Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Aile ilişkisi

Merhaba eşimle ilgili sorunlarım var beni sürekli eleştiriyor her konuda haksız olduğumu düşünüyor ve konuştuğumu düşünüyor bunun için ne yapmam lazım haklı olduğum konuda da aynısı oluyor ve başkası dediğinde onayladığı birşeyi ben söylediğim halde süpheci davranıyor sebebini çok merak ediyorum acaba bende mi sorun var diye düşünüyorum lütfen nasıl davranmam gerekiyor yardımcı olur musunuz ilişkim bitsin yada zarar görsün istemiyorum

Psikoloji

Hassasiyetimi yönetmek için ne yapmam gerekir?

2 senedir evliyim ve 8 aylık hamileyim, hamileliğim zor başladı tüm hamilelik semptomlarını had safhada yaşadığım bir 5 aydı, ağır geçen bir süreçti benim için, eşimin de pek görüşmediği babası (annesiyle ayrılar) rahatsızlandı bu döneme denk geldi ve onunla ilgilenmesi gereken bir sürecin içine girdi. O da ailesi de benimle pek ilgilenmedi, eşim kendini suçlu hissettiği için elinden gelenin en iyisini hep yapmaya çalıştı ama ailesi 8 ayda beni 8 kere bile aramadı, Hamilelik boyunca kendimi ağlarken çok buldum, özellikle eşim annesine ve ailesine çok bağlı ve evlendikten sonra daha abartılı bir şekilde davranmaya başladı (balayında bile her gün annesini aradı), sanki onları terk etmiş gibi, ben ellerinden almışım gibi davranmaya başladılar, nişanlıyken falan harika anlaşıyorduk birbirimizi çok severiz bu arada sürekli her konuyla alakalı eşimle konuşamadığım fikir ayrılıklarını bile onlarla konuşabilirim kafa yapımız çok uyuyor, fakat çok iyi davranıp bir anda bu kadar soğuk ve mesafeli olmaları bana çok tutarsız geliyor ve sevgilerini gerçek bulmuyorum. Bir anda dışarda kalmışım gibi hissettim, rahatsız olduğum durumlarda ruh halim dışa yansıyor ve eşim sorduğunda ben de içime atmak yerine hissettiklerimi ve farkına vardıklarımı aktarmaya çalışıyorum, beni anlayacağını bilerek ve düşünerek, çünkü bana çok yumuşak yaklaşıyor ve anlamaya niyetli olduğunu düşündürüyor ama ben ifade etmeye başlar başlamaz çok agresif, çok alakasız bir şekilde korumacı (korunacak hiçbir konu olmadığı halde ve ailesini korumaya çalıştığı kişi eşi, aynı zamanda ben ondan daha iyi düşünürken onları onun düşünemediği yerlerde hep ben onları düşünüyorum ihtiyaç, hastalık, özel gün vs. ) sürekli bu konuyla alakalı problem yaşıyoruz, ben onların tavırlarından dolayı huzursuz hissettiğimde, eşim anladığında ve paylaştığımda sürekli çok uzun kavgalar ediyoruz, genel olarak eşim her konuyu uzatmaya meyilli birisi, ben de mümkün olduğunca kısa ve çözümcül olup sonuca varmaya, girdapa sürüklenmemeye çabalayan ve onu da buna teşvik eden biriyim, fakat o beni çok manipüle ediyor (edildiğimin farkındayım elimden geldiğince karşı koymaya çalışıyorum ama aşırı yorucu) ben de durumun tümünü ifade etmeye çalışırken, onun bir şeylerin farkına varmasını sağlamaya çalışırken çok yoruluyorum ve ağlama krizine giriyorum, çok ağlıyorum ve agresifleşiyorum, sinir ve ağlama krizini aynı anda yaşıyorum ve bazen saatlerce ağlamamı durduramadığım zamanlar oluyor. Hamileyken bu anları yaşadığım için ona ve kendime çok kızıyorum, bebeğimi sakınmak için elimden geldiğince engel olmaya çalışıyorum fakat ağlamamı durdurmaya çalıştıkça daha içli ağlamaya başlıyorum. Her olay sonunda (en az 4-5 saatlik süreç) o ya da ben konuşmaya çalışıp toparlayıcı olmaya çalışırdık ve daima, o; ortada böyle ağır yaşanacak bir durum olmadığına beni ikna etmeye çalışır ona hak veririm, ben de; bu kadar uzamayacak bir iki cümleyle kapanacak bir konu için saatlerimizi harcamamız çok yıpratıcı bir zaman kaybı derim birbirimizi anlamaya daha meyilli olmamız gerektiğine ikna etmeye çalışırım ve o da hak verir, tekrarını yaşamamak üzere çabalayacağımıza dair birbirimize söz verir ve mutlu uyurduk. Fakat son zamanlarda sürekli aynı şeyleri yaşadığımızdan ve hamile olmamın verdiği ekstra