Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Kendimi bulma yolculuğum

Merhaba ben 30 yaşındayım ama bir yandan duygusal olarak çok yaşlı yaşadıklarımdan çokça tecrübe edinmiş biriyim. Bir yandan da yirmilerimde hep depresyon kaygı anksiyete ile boğuştuğum sürekli midemin bulanması öğürmem hayatımı kaygı ve korkularımın yönetmesiyle geçtiği için şu anki yaşımda her şeyi yapmak isteyen içinde çok güzel hayalleri olan dil öğrenmek isteyen ülke gezmek isteyen ama çevresi olmayan maddi imkanı olmayan bu iki uçta yaşıyorum. Lisede sınıfta kalmıştım kimse yoktu tanıdğım ve yalnızdım zaten ailem ve herkese rezil başarısızlık hissi beni tüketmişti. Annem dünyanın sonu gibi beni azarlıyordu çünkü babam çalışmıyordu annem çalışıyordu ve emeklerinin boşa gittiğini düşündü haklı olarak o günden sonra okula öğürerek gittim hep. Sonra bu üniversitede evden ilk defa ayrılmamla ve gittiğim yeri hiç sevmemem asla adapte olamamla devam etti kusuyordum midem bulanıyordu. Liseden beri sevgilim vardı. Üniversitede yanıma geldi. O olmasıydı hayatım belki de çok enerjik mutlu ama sakin giden yapıda olacaktı. O çok içe dönük sıkıcı biriydi. Beni de kendine benzetti. Sonra ünide kısa süre okudu ben ondan sonrada devam ettim. Ama hep ona bağımlı hale gelmiştim. Bu sefer o kendini aştı. Yeni insanlar tanıdı ve sanki o ben, ben ise o olmuştum. Sonra ben üniversitede alıştım o gidince arkadaşlarım oldu. Mezun olunca biz ayrıldık. Ben KPSS çalıştım o sene ayrıldık. Sınavım çok kötü geçti. Pandemide ayrılmıştık sınav ayrılık derken ben depresyonun kucağında buldum kendimi. Pes etmedim. İşe başladım ama kusma öğürme devam etti ayrılmak zorunda kaldım. Depresyona saplandım adeta ama maskeli depresyon gibiydi. Arkadaşlarımla buluşuyordum. Ama içimde hep boşluk hissi vardı. Hep çalışmak kendi ayaklarım üzerinde durmak istiyordum iyi bir işim olsun. Ama bu zamanla kaygı korku ardından kişiliğime oturdu gibi iş aramayaya başladım resmen rahatsız olmuyordum bu durumdan. Sonra biriyle tanıştım. O çok sosyaldi. Tam benim hayal ettiğim statüsü mesleği hobisi hayatı vardı. Onun için aslında bu ilişkide mutlu olacağımı inandığım için fedakarlık yaptım kıyafetlerimden ödün verdim o muhafazakar biriydi. Ama tam içinde bulunmak istediğim arkadaş grupları sohbetler ülkeleri geziyordu. Hep kendini geliştiren biriydi. O eski ilişkisini unutamamıştı başta ben baya üzüldüm. Ama o unuttuğunu alışkanlık olduğunu söyledi çabalayacağım dedi. Güvendim devam etti. Ama hep bir yerlerden anılar fotoğraflar videolar sürekli çıktı. Bana muhafazakar olarak kendini tanıttı ama barlara gitti bana yapma derken kendi yaptı. O da aslında terapi alıyormuş kendini bulma yolculuğundaymış. Yargılamıyordum. Ama güvenim ben sevgim git gide tükenmişti. Bu süreçte ayrıldık. Aradan 1 sene geçti çok toksik şeyler yaşamamıza rağmen bir şey vardı. Ben aslında onun yanında kendimi tanımıştım. Hayatı öğrendim aslısna. Yaşattıkları çok travmatikti. Ama hayatı yaşama şekli ortamı arkadaşları hobileri felsefisi çevremdekilerden çok farklıydı. Kendini hep geliştiren yanı beni tanımlıyordu. İçimde hep o kısım vardı ama harekete geçemeyen kısım. Onunla hayatı hızlı yaşadım. Korkularım yoktu. Ama yaşananlar üzücüydü. Yeni yerler keşfetmek onun o hayatı yaşama ritmi hızı akışı bende korkusuzluğu uyandırmıştı. Yaşananları kenara bırakırsak sanki içimdeki o parça kopup gitti. O kendini keşfeden geliştirici sohbetler o kişi yok oldu. Zamanla çevreme karıştım onlar gibi oldum. Çünkü kiminle vakit geçirirsen ona benzersin lafını çok doğru buluyorum. Çevremdekiler araba çeyiz sigara basit tutkular tabi bana göre kimseyi yargılamıyorum ama onunla olan sohbetim yaşama şeklim gezmek keşfetmek yeni şeyler denemek üzerineydi. Şu an hayatım renksiz kendime bu imkanı sağlamak istiyorum çünkü bende uyandırdığı bu ışığı söndürmek istemiyorum. Hayata bu yönünden bakmak istiyorum. Çevremde hiç beni açan geliştiren farklı sohbetler eden kendinin farkında olan kimse yok. Bu kişiler gelene kadar da kimseyi hayatıma almak istemiyorum aslında ama çok yalnız kalıyorum böyle de. Son bir kaç senedir çok arkadaşım bana veda etti ben de onlara. Şu an kendimi keşfetme yolculuğundayım ama hep evdeyim bu iki uçtaki kişi olmak çok zor. Yaşıtlarım evleniyor çocuk yapıyor. Ama ben yaşıma göre hep çok genç hem çok yaşlıyım. Yaşadıklarım üzerimde çok ağırlık bıraktı. Ama içim hep o yirmili yaşlarda ya da çocuk yaşı var içimde. Hayatın matematiğini anlamıyorum herkes yolunu bulmuş bir şekilde ben bulamadım ne isteğimi bilmiyorum. Kaygılarıma izin vermiyorum ama kötü bir durum olunca bu motivasyonum yerle bir oluyor. Yine sessiz tükenmiş köşeme çekiliyorum. Bu sessizlik yalnızlık kişiliğim mi hep kendimi bildim bileli böyleyim yoksa ben kendimi bulduğumda sona erecek mi bilmşyorum çünkü kalabalık grupları da seviyorum. Ama sadece teoride böyle yaşarken bunlar olmadı. Sadece hayalimde sevdiğim şeyler. Ben bu yaşadığım süreçteki kişi değilim sadece ona eminin herkes beni evde oturan içe dönük biri olarak görüyor ama ben içimde o kişiliği taşımıyorum ki. Evet çok sessiz çekingen duruyorum ama yaşamadım ki konuşacak bir şeyim yok ki ondan böyleyim sanki. Yoksa bu kişiliğim mi anlamıyorum. Mesela çok iyi bildiğim konularda sohbet ederim iyi dinlerim. Ama son 2 senedir kimseyle anım yok. Sakin sessiz evdeyim. 30 dan sonra hayata başlamak çok çılgınca cesaret istiyor sudan çıkmış balık gibiyim. Çok acemiyim. Ama içimdeki o ses hep daha farklı hayatın olacak diyor.

