Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Nişanlılık sürecindeki sıkıntıları nasıl yönetebiliriz?
Merhababalar ben nisanliyim. Nisanlim ailesi bana gore ben yeterince normal davrandigim halde kendisi ailesi ile yeterince samimi olmadigimi mesafeli durdugumu ve aramizda ki bu mesafeyi duzeltmezsem benimle evlenmeyecegini soyluyor ne yapmam lazim bilmiyorum. Elimden gelenin fazlasini yapmama ragmen daha fazlasini istiyor. Bu durum surekli tartismaya yol aciyor. Yapisal olarak onun ailesine gore sanirim biraz soguk biriyim. Degismemi bekliyor ve bu durumda beni sevmedigini dusunmeye basladim
Gizli Kullanıcı
Eşimin beni iş arkadaşımla aldattığını düşünüyorum
Eşimin beni iş arkadaşımla aldattığını düşünüyorum. Bir takım konuşma diyaloğunda bir evin anahtarı ve al bu anahtarı kendini savunabil konuşabil diye geçiyor bunu fark ettiğimde iş arkadaşıma eşimmiş gibi mesaj attım anahtarı benim bildiğimi söyledim iş arkadaşımda yuh ne zamandan biliyor diye cevap verdi sonraki mesajında onda bir şey yok unuttuğunu diyecem diyerek cevap verdi Bende ALLAH bilir daha ne biliyor yazdım hiç bir şey bilmiyor diyerek artık yazmaa uyu diyerek eşimi engelledi WhatsAppta şifreli mesajlar. Kendimi hiç iyi hissetmiyorum sürekli düşünce ve stres içindeyim
Gizli KullanıcıÖfke problemi anı patlamalar
2 yıldır anneyim oğluma herşeyin en iyisini yapmaya çalışırken tamamen çok kötü bir anne olduğumu şimdi anlıyorum. Yanlızım ihtiyaç harici dışarı çıkmam. Aniden kızdığım şey doğrultusunda oğluma patlıyorum. İstediğim gibi olmadığı için, bazen sebebi yokken eşimden nefret ediyorum hakaret ediyorum, her şey bir anda sebepsiz şekilde oluyor, geçmişte yaşanan olaylar sürekli aklımda düşünmekten uyuyamıyorum bazen. Neden yaptım? Neden bana bunu yaptı? Bunu nasıl yaptım? Nasıl devam ettim hayatıma? gibi. Kendimle başa çıkamıyorum. Depresyon vs gibi düşündüm ama destek almadım hiç bir şekilde eşimde zaten artık kendi halime bıraktı kavga dahi etmiyor çünkü anlamsız olduğunu biliyor ve sadece destek al diyor. Son 1 aydır bütün gün uyku hali olur ya sürekli o haldeyim gün içinde yaptıklarımı hatırlamıyorum net olarak sanki rüyada gibi geçiyor gün anlamadan bitiyor. Her şey hayal gibi geliyor. Yaptığım bir işi kaç kez yaptığımı karıştırıyorum bazen. Hipertansiyon hastasıyım nörolojik bir rahatsızlık mi bilmiyorum ama, buda beni korkutuyor. Uyku düzenim hiç bir zaman olmadı şimdide yok. Gece 3 sabah 11 aralığı diyebilirim. Ama yaşadığım sürekli geçmişte kalma neden yaptım bunu bana neden yaptılardan ziyade oğluma bağırmam, kızmam, onunda benim gibi dışarı çok çıkmaması, benim gibi özgüvensiz olması en korktuğum şey bunlar ne yapmam nereden başlamam gerektiğini de bilmiyorum.
mountainKorkularıma dalmalı mıyım , dalmamalı mıyım?
