Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Geçmişte yaşadığım olayları nasıl geride bırakırım
Bazen kendimi dışlanmış hissediyorum nedenini sorduğumda bana yanımıza gelmiyorsun diyorlar ama her gitiğimde diyete ne zaman başlıycaksın ondan sonra yengemde konuşuyoruz ve bide yaşları baya büyük bu yüzden bana uymuyor muhabetleri bide şefim hakında bi ifade vermiştim belkide ifade yüzünden konuşmuyorlar yemekhaneye giderken beni bile çağırmadılar anlam veremiyorum bi kere oturdum yanlarına yine dışlanmış hissetim nefret ediyorum bu histen artık
Gizem123
İnsanların böyle davranmasından yoruldum artık
Merhaba son 2 senedir her konuda çok zorlanıyorum. Aile içinde sürekli bir çalışamadığım için hizmetçi muamelesi görüyorum. Kardeşim benden küçük çalıştığı için anneme uyum sağladığı için ona karşı arkasını toplamak içimden geliyor ki yapıyorum dedi. Bu söz öyle dokundu ki bana sanki bana karşı bomboş içi. Bir şey yapılmasın akşama kadar bana söylenir durur. Yalnızım sürekli odamdayım. Bu onlara bana istedikleri gibi davranma hakkını verdiklerini sanıyorlar. Hiçbir sebep yokken kardeşim benimle konuşmuyor. Sürekli üstten tavırları var. Annem sürekli her şeyin acısını benden çıkarıp duruyor bana gelince bağırıyor. Ama kardeşim evi otel gibi kullanıyor aksine onun odasını bile topluyor kendi çalıştığı halde. erkek arkadaşını bile evde ağırlıyor bana karşı bile savunduğu oldu. Ama ben onlarla hayatımdaki kimseyi hiçbir şeyi paylaşmak bile istemiyorum. İçimden bile gelmiyor. Sanki üvey gibiyim evde. Bana gelince idare et denilir. Ama diğerine her fikri sorulur. Bu aileye karşı içimde gram sevgi kalmadı. Biliyorum ki birazcık imkanım çevrem olsa bu evden kurtulmak isterim. İşimde arkadaşlık hayatımda sevgilim vs hepsi o kadar kötü iledi ki artık ben de bıraktım çabalayacak gücüm kalmadı. Erkek arkadaşım bana öyle şeyler yaşattı sonunda ayrıldı benden. En yakınım dediğim arkadaşım yaptıklarının lafını yaptı arkadaşlığımı bitirdim. Stresli durumlar yüzünden liseden beri hep mide bulantısı öğürme yaşıyorum.
Gizli KullanıcıEvliliğim ve condition
Merhaba🌸 Eşimle 7 yıl önce severek evlendik. Aslına bakarsanız eşim duygularını belli etmeyen, kendi halinde sessiz birisiydi en baştan beri. Tedavi sürecim oldu ve o şekilde hamile kaldım. Zor bir süreçti ama dünyalar bizim olmuştu sanki. Eşim hamileyken asla baba dokunmadı,çocuğa bir şey olacak diye yapmıyorum dedi. Çocuğumuz 1 yaşına gelmişti bir gün o uyuduğunda telefonunu karıştırdım ve karşı komşumuz eşimle çocukluk arkadaşı olan eşinden boşanmış kadınla ilişkisi olduğunu öğrendim hemde ben hamileyken başlamış 2 yıla yakın yani. İçim daha önce hiç bu denli acımamıştı. Pişmanım dedi ağladı vs evliliği bitirmedim bitiremedim. Onu affetmeye çalışıyorum ama düşününce sanki yaralarım hala kanıyor gibi hissediyorum. Kızım 4 yaşında eşimle aramızda soğukluk oldu. Evin içinde yaşayan 2 yabancı olduk adeta. Cinsel olarak yanaşmıyor ama sevildiğimi de hissetmiyorum. Soğuğuz , sanki birbirimizden kopmuş gibiyiz. Çok çaba sarf ediyorum, konuşmaya çalışıyorum sorun mu var işlerin çok mu yoğun diyorum ama konuşmuyor konuşmak istemiyor. Bu sefer yine acaba o kadın mı hayatında diyorum. Eşime olan güvenim zaten gitti. Gitsem gidemiyorum ,kalsam sanki eve sığamıyorum. Bir şeyler düzelsin istiyorum. Beni görmesini arzulamasını ve gerçekten pişmanlık duymasını istiyorum ama her şey git gide daha da kötü oluyor. Bu sessizlik neden ya da neden bir şeyleri konuşmaya cesaret edemiyor. Sanki bitmiş ama söyleyemiyor gibi hissettiriyor. Karmakarışık hissediyorum teşekkür ederim 🙏🏻
Gizli KullanıcıDepresyonda mıyım buna bir çare bulur musunuz?
