Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Psikoloji okuyorum ama okuman istediğim bölüm Hukuk
Psikoloji 2. sınıf öğrencisiyim. Okumak istediğim bölüm hukuktu fakat bir şeyleri başarmış hissetmek için psikoloji yazdım ve okuyorum. Fakat bölümü sevdiğime emin değilim. Bölüm güzel ve ilgi çekici ama içimde bir ukte kaldı gibi hissediyorum. Ama bir daha sınava hazırlanamam buna ne ailem ne de benim ruh halim izin vermez. Ama istemediğim bölümde ne kadar başarılı olabilirim korkusu da içimi sarıyor. Ne yapmalıyım bilmiyorum yardımcı olabilir misiniz?
Gizli Kullanıcı
Hayatımın Her köşesinde Obsesiflik
Benim için çoğu zaman geçerli olan bu takıntı bana sorun oluşturuyor. Mesela masada bir kitap var ve bu kitabı kaldırırsam kötü bir şey olacakmış gibi hissediyorum veya yastık kılıfımı yıkarsam hayatım değişecek, herhangi bir şeyi yapmazsam sevdiğim birisi ölecek, bu çöpü atarsam hayatımda kötü şeyler olacak atmazsam güzel şeyler ve daha birçoğu bazen bu iç sesi yenebilsem de o an içimden geçen sesi yapmazsam sevdiğim birisi ölecek diyen iç sesimi yenemiyorum. Mesela buzluğa dokunamam çünkü hayatım değişir dokunursam o yüzden peçete ile dokunuyorum, telefonumu balkona çıkaramam çünkü kötü bir şey olur
Gizli KullanıcıHayattaki amacımız nedir?
Evlenip çoluk çocuğa karışmak ve toplumun bize dayattığı tabuları kabullenip yaşamak zorunda mıyız hayattaki amacımız bu kadar basit olmamalı bence daha fazlası olmalı kendi kaderimizi kendimiz belirlediğimizi sanıyoruz ama aslında kaderimiz biz daha doğmadan önce toplum tarafından belirleniyor hatta yapacağımız is bile daha ailemiz tarafından kısmen belirlenmis oluyor çok azı bu zinciri kırıp fark yaratıyor bu konuda bana yardımcı olursanız çok sevinirim
Gizli KullanıcıAilemin yarattığı etkiden nasıl kurtulurum?
Sürekli eleştiren bir ailede büyüdüm. Fark edilmekten, iyi/kötü eleştirilmekten çok korkuyorum. Sadece temizlik yapınca iltifat aldığım için takıntılı biri olmaya başladım ve bu takıntılarım yüzünden kendimi sürekli pis hissediyorum. Hep savunma modundayım basit yüz ifadelerinde bile insanların benden nefret ettiğini düşünüyorum. Ailem yaptığım büyük başarılarda bile aferin demek yerine böyle yapsaymışsın diyorlar ve yaşım gereği onlarla yaşıyorum. Artık hiçbir konuda özgüvenim kalmadı bu yüzden yapmam gereken işleri bile ümitsizlikle erteliyorum veya iptal ediyorum. Ne affedebiliyorum ne de onları anlayabiliyorum, kendi içimde sıkışıp kaldım.
Gizli Kullanıcıİlişki içinde sürekli şüphe duyuyorum
Yaklaşık iki yıllık uzak mesafesi ilişkim var ama ilişkimde özellikle son zamanlarda problemler çok arttı . Erkek arkadaşıma güven konusunda problemlerim var ve bu kesinlikle benden kaynaklı onun herhangi bir yanlış davranışını görmedim ama kafamda sürekli kaygı var başka bir şeyle uğraştığında sürekli şüphe duyuyorum bunu ona ister istemez yansıtıyorum ve sorun artıyor sürekli onu kontrol etmek istiyorum nerde yaptığını bilmeyince kendimi sürekli strseli hissediyorum aldatılmaktan korkuyorum ama bunun saçma olduğununda farkındayım sürekli benimle konuşsun istiyorum bu olmayınca moralim bozuluyor ve bu günümü de etkliyor bu tarz davranışlarım artık onu bunaltmaya başladı ne yapmam gerekiyor?
