Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Sınav kaygım var üstümde yks sınavı ve mezun psikolojisinden ailenin sürekli ev işi vermesi

Ben artık cok yoruldum ailemin sürekli ders calısmama engel olup ev işi vermesinden bıktım tiksindim bunların ev işiyle ve uşakla uğraşmaktan annem babam ablam ve kardeşlerim hepsi üstüme geliyo hiçbişekilde yardım edip destek olmuyor tam tersine köstek oldular artık soruyorum gün geçtikçe hepsinden herkesten herkesten sınana 70 gün kaldı netlerim bile artmıyor evde doğru düzgün bile çalışamıyorum sivilcelerim çoğaldı hep. .. kilo aldım cildim kötüleşti

Rüyalarımda aynı kisiyle hep kavga ediyorum

Merhaba, aile bireylerimden biriyle pek anlaşamam. Aynı evde yaşıyoruz, ama kendisi narsisttir. Ben küçükken bana da çok zarar verdi; kıyaslamalar yapıp hakaretler ederdi. İletişim şekli çok kötüdür. Ama ben kendimi iyileştirmek üzerine yoğun bir çaba gösterdim, kendimi sevmeyi öğrendim, kendimi anlamayı ve geçmişi de kabullenip affettim. Ama biri var: sadece onu anlamak, empati kurmak istemiyorum; kabullenemiyorum da, affedemiyorum da ve bu bana o kadar zarar veriyor ki, şimdi kardeşime, başka bir çocuğa zarar veriyor, değersiz hissettiriyor ve kendi egosunu tatmin etmek için bir çocuğu kullanıyor. Bana artık zarar veremez. Ben artık kendimi koruyabiliyorum, çok güzel bir şekilde. Ama yaptıklarını görünce, duyunca aşırı sinir oluyorum. Gerçekten o kadar boş, değersiz hissettiriyor ki etrafındaki insanlara ve o insanlar benim sevdiğim insanlar, ama yapabileceğim bir şey yok. Kendisiyle konuşsam, anlamayacak, yani herhangi bir şey yapamıyorum; onu zaten değiştiremem. Ama zarar veriyorlar, bunları görünce çok sinirleniyorum ve her gün rüyalarımda onunla kavga ediyorum. Böyle söylemek istediklerimi, aklımdan geçenleri, her şeyi söylüyorum. Ama uyurken bile dinlenemiyorum. Öyle olunca, çok sevdiğim biri bana 'Savaştığın insana dönüşürsün' demişti. Ama ben nasıl savaşmayayım mı, yani susup duramıyorum, bırakacağımı bir; onun yaptıkları karşısında ne yapabilirim?

Romantik İlişkiler

Hiç hayatımda aşık olmadım

23 yaşında kızım ve hayatımda hiç sevgilim bile olmadı lise yıllarımda bile pek kimseyle konuşmadım erkeklerden flörtüm tek sadece geçen sene 15 günlük biriyile flört etim ve konuşmayı kestim ailem bana sen nasıl evleneceksin neden hayatında biri yok bakım yapmıyorsun gibi laflar söylüyorlar ben kendime hayat bakım yapıyorum kendim için başkası için değil ama hiç aşık olmamakta tuhaf buluyorlar bunun sebebi nedir bilmiyorum