depresyonda gibi hissediyorum eskisi gibi bazı şeyler zevk vermiyor içimde sürekli bir burukluk var ve bunun sebebini bilmiyorum daha yeni ayrıldım sayılır sevgilimden onu herşeyden cok seviyordum ama o beni birden bırakıp gitti değerimi asla haketmedi arkamdan kötü kötü konuşuyormuş üzülüyprum cünkü ona cok değer vermiştim sadece sevgili değil ailevi mesellerimde var ailem ile aram iyi sayılmaz ve gelecek kaygım var biraz sporla uğraşıyorum ondanda birsey olmicak gibi her sabah içimde bir burukluk ile uyanıyorum ama hala seviyorum belinayı (eski sevgilim)
Tahan23_nasil kendimi anlayabilirim
uc senelik iliskim bitti ama aramizda son birkac yil boyunca surekli ayril baris oldu surekli benden ayrilmak istedi sebepler sundu bazilari sacmaydi ama yine ayrildik her seferinde affettim cunku sevgim agir basti bu yil boyunca kotu hissediyordum kendi sebeplerince onunla fazla konusamjyorduk yine fazla bir sey demiyordum kafam cok doluyken ayrilmak istedim ayrildik baskalariyla konusmaya basladim sanirim beni seviyor onu unutmka istiyorum baskalariyla konusurken aklima veliyor bana ihnart ediyorsun diyor zihnimjn icinde yankilaniyor tekrar olmaya calisiyor ama artik yoruldum devam etmek istemiyorum seviyorum gibyim ama bilmiyorum kafami karistiruyor baskaisni ssvsin ben de baskasina gideyim cok yoruldm bu donguden bir baskasia konusuken neden boyleyim bir ay olacak cok canim yaniyor
Gizli KullanıcıAçıldığımı aileme söylemekten korkuyorum ne yapmam lazım?
Merhaba ben 24 yaşındayım 17 yaşımdan bu yana sürekli açılmayı düşünmeme rağmen ailemin tepkisinden çekinip erteledim, üniversiteye gittiğimde de yine atandıktan sonra diye ertelemeye devam ettim ama bu süreçte arkadaşlarımla ve lisedeki hocalarımla bu konuyu ne yapmam lazım, istemiyorum, zorladıkça soğuyorum diye konuştum. Çok küçük yaşta kapandım ben 12 yaşında falandım bu benim tercihim gibi görünsede değildi bence bir çocuk için bu bir tercih sayılmaz, tercihin ne olduğunu bilmez. Bu konu yazın arkadaşımla tatile gidene kadar kafamda düşünce olarak kalmaya devam etti, açılmak istediğimi bilen arkadaşımla tatile giderken orada ufak bir adım atacağım ve bakacağım kendimi kötü mü hissediyorum normal mi hissediyorum dedim, yaptığımda sanki aslında normalde öyleymişim gibi hissettim hatta arkadaşımda dedi sen sanki hep böyleymişsin gibi hissettim diye. Bunu mezun olduğumda Ablama söylediğimde anneme söylemişti açılacakmış diye, annem de babama söylemişti. Babam da yok şaka yapıyordur dedi sonra bana, beni silersin o zaman,dedi. Ben de bişi demedim o an. Hepsinin ilk tepkisi böyleydi. Tatilden geldikten sonra da annemle ve ablamla tekrar konuştum. Annem biraz üzüldü ama anladı ne istediğimi. Ablam da istemiyorsan olmaz zaten falan dedi. Babam bilmiyor. Şu an kendi evime çıkacağım kırmadan dökmeden bunu babama nasıl söyleyebilirim. Mektup yazdım ama yol haritam eksik gibi hissediyorum.
