Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Kafamda ki seslerden nasıl kurtulurum?

Aklıma olur olmadık kötü senaryolar gelmesi ölecek miyim acaba diye kendi kendimi sıkıntıya üzüntüye sokmak mutsuz olmak sıkılmak bunalmak heyecanlanmak kalbin hızlı hızlı atması bunalıma girmek o an hiç bir şeyin fayda etmemesi iç sesi mi kafa sesini dinleyip olur olmadık şeyler kurmak sonra gecip tekrar bunları yaşamak son 2 aydır bununla savaşıyorum sanki ilk halimden şu an daha iyiyim baya evre atladım ama burda tıkandım sanki

Romantik İlişkiler

Onu unutabilmek için ne yapmam gerekiyor?

Onu unutmaya çalıştıkça daha fazla bağlanıyorum her denemede aklıma o geliyor onsuz yapmıyorum gibi geliyor ama o bensiz yapıyor. Canım çok yanıyor. Onu her görmemde kalbim çok acıyor sanki kalbimi yerinden çıkartıyorlar gibi . Her gece ağlama krizleri geliyor. Onunla konuşmanın bana iyi geleceğini düşünüyorum ama beni olabilecek her yerden engelledi. Onu o kadar çok seviyorum ki kelimelerle anlatamam. Sevgimin karşılıksız olması çok üzüyor beni .

Öfke kontrolü ve geçmiş travmalar

Kendimi gün içerisinde hep yorgun hissediyorum hiçbir şey yapmak istemiyorum ailevi sorunlarla dolu bi evde büyüdüm annem ve babam ayrıldılar kardeşlerime ve anneme bi süre ben baktım şimdi evlendim ve eşimle de problemlerim var en ufak şeylere bile tahammülüm yok eşim her şeye ani tepkiler verdiğimi söylüyor hep diken üstünde gibi hissediyorum ayrıca eşim çok ilgisiz ya da ben öyle hissediyorum genel olarak bi tükenmişlik var geleceğe dair bi umudum yok. Öylesine yaşıyor gibiyim şimdiden teşekkürler

Çok yalnızım ve hiç kimse beni sevmiyor ne yapmalıyım?

İnsanlar benimle sadece dalga geçmek için konuştular. Çok uzun süredir arkadaşım bile yok insanlarla ne konuşulur nasıl konuşulur bilemiyorum. Genç ve enerjik olmam gerekirken hiç bir hayalim hedefim yok. Geçmişimde her zaman dışlandım ve toplumdan itildim. Sonsuza dek yalnız olacağım düşüncesinden bir türlü kurtulamıyorum. Bir köyde sosyal hayattan tamamen soyutlanmış yaşamaya çalışıyorum. Hiç kimse beni tercih etmez sevmez. Ailem başkalarıyla kıyaslar. Ben sadece kendim olmak isterdim. insanlar buna izin vermiyorlar hiçbir sohbete dahil olamam fikrim sorulmaz konuşsam dalga geçerler zaten bir şey bildiğim de yok yeteneğim becerim sevilecek bir özelliğim. Çirkin olduğum için yıllarca dalga geçildiğim berbat bir lise hayatım var sadece etkisinden hiç çıkamadığım.

Harekete geçmem için ne yapmam gerekir?

Son 2 haftadır hiçbir şey yapmak istemiyorum. Sürekli evdeyim ama evdeyken de bir şey yapmıyorum. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor, duşa girmek bile çok zor geliyor. Genel olarak karamsar bir insanım bu sıralar daha çok karamsarım. Bu durumun içinden çıkamıyorum. Her gün ağlıyorum ve sürekli yemek yemek istiyorum. Bu durum döngü şeklinde sürekli tekrarlıyor. Tam iyi hissediyorum diyorum yine bu durumun içinde buluyorum kendimi. Kendimi bu yüzden çok tembel ve yetersiz hissediyorum. Ne yapmalıyım?

Cinsellik

Evlilikte cinsellik

Merhaba. 10 aylık evliyim 8 aydır cinsellik yaşamıyoruz. Eşim soğuk davranıyor. Söylüyorum ediyorum ama gelmiyor. Bana sıkıntılarının olduğunu geçtiğinde kendinin geleceğini söylüyor ama bir türlü düzelemiyoruz. Randevu alamadığını söylüyor. Ama bence o sorun geçti bana öyle geliyor. Kendisi istemiyor gibi. Bu durumda evde iki arkadaş gibi oluyoruz sıkıcı kendimi değersiz hissediyorum. İlk evlendiğimde eşime senin libidon mu benim libidom mu yüksek demiştim yanlış anladı ondan sonra soğudu benden ne yapmam lazım bilemiyorum.