hassasiyetten (normalde de çok hassasım, 13 yaşımda babamı kaybettim ve çok güzel baba-kız ilişkimiz vardı eksiliği beni güçlü ve hırçın bir insana evirdi, çok cesur, özgüvenli ve net çizgileri olan tavırları keskin güçlü biriydim, eşimle tanıştıktan sonra aşırı hassasiyet yaşamaya başladım tüm hayatla ilgili) dolayı biraz sessiz ve geri planda kalmayı, adım atmak yerine onun bana verdiği değeri göstermesine fırsat vermeyi denemek istedim. Manen ihtiyacım olan kendimi değerli hissetmekti, onun benim için çabaladığını, beni üzmenin onu da üzmesinden dolayı toparlayıcı olmasını görmek istedim ve bir iki gün boyunca uzak kalarak daha sessiz ve daha standart davranmayı seçtim, son zamanlarda onun da aynalama yaparak benden daha fazla sessizleştiğini ve tepkisizleştiğini fark ettim ve üç gün boyunca temel ihtiyaçlar dışında hiç konuşmadığımız oldu, bu hiç yaşanmadığı için (son 2-3 sefer hariç) benim çok farklı düşünmeme sebep oldu ve artık bir şeylerin eskisi gibi olmadığını ve olamayacağını fark ettim. Gerçekten de normal zamanlarımızda bile bunu teyid ettim. Fakat bunun babasının sürecini ağır yaşamasıyla alakalı olabileceğini ve geçici olduğunu düşünerek ona daima olan desteğimi daha da artırmaya çalıştım. Hamileyken ben bu kadar özverili olmaya çalışırken onun ve ailesinin bana olan tavrı gerçekten hazmedebileceğim bir şey değil ve içten davranmamı etkiliyor. Eşim de tabii ki beni suçluyor ailesinin yapmadıklarını görmek yerine. Ve köye yerleşmek istiyor annesinin ailesi orda, ben ailesiyle yaşamak istemiyorum (şimdi büyük şehirde 30 km mesafede oturuyoruz, gittiğimizde burdaki herkes köye yerleşecek yani eşim herkesi bir arada tutmak istiyor korumacı yapısından dolayı bağı olan herkes dibinde olmalı fakat gitmek istemediğimi söyleyemiyorum çünkü çok büyük bir kriz yaşanacak, söylemek istemiyorum çünkü bazen bu fikrinden vazgeçiyor bambaşka benim de içime sinen planlar yapıyor, ben de içten içe dua edip konusu açıldığında da pek sıcak bakmadığımı belli etmeye çalışıyorum) Kendimi ifade ederken çok yoruldum ve hamileliğim zor geçiyor, ailesi daima odağı kendilerine çeviren kişiler(özellikle annesi), 40 dakika telefon görüşmesi yapsak nasılsın diye bana bir kere ya da hiç sormaz daima kendilerinden bahsederler. Hamileliğim ve anneliğimle alakalı konu bana geldiğinde de hemen odağı kendi annelik ve hamilelik sürecine çevirip kendilerinden bahsetmeye başlar ya da şaka yaparak iğneleyici konuşup beni geri plana atmaya çalışırlar (özellikle anneannesi) ve eşim de daima onların yanında standart bir ilişkimiz var gibi davranır (normalde çok üstüme düşer ve bana çok düşkündür) örneğin; doğumuma girip girmeyeceğini ben ona sorduğumda, tabii ki gireceğim seni asla o anda yalnız bırakmam deyip, ailesinin yanında doğuma girecek misin diye sorulduğunda, girerim herhalde diye öylesine pek oralı olmuyormuş gibi yanıtlıyor. Birçok konuda bu böyle, bu da bana değersiz hissettiriyor çünkü ailesiyle çok temas dolu ve aşırı tavırlar içinde sevgilerini gösteriyorlar, kendi içimde çok çıkmazda olduğumu fark ediyorum, mikro tavırların farkına vardığım için aktarmak konusunda da problem yaşadığımız için daima içimde tutup zorluklar yaşıyorum, bunu bazen umursamamayı çok iyi başarıyorum çünkü birbirimizi çok seviyoruz ve her konuda özveriliyiz bu duruma sığınarak görmezden gelebiliyorum ama bazı dönemlerde bunu hiç yapamıyorum ve beni huzursuzlaştırıyor, çocuğumun gözünde mutsuz bir anne asla olmak istemiyorum çünkü onu hayatımda çok istiyorum (anne olmayı ben istedim, eşim de baba olmak istiyordu ama zamanını ben belirledim, önceliklendirdim) ve onun için kendimi donatıp, eğittim. Annem mutsuz bir kadındı çünkü evliliği zaruriydi, anlaşılmadığım içine kapanık bir çocukluk yaşadım bu yüzden kendi bebeğimle ilgili aynı endişeleri üçüncü şahıslar yüzünden yaşamak istemiyorum nasıl üstesinden gelebilirim?

