Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Yetişkin gibi hissedip karar alamıyorum, paralize olmuş durumdayım, ne yapabilirim?
Merhaba, 51 yaşındayım. 3yıl önce kızkardeşimi kaybettim ve 15 ve 20 yaşındaki iki çocuğu benimle yaşıyor artık. Yetişkin hissedememe hep yanlış karar verme çok yönlü düşünememe durumu hep vardı ancak iki genç çocuk ve yaşlı ebeveynlerimin sorumluluğunu tek başıma taşımak durumunda kalmış olmak ve herkesin zor karakterde olması da bu durumu iyice zorlaştırdı. Çocuk gibi hissediyorum karar vermek istemiyorum çünkü hep kötü sonuçlanıyor. Kimse de ciddiye almaz beni zaten. Sadece hizmetçi ve bakıcı gibi bir rolün altında eziliyorum. Ne yapabilirim. Hiç evlenmedim. emekli bir öğretmenim. Farkındalıklarım olması çözüme götürmüyor beni. Ne yapsam yanlış gibi. Küçük yeğenim bir yere giderken bu giydiğim olmuş mu dediğinde nile panikleyip kalıyorum yanlış fikir verir miyim diye. Artık hiçbir şeyden emin değilim. Yapacağım yemek bir yere gitmek biriyle görüşmek aramak bile düşünmek için ciddi mesai harcadığım şeyler oldu. Yetersiz hissediyorum en basit kararlarda bile. Kırılmak üzereyim. Annemi başka doktora götürebilir miydim yanlış mı oldu, yeğenimin matematik dersi alması doğru bir karar mı, herşeyi bırakıp gitmeli miyim yoksa bu cenderede devam edebilir miyim. Bu doğru olan mı. Herşeyi biriki arkadaşıma danışarak yaptığımı farkedince bundan da vazgeçtim bir süre önce. Kaygıdan kilitleniyor sanki tüm sistemim, hiçbir şey yapamaz düşünemez halde buluyorum bazen kendimi. Ne yapabilirim bilemiyorum.
Gizli Kullanıcı
Olmayanla vedalaşamamak
Merhaba ben uzun süredir hayatın içinde tamamen yalnızım. Önceden içimi açtığım hayatı paylaştığım dostlarım vardı. 30 yaşla birlikte son buldu hepsi. Bazılarıyla tamamen koptuk. Bazıları benim hayatımdan çıktı. Yeni kimseyi de alamadım hayatıma çünkü hep kendimi yalnız bıraktım. Hayatı yaşamaya hep korktum çekindim sessiz kişiliğim var. Hep dışardan izledim. Son 1 senedir sessizliğin içindeyim evimdeyim hep sadece duruyorum öyle. Çünkü hayat elimle inşaa ettiğim ne varsa yıktı. Aldatıldıktan sonra üzerinden 4 sene geçmişti. Tüm hayatım o insandı. Sonra hayatıma arkadaşlar girdi. Üzerinden 4 sene geçti. Yine evdeydim işe giremiyorsun kaygı bozukluğu mide ağrılarından dolayı. Sonra Biriyle tanıştırıldım. Onu sevdim onun yanında hayatı öğrendim. Çok iyi mesleği çok güzel hobisi kocaman çevresi vardı. Bense ait olduğum yeri bulamamıştım. Benim çevremden çok farklıydı. Aslında tam içimde olmak istediğim hayattı. Herkes bir şaşırdı o kişi sana nasıl baktı kafasına girdiler. Hep bir beni aşağılama yaptılar. O muhafazakardı benim gözüm öylesine ondan başkasını görmedi ki kıyafetlerimden ödün verdim yeter ki onunla mutlu olayım istedim. Bende eski ilişkimde birliktelik yaşamıştım o da bunu kabul etti. Çocuk sevinci vardı içimde baştan dürüst olmuştum ona ve biri beni gerçekten sevmişti. Sonunda o kişi diye düşünürken. . 