Aile

Evlilikte eşle bağlantı kuramamak

Yeni evli sayılırım 10 ay oldu. Eşimle pek diyaloğumuz yok. Filim izleyelim bir yerlere gidelim diyorum eşlik etmiyor. Bu beni karamsarlığa ve kendimi küçük düşürmeye itiyor. Bir de Eşimin abisi benle şakalaşırken eşim bundan rahatsız oluyor ne yapmam gerekiyor. Çıkmaza giriyorum. Eşim ailesi ile ortak iş yapıyor Eltime her şeyi alıyorlar. Ben isteyince hiçbir zaman paraları durumları olmuyor almıyorlar. Denge yok ne düşünmeliyim zoruma gidiyor.

Aile

Doğumdan sonra psikolojik olarak kendimi iyi hissetmiyorum

Çok isteyerek hamile kalmadım eşim ısrarla baba olmak istediğini söyledi. Hamileyken geri donusu olmayan yola girdim ve psikolojik olarak çok üzgündüm. Bebeğime bir hissim yoktu. Sigara icen birisiyim sigarayi bile birakmamistim. Calisma ortamimda arkadaslarim toleransliydi ama basimdaki sefim beni yildirmaya calisiyordu. Hamile demeden ustume yukleniyordu ve oradaki herkes halime aciyordu. Raporumu 37 haftaya kadar uzattim fakat 32de git diye tutturmustu. Neyse ben bir sekil calistim izne ayrildim ve evde durmak bana cok tuhaf geldi çünkü 5 senedir calisiyordum. Doguma girdim ciktim fakat bir anda icimdeki ses bebegi birak git dedi ve hastanede birakip ciktim disari. Esime ayrilmak istediğimi ve cocugu alip gitmesini sifirdan bir hayat istedigimi soyledim. Esim birakmadi ailem ve esim beni kendime getirmeye calisti ama bebegi lohusaligimda hic kabullenemedim annelik hissim olmadi bebegimde beni cok istemiyordu. Sutum 3 gun sonra geldi o ara annemin herkesi arayip sutu yok kizimin dedi sozde cozum ariyormus ama yapma dedikce benden gizli yapmaya devam etti afedersiniz salak yerine koydu. Zaten stres icindeyim ustume geldikce geldiler. Annem calisiyordu izni bitti eve dondu kaynanama soyledi birazda sen dur diye kaynanam calismiyor. Keske gelmeseydi. Her dakika bebek mizildansa bile bu cocugu emzir diyordu. Emdikten sonra kucagimdan çekip hadi sen ev isine bak ben oğlumla durucam diyordu. Bebek ufacik aglasin yine beni cagirsin hadi meme ver derdi. 3 gun filan durdu sen bize gel dedi gittim yine ha bire bebek mememde. Evdeki herkes gule oynaya balkon sefasi yaparken ben o sicaklarda odaya kapanmis bebek emziriyordum. Yatalak hastadan tek farkim memem acikti. O kadar emzirmekten nefret ettim ki insallah sutum kesilirde mamaya gecerim insana donerim dedim. Her yedigime yasak diyorlardi, sevmediğim seyleri bebek icin yiyeceksin diyorlardi sigarayida birakamadim gizli sakli sigaraya devam ettim eger icmesem stresim artiyordu. Herkesin her dedigi gozume batiyordu herkesle kavga eder olmustum ve ısrarla esime ben bebegide senide istemiyorum dedim. Kaynanamda senden anne olmaz cocuk esirgemeye ver benim kizim senden daha iyi bakar o kadar cocugu olduguna rağmen dedi ve o an lohusalik filan degil ciddi anlamda cok sinirlendim. Esime soyleyip eve geçtik dedim ev piste olsa yemekte yapamasakta ben evde kalmak istiyorum. Esim bebegi istemiyorum diye korktu ama bebege evde kesinlikle zarar vermedim. Basbasa kaldikca bebegimle bag oluşmaya basladi ama stresim hic gecmedi. Kaynanamla normalde aram cok iyiydi ama cocuk olduktan sonra ustume gelmeye basladi. Bebegim 3 aylikken israrla memeyi reddetti ac kalma korkusuna mama verdim ve bebegim memeyi tamamen kendisi birakti ne kadar zorlasamda cok agladi istemedi. Bir sure sonra sutum kesildi. Kaynanamda