Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Hiçbir şeye yetişemiyorum hissinden kurtulamıyorum
Merhabalar, ben evliyim 26 yaşında ve 1 oğlum var 3 yaşında. Ariyeten açıktan okuyorum. Bende şöyle bir sorun var ne olursa olsun sanki hiçbir şeye yetisemeyecek gibi hissediyorum, örneğin bugüne kadar kpss ye hazırlanıyordum doğru düzgün çalışmadığım hâlde, biri bir here çağırınca ama sınavım var kaygısına kapılıyordum. Mesela yarın da arkadaslrla bulusacaktik unutmuşum , çok da nadir sosyal aktivitelerim. olur, düşünüyorum ama başka bir sınavım var DGS 9 ay sonra. Sınavlar mi bana ağır geliyor bilmiyorum, yani sınavlarım olmasa da böyle olur muyum onu da bilmiyorum. Sanki hep birşeyleri yetiştirmem gerekiyor beni bekleyen işler var bazen herşeyi düzene oturtunca sakjn kafayla kahvemi içiyorum çıkmak istiyorum ama biraz birkince kafam allak bullak oluyor bitirmeden hiçbir yere gitmek istemiyorum sanki aklım kalacak gibi hissediyorum, bu hissin beni yıprattıni fark ettim, acaba bir düzen oluşturmadığım için mi bu hisler veya düzen olursa da böyle mükemmelliyetci herşey düzenli olsun hayatımda isteyecek miyim bilmiyorum. Ev iş çocuk, kıyafet, evin ihtiyaçları yani bunlardan ben sorumluyum eşim de ihtiyaçları alır. Maddi olarak da pek iyi durumda olmadığımız için genelde her ay brsy alabiliyoruz ama benim aklıma geliyor bazen alamadiklarim keşke hemen alabilsek diyorum. Evimi pek beğenmiyorum mesela mutfağım yeni değil bazen girince sanki hep kirli gibi hissediyorum, oğluma bakıyorum bazen sanki onunla güzel ilgilenemiyor gibi hissediyorum açıkçası gerçekten de pek ilgilenemiyorum. Kısacası beynim de hayatım da darmadağınık gibi hissediyorum, sanki meslek sahibi olup ayaklarım üstünde dursam herşey geçecek ve huzur bulacağım gibi hissediyorum
Gizli Kullanıcı
Hayatta anlamsızlık, amaçsızlık
Bir şeyler yapmak için hayal kuruyorum 16 yaşımdan beri kendimi geliştirmek istiyorum ama hiç abartısız bu 5 yılda kendimde ufak değişiklikler dışında bir farklılık yok ve bu çok üzücü benim sizlere sormak istediğim şu her şey anlamsız gibi geliyor mesela keman öğrenmek istiyorsam ve eğer öğrenirsem sonrasında eee ne oldu ne işe yaradı bu diye düşünüyorum gerçekten de böyle değil midir her şey amaçsız geliyor bu yüzden de bir şeyler yapmak istemiyorum bu basit bir örnekti ama siz beni anlamışsınızdır diye umuyorum
Gizli KullanıcıNasıl kendim için yaşamayı öğrenebilirim?
Birkaç kez yazmış olduğum soruların dönüşleri çocukluk dönemlerimde yaşadığım duygularla ilgili olabilir yönünde oldu çok mutlu bir cocukluğum olmadı ki benim genç yaşta evlenen iki insanın ilk çocuğuydum belki anne babalığa adapte olamadılar belki de duygularını gösteremediler belki de ben daha çok sevilmek istedim belki de gerçekten istenmeyen bir çocuk oldum bunların hangisi bilmiyorum ama duyguların gösterilmemesi saçma geliyor bana onlar ailelerinden görmemiş olsalar bile arada bir bağ var çocuğunla senin canından sevgini esirgemek kadar saçma bir durum var mı sinirini nefretini göster sevgini gizle her alan için öyle geliyor gerçekten içinde sevgi varsa tutamazsın ki onu gözlerinden bile belli olur yada bana göre böyle bu düşüncelerim istenmeyen bir çocuk gibiydim herşeyde mutlu olmak yerine bunu yapsam söylesem yesem annem kızar mı düşüncesiyle yaşadım birkaç yıldır yendim bu düşünceyi ben kendim için yaşamayı yeni öğrendim ama geçmişteki bu izleri silemesem bile nasıl en aza indirebilirim bunu bilmiyorum bunun için ne yapmam gerekir teşekkür ederim
Gizli KullanıcıAnneliğe alışmak için ne yapmam gerekiyor?
