Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

İnsanın yaşamı proje midir?

Kendime sürekli projeymişim gibi davranıyordum ve artık bundan sıkıldığım için rol yapmayı bıraktım fakat çevremdeki herkes depresyona girdiğimi düşündü. 22 yıllık hayatımda hatırladığım tek şey ders ve sınav. Bunun haricinde hiçbir şey yapmadım. Bunuda istemediğim için yapmadım. Hiçbir şeye ilgim alakam yoktu. Bir kere voleybol kursuna yazılmıştım 2 gün gittim. Resim kursuna yazılmıştım düzenli gittim ama kurs kapandı. Küçükken ailem kuran kursuna gönderirdi. Ciddi anlamda hatırladığım ve böyle zevk aldığım bir anım yok. Bu şeyleride sadece “yapmış olduğumu” hatırladığım için yazıyorum. Üniversite son senemdeyim hukuktan mezun olacağım ama gerçekten hayatı ittire ittire yaşama halinden sıkıldığım ve dayanamadığım için bu sene doğru düzgün ne okula gidiyorum ne ders çalışıyorum ama bir şekilde geçtim derslerden. Proje olmak istemiyorum sanki herkes bir projeymiş gibi yaşıyor ömrünü ben bunu istemiyorum ama ne yaparım onu da bilmiyorum. Düzen , disiplin bu kelimeler en korktuğum şeyler oldu. Çok kuralcı biriyimdir kolay kolay hayatta hata yapmam . Bir gece “sırf geriye dönüp baktığımda anlatacak anım olsun “ diye tanımadığım biriyle görüşmüştüm. Yanlış olduğunu tehlikeli olduğunu bile bile. Geriye dönüp baktığımda gerçektende yaşadığımı hissettiğim bir andı oysa o kadar bir şey olmamıştı sohbet edip ayrılmıştık. Yanlış bir şey yapmış olduğum için o kadar zevk almıştım. Bu da beni korkutuyor işte. Ruhumdaki ikilik beni korkutuyor

Sosyal Hayat

Yaşamayı öğrenememek mümkün mü ?

Her şeyi geç anlıyorum insanlar konuşurken hem dinliyor hem cevap veriyor mesela ben dinlersem cevap vermek için biraz zamana ihtiyaç duyuyorum. Aynı şekilde sınavlarda da bu sorunu yaşıyorum. Okuyorum bir kerede anlamıyorum ikiye okuyorum bu sefer şıklarda zaman kaybediyorum bilgiyi biliyorum ama beynim o bilgiyi yerleştirmede çoğu zaman sorun yaşıyor. Beynim kelimeleri bulmakta zorlanıyor iletişim kurmak korkunç bir hal alıyor benim için. Hatta bu yüzden bir şeyi anlatmaya çalışırken çoğu zaman benzetme kullanıyorum. Bir şeyi hatırlayamadığım için benzettiğim şeyle anlatmaya çalışıyorum ama çoğu zaman insanlar anlamıyor haliyle. Beynim hem ağır çalışıyor hem de tepki verme açısından yani eyleme dökme) geç kalıyor. Daha önce herhangi bir zeka testi vs yaptırmadım. Hastalık hastası ya da kendimi etiketleme gibi bir derdim yok ama bir sorunum varsa bunu bilmek ve hayatımı kolaylaştırmak istiyorum. Tek isteğim diğer insanlar gibi olabilmek. Zeka seviyemi ölçtürmek için bir yol var mı çünkü gerçekten gerizekalı olduğumu düşünüyorum. Annem ve babam kuzen olduğu için akraba evliliğinden doğan biriyim bu durumda kafamı kurcalıyor. ben şaka yapamıyorum hatta şaka yapabilen insanlara gıpta ediyorum Çoğu zaman yapılan şakalarıda anlamıyorum. genelde çevremdeki insanlar hızlı bir şekilde iletişim kuruyor ve ben geç kalımca kendime yükleniyorum panik ve kaygıyla yaşıyorum. Galiba yaşamayı öğrenemedim.