2. Ayın sonunda meğerse eski ilişkisini unutamamıştı. Telefonunda evinde eski ilişkisine dair fotoğraflar mesajlar başa sabitli duruyordu. O an dünyam başıma yıkıldı. Tüm anlamlar kayboldu. Ben onu o kadar sevdim ki kısa zamanda yanında o kadar mutluydum ki onun da gözlerinde pişmanlığı gördüm bir anlamı olmadığını benden hoşlandığını söyledi. Çabalarsan tüm bunları unutmaya hazırım dedim. Ama uzun vadede sürekli eskiye dair silmediği şeylerle karşılaştım bana yapma dediği şeyleri kendi yaptı sürekli bir kendiyle çelişme durumu vardı. Bu süreçte ben hep affedici yargılamadan dinleyici oldum. Çünkü onun hep benim için doğru kişi olduğuna inanmıştım ama en sonunda eskiye dair şiirler videolar bulunca telefonunda dayanamadım bu canımı çok acıtmıştı artık ve o benden ayrıldı. Ben seni kabul ettim sen bunları hep öne mi süreceksin diye. Bunu ima etti. Tam olarak söylediği şuydu benim dr beklentilerim karşılanmıyor ama böyle davranmıyorum dedi. Aradaki fark şuydu ben ona baştan dürüst olmuştum. O ise her seferinde ben unutmak istedikçe eski ilişkisine dair şeyleri kenarda tutuyordu ama hep bir sebebi vardı terapiye gitmiş ders olsun diyr not saklıyormuş şiirlerin edebi değeri varmış. Sen bunları hak etmedin dedi daha sonra. Çünkü olan ortadaydı. Duygusal olarak bağı kopartmadıysan bana bunu dürüstçe söylersin ama o hep beni görmek istemediğim şeylerle yüzleştirdi. Her gördüğümde travma yarattı bende. 1 sene ona geri dönmedim ama onun profiline paylaştığı şarkılara baktım o da bunu fark edince geri dön tarzında şeyler paylaştı. Halbuki benden ayrılıp eski düzenine hayatına geri dönmüştü. Bende kıyafetlerime tabii. Güya aldığı terapide kendini olduğu gibi kabul edilmesini istiyordu. Çünkü eski ilişkisinden kıyafet yüzünden ayrılmışlar kız olduğum gibi sevilmek istiyorum demiş. O da terapi alınca aynısını bana uyguladı. Ama beni olduğum gibi sevmedi ben değişmek zorunda kalmıştım sevgim için. Tabi ben bunun psikolojik tarafını 1 sene boyunca psikolojik okuma yaparak kendime aşılamaya çalıştım. Konu kendi sınırları olunca saygı bekleyip karşısı olunca aldığı terapiyi bana karşı kullanıyordu resmen bana yalan söylüyordu gizliyordu ama konu o onun hayatı hobileri olunca asla kendinden fedakarlık yapmıyordu. Şimdi de bu tarz şarkılar paylaşıp güya ben kıyafetime geri döndüm diye benimle alaycı şarkılar paylaşıyor. Sonra ben tamamen kapatınca her şeyimi sevgiden dem vuruyor o tarz şarkılar paylaşıyor ya geri dön ya beni bırak tarzında. Şu ana kadar yaşattıklarından dolayı bir adım atıp özür dilememiş hep değişimi benden beklemiş ama şimdi de ya beni bırak başkasına gideyim ya da gel. Bu resmen geleceksen gel gelmeyeceksen ben senin gibi fedakarlık yapanı bulamadım ama belki bulurum sende tuttu bir kere. Aklımı karıştırma unutamadım zaten seni de yalnız kaldım seni de unutturacak biri çıkar elbet resmen bu anlama geliyor. Bu kazanmak değil kaybetmek korkusu. Ben şu an hayatımda yalnızım evdeyim bunu bilerek benim fedakarlık yapıp sevgimden dolayı kendimden ödün verip onun hayatına pozitif girmemi istiyor. Oysa ben herkesi böyle böyle aydınlığa çıkarıp kendimi karanlığa gömüyorum resmen. Çünkü o hayatını kurmuş çevresi var mutlaka bir şekilde yolunu bulur. Ama bu hikayede üzülen ben olmak istemiyorum artık. Başka tercihi olmadığı için değil. Şüphesiz alternatifsiz sevilmek istiyorum çok yoruldum artık. Ya geleceksen gel ya da beni bırak sensiz bir şansım olsun tarzında bir paylaşımı asla kabul etmiyorum artık. Bensiz bir şansı düşünen insan zaten benden sonrasını kurgulamıştır. Belki çok sitemkar konuşuyorum hislerim hala çok yoğun ama ben artık yenilmek istemiyorum ona duygularıma sırf sevgim içimdeki zayıf tarafım özgüvensiz tarafım yalnız tarafım korkularım ağır bastığı için onun hayatına yenilmek istemiyorum.
