Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Partnerim rahatsız olduğum şeyleri yapıyor ve ben tepki verince suçlu ben oluyorum
Sinir, stres, soğuma, uzaklaşma, düşman olarak görme, gözümde küçülme, seven insan bu şekilde yapmazdı diyorum. Rahatsızlığımı belirtiyorsam ona göre davranması gerekmez mi, beni dinlemiyo anlamak istemiyo, hatta istemediğim şeyleri daha çok yapıyor. Sanki beni üzmek hoşuna gidiyor. Bir yere gidelim dediğinde ailemden dolayı çıkamıyorum orada istemediğim bir şeyi yaptığında o zaman gelseydin oluyor. Hep beni suçluyor ve topluma da ben kötü görüyorum.
2. Hamileyim istemiyorum
Oğlum 5 yaşında ve çok sağlık sorunları yaşadık ameliyatlar geçirdik. Başta kardeşi olsa nasıl olur diye düşündüm ve hamileyim ama ogrendigim andan itibaren istemiyorum. 10 günde 5 kg verdim. Hiç bir şey yapasım yok korkuyorum. Kürtaj olsam rahatlicam ama sonra başıma daha kötü bir şey gelir mi diye korkuyorum . Çıkmazdayım. 1 hafta içinde karar vermeliyim ilk cocugumun yaşadıklarından dolayı böyleyim gücüm yok hic
gereksiz düşüncelerin var olması
Merhaba, nasıl denilir ki ben gerçekten akraba evliliği,öğretmenden hoşlanma gibi düşüncelere en karşı olanlardan biri olabilirim. fakat bazı değer verdiğim saygı duyduğum öğretmenlere karşı o düşünceler geliyor ve ben geldiği gibi reddediyorum ama o kadar baskılamışım ki her seferinde geliyor he karşılaştığımda o düşünce kafamda aynı şekilde kuzenim abim be abim nasıl olur öyle. şey ama istemsizce düşünce geliyor hatta gerçekçi şekilde onların bana karşı olduğunu düşünüyorum hatta objektif yaklaşmama rağmen belki yanlış hissediyorumdur,umarım yanlış düşünüyorumdur. amacım bu düşüncelerden kurtulmak ve istemsiz düşünceler beni tanımlıyor mu merak ediyorum sadece bu konuda da değil istemsiz iğrenç sahnelerde canlanıyor gerçekten istemiyorum.
Evlilik,İlişki gibi şeylerden rahatsız oluyorum.
Merhaba,öncelikle 18 yaşındayım bilmeniz gerekir diye düşündüm. nasıl anlatacağımı bilmiyorum. evli bir çiftin fiziksel olarak yakınlaştığı o söylemek istemediğim eylem bana tuhaf mı desem iğrenmek mi desem çok fazla derecede rahatsız ediyor. dünyaya öyle gelmiş olma düşüncesi rahatsız ediyor. bu arada mast******yon yaptığım oldu ve bırakmak için elimden geleni yaptım artık çok nadir oluyor umarım bir daha olmaz çünkü yaptığımda kendimi çok rahatsız ve pis hissediyorum. geçmişe gidiyorum ne olduğunu bilmeden yaptığım zamanlara annem bir gün beni öyle yakaladı ve baya sert bir tepki vermişti diye hatırlıyorum ve özür dilediğimi ve üzerine hiç konuşulmamıştı sanırım aslında doğal bir şey diye biliyorum tıbben bir de annemin tepkisi daha doğru olabilirdi. daha 11 yaşında falandım birde bunu söylemem doğru mu bilmiyorum ama kıyafet üstünden değil altından yapıyordum normal mi? annem ve babamı bir gün kapılarını çalmama rağmen ışığı açmadım ama o halde yakalamak,seslerinin bazen geliyor olması,art arda sabah duş almaları gibi şeylere tanık oldum maalesef ve bunlara tanık olmadan önce evliliğe çok soğuk bakardım. hala da bakıyorum o eyleme de aynı şekilde. aseksüel olduğumu düşünüyorum. annem baskıcı bir insan değildir baskı varsa da iyiliğim içindir ama bazen karşıt fikirli olduğumuzda çok beni yargılayan biri. evlilik konusunda 30 yaşındaki yiğenini isteği olmamasına rağmen evliliğe teşvik etmeye çalışıyor birçok kez yaptı ve bence çok rahatsız edici benim gibi düşüncelerden dolayı istemiyor olabilir. duygusal zeka olarak evlilik kabiliyetine sahip olduğunu düşünmeyebilir,bağımlı olma hissi-düşüncesi rahatsız ediyor olabilir ki bunlarda var bende mesela. annemin yiğenlerine olan bu tutumu ve bir gün konusu açıldığında anneme “herkes evlenmek zorunda mı anne bence herkes evlenmemeli çünkü günümüzde nasıl iğrenç olaylar yaşanıyor bunun sebebi örnek veriyim,geçenlerde daha oldu bir öğrenci öğretmeni bıçakladı işte