Gizli KullanıcıEski sevgilimden vazgeçemiyorum
Eski sevgilimle beş yıldır beraberdik ama ben bir başkası için ondan ayrıldım. Aslında hep ayrılıp barıştığımız, benim öfke kontrolümü sağlayamadığım ve saygıyı kaybettiğimiz bir ilişkiydi. Ayrılmamız gerektiğini biliyorum ama ondan kopamıyorum, bir başkasıyla olamıyorum, bir şekilde ona ulaşıyorum ve her şey başa dönüyor. Ama artık birbirimize de dönemeyiz başkaları girdi hayatımıza acı çekiyorum, unutamıyorum. Rutin hayatıma da devam etmeye çalışıyorum, ne yapmalıyım?
Gizli KullanıcıEşimin beni anlaması için ne yapmam lazım?
Merhaba, ben Hatice iki yıldır evliyim eşimle ilk tanıştığımızda çok romantik sevgi dolu saygılı bir insandı. Hemen evlendik davranışları bir anda tam tersi oldu aslında kavgacı yeri geldiğinde saygısız bir insanmış. Büyük bir hayal kırıklığı içerisinde yalvararak eskisi gibi davranmasını istiyor ve manevi olarak mutlu etmesi için dileniyorum. Çoğu tartışmada kas spazmı geçirmeye başladım. Kendimi özel ve Kadın gibi hissetmiyorum.
Gizli KullanıcıBazen manipüle edildiğimi düşünüyorum
Eşimle kavga ettiğimizde onu anlamadığımı anlasam dahi verdiğim tepkilere karşı ben suçluymuşum gibi bir tepki veriyor. Ve ona onun istediği gibi cevaplar vermemi bekliyor. Kendimi suçlu psikolojisine sokuyorum ve sorun bende mi diye sürekli düşünüyorum. Manipüle midir bu? Kendimi hevessiz tüm renkleri solmuş gibi hissediyorum. Cıvıl cıvıl biriyken hiçbir şey mutlu etmiyor. Tatmin olmuyorum mutlu anlarımdan. Sizce ben ne yapmalıyım?
Gizli KullanıcıAklımda ki kişinin bana dönmesi için ne yapmalıyım?
Onunla çok güzel günler geçirdik ama hep git gelli oluyordu ilişkimiz de en son ben konuşmayı kestim ama bana yazıp beni aramasını istiyorum sürekli rüyama giriyor kendimi çok kötü hissediyorum enerjim yok hiç bir şekilde mutlu olamıyorum ve bu beni çok kötü etkiliyor uyuyamıyorum uykum geliyor ama uyuyamıyorum sürekli aklıma geliyor yani bana yazması beni araması için ne yapmalıyım . .
Gizli KullanıcıEşimden şüpheleniyorum
Benim 9 yıllık bir evliliğim var bugüne kadar eşime karşılıklı bir şekilde güvendiğimiz için hiç telefon şifrelerini birbirimizle paylaşmadık ama bu aralar elimde asla bir kanıt olmadan şüphelerim oldu sürekli telefonla uğraşmaya başladı işlerini yeni düzene oturttu. Ve ben bu içindekileri oturup düzgün bir dille onunla paylaştım. Kesinlikle böyle birşey olmadığını sadece işlerini yoluna koymakla uğraştığını dışarı çıktığında da arkadaşlarıyla sosyalleşmek istediğini söyledi. Ben ilişkimiz içerisinde onun özgürlük alanını kısıtlayan biri değilim rahatça arkadaşlarıyla bulusabilir benim için sorun olmazdı şimdi şüphelerim arttığı için her girdiği ortamdan fotoğraf istiyorum emin olmak güvenimi kaybetmek istemiyorum oda fotoğraf atıp kavga etmekten kaçınıyor. Ben evde çocuklarla ilgilenen fazla bir sosyal hayatı olmayan bir kadınım ailemde yaşadığım şehirden uzakta paylaşıp dertlesecegim kimse yok ona güvenmek istiyorum ama bunu yapamıyorum evdeyken yalnızken kafamda aldatılmak adına bir bir türlü şey kuruyorum bu düşüncelerden kendimi alamıyorum yemek yemeği bile unutuyorum. Bazen belli etmek istemiyorum ama istemsizce surat asıyorum eşime iyi davranmak içimden gelmiyor. Maddi sıkıntılar yaşadığımız için dışarda birlikte sosyalleşmek zor oluyor çocuklarda küçük. Ben kendimi toparlamak istiyorum kendisinden hiç yanlış bişey görmedim ama bu saçma düşünceler beni yiyip bitiriyor.
Gizli Kullanıcı