Gizli KullanıcıUzak mesafe ilişkimde yaşadıklarımı çözemiyorum?
Merhaba hocam ben bundan 6 sene evvel birini sevmiştim karşılıklı ozamanlar 20 yaşındaydım. O da 18 di. Ama kendime guvenemesigimden ondan hoslanmiyomusum gibi davrandım. Aslında onu seviyodum bile ama çocuk tam tersini anlamıştı işte. İçimde kalmıştı onla yasayamadiklarimiz ve soyleyemedimlerim. sonra aradan 6 sene geçti ve ben sanaldan bı çocukla tanıştım benden beş yaş küçük. Uzak mesafedeydik. Hiç bulusmadik ama ben çok beklentiye girip aşırı anlam yukledim. Ama malesef ki olmadı beni hicc anlamadi hep çocukça ergence söylemlerde bulunup güldü . Ciddiye almadı. Onunla konuştuğum sürelerde bana geri donmediginde ( mesajlara ya aramama) aşırı derece sinirlenip uzunca mesajlar atıp ona hakaret ediyodum. Ya da sadece asagiliyodum. Kucumsuyodum. Beni kaç kere engelledi bu olaylar üzerine ben de hak etmedim değil aslında çünkü durup dururken ona satasip bana yazmasını istiyodum. Hep o ilk mesajı Atsın ben onun aklına geleyim diyodum. Sonra işte beni engelleyince resmen dönüp kaliyodum agliyodum stres yapıyorum üzüntü çöküyordu üzerime sanki gerçekte sevgilimmis de ayrilmisiz gibiydi. Ona kendimi anlatmaya çalışıp başka yerlerden ulasiyodum ama geri donmuyodu beni daha da tetikliyodu bu yaptiklari. Şimdi konusmuyoruz asla olurumuzda yok zaten. Bunu baya geç anladım. Aslında en baştan biliyordum da işte görmezden geldim. Bana uygun olmadığıni en baştan biliyodum. Ama oldurmaya calistim. Hem uzaktij bgya hem de. Belki bunu basarirsak güzel bı aşk yaşarız sandım. Özel biri haline getirdim onu kendimce ama hiç öyle değilmiş. Sizce bunları neden yaşadım ben ? Neden bu kadar tepki veriyordum ona ?
Gizli KullanıcıHer şeyi benim söylemem gerekiyor
Eşim gerçekten çok ama çok iyi biri onu çok seviyorum o da beni çok seviyor bunu gerçekten en içten duygularımla hissediyorum hasta olduğumda moralim bozuk olduğunda benimle canla başla ilgilenir. Her zaman yanımdadır ve her konuda bana destek olur ve çok iyi bir insandır. Bende gerçekten bunlara karşı nankör değilim . Ama ona genelde her şeyi benim söylemem gerekiyor. Mesela bana sarılır mısın demem gerekiyor sarılması için. Hafta sonu bi şeyler yapalım demem gerekiyor hafta sonu vakit geçirmeniz için. Bana güzel bi şeyler söyle demem gerekiyor güzel iltifat vs duymam için. Yani kendisi söylemeden de sürpriz vs yapıyor ama sanki hep benim onu bi şekilde dürtmem gerekiyor gibi hissediyorum. Benimle ilgilenmesi için. Akıl okuyucusu olmasını beklemek tabi ki mantıklı gelmiyor sonuçta ne zaman ne istediğimi tabiki bilemez. Ama bunları ben söylemeden yapmasını beklediğimde ona haksızlık etmiş oluyor muyum? Veya bu durumu düzeltmek için ne yapabilirim?
Gizli Kullanıcıİş arama konusunda kendimi nasıl motive edebilirim?