Merhabalar, 20 li yaşların ortasındayım , şu an çalışmıyorum. Geçmişte iki iş satış tecrübem oldu ve ikisinde de mobbing uğradım ve tek yaşadığım evden ayrılarak aile evine döndüm. Çevremde çok tanıdık olmadığı için hep kendim bulmaya çalıştım iş. Bilgisayar muhasebe fotoğrafçılık gibi belgeler alarak iş hayatımda olasılıkları arttırmak istedim. Fakat o süreçte bulamadım ailemin yanına döndüğümde ise sınav çalıştım. Sonuçlar tabii ki de referanssız olmadı. Geçmiş tecrübeden dolayı tekrar ailemden ayrılıp tek eve çıkmaya cesaret edemiyorum çünkü hiçbir işin garantisi yok. İşverenler mobbingler yaparak biri çıkar öteki gelir mantığında . Daha ağır örneğin Tekstil ve benzeri işlerde de dayanıklı olamayacağımı düşünüyorum bir üniversite mezunu olarak. Ama evde de canım çok sıkılıyor. İş bulursam merkeze gidip ev tutmam gerekiyor. Nasıl desem kapana kısılmış hissediyorum kendimi. Köyden bir işe gitsem servisle şu an fabrikalar durgun işçi alımı yok. Eylülde KPSS var ya onu bekleyip iş aramalıyım ya da hayatı daha fazla ertelemeyerek birden dalmalıyım . İş ve KPSS bir anda gitmeli kendi evime çıkarak. Aslında iki senedir evde olduğum için artık ruhum çok daralıyor ve farkındayım ruhu beslemenin yolu oyalanmak. Siz bu süreçte nasıl bir tavsiye verirdiniz çünkü ben yol göremiyorum. Hiçbir şey olmayınca tekrar olmayacak gibi hissediyorum. Aslında biraz da gerçekler biraz sınanıyor gibi hissediyorum.
Gizli KullanıcıKendimi yetersiz buluyorum hiçbir konuya hakimiyetim yok bilgim yok
toksik bir ilerleyişin içindeyim aşk hayatında deli dolu olamıyorum hiçbir konuda bir bilgim yok hiç bir konuya hakimiyetim yok kendimi nasıl geliştirmem gerektiğini bilmiyorum temel bilgilerden bile yoksun bir hayatın içinde gibi hissediyorum kendimi öğrenmem gerek tanımam gerek türkiyeyi dünyayı bilgiye bilime ihtyacım var espri anlayışımın olmaması bana yük oluyor hayatı amaçsız yaşıyor hissi bana yük olmaya başladı sıkıldım kişisel gelişime ihtyacım var
Fatih_450Bir tartışma veya kavga anında birisi beni savunduğunda ağlıyorum. Neden?
Bir tartışma veya kavga anında kendim cevap verir kendimi savunursam sorun olmuyor ancak birisi bana destek olur karşı tarafa kızar beni korursa ağlamaya başlıyorum ve kendimi tutamıyorum kendimi çok güçsüz ve çaresiz hissediyorum aslında kimse karışmasa kendim sorunu hallediyorum birisi müdahale ettiğinde böyle oluyor. Onlara da kızamıyorum çünkü beni koruyorlar ama ben istemiyorum. Ama onlara yine de minnettarım Neden ağlıyorum ve böyle hissediyorum?
Gizli KullanıcıAilemi affedemiyorum ne yapmalıyım?
Merhaba, ben 22 yaşında bir kadınım ailemi affedemiyorum annem, babam, ablam, abim. Onların geçmişte söyledikleri bana davranışları akılımdan çıkmıyor. O yüzden en ufak tartışmada onlarla görüşmek istemiyorum ve ablam ve abimle zaten görüşmüyorum. Bu gün annemle ve babamla da ilişkimi tamamen bitirdim. Ama bu beklediğimden daha çok canımı yaktı. 18 yaşımdan beri yurtdışındayım bugün fotoğraflara bakarken bir daha asla o fotoğraf karesinde olmayacağım gerçeği canımı acıtıyor. Ama onlarla konuşmakta beni mutlu etmiyor. Geçmişte bana yaptıkları psikolojik şiddet yüzünden geçmişi hala unutamıyorum çok zoruma gidiyor hak etmediğim şeyler yaşattıkları hep akılımın bir köşesinde. Onları nasıl unuturum bilmiyorum. Lütfen bana bir öneride bulunun. Teşekkür ederim
v8z3pjlbpq7m9gy8tkxta-hesabini-sildiEşime karşı öfke problemi
MerhabalarBayan olarak eşime karşı çok sinirli kırıcı ufacık birşeyde hemen sinirlenebiliyorum böyle olmak istemiyorum eşim bana karşı sakin anlayışlı altan alan ama ben tam tersi artık ona iyi davranınca bile şaşırıyor bende böyle olduğum için çok üzülüyorum . 10 ay oldu memleketten taşındık Bursa'ya geldik benim kimsem yok burada hep yalnızım çok bunalıyorum sıkılıyorum 1buçuk yaşında da oğlum var hep evdeyiz aşırı derece de sıkılıyorum gidebilecek kimsem yok. Eşim gelmeden önce gelince kapıda öpüp güzelce karşılayacam diyorum kendime ama gelince hiçbişi yapamıyorum . Önceden de sert bir yapım vardı ama bu taşınmadan sonra çok değiştim eşime karşı bir duvar örmüş gibiyim sanki mesela o dışarı çıkınca biz çıkamayınca öfke patlaması yaşıyorum resmen psikiyatriste bile gitmeyi düşünüyorum eşime karşı kendime karşı daha sakin olabilmek adına bu denli sinirli olmanın nedeni acaba taşınma olabilir mi ?Lütfen görüp cevaplayabilirmisiniz görüşünüze çok ihtiyacım var :( Teşekkürler.