10 aylık bebeğim var. Minicik bir bebegin sorumluluğunu ve bakımını üstlenmek beni yordu kendimi çok yorgun, mutsuz en önemlisi hep yüreği ağzında gezen, bebegime bisey mi oluyor endişesi taşıyan korkak biri oldum. Endiseli ve evhamlı olduğumu söylüyor çevremdekiler. Sanırım haklıar bunun bilincindeyim evham yapmadan sakince bebegime odaklanmalıyım fakat bilincinde olmak yeterli gelmiyor. Bebeğim ağladığında çok korkuyorum. En kötü senaryoyu beynim yazıyor. Bazen eski hayatımı özlüyorum. Artık yapamadigim hobilerimi özlüyorum . Sanki cezaevine girmis, tüm özgürlüğünü kaybetmiş gibi hissediyorum ve sonra bunları hissettiğim icin kendime kızıyorum suçlu hissediyorum ben; bana ve ruhuma gelen annelik güncellemesine alışmakta zorluk çekiyorum ve bebegime bir şey olacak korkusundan çıkmak sakince yaşamak istiyorum
Gizli KullanıcıAileme kötü davranmak istemiyorum
Öncelikle ben lise öğrencisiyim ve anne babama normalde çok bağlıyım onları seviyorum, onlar da beni seviyorlar biliyorum. Ama bana karşı herhangi bir uyarıda bulundukları anda kendime hakim olamıyorum. Mesela sabah annem kakao döktüğüm için biraz söylendi bende dayanamadım bağırdım, çağırdım çok sinirlendim babam kızınca susmak yerine ona da bağırdım. Ve normal bir şekilde gecebilirken zaman bir anda kaos ortamı oluşturdum. Kardeşim var bir de bir tık kıskanç sürekli özel eşyalarımla ilgileniyor ve laf atıyor o yüzden ne zaman yanıma gelse tersliyorum, bağırıyorum ona da. Bazen keşke olmasaydı diyorum. Ve annem çok üzülüyor biz iyi anlaşamadığımız için. Nasıl düzeltebilirim, huzuru sürekli bozuyormuş gibi hissediyorum. Sosyal kaygı bozukluğum var ama pek bir bağlantısı olduğunu düşünmesem de yine de söylemek istedim.
Gizli KullanıcıGeçmişi unutmak için ne yapabilirim?
Ben ilişkimde geçmişte yaşadığım sıkıntıları hâlâ kafama çok takıyorum bu da benim şu anki halimi ruh durumumu etkiliyor geçmişte sevgilim benim arkamdan iş çevirdi aslında ayrılma sebebi ama takılı kaldım affettim belki de affetmemem gerekiyordu bilmiyorum hayatım adına hiçbir fikrim yok ama sürekli onun geçmişte yaptıkları aklıma geliyor şu an da affettirmek istiyor ama ben hep üzgün durumdayım ve ailemden geçmişte gördüğüm olumsuzluklardan da takılı kaldım şimdiki halimi cok olumsuz etkiliyor bunun etkisinden nasıl kurtulabilirimkurtulabilirim.
Gizli KullanıcıDoğru söyleyeni gerçekten dokuz köyden kovuluyor mu?