İletişim

Üç yıldır ilişkim yok ve artık yapamıyorum

Üç yıldır ilişkim yok ve artık yapışmıyorum hep platonik aşk yaşıyorum beni isteyeni de ben istemiyorum nasıl yapıcam bilmiyorum Birine karşı olabilir gözüyle baktığım zaman çekiniyorum konuşamıyorum sohbet edemiyorum haliyle olmuyor iletişim kuramıyoruz sıkıcı biri gibi görünüyorum normal ikşişkikerim iyi ama birinden hoşlanınca mala bağlıyorum ve çok sıkıldım bu durumdan gerçekten bıktım yani

İletişim

Kendimi nasıl sevebilirim?

Etrafımdaki insanların beni beğenmediğini, sevmediğini düşünüyorum. Kimse için yeterli değilmişim gibi geliyor. Birilerinden sürekli bir beklenti içindeyim. Yanımdaki biri beğenilince hemen kafamın içinde bir düşünce bulutunda kayboluyorum. Onları kıskanmıyorum ama kendimi yetersiz hissediyorum. Bi çaba içinde olmak istemiyorum ama gün sonunda hep mutsuzum. Bu ne kadar kötü hissettirir sizin için bilmiyorum ama ben gün sonunda ağlayan kişi oluyorum. Kendimi özel hissetmek istiyorum ama gerçekten artık çok yoruldum. Oldugum kişiden çıkmak istemiyorum ama kimse böyle sevmiyor beni. Beklentilerim duygusal bakış açım hep ön planda ve bu beni hep yere çeken şey. Belki insanlara soğuk gözüküyorum ama alıştığımda ortamın en sosyal eğlenceli dengesiz insanıyım. Az önce de kötü hissettim ve bu soruyu sorma gereği duydum. Öyle işte…