Gizli KullanıcıYüksek derece asosyal olduğumu düşünüyorum
2023 ün sonunda haksız nedenlerle isimden ayrılmak zorunda kaldım o günden insanlara güvenemiyorum herkes bana kötülük yapacak gibi evden çıkamıyorum hayattan zevk alamıyorum ve sosyalleşmek istemiyorum her şeyden vazgeçmiş gibiyim hayatım boyunca çalıştım ağır işlerde çalıştım günde 16 saat çalışıyordum eski isyerimde hakkımı ne devletim korudu nede tanidiklarim beni yok saydilar ama insanlar hep bana kötülük yapacakmış bana karşı kötü düşünceleri varmış gibi hissediyorum ve utanıyorum sanki bu kadar çalışmama rağmen ne evim ne arabam bisikletim bile yok ailemin durumu kötü olduğu için hep onlar için çalıştım ama aslında pek ailem yokmuş gibi ben tek basimaymisim gibi bana yakın davranmaya çalışan kadınlardan bile uzak duruyorum maddi durumumdan dolayı beni ezer diye kendimi çok küçük görmeye başladım ama kimseye karşı kalbi olarak yakın hissetmiyorum sanki duygusuzluk gibi buna ailemde dahil etrafımdaki herkes bana artık samimi ve içten gelmiyor
Gizli KullanıcıNişanlım duygularımı çok fazla abartarak yaşadığımı ve böyle giderse benimle ayrılacağını söyledi
Dün kandildi ve kandilde nişanlım annemle babamın kandilini kutlamadı. Ben onun ailesinkini kutladım. Sonra akşam ona dedim ki bugün bir şey unutmadın mı dedim. O da dedi ki annenle babanın kandilini kutlamam mıydı? Evet dedim. Telafi edeceğim, özür dilerim dedi. Ben de uyumak istiyorum dedim, kapattım ama aslında bana ilgi göstermesini istedim ama öyle bir şey yapmadı. Sabah ben daha erken uyandığım için günaydın yazdım. Normalde günaydın sevgilim falan yazardık. O da günaydın yazdı. Hiçbir cevap yok, hiçbir şey yok. Sonra annemle babamı aramış, benim haberim yok. Unuttuğunu falan söylemiş. Gönüllerini almış. Sonra benim de tabi haberim yoktu. Ben de dedim ki, benim gönlümü almaya çalışmayacak mısın falan dedim. O da akşam konuşuruz dedi, akşam oldu arkadaşıyla falan buluşt, iş çıkışı. Sonra eve geldi. annesinin misafirleri varmış, kahveye gittiğini söyledi. Ben dedim, bana zaman ayırmıyor musun? Yaptığın işlerin sorumluluğunu al dedim. Geri dönüşü olmayan yollara girebilirsin falan dedim. Kavga ettik, telefonla aradı. Sonra ayrılmak istediğini söyledi. Böyle giderse dedi, ben seninle mutlu olamam dedi. Bazı şeyleri çok abartıyorsun falan dedi. Her şeyi abarttığımı söylüyor ve böyle sürekli bu konulardan kavga ediyoruz. Duygularımı yoğun yaşıyormuşum ve gereksiz bir şekilde. Ben de benimle ayrılmamızı için yalvardım. O bana koydu. Kendimi küçük düşürdüğümü hissediyorum. Kendisini yetersiz hissediyormuş ve böyle olursa evlendiğimizde de evi bırakır gidermiş bu arada evimizi falan tuttuk nişanlıyız bitti ben seni istemiyorum dedi anneme söyle o zaman dedim verdim anneme telefonu ve anneme bugün için özür diledi ayrılmak isteğimizi söylemedi
Gizli Kullanıcı