İş arama konusunda isteksizim. Üniversiteden mezun oldum fakat bölümümle ilgili işler çok sıkıntılı. Çalışmak istiyorum ama adım atmaya cesaretim yok. Ne yapmalıyım bilmiyorum. Ailem baskı yapıyor iş aramam konusunda fakat bana göre bir iş bulmak gerçekten sıkıntı. Hele bir de bir kadın olarak özel sektörde çalışmak gerçekten rezalet. Bu yüzden psikolojim de iyi değil. Evde durmam aileme batıyor. Konuşmak istiyorum ama yanımda kimse yok. Daha fazla konuşmak isterdim fakat birşeylerin değişmediğini görmek artık ruhumu parçalıyor. Yine de teşekkürler.
Gizli KullanıcıAilemden alamadığım destek beni zorluyor
Ailemden duygusal destek alamıyor bunun yerine dışlanıyorum,zorbalanıyorum. Bu da benim psikolojimi bozuyor ve kendi hayatım için şuan kritik adım olan stajıma odaklanmak ardından da ekonomik özgürlük kazanmama engel oluyor. Benden bıktıklarını ve kendi başımın çaresine bakmam gerektiğini söylüyorlar. kardeşlerim de annem de beni görmezden geliyor veya ben insan değilmişim gibi benimle konuşuyor öyle davranıyorlar. Bunu söylediğimde inkar ediyor beni suçluyorlar.
aytajhuseynovaAilem ve erkek arkadaşım birbirlerinden nefret ediyor
Aileme sevgilimden ilk bahsettiğimde pek hoşlarına gitmedi (onlara göre daha iyisini bulmam gerekiyormuş) ama köyden dönünce tanışmayı kabul ettiler (erken söylemen gerekiyordu şimdi köye gitmeyi iptal edemem dedi) ben erkek arkadaşım çok istediği için hemen başlatmak istedim ama olmadı, köyde bana onunla ilgili soru sordukça fikirleri değişti. Benden 10 yaş büyük olması, internetten tanışmamız ve uzak mesafe sürdürmemiz onlara göre sorundu ve 'evlenirsen bizi unut' dediler. Daha tanışmadan beni silmelerine çok kırıldım ve o sinirle 'Ben gidiyorum o zaman' dedim iyice sinirlendirler ama izin vermediler bi kaç gün konuşmadık bu sürede biz köyde olduğumuz için haftalarca ailemden başka kimsenin yüzünü göremedim dışarı çıkamadım yemek yemiyor uyuyamıyordum ve kavgalarımız devam ediyordu. Erkek arkadaşım da bana bu kadar kötü davrandıkları için ailemden nefret etmeye başladı 'onları asla evime şehrime sokmam nikahımızda görmek istemiyorum' diyordu sadece. Bu bir ayda sevgilimle ilişkimiz de yıprandı çünkü sadece ailemden bahseder olmuştuk ailenden çok yoruldum artık yeter diyordu ben ağladıkça onlara daha çok kızıyordu madem arkanda değiller çık gel ben arkandayım diyordu. Ben ailemin sinirine rağmen onları ikna etmeye çalıştığım için bana kızmaya başladı 1 Eylülde ya benimle gelirsin ya da ailenle kalırsın diye hergün tekrar ediyordu buna çok üzülüyordum. Bugün sevgilimin şehrindeki üniversiteye yatay geçiş yapmak için İstanbul'a gitmem gerektiğini söyledim garip bi şekilde kabul ettiler önyargılı olduk tanışmalıyız dediklerini duydum ama şimdi daha mı iyi oldu bilmiyorum iki taraf da birbirine bu kadar çok bilenmişken iki ateşi bir araya getirmeye korkuyorum ama bunun olması gerek artık. Erkek arkadaşım hiç mülayim birisi değil babam da aynı şekilde çok üstten bakacak ona biliyorum ve erkek arkadaşım saygısızlığa asla sessiz kalmaz ailesiyle gelebilir mi bilmiyorum güvenmiyorum sizinkilere diyor şuan yapabileceğim her şeyi yaptım tanışmayı çok istesem de beni korkutuyor. Ayrıca erkek arkadaşım hemen gelip yüzük takıp nikahı onun şehrinde yapmak istiyor ama babam hâlâ süre istiyor.
