Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Birisine bağlanmamak için ne yapabilirim?

Erkek arkadaşımdan ayrılmak istiyorum onu sevdiğimi sanmıyorum ama bağlandım bırakamıyorum ondan nefret ediyorum aynı zamanda onsuz yapamam diye düşünüyorum her ilişkimde bağlanma sorunu yaşıyorum ona çok baskı yapıyorum sinir krizlerine giriyorum ne yapacağımı bilmiyorum güvenmiyorum her hareketli şüpheli geliyor ama yine de ayrılamıyorum buna cesaret edemiyorum kendi kendime çok zarar veriyorum hiç mutlu değilim karşımdaki insanda mutlu değil ben ne yapacağımı bilmiyorum

Cinsellik

Vajinismusu yenmenin yolları nelerdir?

Yaklaşık 2 yıldır vajinismusla mücadele veriyorum bunun nasıl yeneceğimi bilmiyorum. Beynimin %90ınını bu durum kaplıyor. Bir kaç tedavi aldım, doktor kontrolünde parmak egzersizleri ve dilatör egzersizleri yaptım, ilerleme kaydettim ama hala bitmiş değil. Artık asla olmayacakmış gibi hissetmeye başladım. Bu durum beni çok yoruyor, umutsuzluğa itiyor. Hipnoz tedavisi bile aldım ama tam anlamlamıyla cinsel birleşme gerçekleşmiyor. Artık eşimle gerçek bir cinsel birliktelik yaşamak istiyorum. Acıyacağını düşünüp korkmuyorum. Hatta eşimi çok istiyorum fakat bedenimle beynim çok farklı çalışıyor. Bedenimin benden bağımsız olduğunu bile düşünmeye başladım. Kendimi gevşetmeye çalıştıkça bedenim daha çok kitleniyor. Bilinçaltımda benden bağımsız olarak hala acı mı yatıyor bilmiyorum. Galiba yola kendimi sevmekle kendime değer vermekle başlamam gerekiyor çünkü kendime değer vermiyorum ve nasıl değer vereceğimi nasıl seveceğimi hiç bilmiyorum. Beni tetikleyen şey nedir vajinismusu nasıl yeneceğim? Bana yol gösterin lütfen

Romantik İlişkiler

Aileme sevgilim olduğunu açıklayamıyorum

Yaklaşık 2 yıldır çok sevdiğim bir insanla ilişkim var ama bir türlü aileme anlatamıyorum. Bu beni çok geriyor çünkü sevgilimle ne zaman buluşmak istesem aileme yalan söylemek zorunda kalıyorum o yüzden artık açıklamak istiyorum. Ama ailem çok muhafazakar insanlar annem güven verici konuşuyor ama bi yandan acaba anlattığımda kızar ya da döver mi ya da bizi ayırmaya çalışır mı diye düşünüyorum. Nasıl açıklayabilirim nasıl anlatırsam tepki görmem ya da daha az tepki görürüm? Lütfen yardımcı olun.

Hastalığımdan dolayı sürekli dışarı çıkamama korkum var

23 yaşındayım. 11 yıldır bağırsak enfeksiyonu hastalığım var ve kalıcı bir tedavisi de yok . Bu yüzden dışarı çok çıkamıyorum. Tek başıma çıktığımda stres oluyorum ve tuvaletim geliyor. Hasta olmaktan çok korkuyorum. Herkes gibi bende sağlıklı olmak istiyorum. En azından öyle hissetmek, sanki hasta değilmişim gibi düşünmek istiyorum. Ama yapamıyorum. Ne yapmam gerekiyor. Artık aileme de yük olmak istemiyorum. Bana üzülmelerine dayanamıyorum. İlaç kullanmaktan çok yoruldum. İrademe sahip çıkamıyorum. Bana yasak olan şeyleri yemekten kendimi alamıyorum. Sonra çok pişman oluyorum ama iş işten geçmiş oluyor. Lütfen bana yardım edin. Artık psikolojim altüst oldu.

Sevgi açlığım olabilir mi?

Çocukluktan beri ailem ve çevremden fazlasıyla ilgi ve sevgi görüyorum hala daha görmeye devam ediyorum ama hep daha fazlasını istiyorum yani daha fazla insan tarafından sevilmek istiyorum, ilgi görmek istiyorum ama bazende gördüğüm bunca değeri hak etmediğimi düşünüyorum. Bir yandan sevgi açlığım var gibi ama bir yandan da kendimi buna layık görmüyorum. Sebebi ne olabilir ve benim bu durum karşısında ne yapamam gerek

saturnunkizi

Anksiyete ile nasıl baş edilir?

