim daralıyor. Her konu hakkında o kadar kaygılanıyorum ki. Her şey hakkında çok düşünüyorum. Ya bir şey olursa ya kötü bir şey olursa diye tüm günümü zehir ediyorum kendime. Kendi kendime paranoya yapıyorum. Eskisinden çok sinirliyim. Ama gerçekten sinir düzeyim çok fazla. Kendime zarar vermiyorum fakat bir şeyleri fırlatıp kırma isteği oluyor. Bunu tamamen nasıl aşacağımı bilemiyorum. Mantıklı bir insan olduğumu biliyorum. Hatta çevremdeki herkesten daha güçlü olduğumu da biliyorum psikolojik olarak. Kendimi güzel geliştirdim. Ama babamın bu durumu beni çok sarstı. Dışarıdan çok iyi görünüyorum fakat içimde neler koptuğunu sadece ben biliyorum. Dediğim gibi bazen bu durum bana çok acı veriyor. Bazen de hiçbir şey hissedemiyorum duygu olarak. Neden böyle anlamıyorum. Babamla ilgili bir konuda da diğer insanlarla konuşmak istemiyorum çünkü zor geliyor. Vefat etti derken bile yüreğim acıyor. Lütfen bunu gerçek anlamda nasıl aşabileceğime hayatımı kendim için nasıl kolaylaştırabileceğime dair bir öneri sunun. 🤍 Sevgilerimle.

Sosyal Hayat

Kendi kendime senaryo kuruyorum

Sevgilimi çok seviyorum herşeyide veririm onun için 3. 5 senedir beraberiz. Ama ben bazen beni sevmediğini bilsem bile başkasından ilgi istiyorum ve hoşlantı duygusu duyabiliyorum. Bazen kendi kendime bu benden kesin hoşlanıyor bu bunu dedi kesin bişey var kelimenin altında . Ama böyle bişey olmasını istemiyorum. Ama beynim sanki benimle oyun oynuyor. Kendi kendime senaryo kurabiliyorum ve bu çok kötü. Günlük yaşantımı değil geleceğimi etkiliyor. Ben de yalan söylememek için sevgilime doğruları söylüyorum ve sevgilimin güven duygusu asla yok artık ve konu benide aştığını söylüyor nokta kadar olayı kendisi farklı sanıyor. Lütfen çözelim şu sorunu . Teşekkürler kolay gelsin.

Her gün kabus görüyorum

43 gündür sürekli kabus görüyorum ve daha önce böyle olmamıştı neden böyle bilmiyorum hergun kâbus görüyorum ve bu durumdan kurtulamiyorum gördüğüm seyler daha çok aile ile ilgili çatışma daha önceki bıçak hırsız kaçırılma hayvan saldırısı genelde gün içinde de ne oluyorsa ne yapıyorsam rüyama giriyor ama başka bir şekilde korkunç gerçek dışı varlıklar da görüyorum rüyamda . ve baya dir uzun bir süre bu durumu yaşıyorum. kaldiramiyorum rüyalarda telefon görüşmesi daha çok ve ağlamak gülmek daha çok kovalama kaçma köpek kedi tarafından saldırıya uğrama kolumun yaralanması kopması annemin sarması yakalanma gibi vsvsv bazende normal rüyalar ama hergun 2 3 tane kabus görmek beni yoruyor uyku düzensizliğim bazen iştahsızlık ta yalnızlık gülme sorunları biraz arttı yani şu şekilde aklıma bazen komik anıların gelmesi çok hayal kurma uyurken rahat duramqmq qyaklari sallamq tam uykuya dalacakken ani refleks bacaklarda ve tirreme baya sıcaklık tabi basıyor daha önce panik atagim da vardı ama geçti ilaçları kullanırken düzelmiyordu bıraktıktan sonra düzeldim ve ben artık kabus görmek istemiyorum her gün rüya kabus görmek normal mi bu durumdan kurtulmak istiyorum ve baya uzun süre devam oldu 43 günden fazla hergun kâbus görmek ilaçlarla her hangi bir tedavi yöntemi bana saçma geliyor en azından napmam gerektiğini lütfen söyler misiniz bu durumu çözmem için tam yeni bir başlangıç yapmak istedim ve bu oldu korkunç rüyalar görmek istemiyorum ve uyku duzenim yok .