Sosyal Hayat

Hayatımdaki herkesi çıkardım

Hayatımda kaybolmuş olduğum bir süreçteyim herkesi çıkardım bazıları kendisi çıktı. Çoğu insanla hayata aynı bakmıyorum ikili oynayan en yakın arkadaşım kaldı bir tek. Şunu farkettim ki herkes yaşanan şeyleri kendi algı süzgecinden geçirerek hareket ediyor. Arkasından konuşuyor ama o kişilere bakıp kendine göre en doğru yolu seçiyor. Ama haklıya hakkını teslim edemiyorlar. Hemen bir yanlış yaptım istemeden bir şey söyledim sonrasında yanlış olduğunu fark edip özür dilemiştim ama beni öyle bir pozisyona soktu ki mağduru oynadı hemen. Şok oldum ya ben insanların arasını düzeltmek isterken para işteyen insan konumuna düştüm hiç böyle bir niyetim yokken hem de diğer kişiyi de cimri pozisyonuna soktu hemen. O kişi teşekkür etmemişti diğeri de neden teşekkür etmedi dedi doğum günü benimdi ben de sorun çıkmasın derken bir teklif mi etsek dedim diğer insanlara hemen bana böyle bir şey söyledi diye kendini haklı mağdur pozisyona soktu. Oysa benim derdim bu konu kapmasındaydı. Gitti o kişiye iban istedi para attı. Ben mecburen bu durumu açıklamak zorunda kaldım. Teşekkür etmediğine takılmış benimde aklıma o an bu geldi diye. Hemen günah keçisi olarak ortaya atıldım. Özür diledim ağladım kendimi neyin içinde bulduğuma şaşırdım. Bu insanın ben bütün sırlarını her şeyini biliyorum ama İşte sadece ben biliyorum bazı durumların içinden kurtardım onu ve kimseye de bunları anlatmadım o bana o kadar yanlış yaptı arkadan konuştu yine de anlatmamıştım. Ama şu an beni kötü gösterip o yaptığı hataları ben aslında senden gördüm diyor. Buna o kadar gülüyorum ki içten içe. Ben aldatılıyordum ve şüphelenip bir fake hesap açmıştım. Öyle öğrendim ve kapattım o hesabı. O kişi fake hesap açıp olmayacak insanlarla olmayacak sohbetlere girdi. Sonra evlendi aklanmış oldu kendince. Oysa neler konuştuğunu ben biliyorum. Konuştuğu insanla da yüz yüze bakıyor konuşuyor. Ama İşte o bunu ben unuttum sanıyor. Ben senden gördüm bunları sen kötüsün demeye getiriyor. Etrafındaki arkadaşları düzgün hayatlar yaşıyordu o dönem ama ben bunları bildiğim için o dönem kimseye anlatmamıştım. Olayı benim üzerimden bu para meselesi de olunca o zaten kötüydü bakın demek için fırsat kolluyor. Her yaptığım olay üzerinden sen sürekli birini de arıyorsun benim de çevremde öyle biri yok ki demeye getiriyor. Ben bir ilişki yaşadım birini sevdim fedakarlıklar yaptım. O kişi de çok saçma sapan şeyler yaşattı ki şimdi ben o kişiyi özlüyorum diye. Sen kendi kendine gelin güvey oluyorsun demeye getiriyor. O kadar yoruldum ki bu ortak arkadaş grubumuzdan biriydi. Onların arkadaşından konuştu şimdi onları savunup yüzüne gülüyor. Beni kötü gösterecek bir şey arıyor onlara karşı konuşup kullanıyor. Bunlar benim kulağıma çok geldi. Ama İşte ben konuşmuyorum kendimi bu konulara yakıştırmadığım için o da benim karakterimi bildiği için sürekli bana oynuyor. Çevremde herkesi çıkardım. Acaba ben mi yanlışım diyorum sürekli olarak. Belki yanlış yapıyorum diyerek ona hayatına daha fazla yardımcı oluyorum. Hediye vs aldım ama her seferinde bu tavırları bana o kadar iğrenç geliyor ki. Bıktım bu insandan kendisi çok doğru hayat yaşamış gibi beni eleştiriyor şimdi de. Herkesten bir şey alıyor kopyalıyor sonra diğer insanların yanında bunu satıyor hepsine şahidim. Çevresi doğru kendisi yanlış. Çünkü diğer insanların iyi insanlar temiz insanlar olduğuna şahidim. Ama İşte onunla küsen kötü insan konumuna düşüyor hemen. Ben uzaklaştım artık. Bu insandan çok yoruldum. Bıktım. Lütfen bana yardım edin. Öyle bir durumdayım ki kendimi hiç kimseye açamıyorum. Beni kötü gösteriyor sürekli kötü gösterdiği kişiler sevdiğim çocuğun yakın arkadaşları. O yüzden bıktım bu ikililiklerden.