Kaygı

Biri beni aşağıladığı zaman nasıl bir cevap vermem gerekiyor

Sevgilim bazen çok hakaret ediyor ve ben rahatsız oluyorum. onu terslemek istiyorum ona lafım batsın istiyorum ne yapmam gerek. O an sakin kalıp ona ne demeliyim? Yani rahatsız olduğumu nasıl dile getirmeliyim? Onun bana iyi davranmasını istiyorum bunu nasıl sağlayabilirim? Onun beni sevdiğini nasıl anlayabilirim? Sevgisini göstermesini için ne yapmalıyım? Onu kendime nasıl ısındırabilirim? Ne yapmam gerekiyor bu durumda? Lütfen yardım edin

Buseee

Odaklanamama sorunumu nasıl aşabilirim?

Merhaba, çocukluğumdan bu yana odaklanama sorunu yaşıyorum, bunun hakkında herhangi bir kliniğe gitmedim ancak yakın zamanda bu durumun pik yapması, sanırım benim bir sorunum var dedirtti bana. Sevdiğim bir şeyi yaparken hiç sorun yok, ancak istemediğim bir şey olduğunda mesela iş toplantısı, o ortama girmeyi hiç istemiyorum. Mecburen dinlemek zorundaysam da odaklanmaya çalışırken baş ağrısı oluşuyor, sanki kafama iğne batırıyorlar (odağı kesince normale dönüyorum) bu belirtiler nedir? Psikiyatri görmem gerekiyor mu benim?

Kaygı

Agorafobi nasıl yenilir ?

Merhaba uzun zamandır hislerimi anlamaya çalışıyorum. Araştirmalarım doğrultusunda hissettiklerimle birebir uyuşan agorafobi belirtilerine sahibim. Galiba agorafobili bir hastayim. Evden tek başıma dışarı çıkamiyorum. Mecbur çıkmam gerektiğinde bile hemen eve dönmek istiyorum. Dışarda kalbim hızla atiyor. Bacaklarim titriyor. İçimi bir korku sarıyor ve terliyorum. Herkes gibi rahat olamiyorum disarda. Uzun zamandir böyle hissediyorum. Dışaridayken Yanımda aile üyelerimden biri varken kendimi azda olsa iyi hissediyorum. Ama tek çikamiyorum dişari. Günlük yaşantim o kadar kötü ki. Evden dışari çikamaz hale geldim. Ne yapmaliyim? Bu konuda önerilerinizi bekliyorum.

pln

İletişim

Öfke kontrolü nasıl sağlayabilirim?

Öfke anında kendimi asla kontrol edemiyorum. Karşımda en sevdiğim kişi bile olsa ağza alınmayacak ağır sözler söylüyorum, onu kışkırtmaya ve üzmeye çalışıyorum. Sırf onu rahatsız etmek için normalde yapmayacağım şeyler yapıyorum. Engel olamıyorum buna. Terapi de aldım her seferinde kendime söz de verdim. Bir kez alttan alıyorum sonra bunu başaramıyorum hiç tahammülüm yok, sonrasında da çok üzülüyorum. Bu konuda yardıma ihtiyacım var, sevgilimle ayrıldık ve yüzüne bakacak yüzüm kalmadı. Başta böyle değildi o değişti bazı hatalar yaptı ve o konular beni öyle tetikledi ki,onlarla ilgili en ufak bir hatırlatmada ona çok yıkıcı davrandım. O sürekli üstüme gelmeyi bırakamadı çünkü kaygılı bağlanıyor. Bense ya konuyu ayrılığa getirdim ya hayatından kaçtım, en kötüsü de hep daha ağır laflar ettim, normalde davranmayacağım gibi davrandım, rahatsız olsun diye küfürler ettim üstüne fiziksel olarak gittim, her seferinde dozunu arttırdım. Gururunu çok kırdım ve artık ona giderek saygımı yitirdim. Her olaydan sonra kendimden çok utanıyorum bir daha yapmak istemiyorum,hatta artık böyle devam etmez diye ayrılıyorum. Ayrılmama bile izin vermiyor. En sonunda ayrılmak için öyle şeyler yaptım ki anlatamam ve bunun yükü ile sadece ağlayıp panik atak geçirebiliyorum. Böyle olmasını hiç istemedim, evet o başta hatalıydı ama artık ben çok daha fazla hatalıyım. O beni alttan aldıkça ben daha fazlasını yapıyorum ve bu elimde değil gerçekten. Ne yapmam gerekli ilaca mı başlamalıyım bilmiyorum. Neden böyle olduk. Onu çok seviyorum, o da beni çok seviyor ama birbirimizi bu kadar kırıp bu şekilde bitirmek istemiyorum. Eskiden mutluyduk. Birisi benim bu huyuma yardım etsin lütfen, bir yol gösterin

