Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Benim için doğru insan mı?
merhaba sevgilimle 5 ay önce konuşmaya başladık 2 aydır sevgiliyiz sürekli geçmişimi soruyor ve fazlasıyla detay istiyordu normalde böyle seyleri anlatırımçekinmem ama bu konularda cok yargılayıcı kendisi 5 kişi ile birlikte olmuş ama benimkine taktı çokdetaysordu ben 2 kişi ile oldum ona 1 kişi dedim yalan söyledim o kişi eskisevgilimdi dedim ama aslında uzak mesafedeki yaz aşkımdı sevgili gibiydim ama sevgili degildik biyerdenöğrenecekdiyecokendişeleniyorum ilkimisöylemedim. çünküyoksayıyorum. utanıyorum çok yargılıyor arkadaş ortamımız benzer bi yerden öğrenir diye çok korkuyorum sürekli soruyordu 1 ay önce bi konuşma yaptım kontrol etmeye çalışıyorsun ben rahatsız oluyorum her ayrıntıyı soruyosun cevapladıgımda tekrar bi soru soruyorsun rahatsız oluyorum isteöiuorım dedim kapadı konuyu 1 aydır konuşmuyordu bi anda bugün sen bunu bu ay demiştin sevgilinle tam ne zaman ayrıldın biz konuşurken takipleşiyor muydun birrrsürü soru sordu yine beni çok sıkıştırfıgı için yalan söyledim sevgilimdş diyr. çok hoşlandıgım bir çocuktu evet ama nolursa oldun sevgilim değildi  eskiden yakın arkadaşlarım kötü ortamlara giriyorlardı erkeklerin kızları ob birleştiği ortamda ben ortamlarda bulunmama rağmen kimseyle hiçbir şey yaşamadım kendi değerimi kıymetimi bildiğim için hep o insanlardan nefret ettim ama bir keresinde ben de bir hata yaptım sarhoştum ve dalgınlığıma denk geldi o an öyle hissettim yaptım ve utanıyorum evet ve erkek arkadaşım kaç kişiyle yaptın diye sonra ben de bir yerden Öğrenir diye ona ileri gittiğimi ama seks istediğini karşımdaki insanın  istemediğimi söyledim ama birkaç dakikalık bir şey yaşandı tabii ki bundan utandım kimseye söylenmemesi gerektiğini söyledim arkadaşımın dedikodusu çıktı hatta yine de benimki çıkmadı ben böyle şeyleri seven ve duyulmasınnı isteyen bir insan değilim o ortamdaki erkeklerin böyle şeyleri çok yayan insanlar olduğunu bildiğim için her zaman dikkatli davranmıştım sadece 1 × 1 hata yaptım ve erkek arkadaşıma bunu söylemek istemedim o ikinci bir şeyler yaşadığım çocukla da sevgili gibiydik aramızda çok derin bir bağ vardı her şeyimizi paylaşıyorduk sürekli beraberdik ama uzak mesafe olduğumuz için sevgili olmamıştı ama sevgililer gününü bile kutlamıştık ben de ona 11 ay sürdü ilişkim falan dedim ama aslında yalandı yani biz hiçbir zaman sevgili olmadık evet konuşuyorduk çok yakındık bağsal olarak ama sevgili olmadık ve ben yalan söyledim bu yalandan nasıl çıkacağımı bilmiyorum sürekli soruyor ve sürekli başka kızların dedikodusunu öğreniyor ve sürekli onların ortamında da bu konuşuyor ama beni o kadar yargılıyor o kadar rahatsız bir şekilde soruyor ki en ince ayrıntısına kadar bildiğin beni manipüle ediyor ve ben de bu yüzden kendimi bir şekilde yalan söylerken buluyorum yalan söylemek istemiyorum ama elimden başka bir şey gelmiyor sence ne yapmalıyım sizce bu insanla bir şeyler yaşamalı mıyım ilişkime devam etmeli miyim ona söylemeli miyim söylersem nasıl söylemeliyim ama retro aktif kıskançlığa sahip bir çocuk ben yalan söylediğimi söylesem kabul edeceğini düşünmüyorum ilk bakire olmadığımı söylediğimde de çok soru sormuştu ve ben ilk zamanlar ona çok tutuldum için o beni bırakmasın diye yalan söyledim aslında ama şu anda soyledigim yalan kendi değerinin farkında olduğum için beni kötü hissettiriyor ve ben neden yalan söylüyorum ben hayat Kadınlığını yapmadım geçmişte kötü bir şey yapmadım sonuçta lütfen yardım edin
Gizli Kullanıcı
Moralimi tek başıma nasıl yükseltebilirim