Sorunlu evliliğimden kopamıyorum..

Merhaba. 3 yıllık evliyim. 4 aydır eşimle ayrı yaşıyoruz. Ara ara görüşmelerimiz oldu ama hep olumsuz sonuclandı. 3 yıldır güven problemi, eşimin kötü alışkanlıkları, benim baskıcı kontrolcü davranışlarım vs. Karşılıklı hatalarla dolu bir süreç geçirdik. Şimdi boşanma davamız açılıyor. 4 aydır bi şekilde hayatıma devam ediyordum işime gidiyorum evimle ilgileniyorum yeme içme düzenim vs her şey devam ediyordu zor da olsa. Ama boşanma kesinleştiğinden beri yemeden içmeden kesildim. Sürekli uyuyorum. İşime zorla geliyorum resmen. Bedenim sürekli uyuşuyor. Onu hala çok seviyorum bir adım atsa koşarak gideceğim ama o kesinlikle istemiyor. Sanırım ikimizin acıyı yönetme biçimleri çok farklı. O kötü alışkanlıkları artırdı ve şu an hastaneye yatacak duruma gelmiş. Ben içime kapandım. Benim barışmaya niyetim olduğunu çok iyi biliyor. Benden ve bizden bu kadar net nasıl koptu anlamıyorum canım yanıyor. Bugün terapiye başlıyorum. Onsuz bir gelecek düşünemiyorum. Bir yandan kendime ev bakıyorum ama kendimi onsuz hiçbir yerde hayal edemiyorum korkuyorum. Her şey zorlaştı. Her şeyle tek başıma mücadele ediyorum. Maddi gücüm var ama manevi hiçbir desteğim yok kimseden. Bitmiş bir ilişkinin tek taraflı çabayla yürümeyeceğinin farkındayım. Çok kez denedik. Bana yaşattığı kötü bir çok anı var. Ama ilk defa onunla tattım aşkı. Onun yanında güvende hissettim. Onunla güçlüydüm. Şimdi her şeyim yok oluyor sanki. Gözümü kapattığımda kötü anılarımızı görsem her şeyi geride bırakmak daha kolay olacak belki ama hep güzel anılarımızı hatırlıyorum. Hep sevildiğim değer gördüğüm anları hatırlıyorum. O ise beni sadece ona yaşattığım kötü duygularla hatırlıyor. Sanki kör karanlık bir kuyudayım. İleriye dönük hiçbir hayalim kalmadı. Belki terapi alsak düzelirdik, belki birileri oturup bizimle konuşsa toparlanırdık belki belki diye düşünmekten kafayı yiyorum. Bu bir bağımlılık mı? Gerçek aşk mı anlamıyorum. İyileşir miyim bilmiyorum önümü göremiyorum. Nasıl devam edeceğim?