cocuga annen kasten memeden kesti seni degil mi dedi. Kaynanam sürekli beni asagilamaya, anneligimi kucuk gormeye basladi. Sürekli benim dedigimi yapacaksin sen bilmezsin der durur. En son gordugunde bebegim 9 aylikti bebegime tuz neden vermiyorsun diye sordu bende sagligi için zararli dedim. Niye ben verdim dedi en son dayanamadim cocuklarin demek ki ondan boyle dedim. Begenmiyorsan oglumu geri ver dedi, al simdi gotur dedim. Bir de cocuguma surekli annem der benden bahsederken adimi soyler. Bebege ha bire beni kotuler yok . .. (ismim) seni birakmisti yok . .. (ismim) sana meme veremedi gibi. Anneeem . .. (ismim) seni hasta mi etti der mesela. Annem demesinden israrla nefrey ediyorum farketti simdide annecim demeye basladi. Esime soyledim artik bayram seyran olmadikca Kaynanama kesinlikle gitmiyorum telefonumdan sosyal medyamdan hep engelledim. Tum sulalesini engelledim hatta. Bebegimle iletisimimde bir problem yok ama kaynanam cok yaraliyor beni ve onu her gordugumde aklima o gunlerim geliyor. Bebegim icin herseyi ince ince dusunerek yaparim tek basima bakiyorum babasi bile gece uyaniyor diye odasini ayirdi şimdi uyanmiyor ama kocami odadan kovdum zor gunde yoksan uyudugunda da gelme diye bu arada bebegim simdi bir yasinda. Kaynanama inanilmaz kin besliyorum. Gorumcemde sorunlu ama kinim yok o da cok sacmalar ama ben onu tanidim taniyali manyak. Esime olaylar ilk basladiginda soyledim ciddiye almadi sonradan git konus dedim hala aracilik yapmaz benim ustume atar. Ailesine bir sey soyleyemez ama bana rahatlikla soyler. Zaten evle alakali herseyide ben yaparim kocam sadece para kazanan kisim. Bir de ben istifa etmek zorunda kaldim kaynanam bakarim dedi sonrada sen ne bicim annesin cocugun senden nefret eder dedi bahaneye bak. Mesela gezmeyi cok özlemiştim kaynanam bana dedi ki bundan sonra sadece evin kocan bebegin var evden cikamayacaksin hayatin bitti kabul et dedi birazda emzirmekten nefret o yuzden ettim. Neden bilmiyorum ama emziren birisini gorunce ve lohusa gorunce midem bulanip tiksiniyorim ya da kiskaniyor muyum bilmiyorum simdi annem çalışsa da izin gunlerinde oglumu alir kocanla gez der kaynanamda onun pesinde dolanmami ister kendi kizi eve kapanip tek cocuk bakti calismiyor sanirim benimde oyle olmami istiyor benden gizli tv filan izletmeye calisiuor senin sozundegil benim sozum gecer der gibi. Kaynanam ayda bir gormeye basladi bebegim 6 aylik olduktan sonra 3 ayda bir gormeye basladi ama benim icin uzak durmasi daha iyi cunku het yanima geldiginde beni eziyor esimde susuyor. Esimde gelmis git anneme saril arani duzelt diyor dedim anneni allah affetsin. Annesi demek lohusaligim demek. Benim annemler kendilerini yirtarken o anca elestirdi. Annemler bebege maddi manevi destek oluyorlar ama kaynanam hic olmadi utanmasa tek maasli halimizle bizden para isteyecek. Annemler bir de boyle yardim ettigi icin ici cok rahat evde oturuyormus ama diger kizinin cocuklairnida gunde 3 kez arar. Beni arayıp sormasin esim gorussun torunlarinida gotursun ama ben gormeyim. Esimde israrla abarttigimi ve güzel olmami istiyor. Bebegimle ilişkimi 6 aydan sonra düzelttim kaynanam hep kotu anneyim gibi konuştuğu icin bana yardim etmek isteyen herkesi reddediyordum beceriksiz hissediyordum. Daha dusunsem neler cikar.

Romantik İlişkiler

İlişkim hakkında doğru kararı nasıl verebilirim?