Romantik İlişkiler

İlişkimi sabote ediyorum

Sanki sürekli ilişkimde bir sorun arıyorum. Bir ay içerisinde sevgilimin geçmişini benim ilk ilişkimde hastalık bulaştırmasını,o geçince maddiyatını o da geçince küfür etmesini o da geçince arkadaşlarıyla sınır koymammasını kafaya takıp onunla konuşuyorum. Hiç uymuyormuşuz gibi geliyor ama yan yana gayet uyumluyız saygılı olgun biri hepsini dinliyor düzeltmeye çalışıyor hak veriyor ama artık sanki bu bir rutin gibi bir şey düzelse ben başka bir şeyi takıyorum. Denk değilmişiz ve ben sanki onunla uyumlanmaya vakit harcıyor gibiyim. O bende hiçbir şeyi değiştirmeye çalışmıyor ama ben çalışıyorum bunlar karakteristik şeyler değil . Benim ailemde hakaret bile yasakken onun rahat konuşması eski ilişkileri olması her durumda aklıma geliyor bunu konuşarak aşamıyoruz. Her seferinde o beni rahatlatıyor ama döngü yine sürüyor. Ben hep bir şey iyi giderken takacak bir şey buluyorum sanki ilişkiler her türlü bitecek de ben acı çekmeyeyim diye senaryolar kuruyorum ilkim olması ve onun geçmişi olması oradan bana hastalık gelmesi bana iğrenç hissettiriyor ama yine de devam ediyorum. Bunu aştım zannederken bir başkası çıkıyor. Her şey mükemmelken bir anda kuruluyorum psikologa gidyorum fakat o da beni anlamıyor gibi hissediyorum. Sürekli problem çıkartıyormuşum gibi geliyoe hep durup dururken ve sanki bir gün o da buna dayanamayacak sanki gitsin bıraksın diye uğraşıyorum ama bırakırsa yapamam gibi de

Kendime bunu neden yaşatıyorum

Merhaba ben sosyal izolasyon yaşayan biriyim iş aşk arkadaşlık konuları benim için hep zor oldu. Geçmişte çok stresli durumlarda mide bulantılarıyla geçti hayattan kendimi soyutladım çünkü bu duruma çare bulamadım dolayısıyla yalnızlaştım hep içe kapanık anlatacağım bir şey de olmayan olmayan biriyim. İletişim konusunda eksiklerim var. Sosyal olarak hayattan uzak kaldım. Ne istediğimi bilemedim ve çok sosyal ve muhafazakar biriyle bir ilişki yaşadım Geçmiş ilişkimde birliktelik yaşadığım için kabul edilmem korkusuyla ve duygusal yoksunluktan dolayı kıyafetlerimden ödün verdim hataları hep affettim sevgiyi böyle öğrenmiştim. Çünkü kendi hayatıma dönersem orada çözülmesi gereken çok sorun vardı bağlanmıştım bu yüzden ayrılamadım. Ortamlara girince çok sessiz kalıyorum kendimi savunmakta ifade etmekte zorlanıyorum. Saf gibi gözüküyorum. İnsanlar da daha çok üzerime geliyor iyi niyetim bazen çok yanlış anlaşılıyor. Şimdi farkındalıklarım çok o kişi orta yol bulmak istedi o da fedakarlık etmek istedi çok iyi işi hayatı var herkes neden kabul etmedim diye beni sorguladı ben de seviyorum ama o ilişkiye dönmedim onlar başkası var sandı hakkımda kötü şeyler düşündüler sürekli evde ne yapıyor dediler depresyona girdim işsizlik arkadaşsızlık her şey var. Bu yalnızlıkla ne yapacağım hayatın içine kendimi atmaktan korkuyorum. Yanlış mı yapıyorum dönmemekle bilmiyorum. Gerçekten doğru olanı kaçırıyor muyum yoksa ben mi yanlışım bilmiyorum. YoksaYeniden başlamak mı

Kaygı

kaygılarımla nasıl başedebilirim

Aşırı kaygılı duygusal biriyim kafamda çok kuruyorum çok düşünüyorum başedemiyorum başladığım her işi yarım bırakıyorum tamamlayamıyorum yarım bırakıyorum bu durumla nasıl başa çıkabilirim ? Odaklanma problemim var odaklanamıyorum çok zayıf hissediyorum kendimi beynimi uyku düzenim çok bozuk başarısızlık var kendimle çelişkilerim var çok yorgun hissediyorum hiçbirşey yapasım gelmiyor. Çaresiz güçsüz başarısız hissediyorum hiçbir başarım yok ve birde anneyim oğlum var