Gizli KullanıcıHayır diyememe sorunu
Merhaba işsizlik sebebiyle ablamın psikoloji merkezinde kendi alanımdan farklı bir alanda çalışmaya başladım - kurumsal proke yöneticiliği. İşim hibritti ve görüşmeler olunca gelip gidiyordum. Sonra bana projeye ara verildi ve yenilenmedi için bekledik, bu dönemde ben insan Kaynakları elemanı olarak çalışıyordum. Sonra proje yenilendi ve iş yüküm arttı. İş görüşmelerini yardımcım aracılığıyla yönetiyor, artık son sonuç görüşmelerini yapıyorum. Zaten tüm gün evde işimle alakalı pc başındayım ve hep telefonla müşterilerle ve adaylarla konuşuyorum, rahatlamak için yaptığım tek şey yürüyüç yoga meditasyon, özel hayat sıfır durumda ama o utanmadan tenbellik yaptığımı evde işleri hallettiğim ve ofise gitmediğim için üstü kapalı tehdit etti. Wp iç grupunda herkesin içinde böyle söylemesi kalbimi kırdı. Birşey rica ederken yumuşak konuşuyor ama. Proje duraksadığı dönemde bu işi hiç sevmediğimi, hiç bir tecrübe ve uzmanlığımın olmadığı alan olduğu için reddetmiştim, ama o yine beni manipüle etdi. Özgüvenimin düşük olduğu ve zaaflarımı bildiği için kolay manipüle ediyor, mesela sık sık "ben şirketin İK işlerini senden başkasına emanet edemem, sen hep iyi adaylar seçiyorsun tam benim istediğim gibi" der. Bu arada kendisi kl. psk ve kendisinin deyimiyle "bende gizli narsizm var, beni böyle kabul et". Şimdi ne yapmam lazım? Bu kadar emek veriyorum ve bunun görülmemesi çok kırıcı bir şey, işkolik birisi olarak "sorumsuz" lafı benim için küfür gibi geliyor ve kalbim sıkışıyor. Ayrıca antidepresan ve anksiyeye ilaçları kullanıyorum, bunu da kendisi biliyor. Bu durumda ne yapmam gerekir? İşleri yetiştiremiyorum ve haftasonu da ekstra evde çalışıyorum. Bir de ben yaptıklarını göze sokan birisi değilim. Küçükken otoriter bir anne ile büyüdük ve kendin hakkında iyi bir şey söylemek "kendi reklamını yapmak demekti, ve çok ayıptı". Bu düşünceden kurtulamıyorum. Kendi mental sağlığım için çekmem gereken sınırı nasıl çize bilirim? tabi ki işden çıkartılmak istemiyorum. Ben mühendislik mezunu olsam da, proje işini gerçekten çok sevdim, bu işle ilgilenirken büyük keyif alıyor ve heyecanlanıyorum ama İK işinde tek motivasyonum ekstra para. Ablam laf cambazı olduğu için, her zaman haklı çıkar, ona açıkca hislerimi söylersem kendimi yanlış ifade ede bilir, 'bana bunu mu demek istedin' diye üstüme gelebilir diye düşünüyorum. O yüzden sizin düşüncenizi öğrenmek istedim. Yanıtınız için teşekkür ederim.
Gizli KullanıcıAile ilişkisi
Merhaba eşimle ilgili sorunlarım var beni sürekli eleştiriyor her konuda haksız olduğumu düşünüyor ve konuştuğumu düşünüyor bunun için ne yapmam lazım haklı olduğum konuda da aynısı oluyor ve başkası dediğinde onayladığı birşeyi ben söylediğim halde süpheci davranıyor sebebini çok merak ediyorum acaba bende mi sorun var diye düşünüyorum lütfen nasıl davranmam gerekiyor yardımcı olur musunuz ilişkim bitsin yada zarar görsün istemiyorum
Gizli KullanıcıHassasiyetimi yönetmek için ne yapmam gerekir?