Romantik İlişkiler

Beni sürekli yarıyolda bırakan birini nasıl unutabilirim?

Bundan 3. 5 yıl önce bir çocukla tanıştım instagramdan ve konuşmaya başladık. Sürekli konuşup tekrar konuşmayı bitirdik. Ve her geldiğinde aynı şey olacağını bilmeme rağmen onunla konuştum. Ve şunu düşündüm bu sefer benim değerimi anladı. Ama anlamıyordu. Sonra aradan zaman geçtikten sonra tam anlamıyla konuşmaya başlayıp görüşmeye karar verdik. Ve buluştuk her şey çok güzeldi ama bazen ilgisiz davranıyordu. Bir süre sonra benimle birlikte başka bir kızla konuştuğunu öğrendim. Ve bitirmeye karar verdim. Aslında onun gözünde ben kendime değer veren hayır diyebilen biriydim sınırlarım vardı. Ben bunları ona göstersem de kendi içimde onu istiyordum ve göz yumuyordum bu olanlara. . Sonra bu çocuk benimle birlikte konuştuğu kızla tatile gitti ve ben bunu fake hesaptan gördüm o bunları bildiğimden haberdar değildi. Ve 1 ay sonra bana tekrar yazdı barışmak isteğini söyledi bende affetmedim. Ve aylar sonra yine yazdı. Yine sınırımı koydum ona onu sevmiyormuş gibi yaptım istemesem de ve onu her yerden çıkarttım. Yıllar sonra bana tekrar yazdı ve birkaç gün boyunca konuştuk sonra da hiçbir şey olmamış gibi gitti yine neden böyle yaptığını sordum ve bir nedeni yok cevabını aldım. Ben bu çocuğa sınırlarım olduğunu göstermeme rağmen kendime değer verdiğimi onu istemediğimi belli etmeme rağmen neden bunca yıl aklımdan çıkmadı. Ve gerçekten istemiyorum şuan çünkü bana göre biri değil. Ama ben bunca sene neden bunu yaptım onu anlamıyorum ve neden ona içimdekileri tam anlamıyla dökemedim. Bazen insanlara seni seviyorum demek zor geliyor. Sebebi nedir

Mutlu olamıyorum

Gördüğüm insanlardan, yerlerden ve manzaralardan - Hissettiklerim ve duyduğum şeylerden, ailemden ve onların aptallıklarından, beynimde dönen her şeyden nefret ediyorum ve mutlu olamıyorum. Hayatın bi gram anlamını bulamıyorum, insanlae nasıl halen devam ediyor anlamıyorum. Bazen sadece ölsem diyorum ama biyolojik makine olduğumdan bunu da bedenim reddediyor. Her şeyden nefret eder oldum, insanlarla konuşmaktan ve denk gelmekten nefret ediyorum. İçimde nefretten başka bir şey yok.

Savunma mekanizmasını nasıl eğlenceli hale getiririm yani çok baskın nasıl komik hale getirebilirim?

Savunma mekanizması biraz olsun durdu beynimi ben kontrol ettim o bnei degil gercekten cok guzell hissettim kendim gibi görebildim ya cok mutluyum tam olarak savunma mekanizması dediğimiz sey nasıll geçer cevaplarmısnız acaba sosyalleşerek geçermi biraz olsunn kendim gibi görebiliyorum cokk mutluyum gercekten uzun zaman olmus ki bu kadr sevinçliyim ahahahha tam olarak adı ne yaşadığım şeyin kisilik bozukluğu mu acaba 😅