Romantik İlişkiler

İlişkimdeki sorunlar nasıl biter

ayrıldık sebebi bi süredir eskisi gibi değil değişmiş benimle konuşurken sabretiği şeylere artık tepki veriyor seviyor ama sürekli tartışma halinde istenmiyprmuşum gibi davranıyor ben sürekli düzelmk için konuşunca tartışma olarak algılayıp benimle tartışıyor dün akşam uzun ayrılık mesajı atıp engeledim hiç tepki bile vermemiş her yerden çıkardım inanırmısın varlığım yokluğum bir bjnu iliklerime kadar hisediyorum o ne kadar sözylenemiş olsa da hisediyorum

Kaygı

Anksiyeteyle nasıl başa çıkarım

Daha önce anksiyete panik atak böyle bir sorunuz olmuyordu hiç 21 yaşındayım ve büyük aile sorunları yaşıyorum küçüklüğümden beri de devam ediyor. Babamın aldatma, içki, huzursuzluk her şeyine şahit oldum ve şiddetli kavgalara ben dahil oldum en son büyük bir sinir krizi geçirdim ve ondan sonra geceleri uyumakta zorluk çekiyorum daha doğrusu uykuya dalamıyorum dalacağım an nefesim kesiliyor gibi, boğazımda büyük bir şey var gibi daha çok yeniyken ilaç kullanmadan bunu nasıl atlatabilirim

Romantik İlişkiler

6 yıllık bir ilişkim bitti üzgünüm

6 yıl süren bir uzun ilişkim vardı. Kavgalarımız oluyordu ve hep aile sebebiydi. Erkek arkadaşım ailesine çok düşkün biriydi kendimi hep 2. planda hissettiriyordu. Ama hep onu düzeltmeye çalıştım. Sonra yine kavga ettik ama her zamanki rutin kavgaydı. Sabahında sarılıp öptü beni akşamında "çok düşündüm ayrılmak istiyorum benim ailemi hiçbir zaman kabullenmicen sen"dedi ve bir anda ayrıldı. Şoku atlatamıyorum ve çok üzülüyorum. İlişkimizde çok fazla fedakarlık emek vardı bide uzak ilişkiydi. Duygusal ve gönül bağımız kuvvetliydi. Şimdi sanırım onu koparamıyorum ve zorlanıyorum onu unutmada. 2 ay oldu ayrılali ne yapmam gerek. Ayrıldıktan sonra da bana tavrı tepkileri çok sertti hiç beklemediğim davranışlar sergiledi bana en sonunda da engelledi beni WhatsApptan instagramdan da çıkardık birbirimizi.

boşanmış aile çocuğu

Benim annemle babam ben küçükken, birinci sınıftayken boşandılar ve ben babama çok düşkündüm. Boşandıklarından sonra boşluğa düştüğümü hissediyorum ve hiçbir şey hatırlamıyorum. Birkaç şey var sadece aklımda. İşte yaşadığımız evin boşken anneannemin oturup ağladığını hatırlıyorum. Mahkemeleri olduğu zaman anneannemin yanındaydım, anneannem ağlıyordu. Babama çok düşkündüm ve şimdi onunla eskisi gibi hiçbir zaman olamadık. Onun yok. Ben tek çocuğum. Annem asla duygularını hissettirmeyen bir kadın. Her zaman ağladığımda bağırıldı, kızıldı, bastırıldı. Ayrıldıklarından tam hatırlamıyorum ama yakın bir zamanda annemin hayatına biri girdi ve ben onu hiç istemiyordum. Buna rağmen hep göz önümde, bana fark edilerek ilişkilerine devam ettiler. Hiçbir zaman o adamı sevmedim. Şimdi üniversiteye gideceğim, hala anlatamadım. Etrafımdaki arkadaşlarımın aileleri var, birlikte bir şeyler yapıyorlar, etkinlikler, takılıyorlar. Ama ben koskocaman evde tekim. Şimdi annem başka biriyle evlenecek, üniversiteye gidiceğim hala atlatamadım arkadaşlarım aileleriyle yaptığı etkinlikleri anlattıklarında tetikleniyorum yılbaşında arkadaşımın ailesine katılmıştım ve ailesinin o şekilde bir araya gelip takıldıklarını izleyince ağlayıp eve gitmiştim bunu aşamıyorum bunun için sürekli annemi suçluyorum çünkü ayrıldıklarından sonra babamların beni bi parçaları olarak görmemeye başladıklarını düşünüyorum evliyken benim için olan sorumluluklarını yerine getirirdi ve bunu içinden gelerek yapardı ama babam bunu şimdi yapmıyor onu artık tanıyamıyorum