2 senedir evliyim ve 8 aylık hamileyim, hamileliğim zor başladı tüm hamilelik semptomlarını had safhada yaşadığım bir 5 aydı, ağır geçen bir süreçti benim için, eşimin de pek görüşmediği babası (annesiyle ayrılar) rahatsızlandı bu döneme denk geldi ve onunla ilgilenmesi gereken bir sürecin içine girdi. O da ailesi de benimle pek ilgilenmedi, eşim kendini suçlu hissettiği için elinden gelenin en iyisini hep yapmaya çalıştı ama ailesi 8 ayda beni 8 kere bile aramadı, Hamilelik boyunca kendimi ağlarken çok buldum, özellikle eşim annesine ve ailesine çok bağlı ve evlendikten sonra daha abartılı bir şekilde davranmaya başladı (balayında bile her gün annesini aradı), sanki onları terk etmiş gibi, ben ellerinden almışım gibi davranmaya başladılar, nişanlıyken falan harika anlaşıyorduk birbirimizi çok severiz bu arada sürekli her konuyla alakalı eşimle konuşamadığım fikir ayrılıklarını bile onlarla konuşabilirim kafa yapımız çok uyuyor, fakat çok iyi davranıp bir anda bu kadar soğuk ve mesafeli olmaları bana çok tutarsız geliyor ve sevgilerini gerçek bulmuyorum. Bir anda dışarda kalmışım gibi hissettim, rahatsız olduğum durumlarda ruh halim dışa yansıyor ve eşim sorduğunda ben de içime atmak yerine hissettiklerimi ve farkına vardıklarımı aktarmaya çalışıyorum, beni anlayacağını bilerek ve düşünerek, çünkü bana çok yumuşak yaklaşıyor ve anlamaya niyetli olduğunu düşündürüyor ama ben ifade etmeye başlar başlamaz çok agresif, çok alakasız bir şekilde korumacı (korunacak hiçbir konu olmadığı halde ve ailesini korumaya çalıştığı kişi eşi, aynı zamanda ben ondan daha iyi düşünürken onları onun düşünemediği yerlerde hep ben onları düşünüyorum ihtiyaç, hastalık, özel gün vs. ) sürekli bu konuyla alakalı problem yaşıyoruz, ben onların tavırlarından dolayı huzursuz hissettiğimde, eşim anladığında ve paylaştığımda sürekli çok uzun kavgalar ediyoruz, genel olarak eşim her konuyu uzatmaya meyilli birisi, ben de mümkün olduğunca kısa ve çözümcül olup sonuca varmaya, girdapa sürüklenmemeye çabalayan ve onu da buna teşvik eden biriyim, fakat o beni çok manipüle ediyor (edildiğimin farkındayım elimden geldiğince karşı koymaya çalışıyorum ama aşırı yorucu) ben de durumun tümünü ifade etmeye çalışırken, onun bir şeylerin farkına varmasını sağlamaya çalışırken çok yoruluyorum ve ağlama krizine giriyorum, çok ağlıyorum ve agresifleşiyorum, sinir ve ağlama krizini aynı anda yaşıyorum ve bazen saatlerce ağlamamı durduramadığım zamanlar oluyor. Hamileyken bu anları yaşadığım için ona ve kendime çok kızıyorum, bebeğimi sakınmak için elimden geldiğince engel olmaya çalışıyorum fakat ağlamamı durdurmaya çalıştıkça daha içli ağlamaya başlıyorum. Her olay sonunda (en az 4-5 saatlik süreç) o ya da ben konuşmaya çalışıp toparlayıcı olmaya çalışırdık ve daima, o; ortada böyle ağır yaşanacak bir durum olmadığına beni ikna etmeye çalışır ona hak veririm, ben de; bu kadar uzamayacak bir iki cümleyle kapanacak bir konu için saatlerimizi harcamamız çok yıpratıcı bir zaman kaybı derim birbirimizi anlamaya daha meyilli olmamız gerektiğine ikna etmeye çalışırım ve o da hak verir, tekrarını yaşamamak üzere çabalayacağımıza dair birbirimize söz verir ve mutlu uyurduk. Fakat son zamanlarda sürekli aynı şeyleri yaşadığımızdan ve hamile olmamın verdiği ekstra hassasiyetten (normalde de çok hassasım, 13 yaşımda babamı kaybettim ve çok güzel baba-kız ilişkimiz vardı eksiliği beni güçlü ve hırçın bir insana evirdi, çok cesur, özgüvenli ve net çizgileri olan tavırları keskin güçlü biriydim, eşimle tanıştıktan sonra aşırı hassasiyet yaşamaya başladım tüm