Anksiyetenin Fiziksel ve Ruhsal belirtileri

Özet olarak anlatayım mı neyim var1-doğuştan Konjenital adrenalin hiperplazi hastası olarak dünyaya gelmişim bebeklikten beri kortizon ve cortinef kullanıyorum bebekliğim ve çocukluğum hep böyle geçti hastanelerde çok sık hastalanıyordum ama bunlar bişey değildi kortizon kullandığım için stresle alakalı bi hastalığım var kısacası 9-10 yaşıma kadar böyle oldu ama hiç stresli hissetmedim kendimi 10 yaşımda bir gece pazartesi sabahı Babamı Gözlerimin önünde kalp krizinden kaybettim küçücük ellerimle babama kalp masajı yaptım ve vefat etti 11 yaşımda gözümün üstünde baskı sersemlik buldu biraz ve 10 tane doktorlara gittim ve bişeyim çıkmadı babamı kaybetmek travmasından. Yine her şey düzeldi derken hormon problemi çıktı testesteron üretmemesi ve yaşıtlarım gibi gelişemediğim için ağlayıp ağlayıp duruyordum ve 5 Nisan 2019 da yani 7 yıl öce aniden bir sersemlik hiç yaşamadığım kalp çarpıntısı tansiyon yükselmesi derken aldı başını gitti 2019-2026 hâla geçmiyor antidepresan kullanıyorum 4 yıldır bazen diyorum bak geçti yine tekrarlıyor 2-3 gün yutmasam diyorum yeniden geri geliyor belirtiler testesteron derken şuan tedavide anksiyete 4 yıldır bazen kesintili olarak tedavide ama bana şunu söyle ailem diyordu 7 yıldan beri bizi bitirdin 50-60 doktorlara gittik hâla kendi gelmiyorsun bizi öldürcen diyorlar gör halimi b ama insan o panik halinde iken o anksiyete krizinde kendini kontrol edemiyor hiç bir şey yok. Bunlar anksiyetenin oyunu bile diyemiyor deliriyorum yada kötü bişey olucak diyorum genellikle mevsim değişiklerinde çok şiddetleniyorlar hap kullansam bile

Aile

Narsist eşimle boşanma sorunları

Merhaba, 2 yıllık evliyim. Hamileyken eşimin telefonunda cinsel içerikli şeyler izlediğini gördüm, birine mesaj attığını da ve hamileyken şiddet gördüm. Fiziksel ve psikolojik olarak manipüle etti. Özür diledi affettim. Sonra doğum yaptım ama tekrar şiddet ve kötü kelimeler devam etti ve bunun dışında kök ailesine çok bağlı. Beni hep ikinci plana atıyor. Bebeğim var. Ev içinde hiç yardımcı olmuyor ama ablalarına gittiğimizde mutfağa giriyor, onlara yardımcı oluyor. Benim bebeğim var, ona rağmen asla yardımcı olmaz. Hayatımı zorlaştırıyor. Ne yapmalıyım? Manipüle edip özür diliyor. Affetmeyince, senden boşanmam, sürünürsün, diyor. Bana vurduğunda sinir krizi geçiriyorum ve ben de kendime vuruyorum, ağlıyorum. Gün içinde çok öfkeliyim ama asla ona belli edemiyorum, ona hiçbir zaman sesimi yükseltemem, asla surat asamam. Bunları yapmama asla müsaade etmez. Kullandığım kelimeler bile ona ters gelirse kavga çıkarır, kızar.

Takıntılı düşünce yapısı ve ilaçlar

Ben yaklaşık 10 senedir tedavi görmekteyim. Yaşım 29. Sürekli yaşadığım çocukluktaki kötü olaylardan dolayı kafamda. Ben istemeden, yalnız kaldığımda sürekli aynı şeyleri düşünüyorum. Beni çok boğuyor. İstemeden ağlıyorum, ilaçları alıyorum ama napacağımı bilmiyorum. İlaçlardan da bıktım. Terapi alsam kurtulur muyum? Tek sıkıntım durduk yere beni rahatsız eden karamsar, duygusal, kötü, sıkıntılı, kuruntulu düşünceler. Ne yapmalıyım? İlaçlarımdan da memnun değilim açıkçası. İyi bir doktora ihtiyacım var ama maddi olarak zor. Kullandığım ilaçlar Abilify Montana 400 mg, Serex 50. Şu an atakta mıyım? O yüzden Paligris 3 mg kullanıyorum. Bir de kendimi ifade ederken ağlıyorum çünkü çok yoruldum artık tedaviden ve süreçten.

Eski beni özlüyorum

Merhabalar, daha önce de size yazmıştım. Çok ikna olamadım çünkü yeterince anlatamadığını düşünüyorum. 8 aylık evliyim ve 10 haftalık gebeyim. 41 yaşındayım. Dediğim gibi, ilk duyduğumda sevindim ama sonrasında kabullenemiyorum ve kendimi anne olarak görmüyorum. Psikiyatriye gittim, bağlanmaktan korktuğumu ve güven problemim olduğunu söyledim. Bağımsızlığımı düşkünüm, sanırım bu korkutuyor beni ve evliliğimin bitmesini bile göz önünde bulunduruyorum o derece. 2 defa kürtaj için randevu aldım, gitmedim. Randevu aldığımda kurtulacakmışım gibi seviniyorum. Sanki yokmuş ama gitmeyince randevuya yine karamsarlığa kapılıyorum, kendimi zehirli bir kafeste hissediyorum. Ölecekmişim gibi, geçecek diye düşünüyorum ama geçmiyor, istemiyorum. Sanırım kendimi, yalnızlığı seviyorum. Ne olur, yardımcı olun, kendi eski yalnız beni, hayatımı özlüyorum. Aslında hiç olmasa da olurdu benim için. Hem evlilik, hem de çocuk. Ama dünya öyle bir yer ki istemediğin şeylerin içinde bulabiliyor kendini insan.