19 yaşındayım. 16 yaşımdan beri anksiyete sebebiyle doktora gidiyorum. 7 aydır l*us*tral 100mg kullanıyordum. Fakat son 2 haftadır hiç bir ilaç kullanmıyorum. İlacı bırakmamdan mıdır bilmiyorum ama daha halsizim, asabiyim, duygusalım ve kaygılarım geri geldi. Ömrüm boyunca ilaç kullanmak istemiyorum bu yüzden anksiyete ile nasıl baş edebileceğimi öğrenmek istiyorum. Genellikle duygusal ilişkilerinde durduk yere sorun çıkaran, geçmiş ve gelecek kaygılarından gün içerisinde hiç bir şey yapamayan biriydim. Çevremdekilerin benim hakkımdaki düşüncelerini öngörmeye çalışıp sürekli kendime ben bencil miyim, ben kötü biri miyim arkadaşlarım beni sevmiyor mu bunu söylememeli miydim gibi şeyler soruyordum. Toplu bir ortamda bir konuya takılıp düşüncelerime dalıp gidiyordum. İlaç kullandığım sürede bunlar yok olmuştu şimdi bıraktığım için eskisi kadar olmasa da tekrar gün yüzüne çıktı bu düşünceler. Açıkçası zamanla tekrar artmasından da korkuyorum. Ne kadar böyle olmadığını bilsemde içimden sürekli hiç bir şeyi hak etmiyorum, tek suçlu benim başarısızım gibi şeyler geçmeye başladı tekrardan. Bunlarla ilgili neler yapmalıyım?

Özgüven eksikliği kendime güvenemiyorum

Kendime bir türlü güvenemiyorum. Hevesle yaklaştığım her işin sonunda kendimi değersiz hissediyorum ve geri çekiliyorum. Yargılanmaktan korkuyorum. Konuşmakta zorluk çekiyorum kısacası (kekeme). Bu yüzden kalabalık ortamlarda konuşasım gelmiyor sessiz sakin oturuyorum. Ve bu durumda görmezden geliniyorum . Aslında böyle olsun istemezdim. Arkadaşım yok tek başımayım. Olsun isterdim. Beni anlayan birine ihtiyacım var. Her şeyimi onunla paylaşmaya hazırım. Ama maalesef yapamıyorum. Sizce ne yapmalıyım?

Hiç bir şeyden keyif alamıyorum hep mutsuzum

Evliyim 2 çocuğum var 24 yaşındayım. Çocuklarım daha küçükler. Normalde çok neşeli ama bir o kadar da sinirli biriyimdir. Ama uzun süredir hep mutsuzum sürekli geçmişte yaşadığım şeyleri düşünüp üzülüyorum kafamda olmayan şeyleri kuruyorum . Hiç bi şeyden keyif almıyorum. Hiç bir şey yapmak istemiyorum. Evden çıkmak istemiyorum. İştahım yok yemek yemek istemiyorum. Sürekli ağlamak istiyorum. Her şeyden sorun çıkarmak istiyorum. Kimseyi anlamak istemiyorum . Hep kendime anlayış bekliyorum. Herkese bağırıp çağırıyorum sürekli bağırmak istiyorum

Çok fazla öfke problemim var

Ben her şeye çok çabuk sinirleniyorum. Ve hiçbir şeye tahammülüm yok. Yeni bir arkadaş bile edinemiyorum. 21 yaşındayım ailevi sorunlarım çok oldu bunlardan dolayı sanki içim dopdolu küçücük bir şey koysam taşıyorum. Mutlu olmak için geçmişteki bu travmaları atlatmam gerekiyor . İlgi görmemeye alışmışım ve bir ilgide hemen sıkılıyorum o insanı hayatımdan çıkarmak istiyorum. Bana dokunmayan bin yaşasın diyip asosyal yaşamı tercih ediyorum. Ama bu beni çok kötü hissettiriyor. Gerçekten psikolojik desteğe ihtiyacım olduğunu düşünüyorum. Bir yandan sevmek sevilmek, hayata karışıp arkadaşlarımla istediğim şeyleri yapmak istiyorum. Ama bir iki arkadaşım tek var ve kendimi onlara bağımlı hissediyorum onların gelmediği bir yere gitmek istemiyorum gitsem bile hep eksik ve mutsuz hissediyorum. Ailem de hep sen sinirlisin agresifsin sana bişey diyemiyoruz diyerek daha fazla üstüme geliyor. Bunun farkındayım ama o an kendimi kontrol edemiyorum. Hemen aşırı tepki gösteriyorum ve elim ayağım titriyor. Bunları nasıl aşabilirim?

Aile

Narsist babamdan nasıl korunabilirim?

Babam narsist biri. Her mutlu anımızda berbat hissettiriyor. Sürekli onun istediği gibi yaşamak zorundayız. Onun yüzünden kendimi yetersiz ve değersiz hissediyorum. Bu yüzden herkes her an babam gibi beni yargılıyormuş gibi hissediyorum. Toplu ortamlarda kendimi iğrenç hissediyorum. Özelliklerde kimsenin beni tanımadığı ortamlarda. İstediğim sevdiğim şeyleri paylaşamıyorum. Ev ortamım çok huzursuz. Hayatımı babamın istediği şekilde yaşamak istemiyorum. Günün sonunda yine babamın istediği oluyor hep. Babamdan kendimi korumak için ne yapabilirim?