bu olayların yaşanma sebebi sağlıksız(zihinsel,duygusal açıdan soyut anlamda) insanlar evlendiği için başımıza bunlar geliyor sağlıklı insanlar evlenmeli” dediğimde annemin karşılığı “ çok saçma düşünüyorsun tabi ki evlenilmeli “ tarzı bir şey demişti ve bu iki faktör benim bu evlilik istememe durumu için ilerde annem tarafından sert biri tepki veya baskı beni aşırı rahatsız edeceği düşüncesinden çok korktum. geçenlerde ağlıyordum annem dedi ki neyin var anne dedim ben evlenmek istemiyorum beni ilerde zorlar mısın dedim o da gülerek evet dedi ve ben ağlamaya başladım annem içimdekileri bilmediği için garipsemiştir ciddi mi dedi makarasına mı bilmiyorum. annem ağlamamın üzerine “ben bu kadar baskıcı bir annemiymişim dedi” bende zorlamazsın dimi dedim “sen sanki dinlersin istediğini yaparsın” tarzı bir şey dedi ama sonrasında sen dünkü aklını beğeniyor musun dedi ama öyle bir kararlılıkki benimki düşüncemin değişmesinden de korkuyorum. gerçekten hiç hiç istemiyorum. şey de tuhaf geliyor birine bağlı olmak,sabahına tartışıp gecesinde o eylemi yapmaları bazıları sırf o yüzden evleniyor iğrenç bir düşünce bu da ya ben anca şöyle evlenirim çok severim çok güvenirim çocuk asla yapmam o eylemi asla yapmam karşımdaki de aseksüel olucak ki anca ama öyle birini bulmak zor bir de çevrenin tepkisi tahmin edilircesine kolay 1 yıla çocuk nerde derler. son olarak bu düşüncelerimden dolayı islam dinine inanıyorum ve dinen bir sıkıntı var mı düşüncesi de var. ayrıca kaderde yazılı ise evlilik ben istemesem bile evlenmek zorunda mıyım veya bir gün istersem olmasını istememde o isteği rabbim koyuyosa kalbime iradem niye var ? umarım yardımcı olursunuz,ihtiyacım var,inanın çok utanarak ve çekinerek yazdım bunları ama içimde tutmak benim için çok kötü ve zarar verici olucaktı. bu konu hakkında bir daha düşünmek istemiyorum. lütfen ricam şu beni iyi hissettirmekten çok gerçekçi olmanızı rica edeceğim. ve ayrıca rahatsız olduğum her noktaya değinmeniz beni çok mutlu edicektir.
eski sevgilimi cok ozledim napacağımı bilmiyorum
Egemen diye bi cocuk vardi cok seviyordum ayrildik 4 ay once ve ben hala atlatamadim. Çok seviyorum donecek diye bekliyorum beklenti icerisindeyim ama canim cok yaniyor, yapamiyorum onsuz. Sanki her zerremden bir can eksik cok zor her gun Allaha yalvariyorum geri donsun diye cunku cok sevdim. Onsuzluk bana zor geliyor cok seviyorum, nasi dayanicam bilmiyorum napicam bilmiyorum yardim edin nolur yalvaririm lutfen
Sosyal becerilerimi kaybetmiş gibi hissediyorum
Arkadaşlarımla sıradan bir gün geçiriyoruz ve ertesi gün nasıl geçecek sıkıcı olmamalıyım diye sürekli strese giriyorum ve bu gerginlik beni sessizleştiriyor. Saçma bir şey söylemekten korkup kasılıyorum aptal birine dönüştüm. Derslerime dahi odaklanamıyorum unutkanlaştım herhangi bir yerde konuşan birileri gördüğümde acaba sürekli konuşacak ne buluyorlar diyorum eskiden böyle değildi. Mesela bugün arkadaşlarım küstü 3 kişilik grubum vardı ve diğeri ile ben kaldım. Kendi kendime sürekli stres oldum çünkü yarın bütün sosyal beceri yükü bana kalmış olacak. Konuşacak onu bulmakta zorlanıyorum, mimiksiz oldum. Ayrıca biri birşey söylüyor belki normal birine saçma gelmeyecek olsa bile bana saçma geliyor. Bu yüzden kimseyle konuşamıyorum mükemmelliyetçi birine benzedim
Olumsuz ve en kötü şeyi düşünmek
Merhaba, bir olay yaşadığımda hemen olumsuz şeyleri düşünüyorum. Bazen kendimi düzgün bir şekilde ifade edemiyorum; özellikle sinirlenince çok heyecanlanıyorum, cümleleri toparlayamıyorum. Daha sonradan keşke böyle deseydim diyorum. Kendimi iyi ifade etmek istiyorum bazen bi toplumda konuşmak istiyorum fakat kendimi çok yeterli hissetmiyorum o yüzden susup dinlemeyi tercih ediyorum. Bu gibi durumlari nasıl düzeltebilirim öneriniz nedir? Teşekkür ediyorum kolaylıklar diliyorum iyi çalışmalar.