Aile

Geçmişte yaşadığım olayları neden sürekli hatırlıyorum unutamıyorum

Mesela kocamın ailesi yaptıklarını unutamıyorum bir ara iyi oluyoruz sonra yine bişey yapınca kaynanam eski olaylara gidiyor aklım aile binasında oturuyoruz kocamla hep bu yüzden tartışıyoruz takma kafana diyor ama ben sürekli takılıyorum bana uymuyorlar Tarzımız yaşayışımız hep dedikodu gıybet. Yapıyor ben de sinirleniyorum Bi gelini diğer gelinin yanında kötülüyor Arkasındankonuşuyor ben de onu konuşan benimde herkes hakkında anlatır Di

Herşeyi öğrenme hiç bir şey bilmiyorum

Kendimi anlatamıyorum konuşurken cümleleri birbirine karistiriyorum hastane işlerini bilmiyorum diksiyon bilmiyorum özgüven yok napabilirim bilmiyorum geçmişe dahi sıkıntılarım var kurtulamıyorum kimseden yardım istemiyorum da kendimi sevemiyorum oyuncu olmak istiyorum ama hiç bir şey bilmiyor ozguvenimi devamlı sarsıyor babam ben katlanamiyorum hiç mişim gibi davranıyorlar bana benim arkamdan. İş ceviriyorlar unuversite bile okuyamadım derslerim düşük her zaman. Kendim olmak istedim sadce

Hoşlandığım çocuğu nasıl unuturum?

Benim 2 senedir hoşlandığım bir çocuk var. Bizi 2-3 kez ayarlamaya çalıştılar ama o kabul etmedi. Çocuğun sevdiği başka biri var, sevgilisi varmı bilmiyorum. Benimki sevgiden daha çok takıntıya dönüştü sanırım. Kendimi kandırsamda unutamıyorum. Unutmaya çalıştım ama olmuyor. Çocuğun umrunda bile değilim. Her gün okulda yüzünü görüyorum. Gün geçtikçe daha çok bağlanıyorum. Bende unutmak istiyorum ama tam unutacağım zaman bi olay oluyo ve unutamıyorum. Nası hayatımdan tamamen silerim ve unuturum?

Eğitim

İstediğim çok hedef ve plan var yapmam gerekiyor ama kendimi masada degil hep yatarak goruyorum

Mesela ingilizce öğrenmem gerkeiyor ama kalkıp bunun için çaba sarf etmiyorum. Kişisel gelişim üzerinden kendimi ilerletecek kendime bişiler katacak şeyler yapmak istiyorum ama yine yapamıyorum hep bir yorgunluk var üzerimde hep sonra sonra diyorum ve hiç baslayamiyorum. Bazı insanlar zaten beni kucumsuyor yapmam edemem basaramam tarzında fikirleri var bunları yıkmak istiyorum ama yinede yapamıyorum hep bir yorgunluk var üzerimde oyle

Çocuk ve Ergen

Aile ve okul stresiyle başa çıkamıyorum.

Merhaba, ben 15 yaşındayım. Son zamanlarda kendimi çok yorgun, yalnız ve anlaşılmamış hissediyorum. Evde ailemle iletişimim çok zor; annem sürekli sinirli, agresif ve eleştiriyor, babam duygusal olarak uzak, bize yeterince bağlanamıyor. Kardeşim bazen rol yapıyor ve bunu fark etmek beni rahatsız ediyor. Bu durumlar bana sürekli stres ve öfke veriyor. Okulda da durum kolay değil. Bazı öğretmenler ve arkadaşlarımı güvenemediğim kişiler olarak görüyorum, özellikle bir öğretmenim hakkında ailemle yanlış anlaşılmalar oldu ve bu bana büyük bir baskı hissettirdi. Arkadaş çevremde de güven sorunu yaşıyorum; bazıları kendini ön plana atıp başkalarını ezmeye çalışıyor, bazıları ise duygusal manipülasyon yapabiliyor. Tüm bu yaşananlar beni çok yordu. Konsantrasyonumu kaybediyorum, derslerimde zorlanıyorum ve çoğu zaman kendimi değersiz hissediyorum. İçimde sürekli öfke, kırgınlık ve yorgunluk birikiyor, bazen ağlıyorum ama kimseye söyleyemiyorum. Kendimi ifade etmekte zorlanıyorum, bu yüzden yaşadığım duygusal sıkıntılar gün içinde beni çok etkiliyor. Bu süreçte, hislerimi güvenli bir şekilde paylaşabileceğim ve anlayış görebileceğim bir alana ihtiyacım var.