Mesela atıyorum moralimi bozan şeyler var ve bunu düzeltecek kimse yok moralimi bozan şeyler ise umursamıyor ve ben kendimi yalnız ve yorgun hissediyorum aile baskısı yaşıyorum onlar onlmadan herhangi bir aktivite yapamıyorum ama benim en çok buna ihtiyacım var etrafımda kimse kalmadı dertleşecek herhangi bir arkadaşım kalmadı dertleşmesek bile bana saçma şeyler anlatip moralimi düzeltecek biri olabilirdi fakat yok bunalım içindeyim sanirim
Gizli KullanıcıÇok stresliyim çok düşünüyorum
çok stresliyim çok düşünüyorum zaten kalp sorunlarım var hızlı atıyor daha fazka panik oluyorum işe giricem başarılı olacak mıyım eski sevgilimi sevmiyorum takıntılıyım bana geri dönücek mi evlencekmiyiz annem yaşlanıyor babam vefat etti annem ölse ki allah korusun ben tek başıma hem kendime hem kardeşime bakamam ve daha nice düşünce ve kaygı kafayı yiyorum yemek bile yiyemiyorum o haldeyim bıktım gerçekten
Gizli Kullanıcıİlişkiler ve bağ kurma
Nasıl sağlıklı bir ilişki kurarım ve hatalarımı fark edip tekrarlamam? Birini takıntı mı yaptım seviyor muyum nasıl ayırt ederim? Yaşadığım son durum belirsiz ve git gelli birinin 2-3 yıldır sürekli hayatımdan çıkartmama rağmen yazması ve kafamı karıştırması her seferinde tekrar üzülüyorum nasıl çözeceğimi bilmiyorum ve neredeyse hiç görüşmedik neden bu tarz davranıyor ve ben ilk kez bu kadar kafaya takıyorum?
Gizli KullanıcıGüvenemiyorum napmalıyım
17 yaşındayım daha önce zorbalığa uğradım. Sonra bunu aşabilmek için bir sürü arkadaş edindim. O kadar çok oldu ki bir arkadaşım sürekli birilerine selam verip konuşuyorsun bundan hoşlanmıyorum dedi. Şimdi biri mesajıma 3 saat sonra cevap verse acaba sevmiyor mu diyorum. Yakın arkadaşımı daha bulamadım. Ben mi çok takılıyorum yoksa cidden farklı bakış açısına sahibiz ve o dostu gerçekten bulamıyor muyum? Ve şimdiki arkadaşlarım da beni o kadar umursamıyor galiba hatayı nerde yapıyorum?
Gizli KullanıcıHayatın merkezine sevgiliyi koyma
Merhaba ben 22 yaşındayım. Hep hedefleri idealleri olan bir kızdım. Hayalim güçlü kendi ayakları üzerine basan bir kadın olmaktı. Fakat sonra hayatıma bir insan girdi. Ben onu seviyordum ama aşık değildim. Yavaş yavaş ona bağlanmaya başladım. Aşık oldum. İlk başlarda bana çok ilgi gösteriyordu 11 ay sonra yavaş yavaş ilgisi azalmaya başladı. Ben kendimi ona vermeye başladım. Hep ondan ilgi istemeye basladim. Huysuzlanmaya basladim. Bambaska birine dönüştüm. Bazi zamanlar beni o kadar kötü etkiliyoduki okula bile gitmiyodum. Sonrasında ayrıldık. Tekrar baristik. Ayrilip baristiktan sonra onu kaybetmekten daha cok korkan ve ilgisini daha cok isteyen bi kiz haline geldim. Ilgisini yeterince alınca cok rahatım ama ilgisini alamayınca o günüm simsiyah oluyor kendim icin hiçbir şey yapasım gelmiyor. Biliyorum kendim icin bişeyler yapıp kafamı dağıtmam lazım ama yapamıyorum. Ona kafayı takmış durumdayım. Bu neden oldu bilmiyorum. Onu hayatımın merkezine almamıştım. Hayatimin merkezine onu almam icin cok uğraştı. Ve sonunda başarmıştı. Tabi gördüm sonra ne olduğunu ayrıldık. Daha fazla degersizlestim. Ben hayallerimi hedeflwrimi unuttum. Hicbir şey istemiyorum o hariç. Ve bunu söylemekten çok utanıyorum. Bu hale nasil geldim bilmiyorum. Ne ara hedefim iyi bir kariyer sahibi güçlü bir kadin olmaktan evlenmek istemeye onsuz yapamamaya kaydı bilmiyorum. Ben galiba bağımlı oldum. Yani onsuz nefes alamıyorum. ben ne yapacagim bilmiyorum. Kendimi unuttum ve tek istediğim kendimden çok o. Kendimi çok çaresiz hissediyorum. Guclu olup kendi alanimi kurarsam kendimi ona adamazsam bana daha cok değer vereceginide biliyorum mesela. Neden böyle oldum bilmiyorum. Babam narsistti. Onunda narsist olmasından korkuyorum sosyal medya sağolsun. Çünkü ilk başta ilgiyi cok yoğun verdi yavaş yavaş azaldı ve bazı zamanlar benle dalga geçiyo. Sakayla karisik. Bi cümleyi anlamadın dimi diyerek mesela. Yada kara mizah izlemezsin bilmezsin sen diyerek. Hüngür hüngür aglicam gerçekten napicam ben
Gizli KullanıcıSinir krizi geçiren normal mi?