Gizli KullanıcıCok duygusuzum neden
İnsanlari sevmiyorum içime kapanık büyüdüm çok duygusuzum hiçbir duygu gosteremiyorum disariya karsi insanlar hep benden uzak dursun istiyorum cok çabuk sinirleniyorum çok fazla sinirleniyorum kimseyi görmek istemiyorum neden ? Evden dışarı çıkmak istemiyorum enerjim yok nicin? Hic bir sosyal aktivitem yok hayat tan bir beklentim yok tek sevdiğim sey kedi mutlu olamiyorum bir sey den cok cabuk pes ediyorum her seyden
Gizli Kullanıcıkafamın içi her zaman yoğun
Kafamın içi sürekli dolu ve yoğun asla susmuyor. Yoruluyorum başım ağrıyor durgunlaşıyorum sanki hiçbir zaman dinlenemiyor gibiyim. Biriyle konuştuğum bir konu bir sohbet sinirlendiğim bir durum veya henüz konuşmadığım ama konuşacağım bir konu gibi diyaloglar kafamın içinde sürekli dönüyor sanki prova yapar gibi temkinli olmam gerekiyor gibi sürekli düşünüyorum konuşuyorum bunların yanında kafama istemediğim beni rahatsız eden düşünceler de geliyor daha önce bunu sormuştum Aklıma gelen düşünceler okb olabilir mi başlığı altında anlatmıştım istemediğim ve ya olursa diye yapmaktan yaşamaktan korktuğum onlarca şey de kafamı meşgul ediyor odak sürem çok azaldı anda kalamıyorum ya geçmişi ya geleceği ya da ihtimalleri düşünüyorum ve hep huzursuz ve diken üstünde gibiyim sürekli tehlike altında gibi eğlenmeyi ve her şeyden önce huzurlu hissetmeyi unuttum ne yapmamı önerirsiniz?
Gizli KullanıcıBeni zorbalayanlarla nasıl baş ederim?
25 yaşında erkeğim görünüşüm nedeniyle zorbalık yaşıyorum. Özellikle bazı kızlar benim görüntü kirliliği olduğumu hatta afedersiniz dışkıya benzediğimi söylediler. Her kız aynı değil ama yine de bana böyle denilmesi çok gücüme gitti hayata küstüm. Eskiden biraz daha özgüvenim vardı ama şuan kaybettim. Sebebi ise hem yüzüm yakışıklı değil hem boyum çok kısa 165. Artık kızlarla ilişki kurmaya çekiniyorum nasılsa reddedecek diyorum. İlişki hadi neyse de bana denilen sözleri nasıl sindirip özgüven toparlayabilirim? Aynayla, ön kamera ile ve kendimle nasıl barışa bilirim? Tipim ve boyum bu ömür boyu böyle kabullenmem gerek ama bana denilenler kabullenmeyi zorlaştırıyor. Bu hususta bazı tüyolarınız var mı?
Gizli KullanıcıKendimi nasıl daha iyi hissedebilirim iliskimde neden hep sorun yaşıyorum
Neden hep kaybediyor gibi ve sanki hiçbir işe yaramiyorum sorunla karsilassam neden ne tepki vereceğimi bilmiyorum eşime nerede nasıl ne tepki vereceğimi bilmiyorum neden suçlu hep benim gibi o neden hep kazanıyor suçlu olsa bile kendini nasıl haklı durumuna koyuyor neden onunla tartışma cesaretim yok neden onun hatasını yüzüne vurmuyor hesap soramiyorum suçu yüzüne söylemeli mi yoksa susmalimiyim eğer bosanamiyorsam ne yapmalıyım
Gizli Kullanıcı