hayatla ilgili) dolayı biraz sessiz ve geri planda kalmayı, adım atmak yerine onun bana verdiği değeri göstermesine fırsat vermeyi denemek istedim. Manen ihtiyacım olan kendimi değerli hissetmekti, onun benim için çabaladığını, beni üzmenin onu da üzmesinden dolayı toparlayıcı olmasını görmek istedim ve bir iki gün boyunca uzak kalarak daha sessiz ve daha standart davranmayı seçtim, son zamanlarda onun da aynalama yaparak benden daha fazla sessizleştiğini ve tepkisizleştiğini fark ettim ve üç gün boyunca temel ihtiyaçlar dışında hiç konuşmadığımız oldu, bu hiç yaşanmadığı için (son 2-3 sefer hariç) benim çok farklı düşünmeme sebep oldu ve artık bir şeylerin eskisi gibi olmadığını ve olamayacağını fark ettim. Gerçekten de normal zamanlarımızda bile bunu teyid ettim. Fakat bunun babasının sürecini ağır yaşamasıyla alakalı olabileceğini ve geçici olduğunu düşünerek ona daima olan desteğimi daha da artırmaya çalıştım. Hamileyken ben bu kadar özverili olmaya çalışırken onun ve ailesinin bana olan tavrı gerçekten hazmedebileceğim bir şey değil ve içten davranmamı etkiliyor. Eşim de tabii ki beni suçluyor ailesinin yapmadıklarını görmek yerine. Ve köye yerleşmek istiyor annesinin ailesi orda, ben ailesiyle yaşamak istemiyorum (şimdi büyük şehirde 30 km mesafede oturuyoruz, gittiğimizde burdaki herkes köye yerleşecek yani eşim herkesi bir arada tutmak istiyor korumacı yapısından dolayı bağı olan herkes dibinde olmalı fakat gitmek istemediğimi söyleyemiyorum çünkü çok büyük bir kriz yaşanacak, söylemek istemiyorum çünkü bazen bu fikrinden vazgeçiyor bambaşka benim de içime sinen planlar yapıyor, ben de içten içe dua edip konusu açıldığında da pek sıcak bakmadığımı belli etmeye çalışıyorum) Kendimi ifade ederken çok yoruldum ve hamileliğim zor geçiyor, ailesi daima odağı kendilerine çeviren kişiler(özellikle annesi), 40 dakika telefon görüşmesi yapsak nasılsın diye bana bir kere ya da hiç sormaz daima kendilerinden bahsederler. Hamileliğim ve anneliğimle alakalı konu bana geldiğinde de hemen odağı kendi annelik ve hamilelik sürecine çevirip kendilerinden bahsetmeye başlar ya da şaka yaparak iğneleyici konuşup beni geri plana atmaya çalışırlar (özellikle anneannesi) ve eşim de daima onların yanında standart bir ilişkimiz var gibi davranır (normalde çok üstüme düşer ve bana çok düşkündür) örneğin; doğumuma girip girmeyeceğini ben ona sorduğumda, tabii ki gireceğim seni asla o anda yalnız bırakmam deyip, ailesinin yanında doğuma girecek misin diye sorulduğunda, girerim herhalde diye öylesine pek oralı olmuyormuş gibi yanıtlıyor. Birçok konuda bu böyle, bu da bana değersiz hissettiriyor çünkü ailesiyle çok temas dolu ve aşırı tavırlar içinde sevgilerini gösteriyorlar, kendi içimde çok çıkmazda olduğumu fark ediyorum, mikro tavırların farkına vardığım için aktarmak konusunda da problem yaşadığımız için daima içimde tutup zorluklar yaşıyorum, bunu bazen umursamamayı çok iyi başarıyorum çünkü birbirimizi çok seviyoruz ve her konuda özveriliyiz bu duruma sığınarak görmezden gelebiliyorum ama bazı dönemlerde bunu hiç yapamıyorum ve beni huzursuzlaştırıyor, çocuğumun gözünde mutsuz bir anne asla olmak istemiyorum çünkü onu hayatımda çok istiyorum (anne olmayı ben istedim, eşim de baba olmak istiyordu ama zamanını ben belirledim, önceliklendirdim) ve onun için kendimi donatıp, eğittim. Annem mutsuz bir kadındı çünkü evliliği zaruriydi, anlaşılmadığım içine kapanık bir çocukluk yaşadım bu yüzden kendi bebeğimle ilgili aynı endişeleri üçüncü şahıslar yüzünden yaşamak istemiyorum nasıl üstesinden gelebilirim?
Gizli Kullanıcı