Merhabalar :). Bugün iş yerinde başıma şöyle bir olay geldi en açık haliyle burada anlatacağım. Ben bir saglikciyim asi yaparken enjektordeki havayı aldigim esnada aşının seviyesi baya azaldı ben de iyi niyetimle doz açığı gelismesin hastaya fayda sağlasın diye bir tane daha asi aldım. Megersem bunlar sayiliymis. Ama daha önce böyle bir olay yasadigimda herhangi bir şey denmemisti her neyse ben de kayda değer bir şey gormedigimden yetkili kimseye haber vermedim. Aradan 2 gün geçti bugün asi eksik bilgisi olan varsa söyleyin sadece ürünün neden eksik olduğuna dair üst mertebedekilere bilgi verilecek dendi. Eksiğin çıktığı gün yanlış saptanmış çalışma arkadaşlarımı zorladılar vs ben de o anı hatırlayıp sorumluya bildirdim. Ve bana tutanak tutma kararı aldılar neymiş geç söylemişim (: öncelikle bir şey yapmayacağız deyip yaptıkları için ikincisi de doğruyu söyleyip bu tarz bir tepki aldığım için kendimi hala çok kötü hissediyorum. Çevremdekilerden genel manada sen çok iyisin seni eserler tarzı tepkiler alan biriyim ama bu devirde iyiyi tercih etmenin iyi niyetin öneminin farkında bir bireyim ama bazen bazı anlarda insana öyle garip hissetiriyorlar ki yaptığın doğru bile pişman ediyor. İçimdeki his geçmedi daha zaten çok kafaya takan icsellestiren bir tipim :)
Gizli KullanıcıBu acıyı nasıl atlatabilirim
İki yıla yakın ilişkim vardı uzak mesafe ilişkisi buluşamadığimiz çok zaman oldu ama ara ara görüştük. Benim ilk ilişkim hayatıma almam guvenmem çok zor oldu ama zamanla ona alıştım çok sevdim. Ara ara tartismalarimiz oluyordu ama barışiyorduk bir şekilde. Onun için hayatımı yaşadığım şehri değiştirdim yanına geldim çünkü bana soylemesede arkadaşlarına yanımda olmasıni isterdim uzak oluşum onu yoruyormus gibi cümleler kullanmış . Yanına geleli üç hafta oldu gelmeden önce aramız cok iyi değildi sonra burda buluştuk önceden birbirimizi görünce çok farklı davranan biz iki tarfli bir soğukluk vardı sebebini bilmediğimiz daha doğrusu bilmediğim. Arkadaşlarina biseyler anlatıyor bende onlardan öğreniyorum sorunun bende olduğunu düşündüm bir adım attım yazdım görüşmek için ve hemen ardından o gün beni aldattığını öğrendim kanıt var elimde ama onu inkar ediyor başka kanıtlarda var onları sunamiyorum bu yüzden hâla haklıyım diye direniyor tek derdinin rezil olmamak olduğunu öğrendim ben hiçbir şekilde umrunda değilim zaten tek korkusu buymuş öyle demiş . Dünde bana aldığı hediyeleri gönderdim benim ona vermemi istemiş ve gördüğü herşeye inanıyor mu hemen diye sormuş bir insan nasıl bu kadar yüzsüz olabilir aklım almıyor ben onun için hayatımı değiştirdim bu şehir benim için o demekti o kadar hayaller kurdurdu yakın bir zamanda ailemle konuşmamı ve bilmelerini istedi ilişkimizi onun ailesi biliyordu zaten ama şimdi bana böyle yapmasını hâla algılayamiyorum . Ben hep içinde onun olduğu hayaller kurdum nasıl toparlanacagim şimdi sürekli gormek zorunda kalıyorum yakın olduğumuz için . Annesi arıyor öyle bişey olmadığıni söylüyor ama herşeyi o da biliyor nasıl davranacağımi şaşırdim artık saygimi bozmak istemiyorum kim olursa olsun ama sabırımı zorluyorlar. Arkadaşına bana karşı artık bişey hissetmediğini söylüyor aynı zamanda bana seviyor gibi davranıyordu ailenle konus diyordu gerçekten herşey o kadar anlamsızlasti ki benim için her sabah uyanmam için bir sebebim vardı şimdi öyle bişey yok bu olayı yaşadığımdan beri her sabah gözlerimi açınca bunu bana nasıl yapar diye istemsizce ağlıyorum kızıyorum kendime böyle yaptığım için de ama istemsizce oluyor düşünmekten kafayı yicem artık bir insan neden böyle bişey yapar
Gizli KullanıcıAsla sevilmeyeceğimi hissediyorum ne yapmalıyım?
