Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Geçmiş yapılan yanlışları-hataları unutamamak
Kız arkadaşımla 1. yılımızı doldurduk. İlişkimiz başlarında bana birkaç yalan söylemiş, daha sonra bu yalanları söyledi, pişman olduğunu söyledi ve bir daha yapmayacağına dair söz verdi. Ben de kabullendim ancak unutamıyorum, sürekli aklıma geliyor ve ona olan güvenimi kırıyor. Ne yapmam gerekir? Unutamıyorum ve sürekli "yendim" desem de bir yerden patlak veriyor. Onu gerçekten çok seviyorum ama bu böyle. Nedir dermanım.
Arkadaşımın bu tavrıyla ne yapacağımı şaşırdım
Merhaba bir ortak arkadaş grubundan biriyle sevgili oldum. Benim en yakın dediğim arkadaşım benim her hareketimi içimi döktüğüm her şeyi diğer tarafa taşıyor. Beni yargılamak için yer arıyor resmen ikimizin de haklı/haksız olduğu olaylar oldu. Ben onun tüm özel günlerinde bile yanında oldum. Erkek arkadaşımla olmadı ayrıldık. Ama o kadar göz önünde yaşandı ki bu ilişki çok uyumsuz noktalar vardı o dönem çok hatalar yapmıştı hep affetmiştim. O çok geri dönmek istedi ama ben aynı fedakarlıkları yapmayıp dönmek istemediğim için onlar muhafazakar ben seküler biriyim aynı fedakarlıkları yapmak yerine kendi hayatıma döndüğüm için girdiğim ortamlardan tutun her şeye kadar beni eleştirmeye başladılar. Paragöz kafasıyla baktılar ben yakın arkadaşıma söylemedim kendi iç sesimi duyamaz hale gelmiştim eski sevgilimi aradım o da doğru olan bu dedi devam etti hayatına bende devam ettim ama arkadaşım bunu öğrenince gidip diğer tarafa içimdeki her şeyi anlatmış en ufak bir şey bekliyormuş resmen sanki ben bu insanlara her şeyde hesap vereceğim bana eski sevgilini kötüleyip onu aradın diyor zamanında yaşanan kötü ne varsa onları anlattım o kadar kendisi de bana çok insanla yaşadığı şeyi anlatıyor gidip yüzüne gülüyor ben ona böyle yapmıyorum. Beni izleyip deneyip çözmeye uğraşıyorlar. Kıskanç etiketi yapıştırıyorlar. Ben sadece tükendim ama kendi hatalarıyla yüzleşmek yerine beni karalıyorlar.
Ne yapmalıyım? Ayrılmalı mı?
5 aylık bir ilişkim var ve ilişkiye başkamadan önce sevgilimin ilişki yaşadığını öğrendim kendime dedim bunu halledebilirim ama aşamadım çünkü ben onla sevgili olmadan önce cinsel ilişkim olmamıştı ilk ilişkim de bu kızla oldu 1 haftadır ayrı gibiyiz konuşmuyoruz o benim bu durumu aşmamı bekliyor ilişkimiz ciddi ne yazık ki benim aklıma bu durum geliyor ve ilk ilişkisi 3. 5 senelik ilişkisinde olmuş diğeri de 2. 5 aylık ilişkisinde olmuş benim de ilişkilerim oldu ama cinsel ilişki yaşamadım bu kadar
öfke problemim var
ablamla sürekli kavga ediyoruz. az önce yine eşyasını görmeden yere koyduğum için bağırdı ve üzerine benim bilgisayarımı kıracağını söyledi bir daha eşyasını yere koyarsam. ve bu beni çıldırttı. evdeki birçok şeyi kırdım, kapının camı, elime geçen herşeyi. .. ve bu durumdan en çok annem etkileniyor. bu yüzden kendimi kontrol etmeye çalışsam da b u tarz patlamaları nadiren de olsa yaşıyorum. on kere sustuysam artık on birincide dayanamıyorum sınırlarımı çok zorluyor. sürekli bir hizmet bekleniyor benden. kendisi pek birşey yapmıyor. temizlik yemek vs artık bende bazen bu şekilde patlıyorum ama yine en çok üzülen ben oluyorum annemin yanında oldugu için tüm bunlar. kendime yine kızamıyorum çünkü çok sabırlıyım. bu patlamalar haklı demiyorum ama yerimde başkası olsa çeker gider diye düşünüyorum. .. bana yardımcı olur musunuz?
Nasıl olgun olmalıyım?
