Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Nişanlım duygularımı çok fazla abartarak yaşadığımı ve böyle giderse benimle ayrılacağını söyledi

Dün kandildi ve kandilde nişanlım annemle babamın kandilini kutlamadı. Ben onun ailesinkini kutladım. Sonra akşam ona dedim ki bugün bir şey unutmadın mı dedim. O da dedi ki annenle babanın kandilini kutlamam mıydı? Evet dedim. Telafi edeceğim, özür dilerim dedi. Ben de uyumak istiyorum dedim, kapattım ama aslında bana ilgi göstermesini istedim ama öyle bir şey yapmadı. Sabah ben daha erken uyandığım için günaydın yazdım. Normalde günaydın sevgilim falan yazardık. O da günaydın yazdı. Hiçbir cevap yok, hiçbir şey yok. Sonra annemle babamı aramış, benim haberim yok. Unuttuğunu falan söylemiş. Gönüllerini almış. Sonra benim de tabi haberim yoktu. Ben de dedim ki, benim gönlümü almaya çalışmayacak mısın falan dedim. O da akşam konuşuruz dedi, akşam oldu arkadaşıyla falan buluşt, iş çıkışı. Sonra eve geldi. annesinin misafirleri varmış, kahveye gittiğini söyledi. Ben dedim, bana zaman ayırmıyor musun? Yaptığın işlerin sorumluluğunu al dedim. Geri dönüşü olmayan yollara girebilirsin falan dedim. Kavga ettik, telefonla aradı. Sonra ayrılmak istediğini söyledi. Böyle giderse dedi, ben seninle mutlu olamam dedi. Bazı şeyleri çok abartıyorsun falan dedi. Her şeyi abarttığımı söylüyor ve böyle sürekli bu konulardan kavga ediyoruz. Duygularımı yoğun yaşıyormuşum ve gereksiz bir şekilde. Ben de benimle ayrılmamızı için yalvardım. O bana koydu. Kendimi küçük düşürdüğümü hissediyorum. Kendisini yetersiz hissediyormuş ve böyle olursa evlendiğimizde de evi bırakır gidermiş bu arada evimizi falan tuttuk nişanlıyız bitti ben seni istemiyorum dedi anneme söyle o zaman dedim verdim anneme telefonu ve anneme bugün için özür diledi ayrılmak isteğimizi söylemedi

Aile

2 yıllık eşimin sosyal medyada eski sevgililerinin profillerine bakması

merhaba2 yıllık evliyim 2. eşimle (daha önce 20 yıllık bir evlilik sürecim oldu aldatma dolayısıyla bitti) sosyal medyadan tanışıp evlendik, zaman zaman bazı açık seçik kadın profillerine baktığını görmüştüm ve bunların benim özgüvenimi sarstığını da açıkça iletmiştim. kabul etti kırgınlığımı ayrıca benim istediğim şekilde hiç bir ilgi şefkat göremediğimi de defalardır iletiyorum sakince. Bunlara devam ettiği gibi birde eski bir sürü sevgilisinin de profillerine baktığını gördüm ve yine kendisine aynı şekilde ilettim. hiç kavga gürültü etmeden. haklısın sadece meraktan bakıyorum diye ifade etti kendini bende ne aradığını eski hayatını özleyip yada onları özleyip özlemediğini sordum. ve bunu normalleştirmeye çalışınca da daha fazla konuşmak istemediğimi söyledim. geldiğimiz noktada her hangi bir iletişimde olmadığına eminim ama ilgi şefkat vs eksikliği de olduğundan inanılmaz kırgınım ve ne yapmalıyım bilmiyorum.

Birini reddetmek beni kötü biri mi yapar?

Benden hoşlandığını söyledi, ben de ondan hoşlanıyordum. Sonra buluştuk, o beni dinledi ben onu dinledim. Bana hediye bile yapmış. O kadar iyi, nahif düşünceli bir insan ki onu reddetmek benim için çok zor. Bir takım takıntıları var ve bunlar beni korkuttu. İleride sorun yaşayabileceğimizi hissettim çünkü ben tam tersi biriyim. Belki o beni olduğum gibi kabul edecekti ama ben ya mutu olursak ihtimaliyle onun hayat hızına yetişemeyeceğimi ve bunun ikimizi de yoracağını düşündüm. Onu bekletseydim ve beni ben hazır olana kadar bekle deseydim onun zamanını alacak ve üzecektim. Beklemeyi sevmeyen aceleci bir insan. Ben henüz evlilik düşünmek için çok gencim. Ama o hayatı hızlı yaşamayı seviyor. Ciddi bir ilişki istiyoruz ikimiz de ama bazı şeyler benim için bir engel olabilecek boyutta. Gerçekten başta aradığım kişiyi bulduğumu zannettim. .. Hata mı ediyorum sizce? Üstelik mecburen yüz yüze bakacağım bir durumdayım onunla. Kötü bir insan mıyım?

Eğitim

Mutlu olmak istiyorum fakat göğsüm daralıyor.

