Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Sevgilim Nasıl Geri Döner
Sevgilimle ayrıldık. Hala geri döneceğine dair içimde bir umut var ama bu umut gün geçtikçe azalıyor. Dönmesini istiyorum ve hala fotoğraflarımı falan beğenip iyi olup olmadığını görmek için yazdım falan diyor. Ne yaparsam geri döner?
Gizli Kullanıcı
İnsan ilişkilerimde ilk izlenim fazla önem taşıyor ne yapmam gerekiyor?
Merhabalar. Kendimde yakın zamanda fark ettiğim bir sorunla alakalı soru sormak istiyorum. Karşımdaki insandaki ilk izlenim,bana yaklaşımı benim için fazla önem taşıyor. Örneğin bir arkadaşlık ilişkisi kuruyorum bu kişi bana başta iyi davranıyor ben de arkadaşlığımız bitse ve bana kötü davranmaya başlasa bile onu affetmek için kendimi suçlamaya ya da onu haklı görmeye başlıyorum. Bir şekilde onu haklı bulup affediyorum ama bu kendimi affetmek için asla geçerli olmuyor. Fakat bir insanla başta anlaşamadıysam ya da bana başta kötü davrandıysa ben o insanı bana ne kadar iyi davranırsa davransın affedemiyorum. Asla içimde ona karşı olan,öfke ya da kin tam anlamıyla o duyguyu kavrayamıyorum, o his bitmiyor. İsterse beni kendine affettirmek için elinden gelenin en fazlasını yapsın yine de bana yaptığı o ilk davranışı asla unutmuyorum. Ama başta iyi ilişki kurduğum insan beni aldatsa da bana kötü davransa da onu affedecek sebepler yaratabiliyorum. Bu duyguların kendime zarar verdiğinin de farkındayım ama bu duygulara karşı koyamıyorum. Karşı koyamadığımda da kendimden uzaklaşıyorum,kendime kızıp kendimi üzüyorum. Üstüne üstlük bu farkındalığı yaşadığımdan belli sürekli bu sorun üzerinde duruyorum ve duygudurumumu fazla etkilemeye başladı. Artık düzeltme vakti geldi diyorum ama yaptığım hiçbir şey kendimi bu konuda düzeltmeme yardımcı olmuyor. Bunu düzeltebilmek için bir öneriniz var mı?Ne yapmalıyım?Kendime haksızlık etmek istemiyorum artık yoruldum çünkü.
Gizli KullanıcıDüzgünce yaşamak için ne yapmalıyım
Merhabalar bu sıralar hatta uzun sıralar plan yaparken veyahut sadece evde otururken bile hiç olmayacak şeylere kaygılaniyorum bu bazen bı olay veya hiç yaşanmamış bir durum oluyor bunun hakkında ilaç kullanıyorum zaten ama yeterli olmuyor doğal yollarla veyahut benim ne yapmam gerekiyor artık nefes almak istiyorum artık düzgünce yaşayıp birşeyleri sadece o olay olurken düşünmek istiyorum ne yapmalıyım sizce saygılarımla sevgilerlimle
Gizli KullanıcıSuçluluk duygusu
Meraba iy günler, 28 yaşındayım. Aslında bakarsanız atanmış herkesin mutlu sandığı yada daha ne istiyo dediği biriyim. Ama ben aslında iyi değilim. Sanki kendimle bir savaş içindeyim ve buda bana sürekli mutsuzluk veriyo. Ben babasına aşırı düşkün bir kız çocuğuyum. Ama babasının hiç sevgisini göstermeyen bir kız çocuğu. Her şeye rağmen ona iyi bir evlat olmak için çabaladım. Sanırım bir kaç konuda bunu başaramadım. Biz doğulu bir aileyiz. Ve babam kapanmamı çok istedi. Bazen güzellikle bazem kırıcı bir şekilde dile getirdi. Ben bunu yapamadım. Daha 10 yaşında bir çocukken kardeşime şort alıp bana almaması sen büyüdün demesi. Ben küçücük çocuktum halbuki. Şimdi onun görmediği her yerde istediğim gibi giyiniyorum. Belki de küçükken o bana çok gördüğü şorta inattı aldığım giydiğim her şort. Ama bunu yaparken bir yanım kendime hep kızıyo. Sen bu değilsin diye. Babama bakarken kendimi çok kötü hissediyorum. Ona sanki hainlik yapıyomuşum gibi. Babam tarafından sevilmeyi hak etmiyorum sanki. yada sevdi mi zaten bilmiyorum. Ondan öğrendiğim sevgi ise ilişkilerim bu yüzden hep yarım kalıyo. Biri kendini çekince daha da ısraar ediyorum beni sevsin diye. Zaten birine dokunmak ta bana göre bir suçluluk. babamın kızıydım o bana böyle öğretmemişti. Evlenince eşim sadece dokunabilirdi. Bunun suçluluğu kalbimden hiç gitmiyo. Babama her baktığında sen çok kötü bir kız çocuğusun diyorum. Bu aralar ise kendimle sürekli savaş halindeyim. Kendime sürekli kızıyorum yaptığım şeylerden dolayı. . Bir yanımda neden kızıyosun diyo. Ve hiç sevilmeyeceğimi düşünüyorum. Bir erkek beni sevemez. Keendi çıkarları doğrulyusunda benimle konuşuyo sanki. Bende panik atak oluştu. Doktorum yardımcı olun çünkü ben artık düşünmekten yoruldum. Ama kafamın içi de susmuyo.
Gizli KullanıcıBen anksiyeteden ve depresyon dan nasıl kurtulabilirim?