Kendimi nasıl olgun hissettirebilirim ? Başkalarını hayal kırıklığına uğratırken kendimi olgun sanıyordum oysaki olgun insan değilmişim bana bu konuda yardımcı olur musun ? İlişki duranların pek de iyiye gitmiyor gibi hissediyorum her gün kafamda soru işaretlerin çözülmeyen yerine oturmayan sorunlar var ve daha çok bu beni canımı sıkıyorum onu düşünmeyen başka bir şey gelmiyor elimden yanımda var gibi hissettiriyor bana. Bilmiyorum ama çok yalnızım sanki
Sürekli aldatan sevgilim artık düzeleceğini benle evlenmek istediğini söylüyor ne yapmalıyım?
3 senelik bir ilişkim var . Ben 26 ,o 31 yaşında . Başından beri sürekli kız eklemeler vardi. Bir kızla kafede buluşarak sohbet ettiğini , farklı kızlarla sosyal medyada yazışmalar yakaladım. 3-4 ay öncesi benle ayrıyken bir kızla flört etmiş benle barşınca arkadaş olarak görüşmeye devam etmiş bana arkadaşım dedi altından farklı şeyler çıktı. kız sevgilin flört olmak istedi benle diye anlatti herşeyi bana . Hepsinde de öğrendiğim zaman ayrıldım engelliyorum arkadaşlarına kadar ulaştım şikayet ettim benden uzak tutun diye fakat bir şekilde ulaşıyor özür diliyor acindiriyo kendini ben de affediyorum acaba bu sefer düzelir mi diye ve bir de sevdiğim için . Son olarak 2 hafta önce barıştığımda benle ayrıyken sosyal medyada konuştuğu kızı kendine ait olan başka bir hesaptan eklemiş bunu gördüm ve yine ayrıldım benimle oyun mu oynuyorsun dedim. Şimdi diyor ki bidaha hata olmayacak senle evlenelim annemi babamı getireyim. Ben nasıl güvenebilirim bu insanla nasil yola çıkabilirim düzeleceğini sanmıyorum çünkü bir olayı hazmedemezken yeni olaylar çıkıyor karşıma. Ne yapmalıyım sıkışıp kaldım duygularim ve mantığım arasında?
Kendimi ifade edemiyorum
Bilmiyorum sürekli kaybetme korkum var bu durumu çevreme anlatamıyorum yanlış anlaşılıyorum her konuda ağlıyorum kendimi tutamıyorum sürekli onaylanmak istiyorum işin doğrusu kendimi hiç güçlü hissetmiyorum aşırı zayıfım aşırı duygusalım yoruldum güçlü olmak istiyorum ama başramıyorum annemi kaybettim 3 yıl önce halen daha üsütümde etkisi var maddi zorluklarla mücadele ediyorum yaklşık 1 yıldır eşimle beraber Olmuyor ailemle çok içten ve samimi bir ilişkim yok sürekli yanlış anlaşılıyorum sürekli ailede hep hata yapan benmişim gibi hep yalnız kalıyorum merak edilmiyorum arayıp sormuyorum sürekli bağırarak üste çıktığımı düşünüyorum içimde kimseye anlatamadığım bir kıyamet var ama kıyameti mi güvenen hiç kimse yok
Eski sevgilime olan takıntımdan ve evlilik düşüncelerine olan takıntımdan nasıl kurtulurum?
Ben hayatımda 21 yaşına kadar kimseden hoşlanmadım ya da flört etmedim. Kimse de benden hoşlanmadı. O yüzden çok üzülüyordum kimseyi sevemeyeceğim, zaten çirkin ve kiloluyum, çok soğuğum diye hep kafamın içinde dönen bir şeydi bu. Kimsenin beni çekici bulabileceğini düşünmezdim. Artık öyle düşünmüyorum çünkü çok değiştim, ama takıntılı düşünceler de şekil değiştirdi. Sonra ilk sevgilimle tanıştım,3 aylık bir ilişkimiz oldu ve onu çok sevdim ama benim ilişkilerdeki acemiliğim yüzünden sevgimi yeterince gösteremedim, ondan sevgi laflarını duydum ama içime sinmedi, birlikte bazen sıkılıyorduk da. Sonra benden ayrıldı. Kısa bir süre sonra yeni sevgili yaptı. İnanılmaz üzüldüm, bir daha kimseyle sevgili olamayacağımı düşündüm ve ilk 2 ay üzüntü ile geçti. Yeniden sevmek ve sevilmek için 4 ayda bilmem kaç kişiyle tanışmışımdır ve kendimi bir sevgili bulmaya çok zorladım, kalp kırdım olmayacak kişileri kendime zorladım. Şimdiyse tükenmiş hissediyorum, arkadaşımın bana ayarladığı arkadaşıyla görüştüm ama pek ilgimi çekmedi ve asla ilk sevgilim kadar sevemeyeceğimi hissetmeye başladım. Ya da sevsem bile o gençlik yaşımın geçecek olduğunu düşünmek beni 7/24 geren bir düşünce. Herkesten geri kalmış hissediyorum. Kendimi zorlamayı bırakıp akışa bırakmak istiyorum, ama her biriyle flörtleşmediğim ya da bu yaşlarımda hiç ciddi ilişkim olmadığını düşündüğüm zaman asla evlenemeyecekmiş gibi hissediyorum. Bu düşünceler beni öyle boğuyor ki hayat kalitemi düşürdü.