Henüz 25 yaşındayım fakat en küçük bir düzene bile sahip değilim. Bunlar iş ve aşk. Bu zamana kadar hep sınav çalıştım en son 2025’te iki mülakat geçip atamaya ramak kalmıştı fakat gelmeyecek yedeğe koymuşlar. Yoğun bir stres yaşadım fakat örgü gibi şeylerle uğraşarak stresi hafifletmeye çalıştım. Ardından evliliğe girecek olursak çevremdeki çoğu insan evlenmiş olduğu için ve benim de ciddi ilişki denememe rağmen hayatıma yanlış insanların girmesinden dolayı bu konuda da bir düzene ulaşamadım. Her şeye geç kalmış hissediyorum. Bir süreden sonra beklentilerim azaldı yani sanki hiç olmayacakmış gibi hissediyorum bunlar. Şu anda ruhumu toplayıp tekrar sınava bakmaya karar verdim ama bu sefer yeni ilgi alanım örgü kitap vb. şeylerle uğraşarak kendimi çok strese sokmayarak . Fakat yatağa girdiğimde uykum gelmiyor ardından göğsümde yoğun bir stres yaşıyorum. aslında psikoloğa gitmeyi düşündüm fakat memuriyette engel olduğu için ilaçlar adım atamadım. Ailem ve ben çok emek verdik bu sınava ve sonucu başkalarının insiyatifine kaldığı için kontenjanda olmama rağmen sözlü mülakatta elediler. 2025’te hem bir ilişki kaybettim ailecek arkamızdan sır sakladıkları için ( tam bana değer veriyordu çok mutluyduk derken) ayrılmak zorunda kaldım. İki tane onlar için koştuğum arkadaşımla saçma sebepten aramız bozuldu( ama bu dostluk bitince rahatladım verici taraf benmişim) . En sonda aralıkta işte yedeğe düştüm mülakatta. Anlatmak istediğim iyileşmek istiyorum mutlu olmak istiyorum fakat göğsümdeki sıkıntı geçmiyor. KPSS’den sonra farklı bir işe yönelmeyi de düşünüyorum fakat o zamana kadar ruhum acı çekiyor. Kısıtlı bir yerde olduğum için de çok kafamı dağıtamıyorum . Sanırım içsel olarak kendimi tatmin etmem gerekiyor. Bunu nasıl başarabilirim hayatım düzene girene kadar.

Psikoloji

İnsanlarla konuştuktan sonra neden pişmanlık duyuyorum?

Merhabalar, 25 yaşındayım. Sorumluluğum olan bir işe, sorulan bir soruya ya da ilgimi çeken bir konuya başlarken, o alanda bilgi sahip olmak adına, enine boyuna araştırma yapar kılı kırk yarıp özümsemek beni çok mutlu eder. -Özellikle mekanik şeylerin çalışma prensibini zihnimde düşünürüm. - Zihnim sürekli bu tür durumlarda en iyi sonucu almam için o alanda en çok bilgiye ulaşmam daha doğrusu kusursuz bir biçimde bilgilenmem gerektiğini hisseder ve öyle de yapmaya çalışırım. Bunun artısıysa, etrafımdaki insanların bir şeyler alırken veya karar vermeden önce bana danışmalarıdır; eksiyse günlük olarak böyle biri olmam çok yorucu. Farkındalığı gereğinden yüksek, mükemmeliyetçi biriyim. Bunun yanında en önemli sorunum hemen hemen aklınıza gelecek her detayı daha doğrusu konuşulan ve yaşanılan her detayı -geleceğe ya da geçmişe dönük- aklımdan bir akış halinde geçmesi ve sürekli düşünmekte olmam. En zorlayıcı olanı: Bir sosyal ortamda ya da telefondan bir akrabamla veya arkadaşımla konuşurken, bir şaka ya da fazla açıklama yaparsam sanki karşıdakine yanlış bir şey demişim ya da koz vermişim veya onu söylememem gerekmişte söylemişim gibi hissediyor, ek açıklamalar yapıyor telefonu kapadıktan sonra konuştuklarımı anneme anlatıyor onun onayına göre rahatlıyor veya tedirgin oluyorum. Bunların hepsinin farkındayım fakat konuştuktan hemen sonra o kişiye karşı kendimi kafamda küçültüyor ve değersizleştirmeye başlıyorum. Nasıl bir yol izlemeliyim?

Sosyal Hayat

Konuşacak konu bulamıyorum artık komik değilmişim gibi hissediyorum.