Artık dayanamıyorum bu yaşadığım her neyse anksiyete veya depresyon çok yordu beni nasıl yenebilirim hapsız artık yasanmıcak hala getirdi beni gün geçtikçe de azalmıyor çoğalıyor yardımcı olursanız cevaplar sanız çok sevinirim psikolojik hapları içmek istemediğim için gidemiyorum da
Gizli KullanıcıAğır depresyon ve asosyalikten nasıl kurtulurum?
Merhaba uzun zamandır asosyal ve içe dönük biriyim kendimi insanlardan soyutladım evden işe işten eve arada bazen dışarı çıkıyorum karşıCinsle iletişim kurmakta çok zorlanıyorum nefesim daralıyor kalbim hızlanıyor bu durum artık benim moralimi çok bozuyor 23 yaşındayım sosyal çevrem yok tek geziyorum ailem biraz baskıcı çok fazla kulaklık kullanıyorum müzik dinlemeden duramıyorumİşyerinde genelde tek oturuyorum akşamları depresyon başlıyor ne yapmalıyım
yunusqwSpor sonrası öfke problemi
Merhab ben bir kadınım benim sorum Spor yaptıktan sonra inanılmaz bir öfke hissediyorum ve bunu hiç anlamlandıramıyorum yaklaşık 1 yıldır. Bu öfke nereden geliyor ve neden her spor sonrası geliyor diye kafa patlatıyorum ama sebebini bulamıyorum bu oluşan öfke yüzünden spor sonrası eve geldiğimde bir yerleri yumrukluyor eşyalarımı fırlatıyor bazen de saçımı yolup kendime tokat atıyorum bu öfkenin sebebini nasıl bulabilirim lütfen bana yol gösterin
Gizli KullanıcıHayatın eşitsizliği konusuna ne düşünmeliyim?
Bildiğimiz üzere hayat herkese aynı şansı sunmuyor. Herkes aynı maddiyata sahip, aynı fırsatlara, aynı imkanlara sahip değil ki öyle olsaydı emeklerimizin sonucunu aldığımızı hiçbir zaman düşünmezdik. Nasıl üzülmeden mutluluğun değerini anlamıyorsak bu da ona benziyor bence. Özel okula gidiyorum bazı nedenlerden. Memur çocuğuyum. Özel okula başladığım günden beri ailemden para almadım. Üstüne para almamak onları zora sokmamak için didindim durdum. Hala da öyleyim. Herkesin cebinde gezdirdiği paraları görüyorum, bindiği lüks arabaları görüyorum. Görmekle kalmıyor arkadaş grubum ve sevgilimden dolayı da bizzat yaşıyorum. Ama sorunum şu ki bunca farkındalığıma rağmen hayatın bu dengesizliğine cidden üzülüyorum. Ben bu yaşımda didinip elde ettiğim şeyler başkalarına altın tepside sunuluyor. Üstelik hak ettiklerini düşünmüyorum, karakterleri yüzünden. Gözlemlerime göre de değerini bilmiyorlar zaten. Arkadaşlarım ve özellikle sevgilim için seviniyorum, ne güzel benim yaşadıklarımı yaşamıyorlar diye. Bu konuyu onlarla konuştuğumda bana çok kızıyorlar, her bakımdan eşitiz diye. Ama ben yinede hissettiğim o eksiklik, geri kalmışlık hissini atamıyorum. Ki her gün gördüğüm için beni ekstra yorup strese sokuyor. Buna ek ve son olarak derslerden kalmamak ve para ödememek için de sürekli elimden gelenden kat kat fazlasını yapıyorum ama baktığımda bu onların umrunda bile değil. Ailem hep arkamda durup bana destek olur. Ancak okulda o insanları gördüğümde ailemin bana bir yere kadar destek olabildiğini görüyorum ve onların hayat kalitesinin neden hak ettikleri yerde olmadığını düşünüp ekstra üzülüyorum. Önerebileceğiniz bir şey var mı?
Gizli KullanıcıÖlüm korkusu nasıl geçer?
Merhaba, ölüm korkusu nasıl geçer hep ne zaman öleceğini düşünmek her şeyi ölüme bağlamak bunlardan nasıl kurtulabilirim. Aynı şekilde anksiyete yasamaktan korkmak o an anda kalamamak beynim susmuyor ne yapabilirim önümde sınavımda var sınavdan çok sınav anında stres anksiyete yaşamaktan korkuyorum neler yapabilirim nasıl tamamen kurtulabilirim bunlardan bunlar olmadan yaşadığım dönemlere dönmek istiyorum dönemiyorum çok istiyorum ama olmuyor anda kalamıyorum zevk alamıyorum hayattan
Gizli Kullanıcıİleride ne iş yapacağıma karar veremiyorum
Ne okuyacagıma ileride yapacagım işe karar veremiyorum ve korkuyorum. 2. kez mezuna kalışım . Araştırmayı, bir soruna çözüm bulmayı, bir şeyleri tamir etmeyi ve verileri analiz etmeyi seviyorum bunlar sayısala giriyor ama fizik dersini sevmiyorum beni zorlayacağı için ve yanlış yaparsam dalga konusu olmaktan korktuğum için istemiyorum . Saygın bir iş kadını olmak istiyorum ,19 yaşındayım ama geç kalmaktan korkuyorum. Arkadaş ilişkilerinde ise 3-4 yıl arkadaş kaldıktan sonra bir anda sessiz sedasız bir şey demeden uzaklaşıyorum yani nasil bir kişiliğe sahip olduğunun farkındayım ama o kişiden vazgeçemiyorum , hayır demekte zorlanıyorum ve bu beni bitiriyor. Şimdiden teşekkür ederim.
Gizli Kullanıcı