İlişkimde neden hep aynı sorunları yaşıyorum
Sevgilimle onun arkadaşları yüzünden sürekli tartışıyoruz arkadaşlarıyla bir problemim yok ama arkadaşının kız arkadaşından haz etmiyorum aynı ortamda bulunmalarını istemiyorum defalarca bu yüzden ayrılma noktasına geldik bu sorun kabul edebileceğim bir şey değil ve ayrılmam en mantıklısı ama bırakamıyorum neden bırakamadığımı da bilmiyorum kendime saygım kalmayacak raddeye geldim hiç iyi hissetmiyorum kendimi ne yapmalıyım ben böyle bir insan değildim önceden 
Sürekli ihanet ediyormuşum hissi nasıl biter?
Merhaba, benim 3,5 yıldır devam eden bir ciddi ilişkim var sevgilimi gerçekten çok seviyorum, sorunlarımız olsa bile sağlıklı şekilde iletişim kurup çözebildiğimize inanıyorum. Ama benim kedimle alakalı diğer karşı cinslere karşı sürekli tetikte olmak mı denir bilmiyorum ama öyle bir durumum var sanırım. Bir ortamda özellikle çok aktif bi şekilde gözlem yapıyorum ve birisi bana biraz farklı baksa tak diye algılıyorum mesela ders çalıştığım bir kafede bi çocuk bana düzenli bakıyor diyelim bundan eminsem çocuğa asla bakmam bundan yana bir problemim yok ama bakmayı kesti diyelim bu kez mesela bidaha farketsin devam etsin diye işim olmasa da bi kalkıp tuvalete gidiyorum ne bileyim başka bir şey yapıyorum. Kendimi bu tarz şeylerin önüne geçmek için çok zorladım. Tek bir kişiye de böyle olmuyor bu arada sanırım genel anlamda böyle bir takıntım var. Müzik dinlemeye ciddi anlamda bağımlı insanım kafamda bazen o kişiyle senaryolar da kuruyor oluyorum yürürken müzik eşliğinde. (Ama karşılıklı aşk senaryosu değil o kişi bana aşıkmış senaryosu falan) ve sorguluyorum kendimi tamam diyorum olabilir hoşlanmaya mı başladın ama hayır yani cidden tipim bile değil zaten bana ilgisi apaçık olsa ben anında normale dönücem ve dediğim gibi bir kişi de değil insan ayırt etmeden bu durumu yaşıyorum. Haliyle aldatıyormuş gibi hissediyorum, sevgilime de ucundan anlattım hislerimi yanlış geldiği için anlayışla karşıladı hani sorun değil dedi ama benim içim içimi yiyor. Mesela daha da uç kısmı bir kişiyle alakalı yine böyle bir şey hissettim diyelim müzik dinlerken senaryolarımda artık şey de olmaya başlıyor diyelim kötü bi mesleği var tamam daha iyi bi mesleğe geçer falan diye oldurmaya çalışıyorum hani olmayacak şeyler varsa o kişiyle alakalı. ama hani neden böyle bir şeye gerek duyuyorum ki dediğim gibi sevmiyorum da hoşlanma bile yok ama adı ne bu durumun, niye çoğu kişiye böyleyim psikoloji öğrencisiyim ama henüz cevabını bilmiyorum ve beni çok üzüyor. Hani herkes bana aşık değil ama neden böyleymiş gibi hissediyorum veya böyle oldurmaya çalışıyorum aklım direkt buna gidiyor bilen birinin bana yaptığın aldatma değil demesini çok isterdim. Küçükken de buna benzer durumlar hissediyordum ama sevgilim olmadığı için sorgulama ihtiyacı hissetmiyordum. Bir defasında yapay zekayla konuşurken bile ona karşı böyle düşündüğüm olmuştu. ..