Merhaba ben önceki iliskilerimden dolayı asla sevilmeyeceğimi hissediyorum bu zamana kadar asla karşıma iyi biri çıkmadı hep aldatıldım ve manipüle edildim psikolojik sorunları olan kişilerle birlikte oldum çok fazla düşünüyorum ve olmayan şeyleri kafamda kuruyorum mesela neden ben değilim neden başkası neden beni sevmedi gibi öncelikle hayatımı ilişkilerle yürütüyorum çünkü küçükken ailemden görmediğim sevgi ilgiyi başkalarında aradım her zaman fakat hiçbiri bana iyi gelmedi hep aldatıldım ve ya tartışarak ilişki bitirdim kimseye güvenemiyorum kime guvendiysem yarı yolda kaldım ve artık çok yorgun hissediyorum hicbirsey yapamacak gibi hissediyorum birilerine güvenmek nedir hatırlamıyorum bile birşeyleri çok fazla unutuyorum gün içinde ne yaptığımı unutuyorum çok fazla cinsellik düşünüyorum olur olmadık herşeye sinirleniyorum bazen uzun süre ağlamadığımda en ufak bir şeyde etrafıma kendime zarar veriyorum ağlıyorum sinirlerim kontrol edemiyorum sinirliykeb sadece karşımdakinin canı yansın diye ağzıma geleni söylüyorum daha sonrasında çok pişman oluyorum tabi annemle babam ayrı asla sıcak bir ortam hissetmedim yanlış insanlarda yanlış sevgiyi arıyorum bulamıyorum sonra neden sevilmedim diye üzülüyorum en başında herşey çok hoşuma gidiyor bu kişi doğru insan diye düşünüyorum ama öyle olmuyor her defasında daha kötü biriyle tanışıyorum ve artık kendime bir duvar ordum içine kimseyi almıyorum kimseyi istemiyorum herkesi tersliyorum sağlıklı güzel bir ilişkim olsun istiyorum ama yapamıyorum sağlıklı insanları elimin tersiyle iterken diğerlerini çekiyorum asla kendime iyi gelemiyorum yorgun uyanıyorum hicbirseyden memnun olmuyorum gün içinde çok mutlu iken akşam olunca gözlerim doluyor ağlama hissiyle geziyorum fakat aglayamiyorum bile çok yalnız hissediyorum hep hayatımda biri olsunda beni mutlu etsin istiyorum neden böyle hissediyorum?
Gizli KullanıcıRomantik ilişkilerde değer dengesi
Sevgilim ve ben 1 yıldır birlikteyiz. Erkek arkadaşım benim onu sevdiğimden daha fazla seviyor ve değer veriyor. Ayrıca bana hala ilk günkü gibi aşık. Ben ona ilişkinin ilk 6 ayında aşık hissetsem de artık aşık hissetmiyorum sadece iyi bir insan, seviyorum ve değer veriyorum. Beni sürekli el üstünde tuttuğu ve ondan daha çok sevenini bulamam korkusu ile ayrılamıyorum. Son 3 ay içinde çok fazla kavgamız oldu ama hep ilişkimizi toparlayıp bana olan sevgisini gösterdiği için ayrılmadık. Bu ayrılmamaların sonucunda da hep iyi ki de ayrılmadık aşık olmayabilirim ama onu seviyorum ve bana çok değer veriyor dedim. Eğer onunla devam edersem evliliğe gidecek gibi. Ama aşık olmadığım birine hep katlanabilir miyim bilmiyorum. Öte yandan çoğu aşk ile başlayan ilişkinin eninde sonunda yerini sevgiye ve alışkanlığa bıraktığını biliyorum. Başka birini bulsam dahi zaten bir süre sonra yine ona olan aşkımı kaybedeceğim diye düşünüyorum. Sizce ne yapmalıyım? İlişkimi beni ne kadar seviyorsa sevsin sonlandırmalı mıyım? Yoksa devam mı etmeliyim?
Gizli Kullanıcı