10 aydır devam eden uzak mesafe ilişkim var. Son aylarda uzaklığın neden olduğu bir gerginlik var üzerimizde. İhtiyacımız olan şey o an sarılmakken bu ihtiyacı karşılayamadığımız için öfkeleniyoruz ve bu da küçük problemlerin büyümesine neden oluyor. Bu durum günden güne artıyor. Yüz yüze buluşuyoruz ve buluşma çok güzel geçiyor her şeyi unutturuyor ama ben eve döndüğümde bu ayrılığı öyle yoğun yaşıyorum öyle üzülüyorum ki. Bu durumu duygularımı partnerime açıklıyorum,hislerimi ona söylemekten hiç çekinmiyorum aynı zamanda uzak olduğumuz icin ne kadar üzgün olduğumu da. Ama elinden bir şey gelmediği için çaresizlik hissi sinire dönüşüyor ve tekrar tartışmaya başlıyoruz, bu tartışmalar ilişkimizi ve birbirmize olan saygımızı zedeliyor. Onu seviyorum ama bu tartışmalar uzaklaştırıyor bizi. O da bana “sen bana duygularını açmıyorsun hep suçlamalarda bulunuyorsun hep bir şeyi yanlış yapıyormuşum gibi, hep suçlandığın yerde olmak istemezsin. ” diyor. Ben sorun çıkarmaya çalışmıyorum aslında sadece içimi açmak istiyorum. Tartışma esnasında o ortamdan uzaklaşmak icin beni kendinden uzaklaştırmak için kırıcı şeyler söylemeye başladı mesela dün “kalbimin yerini tartışmalar üzüntüler aldı seni attılar oradan” gibi bir cümle geçti ve o tartışmamızın sonunda yumuşadığımızda hayır o ben değildim lütfen artık kötü şeyleri kov ve gitmek zorunda bırakma beni gibisinden şeyler söyledi. İkimizin de kafası çok dolu ve 1 ay sonra tatil planımız var o zamana kadar uzaklaşmak istedim kafasında tartışmalar olmasın diye. Ama böyle bir ilişkinin devam etmesini istemiyorum evet bu ilişki devam etsin istiyorum onu seviyorum ama bu tavrı hak etmiyorum nasıl yaklaşmam gerek bu saygısız mesajları okumamak icin ne yapmam gerek ne şekilde açıklama yapmam gerek bilmiyorum. O bana “bir suclanmaya daha tahammülüm yok. ” dedi ama ben ona bu tarz bir şey söylesem memnuniyetsiz konumuna geliyorum, ilişkinin bitmesi bazen mantıklı geliyor ama bunu konuştuğumuzda onu kaybetmekten çok korkuyorum farklı bir kızla olabilme ihtimali beni çok korkutuyor bu yüzden gidip tekrar yazıyorum ona ve her şey yine güzel gidiyor sonra aynı şeyler. Bir döngüde gibiyiz ve bu döngüyü o tatile kadar uzak kalarak kırmaya çalışıyoruz, o bana tatil bize iyi gelecek tekrar bizi yakınlaştıracak diyor ama tartışma esnasında öyle bir yabancıya dönüşüyor ki hevesim kırılıyor, çok çaresiz hissediyorum kendimi, zaman zaman umursamaz bir hal takınıyorum ve bu iyi geliyor ama bu sevginin peşinden gitmek de istiyorum, bazen daha çok çabalamak istiyorum çünkü uzun ilişkiler böyle inşa edilir, ama bazen de çabalamak benim hayat enerjimi bitiriyor. Arkadaşlarım akışına bırak hallolur her şey diyor ama bunu yapamıyorum çok düşünüyorum bazı şeyleri

Sosyal Hayat

Hoşlanmamam gereken birisinden hoşlanıyorum kendimi çok suçlu hissediyorum bunu nasıl aşıp o kişi ile normal iliskime devam edebilirim?

gerçekten kimseye anlatamıyorum çünkü muhtemelen iyi karşılanmaz bende iyi olmadığının farkındayım hatta o kisiden uzak durmaya çalışıyorum ama bu kişiyi haftada 3-4 kez görmem gerekiyor maalesef yani bu durumu zorlaştırıyor geçici olduğunu biliyorum fakat sorun bu olaydan sonra onunla nasıl sağlıklı iletişim kurabileceğim çünkü kendisi ile uzun süre ayni ortamda bulunmam gerekecek ayrıca kendisinin bir ilişkisi var onlara asla yansıtmıyorum bunu ama içten içe kendimi yiyorum bunun sebebinin bana hoş davranması olduğunu düşünüyorum ailem, arkadaşlarım, flörtlerim ve sevgililerim bana bu şekilde nazik yaklaşmamıştı güven vermemişti bana özel bir davranış degil bu tabii ama yine de hoşuma gidiyor kendimi rahat hissediyorum beni yargılamayacağını biliyorum ve kendisi bana konuşurken çok şey katıyor yani istediğim aslında o kişinin ilişkisine o kisiye zarar vermek degil o kişiyle birlikte olma gibi bir çaba içerisinde değilim ama günün sonunda hayal kırıklığına uğrayıp ağlamaya başlıyorum neden benim karşıma onun gibi birisinin ya da onun çıkmadığını düşünüyorum ama bundan acilen kurtulmam lazım çünkü hayatimi artık ciddi anlamda etkilemeye başladı