Kendimi nasıl çok düşünmekten alıkoyabilirim ve beni birinin de sevebiliceğini düşünebilirim
Ben herşeyi çok düşünüyorum hayatım o kadar karmaşık oluyorki düşünmekten odaklanamıyorum. Normalde çok eğlenceli biriyim ama düşünceler geldiğinde dünyanın en çekilmez insanı oluyorum. Sinir stres vücudumda baş ağrısı kaşıntı falan yaptı. Ben her doktora gittiğimde beni psikolojik diyip gönderdi, şimdi yine çok başım ağrıyor hiç kimse beni sevemez gibi geliyor, korkak hissediyorum, napcagimi bilmiyorum nasıl devam ederim? Bundan nasıl kurtulurum bilmiyorum. Özellikle sınav haftalarimda ekstra uyku bastırıyor, vücudumda uykuyla ve geçmeyen yorgunluk bırakıyor, sürekli hayal ve gelecek, geçmişi düşünüyorum, vazgeçemiyorum dikkatim dağılıyor. Hatta dün bir arkadaşimla tartıştık çünkü ayağına 10 defa bastım ben niye bu kadar kötü hissediyorum bilmiyorum.
Sevgilimden ayrıldım çok kötü hissediyorum
2 yıllık beraberliğimiz oldu askerdeydi benden ayrıldı ailesi beni istemiyor diye, bende çok üzüldüm aileni ikna edemez misin dedim bilmediğin şeyler var dedi. Birbirimizi unuturuz bu süreçte daha iyi olur ikimiz için dedi, çok çabaladım ama o istemedi ailesi beni doğuluyum diye istemiyor. Ailesi bu konuda çok katıymış daha tanışmadım bile ailesiyle bana karşı çok önyargılılar gerçekten çok üzgünüm unutamıyorum napıcam ben
Nasıl ailemi düşünmeyi bırakabilirim
Dayım babamdan borç almış, yüklü miktarda ve bu parayı ödeyememiş. 3 aydır da kredi yüzünden de maaşı gelmiyor babama. Buzdolabımız bomboş ve ben 12. sınıf öğrencisiyim. Sınavla uğraşmam gerekirken ailemle uğraşıyorum. Annemle babam her gün kavga ediyor. Ben artık bunaldım, başımı alıp gitmek istiyorum ama gidecek kimsem yok. Doğrudürüst ders bile çalışamıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bana yardım edin. Borç yüzünden üniversiteye gidemeyeceğim diye korkuyorum, sanırım da gidemeyeceğim. Annemin psikolojisi bozuldu. Evde huzur yok. Her gece ağlayıp uyuyorum. Psikolojim bozuldu. Artık bu sıkıntılardan anneannemden borç istedik, vermedi. Kendi oğlu verse ölecek sanki de vermiyor. Diğer dayım da anneannemin maaşını biz alıp yiyeceğiz sanıyor. Herhalde o da maaşı vermek istemiyor. Dedem yaşasaydı bulurdu, borç-harç olurdu. Yok ama dedem hayatta değil. Bu borç yüzünden annemle babam boşanmayı düşünüyorlar boşanırlarsa ben napıcam kimse beni almazsa nolacak