Kendimi bu konu hakkında çok kötü hissediyorum. Bu aralar bu sorunu bir arkadaşımla yaşıyorum günde 8 saat falan beraberiz. Biliyorum fazla ama zaten çoğunlukla beraber ders çalışıyoruz sohbet ettiğimiz zamanlar 3 veya 4 saat. O zamanlar içerisinde bazen başkalarıyla oturuyoruz ancak çoğunlukla beraber oluyoruz ve ikimizin tek olduğu zamanlarda, çok kötü çok sıkıcı geçiyor. Beraber sıkılmak en iyi şeydir derler bence de öyle ama onun için değil bence benimle o kadar sıkılıyor ki başkalarının yanına gitmek zorunda kalıyoruz yani hep işte gel bunun yanına gidelim gel şunun yanına gidelim falan diyor bende kabul ediyorum çünkü sanki o da çözüm bulmaya çalışıyor gibi ama bilmiyorum bu konu beni gerçekten çok kötü hissettiriyor ve bu sadece onunla yaşanıyor bazı arkadaşlarımla rahat konuşuyorum sohbet akıyor yani ama onunla olmuyor ve bende en çok onunla sohbetin akmasını istiyorum ama nedense yanında sanki beynim duruyor. Aslında kendimi çok komik biri sanıyordum herkes bana çok komiksin derdi hatta biri benimle sadece komik olduğum için tanışmak istemişti ama artık öyle değil yani o arkadaşım ile beraberken neredeyse hiç gülmüyoruz yani o bana gülmüyor en azından bu da beni çok sıkışmış hissettiriyor ne yapmam gerektiğini bilmiyorum sadece başta böyle olmadığımızı biliyorum bu da aklımdan çıkmıyor. Saatlerce konuşurduk, benimle eğlendiğini hissederdim. O duyguyu çok özlüyorum.

Psikoloji

İçimdeki öfkeyi nasıl durdurabilirim

Eşimin ailesi sürekli yalan söyleyip benim üstüme atmaları beni sinirlendiriyor çok iki yüzlü insanlar var etrafımda ve sürekli olarak görüşmek zorundayım herkes biz onların gerçek yüzünü gördük diyorlar ama hep onlarla beraberler ve dışlandığımı hissediyorum sürekli olarak küçük olduğum için sen küçüksün alttan alman lazım Boşver falan diyorlar ama ben öyle yapmak istemiyorum herkes yaşattığını yaşamalı benim nazarımda ben kimsenin altında kalmam hiçbir lafın

Aile

Aldatıyor mu diye sürekli eşimden şüphe ediyorum. Burada sorun kimde?

Ben 3 yıldır zor bir dönem geçiriyorum. Arkadaşımın kocası eşini aldattığından beri bende eşime karşı güven problemi oluşturdu. Sürekli eşimden şüphe eder hale geldim oysa ki telefonun şifresi her şeyi ortadadır işten geldikten sonra benimle oturur günün nasıl geçtiğini anlatır ilgilidir şuan da neden şüphe ediyorsun diye çok büyük kavgalar ediyoruz problem bende mi destek mi almalıyım her hareketini inceler haldeyim oda bunun farkında ve artık rahatsız oluyor evliliğimizi çok yıprattı hiçbir şey de görmedim mesaj falan zaten her şeyi söyleyen biridir iş yerindeki bayanlar bile arasa onları da hemen söyler daha yalanını hiç yakalamadım ben böyle doğruyum diye mi bana bunu yapıyorsun diyor ne yapmalıyım evliliğim kötüye gidiyor sürekli kuruyorum her şeyi

Evlilik sürecinde ailenin yaptıkları ileride ilişkiyi etkiler mi?

düğünüme 3 ay kaldı ben düğünümün nisanda değil yazın olmasını istedim onun öncesinde nişan merasimi yaptık ve bu süreçte aileler sevgilimle bana bıraktı gidişatı ama sonrasında bize sorulmadı diye ve oynamalı olsun istemiyolardı o sebeple triplendiler ama bu benim yörem, o yüzden düğünümü hiç istemediğim bi şekilde düz nikah yapmaya zorluyorlar buda benim geleneğim diyor kayınpederim yalvardım bari dışarda nikah olsun diye asla kabul etmedi ve tarih konusmaya gelindiğinde ortalık gerildi ben ilerde nişanlımında babası gibi olmasından korkuyorum bir kerede nişanlım annesi ve ben üçümüz oturdugumuzda annesini savunmustu ve bana çıkışmıştı ilerde bu evlilik olayında yalnız kalırım diye korkuyorum. ama ikili ilişkimizde basbasa kaldıgımızda nişanlımın ilgisi çok güzel bebekler gibi seviyor beni ama bazen ben sevgimi sorguluyorum ama bu olaylar olmadan önceye kadar sorgulamıyordum bunlarda olunca gerçekten onun için değer mi diyorum hayatımı değiştirmeye

kararsiz

Hoşlandığım kişi de benden hoşlanıyor ama korkuyorum

Bir ilişkiye başlamak için hazır değil miyim yoksa korkuyor muyum bilmiyorum. Dün sabaha kadar ağladım. Daha önce hiç erkek arkadaşım olmadı ve korkuyorum. Kendimi bir türlü rahatlatamıyorum. .. İlk buluşmamıza gideceğiz ama deli gibi korkuyorum. Onu seviyorum ama gelecekte bir rutine dönüşmesinden korkuyorum. Hemen ailesinden konuşmaya başladı, itifatlara başladı. .. Çok gerginim. Cidden ne yapacağımı bilmiyorum. .. Yardıma ihtiyacım var.