Merhaba hocam Ben bayadir işsizim 27 yaşındayım. Hiç bir baltaya sap olamadim . İş arıyorum cagiriyolar mülakata gidiyorum hevesle. Sonra döneriz deyip cagirmiyolar . Tüm hevesim kaçıyor. Kız kardeşim mesela İzmir'e gitti kendind hayat kurdu sevgilisi de var. Hayat ona güzel yanı. Böyle diyorum. Bense hala aile evinde bı isim yok sevgili hiç yok. Boş boş oturup telefonda takiliyorum. O kadar çok sıkıldım ki bu döngüden. Kurayım diyorum ama yok . Hiç mi güzel şeyler bana nasip olmaz diyorum. Oraya buraya cv atmaktan yoruldum artık. Hiçbiri mi olmaz ya delirmek üzereyim. Bugün baya ağlama krizi geçirdim. Babamlar şaşırdı üzülduler bu halimi görünce ama inanın artık çok sıkıldım ya. Hayatımda beni mutlu eden bişey yok dümdüz sıradan hayat. Çok tahammulsuzlesfim de. Bu yaşlarımı böyle hiç hayal etmezdim . Çok üzülüyorum kendime . Ne önerirsiniz?
Gizli Kullanıcıbu durumla baş edebilmek için ne yapmalıyım?
merhaba uzun süredir okb le savaşıyorum ilaçlarda kullandım fakat son 2 aydır çok tetiklenme yaşadım sürekli istemediğim düşünceler ve imgelere maruz kalıyorum en basiti erkek arkadaşıma karşı suçluluk hissediyorum sokakta bir erkeğin dış görünüşü beğendim ama bunu düşündüm diye ağlardır aldattığımı sandım halbuki normal bir şey olduğunu bilmeme rağmen bunu kendime açıklayamıyorum sadece bunla sınırlı değil arkadaşlık ilişkilerimi okul hayatımı etkileyen daha çok dürtü yaşıyorum kendime kabul etmediğim düşünceler sürekli beynimin içinde ve ben bunları saklayamıyorum söyleme gereksinimi duyuyorum hayatımdaki insanları çok zorladığımı fark ettim tek istediğim bende normal insanlar gibi düşüncelerin beni etkilememesi düşünmeden yada az düşünerek hayatımı yaşamak istiyorum.
Gizli KullanıcıKaybolma korkusu, nerede olduğumu bilememe korkusu
1 ay önce hersey normaldi ama bir gün dışarı çıkarken ya eve geri gelemezsem düşüncesi oldu o günden sonra dışarı tek çıkamıyorum hep çıkıp gelirdim şimdide ya dışarı çıkınca eve geri gelmezsem nerde olduğumu bilmezsem ailemi taniyamazsam dışarı ve ev arası ayrım yok gibi bu beni çok korkutuyor 1 aydır böyle diye şizofren oluyorum diye dahada korkuyorum en çok ailemi tanıyamam başka yere gidersem korkusu çok saçma biliyorum ama aklımdan atamıyorum deliriyorum diye çok korkuyorum dışarı çıkıp gelince doğru mu geldim diye düşünceler de geliyor çok bunaltıyor ya da işte yanlış yere gidersem haberim olmazsa gibi düşünceler aileme bakıyorum tanıyabiliyor muyum diye lütfen yardımcı olur musunuz deliriyorum diye çok korkuyorum
Gizli KullanıcıAcayip sinirliyim herseye sinir oluyorum ve kafamdan kolay beri çıkaramıyorum
Acayip sinirliyim sinirim kolay beri geçmiyor akrabalarından nefret ediyorum içimden bol bol küfür söyleyince rahatlıyorum ama öfkem kinim geçmek bilmiyor beddua ediyorum herkesten ve herseyden nefret ediyorum kusmak istiyorum onları görünce midem bulanıyor sinirden başım ağrıyor ağrısı bile geçmiyor ne yapmam lazım bana yardım edin lütfen öfkeme sinirime engel olamıyorum içim içimi yiyor sinirden görünce bile midem bulanıyor onlardan nefret ediyorum
Gizli Kullanıcı