Romantik İlişkiler

Hayatıma aldığım kişiyi sevemiyorum

Bir süre önce bir ilişkiye başladım ama nasıl başladım bende bilmiyorum vakit gecire gecire birbirimize alışıtık, ama zamanla ben sıkıldığımı farkediyorum onun yanındayken iyiyim yalnızlığı gideriyor zaten ondan başka da arkadaşım yok ama yalnız kalınca içten içe o beni anlamıyo kafalarımız uyuşmuyo potansiyeli çok yüksek biri değil gibi geliyor bana bakınca bende çok aman aman birisi değilim ama yanımdakini biraz potansiyeli yüksek biri olmasını istiyorum, bişeyler yapabilsin beni koruyup kollayabileceğini hissettirsin bana şefkat ve anlayış göstermesini istiyorum başarılı olsun adam gibi davranabilsin istiyorum. O benden 3 yaş büyük ama hiç olgun değil cocuk gibi davranıyor. Benim önceden 2 tane ilişkim oldu, onunsa hiç ilişkisi olmamış bunları söylediğimde beni bazen yargılıyor ama hala benimle kalıyor. O ikinci ilişkimi bilmiyor çünkü yasak bi ilişki yaşadım ve bunu ona söyleyemiyorum bu bende buyuk bir yük oluyor. İlişki güzel ilerliyor ama içinde tutku aşk sevgi hissedemiyorum o beni sevdiğini söylüyor ama ben ona karşı bişey hissedemediğimden o sevgiyi kabul edemiyorum, ilşkide bir problem yokken bu ilşkiyi sağlıklı bir şekilde nasıl bitirebilirim?

Gitmeli mi kalmalı mıyım ?

merhaba eşim yıllardır bana ve kızlarıma ekonomik baskı uygulardı ve ben maddi durumu pek iyi bi ailede büyümediğim için her şey normal geldi bana bu bizim normal hayatımıza dönüştü. ona göre pahalı bir şey almak enayilik gibi her şeyi evden hallediyorduk. evden yemek yemek dışardan çok nadir yerdik bazen de gizli gizli kızlarımla sipariş verirdik sonra paketleri yok ederdik. mesela dışarda bi kahve içmemiz imkansız gibi bir şey işte. ve en kötüsü işi hep kötüymüş gibi anlatırdı. meğer çok zenginmişiz ben bunu eşim tüm parasını kaybedince öğrendim. Neye uğradığımı şaşırdım. Kendimi aldatılmış hissediyorum ve eşime çok öfkeliyim 24 yıldır bize yaptıkları film şeridi gibi gözümün önünden geçip duruyor. ben bu durumu nasıl atlatacağımı nasıl devam edeceğim bilmiyorum aklıma geldikçe delirecek gibi oluyorum. Kendime çok acıyorum tüm o yıllara çektirdiği vicdan azapları. . bizi çok rahat yaşatacakken hep biz zor zamandaymışız gibi davrandı. içim yanıyor ben ne kadar aptalmışım her dediğine inanmışım . kendi kendime diyorum kulağın sağır olurda gözünde mi kör olur? Ama sözlerini baskısını tahmin edemezsiniz. mesela marketten aldığımız bir şey diğer markette daha ucuzsa kıyamet kopardı. Anlatacak o kadar çok şey varki. .bi yanım gitmek istiyor bi yanım çakılı kalmış gibi hareket edemiyor çok üzgünüm çok