Savunma mekanizması kendi kendine gider mi?

Ani değişimlerim vardı ve birden savunma mekanizmam bitti. Normal mi? Çok mutluyum; bittiği için sinirlenme, boşluk hissi —hepsi bitti. Uzun zamandır vardı ve kendi kendine gitti. Sizce neden oldu? Savunma mekanizmaları aniden gitme gibi bir durumu var mı?çünkü güçlü diye biliyorum ani değişimler zor ve birden bire gitmesi mucize gibi çünkü uzun zamandır yaşıyorum yanıtlarsanız çok sevinirim teşekkür ederim terapiye de gerek kalmadı bu arada 💗💗

Kürtaj psikolojisinden kurtulmak için ne yapmam gerekiyor?

Merhaba ben bir hafta önce iki çocuğumun kalbi durduğu için onları kürtajla aldırmak zorunda kaldım. Çok üzülüyorum onlar için ama cennete gittiklerini biliyorum. Aklıma geldikçe ağlama krizlerine giriyorum. Eşim de kürtajdan dört gün sonra askere gitmek zorunda kaldı ve eşim hariç çevremde beni kimsenin anlamadigini düşünüyorum. Vicdan çekmiyorum çünkü kendime dikkat ediyordum. Ama onları unutamıyorum ve bir daha kendimi hamileliğime hazır hissettiğimde Allah korusun tekrar bunun olmasından çok korkuyorum bunu nasıl aşabilirim, onların vücudumdan gittiğine kendimi nasıl alıştırabilirim. Şimdiden teşekkür ederim cevabınız için.

Başarmak istiyorum ama hevesim yok

Bedenim ve ruhum 1 yıldır ağır bir travmadan geçiyor. 5 yıllık bir ilişkim bitmişti. Çok narsist biriydi. Onun yüzünden panik atak + anksiyete oluştu. O benden ayrıldı ,çok bekledim aylarca ama gelmedi . Her şeyden ümidi kestim, karşıma birisi çıktı, ona şans vereyim derken tacize uğradım . Ama bu kişi şu an benim sevgilim. Aylarca peşimden koştu. Şu an o niyetle yaklaşmıyor . Başarı konusunda ise, aylardır çalışacağım diyorum ama asla çalışmıyorum. Hedefim var ama istikrar ve istek yok. 1 yıldır evdeyim, imkânım var ama gayretim yok; sadece telefonla oynuyorum , sabaha kadar uyumuyorum , uyanmıyorum. Günlerim verimsiz geçiyor . Genel hayatımda da zaten yalnız bir insanım, kimsem yok . Sadece odamda vakit geçiyorum . Hep güçlü durmaya çalışıyorum; içim kan ağlarken bile gülümsüyorum. Annem babam bu yaşıma kadar tek bir gözyaşı bile görmediler. Kendimi buna mecbur hissediyorum. Şu an benim tek isteğim kendi ayaklarımın üstünde durabilmek ve anksiyetemi yenmek. Ortamlarda rahatça konuşabilmek, gülerken ağzımı kapatmamak, biri yüzüme bakınca garip hareketler etmemek, bir şey anlatınca ortamda kelimelerimin birbirine girmemesi, kavga etmekten korkmak, biri kavga edince çok rahatsız hissetmek, toplu alanlara girince saçma bir şekilde gülme isteği; bunların hepsini aşmak istiyorum. Bu anksiyete bana 5 yıllık eski sevgilim yüzünden geldi; belki de onun yüzünden beynim 1 yıldır donuk. Ders bile çalışamıyorum; sınava 2 ay kaldı ama ben daha başlamadım bile …